W toku postępowania zwykłego przesłuchano także innych pracowników firmy J. H. [...] Ł. Ł., R. M. i K. Ż.. Również oni nie potwierdzili zeznań skarżącego.
Z informacji uzyskanych z Urzędu Skarbowego Ł. i z B. –B. wynikało, że P. B. nie przebywał pod wskazanymi przez siebie adresami zamieszkania i że w 2012 roku nie zatrudniał pracowników oraz nie posiadał środków transportu, w tym samochód dostawczego. W okresie wystawienia spornych faktur VAT dla J. H. był czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, ale w deklaracjach VAT-7 za miesiące lipiec - wrzesień 2012 r. nie wykazał dostawy ani nabycia towarów i usług.
P. B. nie odbierał korespondencji z żadnego z ustalonych adresów ani nie stawił się na żaden z wyznaczonych przez organy podatkowe terminów. Bezowowocne okazały się także próby nawiązania kontaktu telefonicznego.
Wskazując na powyższe, stwierdzono , że wskazane przez wnioskodawcę okoliczności, które miały wynikać z załączonych do wniosku o wznowienie oświadczeń nie są nowe, bowiem organ podatkowy w toku postępowania podatkowego (zwykłego) dokonywał ustaleń faktycznych mających na celu potwierdzenie lub zaprzeczenie podnoszonym wówczas twierdzeniom strony, że w ramach prowadzonej działalności gospodarczej dokonywał rzeczywistych transakcji z kontrahentem P. B.. Natomiast okoliczność, że w przekonaniu wnioskodawcy, organy podatkowe w toku postępowania zwykłego dokonały błędnej oceny, nie może być podstawą do skutecznego podważenia decyzji ostatecznej. Przedmiotem postępowania wznowieniowego nie może być bowiem ocena prawidłowości przeprowadzenia postępowania dowodowego w postępowaniu zwykłym. W postępowaniu wznowieniowym nie chodzi bowiem o weryfikację ustaleń organu wydającego decyzję ostateczną, ale o sprawdzenie, czy nie zaszły nadzwyczajne okoliczności, ściśle określone, których zaistnienie powoduje konieczność uchylenia decyzji ostatecznej. Zaznaczono, że dowody czy okoliczności istotne dla sprawy w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej to te, które dotyczą przedmiotu sprawy i mają znaczenie prawne, a więc mają w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych. .
Tymczasem z załączonych przez wnioskodawcę oświadczeń wynikało, że składające te oświadczenia osoby/firmy potwierdzają, że w roku 2012 P. B. dokonywał od nich zakupu sprzętu fotograficznego , co nie dowodzi automatycznie sprzedaży towaru przez P. B. na rzecz J. H., w sytuacji gdy cały materiał dowodowy zebrany w sprawie temu przeczy. Ustalony przez organ podatkowy w postępowaniu zwykłym stan faktyczny został poparty wiarygodnymi dowodami, z których wynikało, że towar wyszczególniony na kwestionowanych fakturach wystawionych przez P. B. nie został przez niego dostarczony. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w postaci m. in. zeznań świadków (S. S., Ł. Ł., R. M., K. Ż. i R. H.), zeznań i wyjaśnień złożonych przez stronę, ustaleń dotyczących P. B., przedłożonych przez właściwe organy podatkowe, bezspornie wykazały , że faktury VAT dotyczące nabycia przez podatnika sprzętu fotograficznego od [...] P. B., nie odzwierciedlają rzeczywiście dokonanych transakcji, a towar nie został zakupiony od podmiotu figurującego na fakturach jako wystawca.
W świetle powyższego, warunku istotności w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, nie spełniają też przedłożone przez wnioskodawcę kwitungi, mające potwierdzać dokonywane zakupy przez P. B., co z kolei ma potwierdzać, że P. B. był w posiadaniu towaru, a tym samym był w stanie sprzedawać towar stronie.
Z dokumentów tych wynika, co najwyżej, że P. B. mógł zakupić towar wskazany na przedłożonych kwitungach, ale nie stanowią potwierdzenia, że P. B. w rzeczywistości dokonał sprzedaży towaru wykazanego na kwestionowanych fakturach na rzecz J. H..
Organ stwierdził dalej , że argumentacja strony przedstawiona we wniosku o wznowienie postępowania zmierza w istocie do przeprowadzenia powtórnego postępowania instancyjnego, co nie jest możliwe w trakcie postępowania wznowionego.
W konsekwencji , na podstawie art. 245 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej odmówiono uchylenia decyzji ostatecznej z dnia 28.06.2019 r.
Strona złożyła odwołanie , w którym zarzucono, że decyzja została wydana na podstawie błędnego ustalenia stanu faktycznego i prawnego sprawy oraz z naruszeniem przepisów Ordynacji podatkowej, a w szczególności następujących przepisów tej ustawy:
art. 240 § 1 pkt 5 o.p. poprzez jego błędną wykładnię oraz błędne uznanie, iż nie znajduje on zastosowania w sprawie, oraz
art. 243 § 2 pkt 1 o.p. poprzez niezastosowanie go w sprawie,
art. 191 o.p. poprzez błędnie ustalony stan faktyczny i uznanie, iż nie zachodzą przesłanki wznowienia sprawy,
art. 210 § 4 o.p. poprzez brak właściwego uzasadnienia faktycznego oraz prawnego decyzji co było skutkiem błędnych ustaleń i w efekcie doprowadziło do błędnego rozstrzygnięcia sprawy." Jednocześnie wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.
W uzasadnieniu odwołania przedstawiono analogiczną argumentację jak we wniosku o wznowienie postępowania.
Pełnomocnik strony przedłożył ponadto wyjaśnienia J. L. z 1.08.2025 r.
Decyzją z dnia 27 listopada 2025 r, o nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Organ II instancji stwierdził, że przedłożone wraz z wnioskiem o wznowienie postępowania dowody, nie są nowymi dowodami, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, tj. dowodami istniejącymi w dniu wydania decyzji. Dokumenty te bowiem zostały sporządzone po zakończeniu kontroli podatkowej oraz postępowania podatkowego i po wydaniu decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z 28.06.2019 r.
W ślad za organem I instancji podzielił ustalenia z postępowania zwykłego zakończonego prawomocnym wyrokiem w części ,w której nie uznał za rzetelne dowodów wpłaty KP od P. B.. Za prawidłowy uznał wniosek Naczelnika Urzędu Skarbowego w R., że gdyby towar był dostarczany tak jak wynika to z faktur VAT od P. B. i zapłaty miałyby miejsce tak jak wynika to z dat na dowodach KP, to P. B. musiałby być w sklepie w R. w okresie od lipca 2012 r. do lutego 2013 r. co kilka dni, a zatem P. B. winien być znany S. S. i pozostałym pracownikom, a S. S. musiałby mieć wiedzę o dostarczanym przez niego towarze. Podatnik nie wskazał innej osoby, która zajmowałaby się przyjęciem towaru od P. B. i dokonaniem zapłat.
Wskazano w uzasadnieniu organu odwoławczego na informacje uzyskane w toku post. zwykłego od organów podatkowych ,z których wynikało, że P. B. nie przebywał pod wskazanymi przez siebie adresami zamieszkania, a także nie odbierał korespondencji - zarówno pod pozyskanymi w trakcie postępowania adresami w kraju jak i zagranicą. W miejscu wskazanym jako siedziba prowadzenia działalności gospodarczej w 2012 roku, tj. Al. [...], Ł., P. B. nie podejmował żadnej korespondencji; próba osobistego doręczenia P. B. wezwań zakończyła się niepowodzeniem ,nie stwierdzono pod ww. adresem oznak prowadzenia jakiejkolwiek działalności gospodarczej.
Organ II instancji zwrócił uwagę na wyjaśnienia J. L. z 26.10.2018 r. , z których wynikało, że zna J. H. i był w jego firmie, jednak nigdy nie uczestniczył przy transakcjach pomiędzy J. H. oraz P. B..
Podkreślono ,że istota postępowania wznowieniowego, przy przesłance z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej sprowadza się do zbadania konkretnej okoliczności lub dowodów wskazywanych przez stronę, które mają przymiot "nowości", a nie do weryfikacji całego postępowania dotychczas przeprowadzonego w sprawie. W postępowaniu wznowieniowym nie chodzi bowiem o weryfikację stanowiska organu wydającego decyzję ostateczną, ale o sprawdzenie, czy nie zaszły nadzwyczajne okoliczności, ściśle określone, których zaistnienie powoduje konieczność uchylenia decyzji ostatecznej.
W konsekwencji w całości podtrzymano stanowisko organu I instancji ,że z załączonych przez podatnika oświadczeń - zarówno do wniosku o wznowienie postępowania jak i do odwołania wynika, że składające te oświadczenia osoby potwierdzają, że w roku 2012 P. B. dokonywał od nich zakupu sprzętu fotograficznego (głównie aparaty fotograficzne), co nie dowodzi automatycznie sprzedaży towaru przez P. B. na rzecz J. H., w sytuacji gdy cały materiał dowodowy zebrany w sprawie temu przeczy. Podobnie jak z przedłożonych kwitungów wynika jedynie to , że P. B. mógł zakupić wskazany na nich towar. Zdaniem organu II instancji nie stanowi również podstawy do wznowienia postępowania i uchylenia decyzji ostatecznej okoliczność "ewentualnego" przesłuchania w charakterze świadka P. B. , o czym strona nadmieniła w odwołaniu. Pomimo, że w samym odwołaniu strona nie wyartykułowała wprost żądania przeprowadzenia dowodu z przesłuchania w/w świadków, organ odwoławczy wskazał, że żądanie przeprowadzenia we wznowionym postępowaniu dowodów z przesłuchania świadka nie spełnia podstawowego warunku przewidzianego w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej dla wznowienia postępowania. Istotą bowiem art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej w kwestii nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji nieznanych organowi, który je wydał, jest wskazanie dowodów w znaczeniu środków dowodowych, czyli w ujęciu przedmiotowym, a więc np. zeznań świadków istniejących w dniu wydania decyzji nieznanych organowi, który je wydał, a nie samych źródeł dowodowych. Podkreślono , że zeznanie nie istnieje, dopóki nie zostanie złożone przez świadka, a zatem nie stanowi dowodu, o którym mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, bo powstałoby po wydaniu decyzji.
Zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, argumentacja strony przedstawiona zarówno we wniosku o wznowienie postępowania jak i w odwołaniu zmierza do przeprowadzenia powtórnego postępowania instancyjnego, co nie jest możliwe w trakcie postępowania wznowionego. Nie jest ono bowiem trzecią instancją, a w jego trakcie weryfikacji podlegają jedynie wskazane przez stronę podstawy wznowienia. Podstawowym trybem dla weryfikacji ustaleń faktycznych jest postępowanie zwykłe, a nie postępowanie prowadzone w trybie nadzwyczajnym.
W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, wbrew zarzutom odwołania w zaskarżonej decyzji nie naruszono przepisu art. 191 Ordynacji podatkowej., bowiem skuteczne zarzucenie naruszenia przepisu art. 191 Ordynacji podatkowej wymaga wykazania, że organy podatkowe uchybiły zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego. Nie jest natomiast wystarczające przekonanie o innej niż przyjęta wadze poszczególnych dowodów i ich ocenie odmiennej niż przeprowadzona przez organy podatkowe.
Organ nie podzielił również zarzutu naruszenia przepisu art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. W zaskarżonej decyzji przedstawiono obszernie stan faktyczny i dokonano wykładni zastosowanych w sprawie i przytoczonych na wstępie przepisów.
Strona , reprezentowana przez pełnomocnika skorzystała z prawa skargi do WSA w Poznaniu.
W skardze zarzuciła organom naruszenie art. 240 § 1 pkt 5 O.p poprzez błędną wykładnię oraz błędne uznanie ,że nie znajduje zastosowania w sprawie. Naruszenie art.243 § 2 pkt 1 O.p poprzez jego niezastosowanie ,art.191 O.p poprzez błędnie ustalony stan faktyczny i uznanie ,że nie zachodzi przesłanka wznowienia sprawy i art. 201 § 4 Op poprzez brak właściwego uzasadnienia faktycznego oraz prawnego , co w konsekwencji doprowadziło do błędnych ustaleń i w efekcie do błędnego rozstrzygnięcia .W uzasadnieniu pełnomocnik podniósł ,że z załączonego do wniosku o wznowienie oświadczenia P. B. wynika wprost ,że w okresie którego dotyczy postępowanie dokonywał dostaw sprzętu fotograficznego na rzecz skarżącego i jest to okoliczność istotna dla sprawy .Oświadczenie to wskazuje na źródła pochodzenia towaru .Ponadto świadek przedstawił dowody potwierdzające ,że był rzeczywiście w posiadaniu towaru , który następnie sprzedał stronie. Załączone oświadczenia i dowody przeczą ustaleniom organów odnośnie dostaw na rzecz skarżącego. Dalej wskazano ,że skoro z w/w dowodów bezspornie wynika, że P. B. posiadał towar ,to okoliczność ta jest istotna w rozumieniu art. 240 p 1 pkt 5 O.p.
Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje stanowisko
W piśmie z dnia 15 kwietnia 2026 roku stanowiącym załącznik do rozprawy wywiedziono ,że organ utożsamił nie przeprowadzenie dowodu z brakiem nowej okoliczności , co narusza art. 122 i 187 O.p,. Organy nie wyjaśniły też w sposób wyczerpujący stanu faktycznego sprawy polegającym na braku ustalenia rzeczywistego kontrahenta i źródła towaru , a które wcześniej było nie możliwe z powodu niewyjaśnienia sprawy przez organ podatkowy Organ pominął przedłożone we wniosku dowody lub odniósł się do nich zdawkowo. W załączniku przedstawiono też zestawienie obrotów pomiędzy P. B., a firmą F. Z. , celem wykazania ,że sprzedaż towaru dokonana na rzecz J. H. przez P. B. stanowiła rzeczywiste transakcje.
Na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2026 roku pełnomocnik skarżącego wniósł o odroczenie terminu rozprawy ,celem wskazania w sprawie kolejnego, istotnego świadka,a także z uwagi na chęć uczestniczenia skarżącego w rozprawie osobiście. Wniosek został uwzględniony.
Na kolejnej rozprawie w dniu 27 maja 2026 r. pełnomocnik załączył kolejny załącznik do protokołu rozprawy. Wskazał w nim dodatkową argumentację na okol. współpracy P. B. ze skarżącym w postaci oświadczenia arcybiskupa M. M. i R. S..
Z oświadczenia arcybiskupa M. M. wynika, że przebywał w firmie J. H. ,był świadkiem dostawy aparatów fotograficznych matek N. i C.. Natomiast z oświadczenia R. S. wynikało ,że również był świadkiem takiej dostawy, a dostawcą był P. B..
Pełnomocnik organu na rozprawie wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:
Skarga jako bezzasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do przepisu art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm. - dalej w skrócie: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania.
Istota sporu w niniejszej sprawie dotyczy istnienia podstaw do uchylenia decyzji ostatecznej z dnia 28 czerwca 2019 w na podst. art. 240 § 1 pkt 5 O.p. a w konsekwencji ustalenie , czy organ podatkowy w postępowaniu zwykłym zasadnie uznał, że podatnik nie miał prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur VAT wystawionych m. in. przez P. B..
Wznowienie postępowania jest instytucją szczególną, nadzwyczajnym trybem wzruszania decyzji ostatecznych, której celem jest stworzenie prawnej możliwości ponownego, ale ograniczonego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia ponownego rozstrzygnięcia sprawy, jeżeli postępowanie podatkowe przed organem było dotknięte kwalifikowanymi wadami procesowymi, wyliczonymi enumeratywnie w regulacji art. 240 O.p. Procedowanie w trybie nadzwyczajnym przez organ jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych, wyrażonej w przepisie art. 128 O.p., służącej ochronie ogólnego porządku prawnego. Trwałość decyzji pozwala stronie polegać na rozstrzygnięciach organów państwa, a organy zabezpiecza przed wielokrotnym rozstrzyganiem tych samych spraw. Dlatego też tryby nadzwyczajne służą weryfikacji decyzji ostatecznych wyłącznie w wyjątkowych i ściśle, określonych przepisami prawa, sytuacjach. Z powyższego względu przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania podlegają ścisłej wykładni i nie mogą być interpretowane w sposób rozszerzający. Postępowanie wznowieniowe nie jest bowiem kontynuacją postępowania zwykłego i nie może być wykorzystane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji, gdyż inna jest waga zakresu naruszeń prawa uwzględnianych w tymże postępowaniu. Zakres postępowania wznowieniowego jest bowiem węższy aniżeli postępowania zwyczajnego i ogranicza się do badania podstaw wznowienia wskazanych przez wnioskodawcę. Organ podatkowy, w analizowanym trybie, jest związany wnioskiem strony o wznowienie postępowania i może prowadzić postępowanie wznowieniowe wyłącznie w granicach zakreślonych przez ustawodawcę w art. 240 – art. 246 O.p. Tym samym postępowanie wznowieniowe nie polega na kolejnym prowadzeniu postępowania w taki sposób, w jaki było ono prowadzone w trybie zwykłym (wymiarowym). Co istotne w trybie nadzwyczajnym strona nie ma możliwości zgłaszania wszelkich i nieograniczonych wniosków oraz podnoszenia wszelkich zarzutów. Jednocześnie, zróżnicowanie opisanych trybów postępowania istotnie wpływa także na zakres skuteczności podnoszonych zarzutów w skardze do sądu administracyjnego.
W kontrolowanej sprawie organ podatkowy, w związku z wnioskiem z dnia 18 maja 2025 wznowił postępowanie podatkowe zakończone ostateczną decyzją z dnia 28 czerwca 2019 r. Wskazana przez skarżącego podstawa wznowieniowa, określona została w przepisie art. 240 § 1 pkt 5 O.p., z którego wynika, iż wznawia się postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, jeśli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Z treści powyższej regulacji wynika, że wymagane jest kumulatywne spełnienie trzech przesłanek wznowieniowych. Po pierwsze, nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody muszą zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej. Po drugie, owe okoliczności i dowody muszą istnieć już wcześniej, to jest w chwili wydawania decyzji ostatecznej, lecz dla tego organu są one nowymi tylko dlatego, że nie były mu wcześniej znane. Po trzecie, przez nową okoliczność istotną dla sprawy należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie zapadłaby decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd uznał, że organ dokonał rzetelnej i prawidłowej analizy oraz oceny okoliczności i dokumentów przedłożonych przez skarżącego wraz z wnioskiem o wznowienie . Rację ma organ odwoławczy twierdząc, że strona zmierza w istocie w trybie postępowania wznowieniowego, do wzruszenia ostatecznej decyzji z dnia 28 czerwca 2019 r ,poprzez mnożenie i powtarzanie środków dowodowych i okoliczności w znacznej części już uprzednio przeprowadzonych i znanych organowi lub pozostających bez istotnego wpływu na wynik sprawy.
W pierwszej kolejności sąd zauważa, że postępowanie w przedmiocie podatku od towarów i usług , którego wznowienia strona się domaga zostało zakończone wyrokiem NSA z dnia . 29 sierpnia 2024 r. sygn. I FSK 1618/20 utrzymującego w mocy wyrok WSA w Poznaniu w sprawie o sygn. I SA/Po 743/19 z dnia 9 lipca 2020r. W wyroku tym wbrew zarzutowi skargi nie uznano, że do oddalenia skargi w znacznej mierze przyczynił się brak przesłuchania P. B., ale uznano podatnik nie może oczekiwać ,że organy podatkowe będą wszelkimi dowodami dochodzić rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych .Sąd odniósł się w tym zakresie do zapłat w formie gotówkowej, zeznań pracowników i matki skarżącego, samego skarżącego , a także okoliczności zawarcia współpracy z P. B.. W żadnej mierze brak jego przesłuchania nie doprowadził do ustaleń ,że sporne faktury nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji. Podobnie NSA , podzielając w całości stanowisko Sądu I instancji wskazał w uzasadnieniu ,że nie przesłuchanie wystawców faktur nie oznacza selektywnego doboru materiału dowodowego . Zdaniem NSA ocena materiału dowodowego musi być dokonana na podstawie całego materiału dowodowego ,nie jego poszczególnych elementów w oderwaniu od pozostałych. Należy w związku z tym podkreślić, że w art. 240 §1 pkt 5 O.p została wyrażona tzw. prawomocność materialna orzeczenia, której istota polega na tym, że inne sądy i inne organy państwowe, a w wypadkach przewidzianych w ustawie także inne osoby, muszą brać pod uwagę fakt istnienia i treść prawomocnego wyroku.
Analizując dalej treść w/w przepisu wskazać należy ,że przez pojęcie "wyjdą na jaw" należy rozumieć taką sytuację, w której zostają ujawnione dowody lub okoliczności, które nie były znane nikomu, zarówno organowi podatkowemu jak i stronie postępowania. Strona postępowania może się powoływać więc tylko na takie okoliczności faktyczne lub dowody, co do których istnienia nie posiadała wiedzy w trakcie toczącego się postępowania, co wiąże się z kolejnym warunkiem wznowienia ,a mianowicie wagi/istotności nowych dowodów lub okoliczności. W ocenie sądu organ, w oparciu o oświadczenie P. B. z dnia 31 stycznia 2025 r .załączone do wniosku o wznowienie postępowania i zestawiając je z innymi znanymi już środkami dowodowymi nie mógł dokonać innych ustaleń faktycznych niż uczynił to w postępowaniu zwykłym, a w konsekwencji inaczej rozstrzygnąć merytorycznie sprawy.
Trafnie też zauważono, że załączone do wniosku o wznowienie oświadczenia zostały sporządzone nie tylko po zakończeniu kontroli podatkowej ,ale nawet po prawomocnym zakończeniu postępowania, czyli nie istniały w dniu wydania decyzji, abstrahując od tego, że one również nie dowodzą transakcji pomiędzy P. B., a J. H..
Nie będą też istotnymi dla sprawy w rozumieniu art. 240 §1 pakt 5 O.p okoliczności, które były jak w niniejszym postępowaniu przedmiotem oceny i rozważań w postępowaniu kontrolnym i podatkowym.
We wniosku o wznowienie pełnomocnik wskazał, że załączone dowody mają obalić zanegowanie dostaw skarżącemu , które w decyzji ostatecznej przyjęły organy, a w ślad za nimi sądy orzekające w postępowaniu zwykłym. Jest to ocena uproszczona, bowiem tak organy, jak i wyżej wskazano sądy uznały ,że za fikcyjnością transakcji przemawia szereg okoliczności,a nie tylko brak przesłuchania czy też oświadczenia P. B.. Tym samym treść złożonego w dniu 31 stycznia 2025 r. oświadczenia w żadnym razie nie przybliża i nie dokumentuje zawieranych transakcji jedynie przez to, że P. B. nabył od określonych podmiotów towar. W postępowaniu zwykłym przyjęto jedynie ,że same faktury nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji pomiędzy skarżącym, a P. B. , tak samo jak w postępowaniu nadzwyczajnym oświadczenia kontrahentów P. B. nie dowodzą ,że te ustalenia były błędne, bo nadal brak jednoznacznego związku pomiędzy tymi zdarzeniami. I nawet przyjęcie ,że P. B. nabywał taki towar nie dowodzi, że faktury te dokumentują jednoznaczność i przejrzystość tych transakcji. Tak z decyzji organów , jak i uzasadnień w/w wyroków nie wynika aby uznano ,że P. B. nie był dysponentem spornego towaru a jedynie, że przebieg zdarzeń gospodarczych był inny. Wszystkie te okoliczności były badane, oceniane i uzasadnione w poprzednim postępowaniu, nie są więc nowe i nie "wyszły na jaw". Ani organ ,ani strona w postępowaniu zwykłym nie zaprzeczali, że P. B. mógł dysponować jakimś towarem, tylko że nie znalazło to odzwierciedlenia w materiale dowodowym. Okoliczności związane ze źródłem nabycia/pochodzenia towaru były znane organowi prowadzącemu postępowanie, bowiem P. B. już w poprzednich oświadczeniach twierdził, że sprzedawał towar skarżącemu. Wbrew jednak twierdzeniu tego ostatniego, organ mógł ustalić i ustalił, że P. B. nie dokonywał faktycznie dostaw nie tylko z tego powodu ,że nie był w posiadaniu towaru, ale wskazywały na to inne okoliczności , które za tym przemawiały i które przeczyły dostawom.
Jak wynika z danych uzyskanych z urzędów skarbowych w postępowaniu zwykłym P. B. w okresie wystawienia spornych faktur był czynnym podatnikiem VAT, nie zatrudniał pracowników i nie posiadał środków transportu ,a w deklaracjach za miesiące VII-IX nie wykazywał dostawy ani nabycia towarów. Tym samym ,nadal, nawet w świetle przedłożonych po 13 latach oświadczeń jego dostawców , jakkolwiek spóźnionych , nie stanowiłyby one dowodu sprzedaży towaru przez P. B. skarżącemu. Należy podkreślić ,że z oświadczenia F. Z. nadesłanego do wniosku o wznowienie wynika, że firma dostarczała towar B. , który następnie sprzedawał go skarżącemu. Tymczasem pracownicy skarżącego zeznali ,że to właśnie ten podmiot w 99% bezpośrednio zaopatrywał skarżącego .
W konsekwencji słusznie wskazano w zaskarżonej decyzji , że załączone do wniosku o wznowienie postępowania środki dowodowe nie potwierdzają rzeczywistego obrotu towarem z P. B. .
Brak również waloru istotności ,a co za tym idzie bezpośredniego związku z treścią oświadczenia arcybiskupa M. M. załączonego do protokołu rozprawy. Wynika z niego jedynie, a w sprawie jest to niesporne, że skarżący handlował towarami w postaci sprzętu fotograficznego. W żaden sposób treść oświadczenia nie przybliża okoliczności transakcji ani nie jest przeciwdowodem ustaleń organów. Podobnie jak oświadczenie R. S. również nie jest nowym środkiem dowodowym , istniejącym w czasie trwającego postępowania. Niezależnie od powyższego wątpliwości sądu budzi szczegółowość oświadczenia R. S., który zapamiętał nazwisko widzianego po raz pierwszy P. B. i to po 14 latach od zdarzenia. Arcybiskup M. będący w tym samym czasie i okolicznościach u skarżącego nazwiska tego nie zapamiętał . W tym miejscu należy podkreślić ,że już w roku 2019 pełnomocnik skarżącego kwestionując zeznania niektórych świadków podnosił argument ,że winny one być weryfikowane przez pryzmat czasu jaki upłynął od zdarzeń. Powyższe staje się tym bardziej aktualne wobec w/w oświadczeń, a także oświadczeń J. L.. Otóż J. L. w wyjaśnieniach złożonych do akt postępowania podatkowego prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. w dniu 26.10.2018 r, wyjaśnił, że nie brał udziału w transakcjach pomiędzy J. H., a P. B., nie był obecny przy zamawianiu i odbieraniu towaru ani przy dokonywaniu płatności. Z kolei w oświadczeniu z dnia 13.02.2025 r. (załączonym do wniosku o wznowienie postępowania) wskazał już, że P. B. dokonywał zakupów i sprzedaży sprzętu fotograficznego w jego firmie. Natomiast w piśmie z 1.08.2025 r. (złożonym do akt w toku postępowania odwoławczego) przypomniał sobie, że w 2012 roku był w R. świadkiem przekazania towaru .Niezależnie od konstatacji dotyczącej wiarygodności oświadczeń z uwagi na upływ czasu, należy podkreślić ,że z tych środków dowodowych nie wynikają ani nowe, ani istotne okoliczności, a dodatkowo zawierają one sprzeczności.
Z kolei zestawienie transakcji pomiędzy F. Z. ,a P. B. jest w istocie jedynie dowodem na transakcje pomiędzy tymi dwoma podmiotami, ale nadal zestawienie to nie obala mocy dowodowej dowodów przeprowadzonych w postępowaniu zwykłym i stanowiących o braku potwierdzenia takich transakcji. Zakwestionowanie posiadania spornego towaru przez P. B., jak wyżej wskazano nie było jedyną okolicznością, która podważyła autentyczność tych transakcji. Abstrahując od tego ,że "zestawienie" było również dowodem który pojawił się już po prawomocnym zakończeniu postępowania i nie jest znana okoliczność uzyskania go po tak długim czasie , skoro firma F. Z. była podmiotem występującym w materiale dowodowym przez ostatecznym zakończeniem postępowania. Z kolei sam pełnomocnik we wniosku końcowym pisma z dnia 15 kwietnia 2026 przyznał, że okoliczności te były weryfikowane już w postępowaniu zwykłym, nie są więc okolicznościami nie znanymi organowi.
Sąd ponownie podkreśla, że niedopuszczalne jest wykorzystywanie postępowania wznowieniowego do ponownej, pełnej merytorycznej analizy decyzji ostatecznej, która została wydana w postępowaniu zwykłym, bowiem jest to nowe, odrębne postępowanie nadzwyczajne. Toczy się ono tylko w zakresie oceny, czy zachodzą przesłanki określone w art. 240 § 1 o.p. Przedmiotem postępowania, wszczętego na skutek wniosku o wznowienie postępowania, nie jest i nie może być ocena prawidłowości przeprowadzenia postępowania dowodowego w postępowaniu zwykłym. W ocenie Sądu, skarżący nie przedstawił nowych okoliczności lub nowych dowodów, które zgodnie z treścią przepisu art. 240 § 1 pkt 5 o.p., mogłyby determinować konieczność zmiany rozstrzygnięcia ostatecznego . Dyrektor Izby Administracji Skarbowej szczegółowo odniósł się do wszystkich wskazanych przez skarżącego dowodów i wniosków, co znalazło szczegółowe odzwierciedlenie w zaskarżonej decyzji.
Zaskarżona decyzja spełnia także wymogi przewidziane w art. 210 § 1 o.p., albowiem zawiera wszystkie wymagane elementy oraz – zgodnie z § 4 tego przepisu – uzasadnienie faktyczne i prawne, w tym wskazanie ustalonych faktów, ocenę dowodów i podstawę prawną rozstrzygnięcia. W motywach kwestionowanej decyzji przedstawiono tok rozumowania organu, ocenę dowodów oraz odniesiono się do argumentów strony, co umożliwia kontrolę instancyjną i sądową. Organ odwoławczy zrealizował zasady z art. 121 § 1 i art. 124 o.p., ponownie rozpoznał sprawę w całości, odniósł się do wszystkich zarzutów i wniosków strony oraz oparł rozstrzygnięcie na całości zgromadzonego materiału dowodowego.
Reasumując, Sąd nie stwierdza w niniejszej sprawie naruszeń prawa procesowego, które miałyby istotny wpływ na wynik sprawy oraz naruszeń przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę do wyeliminowania z obrotu zaskarżonych decyzji, wydanych w trybie wznowienia postępowania. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę w całości jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.