i procesowego, podtrzymując dotychczas wyrażone zarzuty.
Wobec powyższego wniósł o:
1) uchylenie w całości postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 31 grudnia 2024 r.,
2) uznanie w całości zażalenia,
W uzasadnieniu skargi jej autor rozwinął podniesione w niej zarzuty.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe argumenty.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.
Korzystając z uprawnienia, które przyznaje sądowi administracyjnemu art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.; w skrócie: "p.p.s.a."), dopuszczający możliwość rozpoznania w postępowaniu uproszczonym skargi, której przedmiotem jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym
i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, Sąd procedował w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.
Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego , Sąd nie dopatrzył się przy jego wydaniu naruszeń prawa, które w świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. skutkowałyby koniecznością uchylenia albo stwierdzenia nieważności tego aktu, względnie stwierdzenia jego wydania z naruszeniem prawa.
Istota niniejszej sprawy koncentruje się wyłącznie na kwestii istnienia podstaw do uwzględnienia zgłoszonych zarzutów dotyczących prowadzonej egzekucji administracyjnej.
Stosownie do art. 33 § 2 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest:
1) nieistnienie obowiązku;
2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z:
a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4,
b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1,
c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu;
3) błąd co do zobowiązanego;
4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane;
5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części;
6) brak wymagalności obowiązku w przypadku:
a) odroczenia terminu wykonania obowiązku,
b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej,
c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.
Zdaniem Sądu, obowiązek zapłaty przez skarżącego opłaty z tytułu gospodarowania odpadami komunalnymi wynika z decyzji z 27 grudnia 2022 r.
(nr [...]). Z akt administracyjnych nie wynika natomiast, aby skarżący przedstawił dowody na okoliczność, że obowiązek stwierdzony tytułem wykonawczym
nr [...] nie istnieje.
Pojęcie nieistnienia obowiązku w rozumieniu art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. oznacza sytuacje, w których obowiązek ten nigdy nie powstał, na przykład z mocy prawa albo nie wydano decyzji nakładającej obowiązek podlegający wykonaniu w drodze egzekucji, bądź też decyzja taka została wydana, lecz następnie ją uchylono, stwierdzono jej nieważność lub wygaśnięcie, bądź też, gdy obowiązek podlegający egzekucji wygasł
w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w ustawie, lecz przed rozpatrzeniem zarzutów (por. wyrok NSA z 15.04.2025 r., III FSK 359/24, wszystkie powołane
w uzasadnieniu niniejszego wyroku orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, publ.; w skrócie "CBOSA").
W ocenie Sądu, twierdzenie skarżącego, że odpady komunalne nie były odbierane, nie mają wpływu na istnienie obowiązku wynikającego z ostatecznej decyzji.
Zdaniem Sądu, w tytule wykonawczym ([...]) jako podmiot zobowiązany został wskazany skarżący i jest to ta sama osoba, której dotyczy decyzja
z 27.12.2022 r. (nr [...]). Z akt administracyjnych wynika bowiem, że skarżący został prawidłowo określony poprzez wskazanie jego imienia i nazwiska oraz nr PESEL. Podany w tytule wykonawczym adres zamieszkania w Ś. K. był ostatnim adresem zamieszkania zobowiązanego, jakim dysponował organ w dacie wydania decyzji z 27.12.2022 r.
Błąd co do osoby zobowiązanego może nastąpić w dwojakiej sytuacji. Może do niego dojść, kiedy organ egzekucyjny lub egzekutor podjęli czynności egzekucyjne wobec osoby, którą błędnie uznali za zobowiązanego, w związku z czym doręczyli takiej błędnie określonej osobie tytuł wykonawczy oraz pouczyli ją o prawie zgłoszenia zarzutów. Jako powyższy błąd uznać należy także sytuację wskazania w tytule wykonawczym osoby, na której nie ciąży obowiązek. Weryfikacja stwierdzonego błędu sprowadza się do porównania danych osoby wskazanej w tytule wykonawczym
z danymi adresata orzeczenia lub innego dokumentu, stanowiącego podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego (por. wyrok NSA z 22.05.2025 r., II OSK 2332/24, CBOSA). Nie zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego, jeżeli zobowiązany kwestionuje zasadność nałożenia na niego obowiązku i, wnosząc zarzut, zmierza do zbadania zasadności nałożenia na niego obowiązku (por. P. M. Przybysz
[w:] Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2025,
uw. 16 do art. 33).
Przepis art. 15 § 1 u.p.e.a. stanowi, że egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego oraz inne dane niezbędne do prawidłowego wykonania obowiązku przez zobowiązanego, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia.
Jak wynika z akt administracyjnych, przed wszczęciem egzekucji administracyjnej skarżącemu skutecznie doręczono upomnienia z: 26.09.2023 r. (doręczone: 16.10.2023 r.), 20.03.2024 r. (doręczone: 10.04.2024 r.) i 18.06.2024 r. (doręczone: 05.07.2024 r.). Upomnienia dotyczyły zaległości skarżącego od lipca
2023 r. do czerwca 2024 r., a więc tych zobowiązań, które zostały wskazane w tytule wykonawczym.
Odnosząc się natomiast do zarzutu wygaśnięcia obowiązku, wskazać należy, że podstawa tego zarzutu wystąpi, gdy obowiązek stanie się bezprzedmiotowy, gdy odpadnie podstawa prawna do jego dochodzenia (np. wyeliminowane ze skutkiem
ex nunc zostanie orzeczenie nakładające obowiązek albo uchylony zostanie przepis
z którego bezpośrednio wynikał obowiązek). Przede wszystkim jednak, gdy dochodzony obowiązek wygaśnie na skutek wykonania, umorzenia, przedawnienia. Zarzut wygaśnięcia w całości lub części zobowiązania może dotyczyć sytuacji, gdy dojdzie do jego wykonania w okresie pomiędzy wszczęciem postępowania egzekucyjnego
a wniesieniu zarzutów (por. wyrok NSA z 5.07.2024 r., III FSK 1047/23, CBOSA).
W ocenie Sądu, skarżący w żaden sposób nie wykazał, że jego zobowiązania
z tytułu opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi wygasły.
Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie wydane zostało zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa, w tym ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz Kodeksu postępowania administracyjnego.
W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.