Zdaniem skarżącej również w odniesieniu do transakcji realizowanych w związku z ofertami W. wystawionymi przez użytkowników innych niż Fundacja W. nie dochodzi do stosownej czynności ze względów wskazanych w odniesieniu do ofert charytatywnych. Przede wszystkim, użytkownik wystawiający ofertę W. nie otrzymuje wynagrodzenia, co jest przesądzone już na etapie publikacji oferty W.. Dodatkowo spółka nie posiada danych podmiotu będącego właścicielem rzeczy sprzedawanej w ramach danej Oferty W. i nie znajduje podstaw prawnych, aby o te dane występować. Użytkownik nie otrzymuje wynagrodzenia na własny rachunek. Użytkownik grzecznościowo godzi się na wystawienie w Serwisie danego przedmiotu, którego właściciel jest zdecydowany na przekazanie darowizny na rzecz W. z poziomu swojego konta. Jednocześnie, środki wpłacone przez kupującego, trafiają od kupującego bezpośrednio do Fundacji W.. Fakt, że spółka jest w stanie ustalić kwotę płatności na rzecz danej organizacji charytatywnej czy Fundacji W. w związku z ofertą charytatywną (ofertą W.) nie powoduje, iż ww. płatność ma charakter wynagrodzenia w rozumieniu u.w.i.p. W przypadku płatności za usługę/doświadczenie, za udostępnienie nieruchomości/środka transportu, wynagrodzenie trafia bezpośrednio do organizacji charytatywnej/Fundacji W., więc nie występuje wynagrodzenie w rozumieniu u.w.i.p.
Uznając w zaskarżonej interpretacji stanowisko spółki za nieprawidłowe, Dyrektor KIS podkreślił, że wynagrodzenie, to zapłata dokonana lub uznana na rzecz sprzedawcy. Przez "zapłatę dokonaną" rozumie się jako faktycznie wypłaconą. Natomiast "zapłatę uznaną" rozumie się jako należną sprzedawcy w związku z dokonaną stosowną czynnością, ale nie wypłaconą. Sformułowanie zawarte w definicji stosownej czynności "jedną z poniższych czynności wykonywaną za wynagrodzeniem" oznacza, że wynagrodzenie jest dokonywane lub uznawane na rzecz sprzedawcy. Jednocześnie wynagrodzenie to nie musi zostać przekazane na rachunek bankowy należący do sprzedawcy. Ustawa przewiduje bowiem możliwość dokonania płatności na rachunek bankowy innej osoby, jednak w takim przypadku wymaga przekazania informacji o tej osobie, co literalnie wynika z treści art. 75c pkt 5 lit. b u.w.i.p. Z opisu stanu faktycznego wynika, że do transakcji dochodzi pomiędzy użytkownikiem wystawiającym w Serwisie ofertę charytatywną oraz kupującym. Dopiero po dokonaniu transakcji, środki ze sprzedaży zostają przekazane na rachunek bankowy organizacji charytatywnej. Tym samym nie można zgodzić się ze stwierdzeniem, że w związku z ofertą charytatywną nie dochodzi do stosownej czynności, ponieważ nie występuje wynagrodzenie jako zapłata przekazywana sprzedającemu lub uznana na jego rachunku.
Przedmiotem ofert mogą być towary, pewne działania, czy udostępnienie nieruchomości. Natomiast ustawa jako przedmiot stosownej czynności wskazuje: udostępnienie nieruchomości, udostępnienie środka transportu, sprzedaż towaru, usługę świadczoną osobiście. Ustalenie, czy transakcje dokonywane w związku z wystawieniem w Serwisie ofert charytatywnych stanowią stosowną czynność w rozumieniu art. 75a ust. 1 pkt 20 ustawy, każdorazowo wymaga przeanalizowania warunków (przedmiotu transakcji) podanych w cytowanym przepisie. Zgodnie z jego literalnym brzmieniem zakres przedmiotowy definicji stosownej czynności jest szerszy, nie ogranicza się wyłącznie do sprzedaży towaru. Jednocześnie wskazane przez stronę działania/prawa jako tzw. doświadczenia (np. posiłek zjedzony wspólnie ze znaną osobą) nie spełniają kryterium uznania za usługę świadczoną osobiście rozumianą jako pracę wykonywaną w trybie zadaniowym lub czasowym przez osobę fizyczną działającą niezależnie albo na rzecz lub w imieniu podmiotu, wykonywaną na żądanie użytkownika online lub fizycznie offline po umożliwieniu jej wykonania za pośrednictwem platformy. Z kolei ustawa nie definiuje pojęcia "udostępnienie", a zgodnie ze słownikiem języka p. PWN udostępnić oznacza "ułatwić kontakt z czymś lub umożliwić korzystanie z czegoś", zatem udostępnienie nieruchomości czy środka transportu obejmuje różne działania mające na celu umożliwienie skorzystania z przedmiotu transakcji, więc wskazane we wniosku udostępnienie nieruchomości i środków transportu spełnia definicję stosownej czynności.
W konsekwencji powyższego, Dyrektor IAS stwierdził, że ustalając czy w okresie sprawozdawczym użytkownicy spełniają definicję sprzedawcy podlegającego raportowaniu, spółka powinna uwzględnić brzmienie art. 75a ust. 1 pkt 24 u.w.i.p.
W świetle powyższego transakcje dokonywane w związku z wystawieniem w Serwisie ofert charytatywnych dotyczących towarów w rozumieniu u.w.i.p. oraz udostępnienia nieruchomości i środków transportu, stanowią stosowną czynność w rozumieniu art. 75a ust. 1 pkt 20 ustawy, a w konsekwencji powstaną po stronie spółki obowiązki, o których mowa w art. 75b ust. 1 oraz art. 75l ust. 1 u.w.i.p. Jednocześnie pomimo, że transakcje dotyczące wskazanych działań/praw jako tzw. doświadczenia nie spełniają definicji stosownej czynności, stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku jako nr [...] – organ uznał za nieprawidłowe ze względu na jego uzasadnienie.
Dyrektor KIS nie zgodził się też ze stanowiskiem spółki, że w zakresie transakcji dokonywanych w związku z wystawieniem w Serwisie Ofert W. przez Fundację W. kryterium wynagrodzenia nie jest spełnione. Gdy Fundacja W. wystawia Ofertę W., to staje się ona sprzedającym, a wynagrodzenie z Oferty W. zostaje przekazane bezpośrednio na jej rachunek bankowy. Odnosząc się do argumentu, że Fundacja W. wystawiająca ofertę W. nie jest właścicielem rzeczy będącej przedmiotem Oferty, a właściciel towaru nie ma możliwości uzyskania wynagrodzenia, gdyż cena za towar jest przekazywana bezpośrednio do Fundacji W., co wyklucza uznanie, że dochodzi do stosownej czynności, organ wskazał, że definicja stosownej czynności nie odnosi się do tytułu prawnego jej przedmiotu, zatem ustawa dopuszcza, iż sprzedawca świadczący transakcję może występować w roli pośrednika - nie jest właścicielem przedmiotu stosownej czynności.
Natomiast wobec uznania, że transakcje dokonywane w związku z wystawieniem w Serwisie Ofert W. przez Fundację W. dotyczących towarów w rozumieniu przepisów ustawy oraz udostępnienia nieruchomości i środków transportu za stanowiące stosowne czynności, po stronie spółki powstaną obowiązki, o których mowa w art. 75b ust. 1 oraz art. 75l ust. 1 ustawy. Ustalając w okresie sprawozdawczym, czy sprzedawca - Fundacja W. spełnia warunki wyłączonego sprzedawcy powinna strona uwzględnić brzmienie art. 75a ust. 1 pkt 24 ustawy. Jednocześnie pomimo, że transakcje dotyczące wskazanych działań/praw jako tzw. doświadczenia nie spełniają definicji stosownej czynności, stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku jako nr [...] – organ uznał za nieprawidłowe ze względu na jego uzasadnienie.
W zakresie transakcji dokonywanych w związku z wystawieniem w Serwisie Ofert W. przez użytkowników innych niż Fundacja W., organ odnosząc się do stwierdzenia strony o brak wynagrodzenia przekazanego, wypłaconego lub uznanego na rzecz sprzedawcy powoduje wyjaśnił, że wynagrodzenie z tytułu stosownej czynności nie musi zostać przekazane na rachunek bankowy należący do sprzedawcy. Ustawa przewiduje możliwość dokonania płatności na rachunek bankowy innej osoby, jednak w takim przypadku wymaga przekazania informacji o tej osobie, zgodnie z brzmieniem art. 75c pkt 5 lit. b ustawy. Ponadto, sprzedający staje się darczyńcą w momencie zakończenia procesu płatności przez zwycięzcę Oferty W..
W konsekwencji powyższego, Dyrektor IAS stwierdził, że ustalając czy w okresie sprawozdawczym użytkownicy inni niż Fundacja W. spełniają definicję sprzedawcy podlegającego raportowaniu, spółka powinna uwzględnić brzmienie art. 75a ust. 1 pkt 19 i 24 u.w.i.p.
W świetle powyższego, transakcje dokonywane w związku z wystawieniem w Serwisie ofert W. użytkowników innych niż Fundacja W. dotyczących towarów w rozumieniu u.w.i.p. oraz udostępnienia nieruchomości i środków transportu, stanowią stosowną czynność w rozumieniu art. 75a ust. 1 pkt 20 ustawy, a w konsekwencji powstaną po stronie spółki obowiązki, o których mowa w art. 75b ust. 1 oraz art. 75l ust. 1 u.w.i.p. Jednocześnie pomimo, że transakcje dotyczące wskazanych działań/praw jako tzw. doświadczenia nie spełniają definicji stosownej czynności, stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku jako nr [...] – organ uznał za nieprawidłowe ze względu na jego uzasadnienie.
W skardze na opisaną wyżej interpretację indywidualną, wnosząc o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, spółka zarzuciła jej naruszenie:
I. przepisów prawa materialnego, tj.:
1. dopuszczenie się błędu wykładni art. 75a ust. 1 pkt 20 w zw. z art. 75b ust. 1 i 4 i art. 75l ust. 1 u.w.i.p. przez uznanie, że transakcje dokonywane w związku z wystawieniem w Serwisie: (a) ofert charytatywnych, (b) ofert W., (c) ofert W. przez podmioty inne niż Fundacja W., stanowią stosowne czynności w świetle tego przepisu, a w konsekwencji powstaną po stronie spółki obowiązki, o których mowa w art. 75b ust. 1 lub 4 i art. 75l ust. 1 u.w.i.p., podczas gdy wyżej powołane przepisy należy interpretować w ten sposób, że ww. transakcje nie stanowią stosownych czynności, a w konsekwencji nie powstaną po stronie spółki obowiązki, o których mowa w art. 75b ust. 1 lub 4 i art. 75l ust. 1 u.w.i.p.;
2. dopuszczenie się błędu wykładni art. 75a ust. 1 pkt 25 u.w.i.p. przez uznanie, że transakcje dokonywane w związku z wystawieniem w Serwisie ofert charytatywnych i ofert W. stanowią transakcje dokonywane za wynagrodzeniem w rozumieniu tego przepisu, a w konsekwencji mogą stanowić stosowne czynności w rozumieniu art. 75a ust. 1 pkt 20 u.w.i.p., podczas gdy wyżej powołane przepisy należy interpretować w ten sposób, że ww. transakcje nie są dokonywane za wynagrodzeniem, a w konsekwencji nie mogą stanowić stosownych czynności w rozumieniu art. 75a ust. 1 pkt 20 u.w.i.p.;
3. dopuszczenie się niewłaściwej oceny co do zastosowania art. 75c pkt 5 lit. b u.w.i.p. przez uznanie, że znajduje on zastosowanie do ustalenia czy transakcje dokonywane w związku z wystawieniem w Serwisie ofert charytatywnych i ofert W. są dokonywane za wynagrodzeniem w rozumieniu art. 75a ust. 1 pkt 25 u.w.i.p., podczas gdy przepis ten może znaleźć zastosowanie w przypadku, gdy wynagrodzenie jest uznawane lub dokonywane na rzecz sprzedawcy, lecz na rachunek finansowy innego posiadacza, a nie - jak w niniejszej sprawie - na rzecz podmiotu innego niż sprzedawca (na cel charytatywny);
4. dopuszczenie się błędu wykładni art. 75a ust. 1 pkt 20 u.w.i.p. pprzez uznanie, że definicja stosownej czynności nie odnosi się do tytułu prawnego przedmiotu stosownej czynności, a zatem ustawa dopuszcza, że sprzedawca dokonujący transakcji może występować w roli pośrednika - jeśli sprzedawca nie jest właścicielem przedmiotu stosownej czynności, podczas, gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że do stosownej czynności może dojść wówczas, gdy m.in. to sprzedawca sprzedaje towar za wynagrodzeniem, tj. wynagrodzenie jest dokonywane lub przekazywane na rzecz sprzedawcy, a nie podmiotu trzeciego (zgodnie z celem zbiórki);
II. przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:
1. art. 14c § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.; dalej: "Ordynacja podatkowa") przez brak zawarcia w wydanej interpretacji precyzyjnej oceny stanowiska wnioskodawcy oraz wskazania prawidłowego stanowiska w sposób, który pozwalałby spółce na zastosowanie się do wydanej interpretacji, podczas gdy z ww. przepisów jasno wynika obowiązek zawarcia jasnej oceny stanowiska wnioskodawcy, a w przypadku negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy również wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym;
2. art. 121 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej przez brak wskazania w interpretacji w sposób precyzyjny prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym, co skutkuje uniemożliwieniem spółce zastosowania się do interpretacji w zaufaniu, że działa prawidłowo, zgodnie z wytycznymi organu podatkowego.
W uzasadnieniu skargi spółka posłużyła się argumentacją przedstawioną we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, podkreślając – w oparciu o art. 75a ust. 1 pkt 25 u.w.i.p. – że wynagrodzeniem w rozumieniu u.w.i.p. może być wyłącznie płatność przekazana sprzedawcy do jego dyspozycji, a w przypadku ofert charytatywnych czy ofert W. cała płatność przeznaczona jest dla organizacji charytatywnej, gdyż kupujący nie płaci ceny na rzecz sprzedawcy. Skarżąca podkreśliła, że nie ma danych ani możliwości wydzielenia z kwot przelewów na rzecz organizacji charytatywnych kwot wynagrodzenia za przedmiot oferty od kwot darowizny kupującego, na co zwracała uwagę we wniosku. Zwróciła też uwagę na celowościową wykładnię przepisów ustawy, której regulacje zmierzają do zwiększenia wykrywalności podmiotów prowadzących działalność w tzw. szarej strefie. Zdaniem skarżącej sposób sformułowania interpretacji narusza przepisy postępowania, gdyż organ nie wyjaśnił w jaki sposób spółka powinna wywiązać się z obowiązków, w jaki sposób powinna ustalić dane podlegające raportowaniu.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor KIS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowy pogląd i argumentację w sprawie.
Na rozprawie w dniu 7 sierpnia 2020 r. skarżąca zwróciła uwagę, że Dyrektor KIS nie odpowiedział w jaki sposób raportować sporne czynności, a spółka zapytała, ponieważ chce właściwie wywiązywać się ze swoich obowiązków. Natomiast organ zaznaczył, że udzielił precyzyjnej i wyczerpującej odpowiedzi na zadane mu pytania, a ponadto nie można wykluczyć, że szara strefa będzie dotyczyła również organizacji charytatywnych.
Sąd zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Na wstępie poniższych rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 57a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: "P.p.s.a."), skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W doktrynie podkreśla się, że w świetle przytoczonego przepisu sąd bada prawidłowość zaskarżonej interpretacji indywidualnej tylko z punktu widzenia zarzutów skargi i wskazanej w niej podstawy prawnej. W szczególności sąd nie może podjąć żadnych czynności zmierzających do ustalenia innych, poza wskazanymi w skardze, naruszeń prawa. W wypadku zaś ustalenia takich wad w toku kontroli przeprowadzonej w granicach wyznaczonych skargą, nie może ich uwzględnić przy formułowaniu rozstrzygnięcia w sprawie (por. A. Kabat, Komentarz do art. 57(a) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w: B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie VI Wolters Kluwer, wyd. elektr.).
Istotą sporu jest rozstrzygnięcie, czy transakcje dokonywane w związku z wystawieniem w Serwisie: ofert charytatywnych innych niż W., ofert W. wystawianych przez W. oraz ofert W. wystawianych przez innych użytkowników, stanowią stosowne czynności w rozumieniu art. 75a ust. 1 pkt 20 u.w.i.p.
Przechodząc do oceny żądanej wykładni przepisów, należy wskazać, że zgodnie z u.w.i.p., raportujący operatorzy platform zobowiązani są do przekazywania corocznie Szefowi KAS informacji o sprzedawcach, którzy wykonywali w okresie sprawozdawczym stosowną czynność. Pojęcie stosownej czynności, jak już wspomniano wyżej, definiuje art. 75a ust. 1 pkt 20 ww. ustawy, zgodnie z którym ilekroć w niniejszym dziale jest mowa o stosownej czynności - rozumie się przez to jedną z poniższych czynności wykonywaną za wynagrodzeniem:
a) udostępnienie nieruchomości, ich części, w tym pomieszczeń przynależnych, lub udziału w nieruchomościach,
b) usługę świadczoną osobiście obejmującą pracę wykonywaną w trybie zadaniowym lub czasowym przez osobę fizyczną działającą niezależnie albo na rzecz lub w imieniu podmiotu, wykonywaną na żądanie użytkownika online lub fizycznie offline po umożliwieniu jej wykonania za pośrednictwem platformy,
c) sprzedaż towarów,
d) udostępnienie środka transportu
- z wyjątkiem czynności wykonywanej przez sprzedawcę będącego pracownikiem raportującego operatora platformy lub podmiotu powiązanego raportującego operatora platformy.
Należy podkreślić, że prawidłowe zakwalifikowanie przez raportującego operatora platformy dokonywanych za jej pośrednictwem transakcji jest istotne z punktu widzenia regulacji zawartej w art. 75a ust. 1 pkt 24 lit. d w zw. z pkt 1 i 19 u.w.i.p. Z powyższych przepisów wynika bowiem, który sprzedawca jest sprzedawcą podlegającym raportowaniu, a który sprzedawcą wyłączonym, albowiem raportujący operator platformy przekazuje Szefowi KAS zbiorczą informację o sprzedawcach podlegających raportowaniu (art. 75b ust. 1 ww. ustawy). W myśl art. 75a ust. 1 pkt 1 u.w.i.p. ustawodawca przez aktywnego sprzedawcę rozumie sprzedawcę, który wykonuje stosowną czynność w okresie sprawozdawczym albo któremu przysługuje wynagrodzenie w związku z wykonywaniem stosownej czynności w okresie sprawozdawczym. Natomiast sprzedawca podlegający raportowaniu, to - w rozumieniu działu IIIA - aktywny sprzedawca niebędący wyłączonym sprzedawcą, który jest rezydentem w państwie uczestniczącym lub udostępnił nieruchomość położoną w państwie uczestniczącym (art. 75a ust. 1 pkt 19 u.w.i.p.). Wyłączony sprzedawca, to – zgodnie z definicją zawartą w art. 75a ust. 1 pkt 24 lit. d u.w.i.p. – sprzedawca, któremu operator platformy umożliwił w okresie sprawozdawczym wykonanie mniej niż 30 stosownych czynności dotyczących sprzedaży towarów, jeżeli łączne wynagrodzenie w tym okresie na jego rzecz nie przekroczyło równowartości 2000 euro.
Wobec regulacji zawartych w dodanym do u.w.i.p. ustawą z dnia 23 maja 2024 r. o zmianie ustawy o wymianie informacji podatkowych z innymi państwami oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2024 r. poz. 879) dziale IIIA, podstawowe znaczenie ma zawarta w art. 75a ust. 1 pkt 20 u.w.i.p. definicja "stosownej czynności", a w dalszej kolejności definicje poszczególnych składających się na nią pojęć. Zgodnie z tą definicją jest nią jedna z enumeratywnie wymienionych w lit. a – d tego przepisu czynności. Przypomnienia wymaga, że wniosek skarżącej dotyczy towarów w rozumieniu ogólnego regulaminu Serwisu, w którym za towary uznaje się rzeczy, usługi i prawa. Ponadto skarżąca nie wykluczyła z przedmiotu ofert udostępnienia nieruchomości, ich części, w tym pomieszczeń przynależnych lub udziału w nieruchomościach lub udostępnienia środka transportu. Podała, że przedmiotem ofert mogą być działania dokonywane przez osobę fizyczną (np. celebrytę) w postaci np. spotkania z tą osobą, czy posiłku z nią i określiła to jako tzw. doświadczenia. Owych "doświadczeń" organ nie uznał za stosowne czynności, o których mowa w art. 75 ust. 1 pkt 20 u.w.i.p., choć stanowisko spółki uznał w zakresie wszystkich pytań za nieprawidłowe, jednakże w zakresie "doświadczeń" jedynie z powodu uzasadnienia tego stanowiska. Skarga spółki tej kwestii nie dotyczy, zatem również Sąd w zakresie "doświadczeń" zaskarżonej interpretacji nie może oceniać.
Kwestionując zaliczenie opisanych we wniosku w ramach wszystkich ofert charytatywnych towarów, udostępniania nieruchomości czy środka transportu, skarżąca twierdzi (tak we wniosku, jak i w skardze), że nie stanowią one stosownej czynności albowiem nie są one wykonywane za wynagrodzeniem. Przeciwnego zdania jest organ interpretacyjny, który stoi na stanowisku, że wynagrodzenie z tytułu stosownej czynności nie musi zostać przekazane na rachunek bankowy należący do sprzedawcy, gdyż u.w.i.p. przewiduje możliwość dokonania płatności na rachunek bankowy innej osoby. Zdaniem Sądu stanowisko organu jest prawidłowe.
Aby wyszczególniona w cyt. wyżej art. 75a ust. 1 pkt 20 u.w.i.p. czynność była czynnością stosowną nie tylko musi ona stanowić jedną z czynności wymienionych w lit. a – d, ale musi być wykonywana za wynagrodzeniem. Przez pojęcie "wynagrodzenia" ustawodawca rozumie zapłatę, w dowolnej formie, pomniejszoną o składki, opłaty, prowizje lub podatki zatrzymane lub pobrane przez operatora platformy, dokonaną lub uznaną na rzecz sprzedawcy w związku z wykonywaniem stosownej czynności, jeżeli wartość pieniężna tej zapłaty jest znana operatorowi platformy albo operator platformy jest w stanie ustalić tę wartość w rozsądny sposób (art. 75a ust. 1 pkt 25 u.w.i.p.). Natomiast sprzedawcą (art. 75a ust. 1 pkt 18 u.w.i.p.) jest użytkownik platformy będący osoba fizyczną albo podmiotem, który w dowolnym momencie okresu sprawozdawczego jest zarejestrowany na platformie i wykonuje stosowną czynność. Ten ostatni przepis oznacza, że ww. ustawa za sprzedawcę nie uznaje właściciela towaru, udostępnianej nieruchomości czy środka transportu (choć nie wyklucza, że sprzedawcami mogą oni być), ale uznaje osobę fizyczną albo podmiot, który w dowolnym momencie okresu sprawozdawczego jest zarejestrowany na platformie. To zatem nie własność towaru, nieruchomości, środka transportu decyduje o tym kto jest sprzedawcą w rozumieniu powołanego wyżej przepisu, tylko bycie użytkownikiem platformy zarejestrowanym na niej w dowolnym momencie okresu sprawozdawczego. Z opisu stanu faktycznego wynika, że takimi użytkownikami Serwisu są organizacje charytatywne, W. oraz np. członkowie sztabu W. (który nie dysponuje kontem w Serwisie) lub inne osoby związane z danym sztabem. I to te podmioty i osoby fizyczne wystawiając ofertę w Serwisie, zdaniem Sądu, wykonują stosowną czynność, o ile zawiera się ona w katalogu wyszczególnionym w art. 75a ust. 1 pkt 20 u.w.i.p. Ponadto czynność ta, w opisanym we wniosku stanie faktycznym, jest wykonywana za wynagrodzeniem. Zauważenia bowiem wymaga, że czynności przez ww. podmioty i osoby fizyczne nie są oferowane tytułem darmym, ale za wskazaną w ofercie ceną sprzedaży. Nie ma przy tym znaczenia, czy kwota zapłacona przez kupującego przekracza wartość rynkową towaru. Wynagrodzenie, jak wynika z art. 75a ust. 1 pkt 25 u.w.i.p., to zapłata w dowolnej formie, pomniejszona o składki, opłaty, prowizje lub podatki, zatrzymane lub pobrane przez operatora platformy, a zatem jest to kwota, która przekazywane jest sprzedawcy. Bez znaczenia pozostają zapisu regulaminy skarżącej, z których wynika, że od ofert charytatywnych, w tym ofert W., skarżąca nie pobiera opłat podstawowych za ich publikację ani prowizji od ceny sprzedaży od towarów będących przedmiotem tych ofert. Oznacza to tylko tyle, że cała uzyskana cena sprzedaży – bez potrąceń opłat i prowizji dokonywanych przez skarżąca w przypadku ofert sprzedaży, które nie stanowią ofert charytatywnych - stanowi zapłatę na rzecz sprzedawcy, którym w świetle regulacji u.w.i.p. jest użytkownik platformy.
Podkreślenia też wymaga, że z art. 75a ust. 1 pkt 25 u.w.i.p. wynika, iż zapłata ma być dokonana lub uznana na rzecz sprzedawcy w związku z wykonaniem stosownej czynności. Wykonanie stosownej czynności oznacza sprzedanie towaru, udostępnienie nieruchomości czy środka transportu, bądź wykonanie usługi, takie bowiem są rodzaje stosownych czynności, które mogą być oferowane na platformie sprzedażowej. I za wykonanie tych czynności uiszcza stosowną cenę kupujący, bez względu na rzeczywistą wartość tej czynności. Zapłata dokonana, jak trafnie wskazał Dyrektor KIS, to kwota faktycznie zapłacona. Natomiast zapłata uznana na rzecz sprzedawcy, to taka, która jest mu należna, ale nie została mu wypłacona. Zatem omawiany przepis przewiduje sytuację, w której należność nie musi trafić bezpośrednio do sprzedawcy, ale może być przekazana na rachunek innej osoby. To rozróżnienie jest istotne w stanie faktycznym objętym wnioskiem skarżącej, albowiem w przypadku ofert charytatywnych fundacji czy innych organizacji prowadzących działalność charytatywną, jak również w przypadku ofert W. uiszczona kwota jest zapłatą dokonaną, czyli faktycznie wypłaconą tym podmiotom. Natomiast w trzecim przypadku (członkowie sztabu W., który nie dysponuje kontem w Serwisie lub inne osoby związane z danym sztabem) uiszczona kwota jest zapłatą uznaną na rzecz tego sprzedawcy (użytkownika platformy), ale nie jest mu faktycznie wypłacana, gdyż trafia na konto W.. Jednakże brak wpływu wynagrodzenia na rachunek sprzedającego (użytkownika platformy) musi być poprzedzony uznaniem jej na rzecz sprzedającego, gdyż dopiero wskutek takiego uznania trafia później na konto W. od tegoż sprzedającego. Zdaniem Sądu w świetle regulacji u.w.i.p. dla obowiązków związanych z raportowaniem nie ma znaczenia charytatywny cel sprzedaży i uregulowania zawarte w tym zakresie w regulaminie platformy.
Mając zatem na uwadze powyższe rozważania, Sąd stwierdza, że nie są zasadne zarzuty błędnej wykładni wskazanych w pkt I.1., I.2. i I.4. skargi przepisów, ponieważ organ interpretacyjny prawidłowo przyjął, że sporne transakcje objęte opisanym we wniosku stanem faktycznym stanowią stosowne czynności, spełniające również warunek dokonania ich za wynagrodzeniem. Zasadnie też przyjął, że definicja stosownej czynności, zawarta w art. 75a ust. 1 pkt 20 u.w.i.p. nie daje podstaw do badania tytułu prawnego przedmiotu stosownej czynności. Jak już wyżej wyjaśniono sprzedawcą jest użytkownik platformy oferujący jedną z czynności wymienionych w lit. a – d pkt 20 ust. 1 art. 75a ww. ustawy, na rzecz którego należna jest zapłata bez względu na to, czy została mu uiszczona bezpośrednio, czy na rachunek innego podmiotu.
Niezasadność przedstawionych wyżej zarzutów powoduje, że nietrafny jest także zarzut niewłaściwej oceny co do zastosowania art. 75c pkt 5 lit. b u.w.i.p. (pkt I.3. skargi). W zaskarżonej interpretacji indywidualnej Dyrektor KIS przedstawił wywód prawny, w oparciu o który zasadnie przyjął, że sprzedawcą jest użytkownik platformy i to na jego rzecz dokonywane lub uznawane jest należne za przedmiot oferty wynagrodzenie. Cel jaki przyświeca sprzedawcy, jak i kupującemu – cel charytatywny – nie ma przy tym znaczenia.
Na uwzględnienie nie zasługują również zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Zgodnie z art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, interpretacja indywidualna powinna zawierać wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. W myśl z § 2 ww. artykułu, w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna powinna zawierać wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. Z treści tego ostatniego przepisu niewątpliwie wynika, że w przypadku negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy organ winien zawrzeć w wydanej interpretacji dwa obowiązkowe elementy, a mianowicie wskazanie przez organ prawidłowego stanowiska w zakresie interpretowanego przepisu oraz przedstawienie uzasadnienia prawnego takiego stanowiska w sprawie. Co istotne i podkreślane w orzecznictwie sądów administracyjnych, interpretacja indywidualna nie stanowi abstrakcyjnego wyjaśnienia przepisów prawnych, lecz jest dokonaniem oceny prawnej stanowiska wnioskującego na tle zindywidualizowanego stanu faktycznego, który jest przedstawiony przez podatnika we wniosku o udzielenie interpretacji, a organ interpretacyjny, a następnie także i sąd administracyjny w ramach kontroli zaskarżonej interpretacji, są związani przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego. Specyfika postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej polega na tym, że organ wydający interpretację bierze pod uwagę elementy stanu faktycznego przedstawione przez stronę we wniosku. W konsekwencji ocena prawna powinna dotyczyć tylko tego co wynika z przedstawionego przez stronę stanu faktycznego.
Jednakże, aby wskazana wyżej ocena prawna była możliwa, stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe musi być opisany w sposób wyczerpujący. Opisany stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe należy uznać za wyczerpujące, jeśli wskazane w nim okoliczności są wystarczające do oceny stanowiska wnioskodawcy i wydania indywidualnej interpretacji. Wyczerpujące przedstawienie stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego musi być identyfikowane przez uwzględnienie problemu prawnego o charakterze podatkowym, którego wyjaśnieniu ma służyć wydana interpretacja indywidualna. Innymi słowy, to przez pryzmat budzących u wnioskodawcy wątpliwości interpretacyjnych wyrażonych na tle materialnoprawnych przepisów prawa podatkowego trzeba postrzegać zakres niezbędnych informacji, jakie muszą znaleźć się we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Natomiast wątpliwości zainteresowanego zawarte są w pytaniu, które po przedstawieniu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) kieruje on do organu interpretacyjnego.
Odnosząc się do pierwszego zarzutu naruszenia przepisów postępowania (pkt II.1. skargi), zdaniem Sądu, zaskarżonej interpretacji nie można zarzucić braku precyzyjnej oceny stanowiska spółki i wskazania prawidłowego stanowiska w sposób pozwalający na zastosowanie się do wydanej interpretacji. Przypomnieć należy, że organ przy wydawaniu interpretacji indywidualnej związany jest stanem faktycznym opisanym we wniosku i zadanymi przez zainteresowanego pytaniami. Te pytania, zdaniem Sądu, ograniczają wykorzystanie przez organ interpretacyjny stanu faktycznego do tych jego elementów, które są niezbędne do oceny stanowiska zainteresowanego w kontekście zadanych przez niego pytań. Skarżąca w swoim wniosku zadała wprawdzie 3 pytania, ale dotyczyły one tych samych przepisów, tj. art. 75a ust. 1 pkt 20, art. 75b ust. 1 lub 4 i art. 75l ust. 1 u.w.i.p., miały tę samą treść, ale każde odnosiło się do innej oferty – oferty charytatywnej oraz dwóch rodzajów ofert W.. Organ ustosunkował się odrębnie do każdej z tych ofert, skupiając się na wyjaśnieniu podkreślanego przez skarżącą w jej stanowisku elementu, a mianowicie braku wynagrodzenia, powodującego – zdaniem spółki - że sporne czynności nie mogą być stosownymi czynnościami w rozumieniu art. 75a ust. 1 pkt 20 u.w.i.p. Ocenił również stanowisko spółki, która twierdzi, że istotne znaczenie dla oceny wystąpienia stosownej czynności w przedstawionym stanie faktycznym ma własność oferowanego przez użytkownika platformy przedmiotu. Dyrektor KIS przeanalizował przedstawione w stanie faktycznym czynności pod kątem spełnienia przez nie warunków niezbędnych do uznania ich za stosowne czynności i na kanwie tej analizy stwierdził, że tzw. doświadczenia ich nie stanowią.
Nie zasługuje również na uwzględnienie w ramach omawianego zarzutu twierdzenie skarżącej, że brak w interpretacji wskazania w jaki sposób powinna ona ustalić dane, które podlegają raportowaniu. Należy jednak przypomnieć, że żadne z pytań zawartych we wniosku nie dotyczy ustalania takich danych, czy sposobu raportowania. Skarżąca zapytała jedynie, czy opisane w stanie faktycznym transakcje stanowią stosowne czynności, a w konsekwencji czy powstaną po jej stronie obowiązki związane z raportowaniem. Powołując się w swoim stanowisku na przepisy art. 75b ust 1 i 4 oraz art. 75l ust. 1 cytowanej wyżej ustawy, skarżąca uzasadniała zawarte w nim twierdzenia, że obszarem regulacji DAc7 jest jedynie działalność komercyjna, handlowa, a użytkownik publikujący ofertę charytatywną nie robi tego w celach zarobkowych, lecz w ramach działań charytatywnych, społecznych, a spółka ma możliwość weryfikacji organizacji charytatywnych przed publikacja ofert, co istotnie ogranicza ryzyko nadużyć lub wykorzystania tych ofert w celu unikania obowiązków z ww. ustawy. Spółka wspomniała też, że W. cieszy się ogromnym zaufaniem społecznym, więc w jej przypadku ryzyko nadużyć jest tylko teoretyczne. Przytoczone wyżej argumenty skarżącej zawarte w wyrażonym przez nią we wniosku stanowisku świadczą o tym, że spółka nie pytała o to jak powinna ustalać dane niezbędne do raportowania. Natomiast ustosunkowując się do przestawionej przez nią argumentacji przypomnieć należy, że do u.w.i.p. dodano przepisy działu IIIA zatytułowanego "Automatyczna wymiana informacji o sprzedawcach", które weszły w życie 1 lipca 2024 r. i stanowią implementację Dyrektywy Rady (UE) 2021/514 z 22 marca 2021 r. zmieniającą dyrektywę 2011/16/UE w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania. Wymiana informacji o sprzedawcach (DPI) stanowi kolejny element automatycznej wymiany informacji podatkowych z innymi państwami, umożliwiając administracji podatkowej pozyskiwanie od operatorów platform określonych z góry informacji o aktywnych sprzedawcach. Uzyskane w tym trybie informacje w dalszej kolejności podlegają wymianie z państwami uczestniczącymi (do których zaliczają się m.in. państwa z Unii Europejskiej), właściwymi dla poszczególnych sprzedawców lub czynności. Zaznaczyć jednak należy, że – nie kwestionując społecznego zaufania, jakim cieszy się W., ani możliwości weryfikowania przez skarżącą innych organizacji charytatywnych przed publikacją ofert – wprowadzona do u.w.i.p. regulacja nie wyłącza z raportowania organizacji charytatywnych, a przy tym definiuje pojęcie stosownej czynności, jak i zwrotów w jej definicji użytych oraz definiuje sprzedawcę w sposób, który nie pozwala na przyjęcie stanowiska spółki za prawidłowe.
Z przedstawionych wyżej względów również niezasadny okazał się drugi zarzut naruszenia przepisów postępowania (pkt II.2. skargi), albowiem zaskarżona interpretacja nie narusza prawa (tak materialnego, co Sąd wyjaśnił powyżej, jak i procesowego), zawiera prawidłowe stanowisko i jego uzasadnienie prawne.
Podsumowując powyższe, Sąd stwierdza, że Dyrektor KIS dokonał prawidłowej interpretacji wyszczególnionych wyżej przepisów prawa materialnego, zasadnie uznając stanowisko skarżącej za nieprawidłowe. Sąd nie dopatrzył się również zarzucanych w skardze naruszeń przepisów postępowania w sposób, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zatem na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.