Wyrok WSA z dnia 08 kwietnia 2026, sygn. I SA/Po 377/26

W konsekwencji należy uznać, że w 2023 i 2024 r. nie została spełniona również druga przesłanka powstania obowiązku podatkowego, o której mowa w art. 6 ust. 2 u.p.o.l. tj. nie rozpoczęto użytkowania przedmiotowych obiektów budowlanych przed ich ostatecznym wykończeniem.

Burmistrz Miasta i Gminy w interpretacji indywidualnej z 4 grudnia 2025 r. uznał, stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe.

W uzasadnieniu interpretacji organ wyjaśnił, że moment powstania obowiązku podatkowego w zakresie nowo wybudowanych budynków i budowli wynika wprost z treści art. 6 ust. 2 u.p.o.l. Orzecznictwo sądowoadministracyjne uznaje zasadę pierwszeństwa wystąpienia jednej z przesłanek określonych w ww. przepisie prawa, co oznacza, że w przypadku nowego budynku jego opodatkowanie jest możliwe po zaistnieniu jednej z dwóch okoliczności: zakończeniu budowy lub rozpoczęciu faktycznego użytkowania jeszcze przed zakończeniem budowy. Nie ma przy tym żadnego znaczenia, że art. 6 ust. 2 u.p.o.l. nie zawiera katalogu dokumentów ani nie definiuje czynności budowlanych, które miałyby świadczyć o momencie zakończenia budowy lub rozpoczęcia użytkowania obiektu przed zakończeniem budowy.

Organ zaznaczył, że wpisanie w dzienniku budowy przez kierownika budowy, że budowa budynku została zakończona jest wymagane przed złożeniem wniosku o wydanie pozwolenia na użytkowanie.

Jak wynika z opisu stanu faktycznego wnioskodawca posiada dziennik budowy, w którym wpisem dnia 20 grudnia 2023 r. potwierdzono zakończenie robót oraz uporządkowano plac budowy przedmiotowego budynku, co potwierdził również Inspektor Nadzoru Budowlanego. Organ wyjaśnił, że jeżeli strona w 2023 r. dysponowała dziennikiem budowy z wpisem przesądzającym o tym, że budowa została zakończona w dniu 20 grudnia 2023 r. to mamy do czynienia z zakończeniem budowy uzasadniającym powstanie obowiązku podatkowego z dniem 1 stycznia 2024 r. Tym samym już w 2023 r. przedmiotowy budynek spełnił jedną z dwóch przesłanek zawartych w art. 6 ust. 2 u.p.o.l., przez co w sprawie nie ma znaczenia analizowanie momentu wystąpienia drugiej okoliczności tj. rozpoczęcia faktycznego użytkowania budynku jeszcze przed zakończeniem budowy. W opinii organu podatkowego przytaczane w tej sytuacji przez wnioskodawcę rozważania o braku legalnej definicji pojęcia "rozpoczęcie użytkowania" są zbędne w obliczu zaistnienia pierwszej przesłanki z art. 6 ust. 2 u.p.o.l., o czym strona poinformowała już w pierwszych zdaniach opisu stanu faktycznego.

W ocenie organu podatkowego nie budzi wątpliwości, że w dniu 20 grudnia 2023 r. strona spełniła warunki do złożenia zawiadomienia o zakończeniu budowy przedmiotowego budynku. Zgodnie z opisem stanu faktycznego wnioskodawca w dniu 12 stycznia 2024 r. zawiadomił nadzór budowlany o zakończeniu budowy a następnie wystąpił o zaświadczenie o braku sprzeciwu co do jego użytkowania, które zostało wydane w dniu 23 stycznia 2024 r. Powyższe dokumenty potwierdziły istnienie budynku jako integralnej całości i odpowiadanie wymogom stawianym budynkom. Dzięki dokumentacji budowlanej możliwa była kontrola szeroko pojętego nadzoru budowlanego ukierunkowanego na przeprowadzenie zgodnego z wymogami procesu budowlanego. Dla przykładu decyzja o pozwoleniu na użytkowanie jest dokumentem, w którym organ nadzoru budowlanego stwierdza, że obiekt został zbudowany zgodnie z projektem, zatwierdzoną dokumentacją i przepisami budowlanymi. Strona również nie zakwestionowała samego faktu istnienia tego budynku czy odpowiadania przez niego definicji z art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Brak jest także podstaw do uznania za ważną argumentację wnioskodawcy w temacie usuwania od marca 2024 r. do stycznia 2025 r. wad i usterek, które mogły powstać lub zostać wykryte nie od razu po zakończeniu budowy ale w latach późniejszych, co nadal nie oznaczałoby, że budynku nie było lub że nie był użytkowany.

Organ podkreślił, że zakończenie budowy nie jest równoznaczne z oddaniem obiektu do użytkowania. Zakończenie budowy poprzedza oddanie obiektu do użytkowania. W przepisach podatkowych ustawodawca nie zawarł definicji legalnej wyrażenia stanowiącego o "rozpoczęciu użytkowania budowli albo budynku lub ich części przed ich ostatecznym wykończeniem", jednak w myśl art. 54 Prawa budowlanego, rozpoczęcie użytkowania następuje zawsze po zakończeniu budowy. Tylko w sytuacji braku zakończenia budowy organ podatkowy powinien zweryfikować czy obiekt jest faktycznie użytkowany. Nie przesądza o użytkowaniu budynku to, że potencjalnie może on być już wykorzystywany przez właściciela. Jeżeli cały budynek został wzniesiony (ma cechy budynku z art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.), to podlega opodatkowaniu w całości, nawet gdy jego część nie jest użytkowana ze względu na brak pozwolenia na użytkowanie.

Pismem z 12 stycznia 2026 r. spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu zarzucając naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego poprzez dopuszczenie się błędu wykładni tj.:

- art. 6 ust. 2 u.p.o.l., poprzez uznanie, że w odniesieniu do inwestycji, której dotyczy wniosek o wydanie Interpretacji (dalej: "Inwestycja") obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości w zakresie nowopowstałego budynku powstanie z dniem 1 stycznia 2024 r., mimo że ze stanu faktycznego wynika, iż budowa została zakończona dopiero w 2025 r., więc obowiązek podatkowy powinien powstać z dniem 1 stycznia 2026 r.

2. przepisów postępowania tj.:

- art. 125 § 1 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm. – dalej: "o.p."), poprzez nierozpoznanie w sposób wnikliwy przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego;

- art. 14c § 1 i 2 o.p., przez brak wyczerpującego uzasadnienia interpretacji.

Mając na uwadze powyższe naruszenia przepisów prawa, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości oraz zasądzenie od Burmistrza na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie podnieść należy, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 cyt. ustawy). Ponadto, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026, poz. 143 – dalej: "p.p.s.a."), kontrola sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.

W sprawach dotyczących interpretacji indywidualnych, stosownie do art. 57a p.p.s.a., skarga może zostać oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest przy tym związany zarówno zarzutami skargi, jak i powołaną podstawą prawną. Sąd bada zgodność zaskarżonej interpretacji indywidualnej z prawem materialnym i przepisami postępowania wyłącznie w zakresie wyznaczonym zarzutami skargi i wskazaną w niej podstawą prawną. Na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i pkt 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność tej czynności, a art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio. Art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. stanowi zaś, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast na podstawie art. 151 p.p.s.a sąd skargę oddala, jeżeli stwierdzi brak podstaw do jej uwzględnienia.

Podkreślenia wymaga, że specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji polega między innymi na tym, że organ interpretacyjny rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach zagadnienia prawnego zawartego w pytaniu podatnika, stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego przez niego oraz wyrażonej przez podatnika oceny prawnej (stanowisko podatnika). Organ nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku tylko do tych okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które winno być ustosunkowaniem się do stanowiska prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę, a w razie negatywnej oceny stanowiska wyrażonego we wniosku winno wskazywać prawidłowe stanowisko z uzasadnieniem prawnym (art. 14b § 3 i art. 14c §1 i § 2 o.p.). Kontrola sądu administracyjnego w swojej istocie polega na ocenie czy za podstawę udzielonej interpretacji podatkowej posłużył stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe przedstawione przez podatnika we wniosku o interpretację, a jeśli tak, to czy organ prawidłowo zinterpretował przepisy prawa.

W przedmiotowej sprawie wątpliwości skarżącej dotyczyły ustalenia, czy obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości w zakresie nowopowstałego budynku powstanie z dniem 1 stycznia 2026 r.

Zdaniem organu ww. obowiązek podatkowy powstanie wcześniej. W przypadku nowego budynku jego opodatkowanie jest możliwe po zaistnieniu jednej z dwóch okoliczności: zakończeniu budowy lub rozpoczęciu faktycznego użytkowania jeszcze przed zakończeniem budowy. W dzienniku budowy wskazano, że 20 grudnia 2023 r. potwierdzono zakończenie robót oraz uporządkowano plac budowy. Wpis został potwierdzony przez Inspektora Nadzoru. Wykonawca, na podstawie zawiadomienia o zakończeniu budowy obiektu budowlanego z 12 stycznia 2024 r., wystąpił do nadzoru budowalnego o zaświadczenie o braku sprzeciwu do użytkowania obiektu, które zostało wydane 23 stycznia 2024 r.

W ocenie strony do 2025 r. nie została spełniona żadna z przesłanek powstania obowiązku podatkowego w zakresie nowopowstałego budynku. Pozwolenie na użytkowanie zostało uzyskane przez wykonawcę bez uzgodnienia ze spółką i wyłącznie na podstawie przedłożonych dokumentów (bez badania stanu faktycznego). Dopiero w styczniu 2025 r. rozpoczęto faktyczne używanie obiektu (w ograniczonym zakresie), dlatego obowiązek powstanie dopiero z dniem 1 stycznia 2026 r.

Istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sporu miały postanowienia art. 6 ust. 2 u.p.o.l. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli okolicznością, od której jest uzależniony obowiązek podatkowy, jest istnienie budowli albo budynku lub ich części, obowiązek podatkowy powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona albo w którym rozpoczęto użytkowanie budowli albo budynku lub ich części przed ich ostatecznym wykończeniem.

Z powyższej regulacji wynika, że moment powstania obowiązku podatkowego zależy od dwóch alternatywnych zdarzeń: zakończenia budowy lub rozpoczęcia użytkowania budowli lub budynku przed ich ostatecznym wykończeniem.

Decyduje zaistnienie zdarzenia wcześniejszego, które "uruchamia" powstanie obowiązku podatkowego w dacie w przepisie tym wskazanej (od pierwszego stycznia roku następującego po roku, w którym (...) nastąpiło jedno z tych zdarzeń). Pojęcie "zakończenia budowy" nie zostało zdefiniowane na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Również przepisy podstawowego dla procesu budowlanego aktu prawnego, jakim jest ustawa - Prawo budowlane, takiej definicji nie zawierają. Niewątpliwie zakończenie budowy nastąpi, gdy zostało złożone zawiadomienie o jej zakończeniu (zob. wyrok NSA z 8 maja 2014 r., II FSK 1228/12). Jednak brak zawiadomienia o zakończeniu budowy nie stoi na przeszkodzie uznania, że budowa została zakończona. Już samo spełnienie warunków do złożenia zawiadomienia o zakończeniu budowy pozwala na stwierdzenie, że budowa jest zakończona (zob. wyrok NSA z 20 czerwca 1996 r., SA/Wr 2735/95). Nie ma podstaw do uzależnienia stwierdzenia faktu zakończenia prac budowlanych od złożenia zawiadomienia do właściwego organu o zakończeniu budowy. Pojęcie zakończenia budowy należy utożsamiać ze stanem faktycznym, umożliwiającym zawiadomienie o zakończeniu budowy (zob. wyrok NSA z 31 sierpnia 2023 r., III FSK 759/22).

Powstanie obowiązku podatkowego nie jest natomiast uwarunkowane uzyskaniem prawa do użytkowania budynku. Innymi słowy, o momencie powstania obowiązku podatkowego decyduje fakt wystąpienia wcześniejszego z dwóch wskazanych zdarzeń: zakończenie budowy (co może być potwierdzone w dzienniku budowy lub ustalone w inny sposób, np. w postępowaniu dowodowym w ramach prowadzonego postępowania podatkowego) lub rozpoczęcie faktycznego użytkowania.

Zgodnie z przepisami P.b. rozpoczęcie użytkowania następuje zawsze po zakończeniu budowy. Zgodnie bowiem z art. 54 ust. 1 wskazanego aktu, do użytkowania obiektu budowlanego, na budowę którego wymagana jest decyzja o pozwoleniu na budowę albo zgłoszenie budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1-2, można przystąpić, z zastrzeżeniem art. 55 i art. 57, po zawiadomieniu organu nadzoru budowlanego o zakończeniu budowy. Z kolei w sytuacjach, o których mowa w art. 55 ust. 1 P.b. przed przystąpieniem do użytkowania obiektu budowlanego należy uzyskać decyzję o pozwoleniu na użytkowanie. Przyjęcie przez ustawodawcę w art. 6 ust. 2 u.p.o.l. sformułowania o roku, w którym budowa została zakończona należy tłumaczyć w taki sposób, który wskazuje na sytuację poprzedzającą wystąpienie z zawiadomieniem o zakończeniu budowy lub wnioskiem o pozwolenie na użytkowanie. Dostrzec przy tym należy, że na mocy art. 57 ust. 1 P.b. do zawiadomienia o zakończeniu budowy lub wniosku o pozwolenie na użytkowanie konieczne jest dołączenie dziennika budowy oraz oświadczenia kierownika budowy o zgodności wykonania obiektu budowlanego z projektem budowlanym lub warunkami pozwolenia na budowę oraz przepisami. Spełnienie wszystkich warunków wymaganych dla skutecznego złożenia zawiadomienia o zakończeniu budowy obiektu budowlanego lub wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie uznawane jest za tożsame z chwilą, w której została zakończona budowa budowli albo budynku lub ich części, o której stanowi art. 6 ust. 2 u.p.o.l. [tak: wyrok NSA z 8 marca 2016 r., II FSK 6/14]. W ocenie Sądu przesłanka zakończenia budowy ma znaczenie obiektywne, niezależne od woli oraz zapatrywań podmiotów zaangażowanych w proces budowlany. Niewątpliwie zakończenie budowy nastąpi, gdy zostało złożone zawiadomienie o jej zakończeniu. Jednak brak zawiadomienia o zakończeniu budowy nie stoi na przeszkodzie uznania, że budowa została zakończona. Już samo spełnienie warunków do złożenia zawiadomienia o zakończeniu budowy pozwala na stwierdzenie, że budowa jest zakończona.

Dla organów podatkowych w celu ustalenia momentu powstania obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości, istotnym dowodem powinna być przede wszystkim dokumentacja budowy, w tym w szczególności dziennik budowy. Dziennik budowy jest więc podstawowym dokumentem potwierdzającym przebieg prac budowlanych - odzwierciedla on, a przynajmniej prawidłowo prowadzony powinien, poszczególne etapy procesu związanego z wznoszeniem obiektu budowlanego. Obowiązek jego prowadzenia spoczywa na kierowniku budowy. Data wpisu ujawniona w dzienniku budowy ma zatem zasadnicze znaczenie w kontekście ustalenia określonych skutków w sferze prawa podatkowego, przy czym nie jest to okoliczność przesądzająca o ich wystąpieniu.

Z przedstawionego przez skarżącą stanu faktycznego wynika, że w dzienniku budowy widniał wpis, że w dniu 20 grudnia 2023 r. doszło do zakończenia robót oraz uporządkowania placu budowy. Wpis został potwierdzony przez Inspektora Nadzoru Budowlanego. Pamiętać należy, że inwestor występując do organu nadzoru budowlanego deklaruje, że budynek spełnia wszystkie niezbędne wymagania do jego eksploatacji.

Prawidłowe było zatem stwierdzenie organu, że powyższa okoliczność przesądza o tym, że nastąpiło zakończenie budowy. Bez znaczenia pozostaje okoliczność, że nadal trwały prace mające na celu usunięcie usterek. Znaczenia nie ma również analizowanie momentu rozpoczęcia faktycznego użytkowania budynku jeszcze przed zakończeniem budowy.

W przedmiotowej sprawie organ oceniając stan faktyczny zasadnie uznał, że jeżeli strona w 2023 r. dysponowała dziennikiem budowy z wpisem przesądzającym o tym, że budowa została zakończona w dniu 20 grudnia 2023 r. to mamy do czynienia z zakończeniem budowy uzasadniającym powstanie obowiązku podatkowego z dniem 1 stycznia 2024 r. Tym samym już w 2023 r. przedmiotowy budynek spełnił jedną z dwóch przesłanek zawartych w art. 6 ust. 2 u.p.o.l., przez co w sprawie nie ma znaczenia analizowanie momentu wystąpienia drugiej okoliczności tj. rozpoczęcia faktycznego użytkowania budynku jeszcze przed zakończeniem budowy. W tej sytuacji przytaczane przez wnioskodawcę rozważania o braku legalnej definicji pojęcia "rozpoczęcie użytkowania" są zbędne w obliczu zaistnienia pierwszej przesłanki z art. 6 ust. 2 u.p.o.l., o czym strona poinformowała już w pierwszych zdaniach opisu stanu faktycznego.

O zakończeniu budowy, za którym przemawia wpis w dzienniku budowy NSA wypowiedział się już w wyroku z dnia 18 grudnia 2024 r., sygn. akt III FSK 537/23: "Powstanie obowiązku podatkowego nie jest uwarunkowane uzyskaniem prawa do użytkowania. Innymi słowy o momencie powstania obowiązku podatkowego decyduje fakt wystąpienia wcześniejszego z dwóch wskazanych zdarzeń: zakończenia budowy (co może być potwierdzone w dzienniku budowy) lub rozpoczęcie faktycznego użytkowania".

Z kolei w wyroku z dnia 27 listopada 2018 r., sygn. akt II FSK 3250/16 NSA stwierdził: "Zakończenie budowy to moment, w którym spełnione zostały warunki do złożenia zawiadomienia o zakończeniu budowy do organu nadzoru budowlanego".

Wobec powyższego wskazać należy, że nie budzi wątpliwości, że w dniu 20 grudnia 2023 r. strona spełniła warunki do złożenia zawiadomienia o zakończeniu budowy przedmiotowego budynku. Zgodnie z opisem stanu faktycznego wnioskodawca w dniu 12 stycznia 2024 r. zawiadomił nadzór budowlany o zakończeniu budowy, a następnie wystąpił o zaświadczenie o braku sprzeciwu co do jego użytkowania, które zostało wydane w dniu 23 stycznia 2024 r. Powyższe dokumenty tylko potwierdziły istnienie budynku jako integralnej całości i odpowiadanie wymogom stawianym budynkom. Dzięki dokumentacji budowlanej możliwa jest kontrola szeroko pojętego nadzoru budowlanego ukierunkowanego na przeprowadzenie zgodnego z wymogami procesu budowlanego, co jest gwarancją bezpiecznego korzystania z dobrodziejstw budownictwa. Dla przykładu decyzja o pozwoleniu na użytkowanie jest dokumentem, w którym organ nadzoru budowlanego stwierdza, że obiekt został zbudowany zgodnie z projektem, zatwierdzoną dokumentacją i przepisami budowlanymi. Strona również nie zakwestionowała samego faktu istnienia tego budynku czy odpowiadania przez niego definicji z art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.

W świetle powyższego brak podstaw do uwzględnienia argumentacji wnioskodawcy w kwestii usuwania od marca 2024 r. do stycznia 2025 r. wad i usterek, które mogły powstać lub zostać wykryte nie od razu po zakończeniu budowy, ale w latach późniejszych, co nadal nie oznaczałoby, że budynku nie było lub że nie był użytkowany.

Podkreślić należy, że zakończenie budowy nie jest równoznaczne z oddaniem obiektu do użytkowania. Zakończenie budowy poprzedza oddanie obiektu do użytkowania.

W świetle powyższego, zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego nie znajdują uzasadnienia.

Na uwzględnienie nie zasługują również zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego.

Sąd stwierdza, że organ odniósł się do wszystkich kwestii poruszonych w stanowisku wnioskodawcy i dokonał analizy stanu faktycznego pod kątem zadanego pytania i obowiązujących przepisów prawa podatkowego. Uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia wyczerpująco wyjaśniało przedstawiony przez organ pogląd i nie było sprzeczne z zasadami ogólnymi legalności czy zaufania do organów podatkowych. Sam fakt, że stanowisko organu nie satysfakcjonuje strony skarżącej, nie uzasadnia zarzutów naruszenia przepisów prawa, w szczególności nie narusza zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.

Obowiązek zawarcia w interpretacji indywidualnej oceny stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny nie oznacza, że wydając interpretację indywidualną organ podatkowy jest zobowiązany do polemiki z zainteresowaną, co do powołanych przez nią twierdzeń i argumentów oraz orzecznictwa sądowego. Interpretacja podatkowa ma bowiem dokonać oceny stanowiska wnioskodawcy, przy czym nie ma ona spełniać funkcji opinii prawnej czy porady prawnej wydawanej na potrzeby podatnika.

Wydając zaskarżoną interpretację organ dokonał wnikliwej analizy całego opisanego we wniosku stanu sprawy oraz obowiązujących przepisów prawa i uznał złożony przez stronę skarżącą wniosek za spełniający wymogi określone w art. 14b § 3 o.p. Wbrew twierdzeniom skarżącej interpretacja została wydana prawidłowo, bez naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.

Sąd nadmienia, że spółka wniosła o wydanie w niniejszej sprawie interpretacji indywidualnej, przedstawiając opis stanu faktycznego. Przy wydawaniu interpretacji w ramach zagadnienia prawnego zawartego w pytaniu podatnika, stanu faktycznego przedstawionego przez niego, organ nie przeprowadza postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W świetle powyższego organ nie miał możliwości odniesienia się i ewentualnego uwzględnienia argumentacji przedstawionej przez spółkę w poruszanych kwestiach, w tym m.in. przedwczesnego wniosku wykonawcy o wydanie pozwolenia na użytkowanie i to bez zgody spółki, czy też kwestii usuwania od marca 2024 r. do stycznia 2025 r. wad i usterek.

Sąd podnosi, że postępowaniu interpretacyjnym organ podatkowy nie ma możliwości analizy i oceny okoliczności podnoszonych przez spółkę w jej stanowisku, które dotyczą odmiennie przedstawionego stanu faktycznego. To postępowanie prowadzone w przedmiocie decyzji określającej zobowiązanie w podatku od nieruchomości winno być poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem podatkowym, w szczególności dokonaną przez organ podatkowy wszechstronną oceną całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. W tym też ewentualnym postępowaniu spółka winna podnieść argumenty przemawiające za tym, że w jej ocenie w 2023 r. nie doszło do spełnienia przesłanek określonych w art. 6 ust. 2 u.p.o.l. Sąd zauważa, że okoliczności i argumentacja podnoszone przez spółkę, mogą być przedmiotem analizy w postępowaniu wymiarowym dotyczącym podatku od nieruchomości. Odnosząc się do szeroko przytaczanych przez spółkę orzeczeń sądów administracyjnych Sąd wskazuje, że dotyczą one innych stanów faktycznych, a przede wszystkim decyzji wydawanych w przedmiocie podatku od nieruchomości, a nie interpretacji indywidualnych.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.