Uzasadnienie
W. sp. z o. o. w P. pismem z 29 maja 2025 r. złożyła wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości m. in. za rok 2020 wskazując, że:
- wysokość parkingów podziemnych i fragmentu piwnicy w przypadku nieruchomości znajdujących się w P. przy ul. [...] oraz ul. [...] i [...], na podstawie dokonanych pomiarów, wynosi w świetle mniej niż 2,20 m, co wpłynęło na zawyżenie kwoty należnego podatku o 131 700,77 zł;
- podatnik wykazywał w deklaracji podstawę opodatkowania 917,70 m˛ budynku przy ul. [...] w P., który jest wpisany indywidualnie do rejestru zabytków; budynek ten powinien być zwolniony od podatku na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1170 ze zm.), dalej: "u.p.o.l.", co wpłynęło na zwiększenie wysokości podatku o 20 681,15 zł.
Decyzją z 31 grudnia 2025 r. Prezydent Miasta P.:
1. odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za rok 2020 w wysokości 141 425 zł;
2. stwierdził nadpłatę w podatku od nieruchomości dotyczących budynków za rok 2020 w wysokości 10 956 zł;
3. określił wysokość zobowiązania za rok 2020 w zakresie budynków związanych z działalnością gospodarczą w wysokości 726 945,79 zł.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zwrot "część kondygnacji wysokości w świetle" zawarty w art. 4 ust. 2 u.p.o.l. oznacza wysokość między podłożem a najniższymi trwałymi elementami konstrukcyjnymi stropu przenoszącymi obciążenia (nie są nimi instalacje zawieszone pod sufitem jak kable, rury, ciągi wentylacyjne, sufity podwieszane), a wysokość w świetle należy ustalać w każdej części kondygnacji.
Organ przeprowadził oględziny piwnicy oraz parkingów podziemnych i ustalił, że w przypadku: