W dalszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) oraz art. 3 § 1 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem stosując środki określone w ustawie. W świetle art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Stosownie do art. 145 § 1 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. W przypadku zaś gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 P.p.s.a., skarga, zgodnie z art. 151 P.p.s.a., podlega oddaleniu w całości albo w części. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Kwestią sporną w sprawie była zasadność zastosowania przez organ II instancji przepisu art. 228 § 1 pkt 1 O.p., który zdaniem organu pozwalał w okolicznościach faktycznych sprawy na stwierdzenie niedopuszczalności odwołania wniesionego przez skarżącą spółkę.
Zgodnie z art. 228 § 1 pkt 1 O.p., organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania, przy czym postanowienie w tej sprawie jest ostateczne (art. 228 § 2 O.p.). W orzecznictwie wskazuje się, że niedopuszczalność odwołania, o której mowa w art. 228 § 1 pkt 1 O.p., może wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym lub podmiotowym. Z przyczyn podmiotowych niedopuszczalność odwołania zachodzi w razie wniesienia odwołania przez osobę niemającą zdolności do czynności lub przez podmiot niemający legitymacji do wniesienia odwołania, a więc gdy określony podmiot nie jest adresatem zaskarżonej odwołaniem decyzji lub gdy nie wykazał, że decyzja ta narusza jego interes prawny (por. wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2014 r., o sygn. akt I GSK 543/12; publ.: baza CBOSA).
W myśl art. 133 § 1 O.p. stroną w postępowaniu podatkowym jest podatnik, płatnik, inkasent lub ich następca prawny, a także osoba trzecia, o której mowa w art. 110-117c, która z uwagi na swój interes prawny żąda czynności organu podatkowego, do której czynność organu podatkowego się odnosi lub której interesu prawnego działanie organu podatkowego dotyczy. Wedle zaś § 2 tego przepisu stroną w postępowaniu podatkowym może być również osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej inna niż wymieniona w § 1, jeżeli zgodnie z przepisami prawa podatkowego przed powstaniem obowiązku podatkowego ciążą na niej szczególne obowiązki lub zamierza skorzystać z uprawnień wynikających z tego prawa. Wymóg oznaczenia strony w decyzji kończącej postępowanie podatkowe wynika natomiast z treści art. 210 § 4 O.p.
Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy należy zaznaczyć na wstępie, że niesporną jest okoliczność, iż decyzją z 14 listopada 2023 r. Prezydent Miasta określił zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2022 rok spółce A. S.. W nagłówku tej decyzji wskazano wprawdzie nazwę i adres siedziby skarżącej, jednak jej sentencja zaadresowana jest do innego niż skarżąca podmiotu. Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy stwierdził, że skarżącej nie przysługuje w przedmiotowym postępowaniu przymiot strony, wobec czego złożone przez nią odwołanie było niedopuszczalne w świetle art. 228 § 1 pkt 1 w zw. z art. z art. 200 § 1 O.p.
W ocenie Sądu organ odwoławczy wadliwie przyjął, że ziściły się przesłanki zastosowania art. 228 § 1 pkt 1 O.p. Należy zauważyć, że przedmiotowa sprawa została zainicjowana w związku z pismem z 16 czerwca 2023 r. (k. [...] akt adm.), którym organ I instancji wezwał skarżącą (nie A. S.) do złożenia korekty deklaracji od podatku od nieruchomości za lata 2020-2022, do złożenia dodatkowych wyjaśnień, w trybie art. 274a § 1 i § 2 O.p., w zw. z art. 155 § 1 O.p., a także przedłożenia dodatkowych dokumentów, w tym wyciągu z ewidencji środków trwałych oraz umów najmu i dzierżawy z właścicielami gruntów, na których posadowione są nośniki reklamowe skarżącej. W świetle art. 155 § 1 O.p. organ podatkowy może wezwać stronę lub inne osoby do złożenia wyjaśnień, zeznań, przedłożenia dokumentów lub dokonania określonej czynności osobiście, przez pełnomocnika lub na piśmie, jeżeli jest to niezbędne dla wyjaśnienia stanu faktycznego lub rozstrzygnięcia sprawy. Wyjaśnienia te mogą natomiast dotyczyć przyczyn niezłożenia deklaracji lub sprawozdania finansowego (art. 274a § 1 O.p.) bądź powziętych przez organ podatkowy wątpliwości co do poprawności złożonej deklaracji i rzetelności danych w niej zawartych (art. 274a § 2 O.p.). Omawiane wezwanie zaadresowano do skarżącej i doręczono na adres jej siedziby. Odpowiedź na wezwanie złożył wraz z pełnomocnictwem pełnomocnik skarżącej (k. [...] akt adm.). Następnie organ I instancji wydał postanowienie o wydłużeniu terminu na realizację ww. wezwania, identyfikując jako stronę skarżącą spółkę (k. [...] akt adm.). W konsekwencji pismem z 12 lipca 2023 r. skarżąca przedłożyła do akt postępowania dokumenty dotyczące dokumentacji technicznej nośników reklamowych, umowy najmu, których stroną jest skarżąca, jak i decyzje o zezwoleniu na reklamę wydane na rzecz skarżącej. Należy zauważyć, że wprawdzie w postanowieniu o wszczęciu postępowania podatkowego z 27 lipca 2023 r. również wskazano, że postępowanie to dotyczyć będzie A. S., jednak w nagłówku tego postanowienia jako adresata wskazano skarżącą i to jej pełnomocnikowi postanowienie doręczono (k. [...] akt adm.). Wszystkie dalsze pisma organu I instancji kierowane były w toku postępowania podatkowego do skarżącej (k. [...], k. [...], k. [...], k. [...], k. [...], k. [...], k. [...], k. [...] akt adm.). W protokole zapoznania się stron z materiałem dowodowym z 21 sierpnia 2023 r. przedmiot omawianej sprawy opisano jako "określenie wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości spółce [...] S.A. za lata 2020-2022" (k. [...] akt adm.). Jako sygnaturę akt w tym protokole wskazano m.in. sygnatura postepowania podatkowego wszczętego wspominanym już postanowieniem z 27 lipca 2023 r. (tj. [...]). Po zapoznaniu się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie pełnomocnik skarżącej złożył pismo ze stanowiskiem skarżącej w sprawie (k. [...] akt adm.). Również w postanowieniu z 25 października 2023 r. (oznaczonym ww. sygn.) jako przedmiot wskazano "określenie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2022 rok spółce [...] S.A." (k. [...] akt adm.). Analogicznie przedmiot postępowania określono w kolejnym protokole zapoznania się stron z materiałem dowodowym z 26 listopada 2023 r. (k. [...] akt adm.), w wyniku którego pełnomocnik skarżącej złożył kolejne stanowisko w sprawie (k. [...] akt adm.).
Raz jeszcze należy podkreślić, że wszystkie powyższe pisma były w toku postępowania doręczane skarżącej – w przypadku wezwania z 16 czerwca 2023 r. na adres siedziby skarżącej, a w przypadku pozostałych pism – na adres siedziby jej pełnomocnika. Tymczasem zgodnie z art. 145 § 1 O.p. pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi.
Mając na uwadze powyższe okoliczności należy stwierdzić, że to skarżąca była traktowana w postępowaniu przed organem I instancji jako strona, ponieważ wobec niej kierowane były w toku postępowania czynności procesowe Prezydenta Miasta. W związku z tym zasadne jest przyjęcie, że przedmiotowa decyzja dotyczy w istocie interesu prawnego skarżącej, a nie A. S.. Wbrew wadliwemu oznaczeniu w sentencji podmiotu, względem którego określone zostało zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2022 rok, decyzja Prezydenta Miasta z 14 listopada 2023 r. kierowana jest do skarżącej. Świadczy o tym dodatkowo pismo złożone przez Prezydenta Miasta w postępowaniu odwoławczym wraz z przekazaniem do Samorządowego Kolegium Odwoławczego odwołania skarżącej, w którym wskazano, że odwołanie to dotyczy "decyzji Prezydenta Miasta P. z 14 listopada 2023 r. nr [...], określającej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2022 dla spółki [...] S.A." (k. [...] akt adm. II instancji). Konkluzję tę wspiera dodatkowo treść postanowienia Prezydenta Miasta z 15 stycznia 2026 r., którym Prezydent Miasta sprostował swą decyzję z 14 listopada 2023 r. w zakresie adresata tej decyzji poprzez określenie zobowiązania podatkowego względem skarżącej, zamiast A. S..
Wobec powyższego Sąd stwierdził, że wydanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 228 § 1 pkt 1 w zw. z art. z art. 200 § 1 O.p. nie miało usprawiedliwionych podstaw.
Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie. Rozpoznając ponownie sprawę organ odwoławczy, w zgodzie z normą określoną w art. 153 P.p.s.a., uwzględni ocenę prawną przedstawioną w niniejszym wyroku poprzez rozpoznanie odwołania skarżącej z 4 grudnia 2023 r.
Sąd na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 215) zasądził od organu na rzecz strony skarżącej kwotę 597 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, na które to koszty składają się uiszczony wpis od skargi (100 zł), opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika (480 zł).