-- art. 1a ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 2a u.p.o.p.l. w zw. z art. 187 § 1 oraz art. 191 o.p. polegające na błędnym ustaleniu stanu faktycznego dotyczącego charakteru budynków i gruntu przedmiotowej nieruchomości.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143 t.j. dalej "p.p.s.a."), uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Sąd dokonując kontroli zaskarżonej decyzji nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego ani przepisów prawa procesowego w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji.
Na wstępie należy wskazać, że Sądowi wiadomym jest z urzędu, że decyzja z dnia 23 października 2024 r. nr [...] została zaskarżona do tut. Sądu i postanowieniem z 6 maja 2025 r. wydanym w sprawie o sygn. akt I SA/Po 6/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę z przyczyn formalnych (pomimo wskazania w udzielonym pełnomocnictwie adresu elektronicznego do doręczeń na platformie ePUAP, SKO nie doręczyło decyzji pełnomocnikowi skarżącej w formie elektronicznej). Z akt administracyjnych sprawy wynika, że po wydaniu wskazanego postanowienia Kolegium doręczyło decyzję pełnomocnikowi skarżącej w sposób prawidłowy przez ePUAP. Pełnomocnik spółki wniósł z kolei w ustawowym terminie skargę do Sądu, która jako spełniająca warunki formalne podlega rozpoznaniu w niniejszej sprawie. Postanowienie bowiem o odrzuceniu skargi nie rozstrzygało o istocie sprawy sądowoadministracyjnej, lecz w inny sposób zakończyło postępowanie w danej instancji.
Przedmiotem sprawy jest decyzja określająca zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości – budynków i gruntu, znajdujących się w posiadaniu spółki jako przedsiębiorcy. Kwestią sporną jest ocena sposobu opodatkowania nieruchomości.
Zdaniem organu budynki znajdujące się na przedmiotowej nieruchomości to budynki niemieszkalne, zajęte przez skarżącą na prowadzenie działalności gospodarczej – hotelowej, polegającej na wynajmie pokoi znajdujących się w części jednego z budynków, do których znajduje zastosowanie wysokość stawki podatkowej przewidziana w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.p.o.p.l.
W ocenie skarżącej natomiast przedmiotowe budynki powinny zostać zaliczone zgodnie z Polską Klasyfikacją Obiektów Budowlanych (PKOB) do "budynków zbiorowego zamieszkania" obejmujących m.in. hotele robotnicze, co przesądza o opodatkowaniu nieruchomości stawką przewidzianą dla obiektów pozostałych w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) u.p.o.l. Spółka wskazała, że przedmiotowy obiekt nie został wybudowany jako hotel i nie pełnił funkcji hotelowych. Nadto powołała się na wyrok z 6 maja 2016 r. [...] Sądu Rejonowego [...] ustalający stawkę opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste przedmiotowej nieruchomości, w którym Sąd stwierdził, że obiekt wykorzystywany jest na potrzeby zapewnienia lokali socjalnych osobom eksmitowanym, stąd skarżąca wnioskuje, że lokal jest wykorzystywany na cele mieszkalne. Nadto skarżąca wskazywała, że budynek tzw. "byłej stołówki" jest w złym stanie technicznym, został wyłączony z użytkowania, dlatego nie ma podstaw do opodatkowania tej części budynku.
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że organy podatkowe dokonały prawidłowej kwalifikacji przedmiotowych budynków jako niemieszkalnych. Należy bowiem wskazać, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2024 poz. 1151 dalej. "p.g.k.") podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Organ podatkowy nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków (por. uchwała składu 7 sędziów NSA z 27 kwietnia 2009 r. II FPS 1/09, wyrok NSA z 20 marca 2024 r. III FSK 4921/21, orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
W dniu 31 lipca 2021 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2024 poz. 219 t.j. dalej "rozporządzenie"), które wprowadziło zmiany w sposobie klasyfikacji gruntów i budynków. W związku z dostosowaniem bazy EGiB do przepisów rozporządzenia, w rejestrze nie wykazuje się informacji o głównej funkcji budynku oraz klasie budynku według PKOB. Zgodnie bowiem z przepisem § 18 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia danymi ewidencyjnymi dotyczącymi budynku są rodzaj budynku według Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT), o której mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej. Dla organu zatem przy dokonywaniu kwalifikacji budynku, nie był miarodajny jego rodzaj według PKOB, a jedynie dane ewidencyjne budynku według KŚT zawarte w EGiB. W związku natomiast z przepisem § 18 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia dla przedmiotowych budynków zarejestrowano w operacie ewidencyjnym rodzaj budynku według KŚT jako "pozostałe budynki niemieszkalne".
Należy przy tym zauważyć, że klasyfikacja w EGiB nie jest wprawdzie bezwzględnym i wystarczającym warunkiem stosowania normy prawnopodatkowej, gdyż opodatkowaniu podlega zdefiniowany w ustawie stan faktyczny, który można ustalić za pomocą dowolnego środka dowodowego dopuszczonego przez przepisy proceduralne. To na stronie postępowania podatkowego spoczywał zatem ciężar wykazania, że dane z ewidencji nie są zgodne ze stanem rzeczywistym. Co do zasady jednak, EGIB, zachowuje zgodność ze stanem prawnym i rzeczywistym, a zatem organ podatkowy nie mógł, w sytuacji nieprzedstawienia przeciwdowodów, odstąpić od oceny stanu faktycznego sprawy, zgodnie z danymi zawartymi w tym dokumencie urzędowym w rozumieniu art. 194 § 1 o.p. Dane te były wiążące dla określenia rodzaju przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości.
W realiach niniejszej sprawy, treść EGiB była przy tym zbieżna z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie. W szczególności z treścią umowy najmu zawartej przez skarżącą z ZKZL oraz zapisów w Krajowym Rejestrze Sądowym dotyczących przedmiotu działalności gospodarczej skarżącej spółki. Z dokumentów tych wynika jednoznacznie, że skarżąca prowadzi działalność hotelową, związaną z wynajmem hoteli. Nie można przy tym stwierdzić, że skarżący prowadzi działalność o charakterze mieszkaniowym, nie posiada bowiem budynków o charakterze mieszkalnym, lecz hotelowym, które w ramach działalności gospodarczej wynajął odpłatnie ZKZL, jak również ogłasza się, iż wynajmuje "tanie pokoje" hotelowe. Jednocześnie należy zauważyć, że budynek zbiorowego zamieszkania nie może być utożsamiany z budynkiem mieszkalnym, który służy zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych. Spółka podejmowała działania mające na celu zmianę przeznaczenia nieruchomości z obiektu niemieszkalnego na mieszkalny, jednakże były one bezskuteczne.
Co szczególnie jednak istotne to dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji należało mieć na względzie, że dotyczyła opodatkowania podatkiem od nieruchomości budynków, jako związanych z prowadzoną przez skarżącą działalności gospodarczej jako przedsiębiorcy. Zgodnie natomiast z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l. Rada gminy w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie od budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej wskazanej w tym przepisie powierzchni użytkowej. Należy przy tym zauważyć, że w przepisie tym został użyty zwrot "zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej", a nie "w których prowadzona jest działalność gospodarcza. Nie zawsze bowiem przedsiębiorca dla osiągnięcia efektów swojej działalności będzie musiał "fizycznie" wykorzystywać składniki swojego majątku. Należy mieć jednak na uwadze, że wyroki zapadłe na kanwie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. odrzuciły rozwiązane oparte na automatyzmie i odgórnym powiązaniu z działalnością gospodarczą nieruchomości będących w posiadaniu przedsiębiorcy (m.in. wyroki NSA: z 15 grudnia 2021 r. w sprawie III FSK 4061/21, z 24 marca 2022 r. wydany w sprawie III FSK 2647/21, orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych dalej "CBOSA"). Oceniając zatem istnienie związku nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej, organy podatkowe prawidłowo wzięły pod uwagę status podatnika i charakter prowadzonej przez niego działalności.
Nie ulega bowiem wątpliwości, że skarżąca spółka kapitałowa jest podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą (hotelową), co znajduje potwierdzenie w Krajowym Rejestrze Sądowym oraz w umowie najmu zawartej z ZKZ dla realizacji wyroków eksmisyjnych. W ramach tej działalności skarżąca udostępniła pokoje hotelowe do użytku ZKZL, za opłatą wynikającą z umowy, w której występuje jako przedsiębiorca - hotelarz. Nieruchomość jest zatem zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej, a to jak przedsiębiorca wykorzystuje tę nieruchomość i czy w ogóle ją użytkuje w jakikolwiek sposób, czy też jak twierdzi część tej nieruchomości jest wyłączona z użytkowania, zależy od prowadzonego przez przedsiębiorcę modelu o charakterze biznesowym. Na prawną ocenę podstaw opodatkowania nie może mieć również wpływu to, z jakim podmiotem przedsiębiorca zawiera umowy w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Skoro skarżąca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie hoteli to tym samym budynki hotelowe są w sposób oczywisty związane z tak określoną działalnością, co uzasadnia opodatkowanie stawkami podatku od nieruchomości przewidzianymi dla przedmiotów opodatkowania związanych z działalnością gospodarczą.
Są to zatem te składniki majątku podatnika, które mają w założeniu przynosić mu przychód z prowadzonej działalności i tym samym pozostają związane z tą działalnością. Prawidłowo zatem organy podatkowe uznały, że znajdujące się na przedmiotowej nieruchomości budynki niemieszkalne zostały zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, do których należało zastosować stawkę podatku od nieruchomości przewidzianą w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l. Jedyną bowiem formą aktywności podatnika, posiadającego przedmiotową nieruchomość, jest wykonywanie działalności gospodarczej, a zatem wyłącznym przejawem jego działania jest prowadzenie przedsiębiorstwa.
Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia przepisów art. 200 o.p. w zw. art. 120, art. 121 § 1 o.p., art. 122 o.p. i art. 187 § 1 o.p. polegający na zaniechaniu wyznaczenia skarżącej terminu na wypowiedzenie się w sprawie zebranego materiału dowodowego. W piśmie z 19 lutego 2024 r. SKO poinformowało bowiem stronę o możliwości przeglądania akt sprawy, składania wniosków i uwag, o możliwości przedstawienia dodatkowych dowodów odnoszących się do przesłanek istotnych dla sposobu załatwienia sprawy. Pouczono również, że przed wydaniem decyzji strona może wypowiedzieć się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Spółka skorzystała z tego uprawnienia ustosunkowując się do zebranego materiału dowodowego w sprawie. Należy przy tym zauważyć, że strona w toku całego postępowania ma prawo wypowiadać się w sprawie zebranego materiału dowodowego, niezależnie od tego czy termin został wyznaczony czy też nie. To, że organ nie wyznaczył siedmiodniowego terminu na wypowiedzenie się stronie nie miało istotnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, gdyż przed wydaniem decyzji odwoławczej stronie zagwarantowano prawo i możliwość wypowiedzenia się.
W ocenie Sądu nie doszło również do naruszenia przez organy podatkowe przepisów procedury podatkowej. Organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny, w oparciu o wystarczająco rozpatrzony i zebrany, dla wydania decyzji w sprawie, materiał dowodowy. Zgodnie z art. 122 o.p. podjęły niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. W szczególności zwróciły się do stosownych organów o udzielenie informacji w sprawie, jak również włączyły do akt postępowania materiał dowodowy zgromadzony postępowaniach toczących się wobec spółki w latach 2012 - 2015 oraz 2018-2021 i ustaliły jakie konkretnie decyzje administracyjne zostały wydane wobec spółki.
Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę orzekając jak w sentencji wyroku.