W skardze skierowanej do tut. Sądu na powyższą interpretację indywidualną T. G. zarzucił Dyrektorowi Krajowej Informacji Skarbowej naruszenie:
1. art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że sama okoliczność odpłatnej dzierżawy gruntów rolnikowi automatycznie przesądza w realiach niniejszej sprawy, iż sprzedaż udziałów w działkach już sprzedanych była dokonana przez skarżącego w charakterze podatnika VAT, a więc poza sferą zarządu majątkiem prywatnym;
2. art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT w zw. z art. 9 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE polegające na tym, iż organ nie zastosował właściwego testu, czy planowana sprzedaż będzie dokonywana z użyciem środków podobnych do wykorzystywanych przez profesjonalistów (uzbrojenie, infrastruktura, zorganizowana kampania marketingowa, inwestycyjne przygotowanie terenu, inicjowanie procedur planistycznych itp.), a zamiast tego oparł się na elementach neutralnych (podział, WZ, liczba działek), podczas gdy w niniejszej sprawie brak jest jakichkolwiek działań skarżącego wskazujących na analogię do działalności handlowca (np. przygotowanie inwestycyjne terenu, reklama oferty, zaangażowanie pełnomocnika występującego w imieniu sprzedającego), a tym samym sprzedaż ma miejsce z prywatnego majątku skarżącego i pozostałych udziałowców i nie jest objęta VAT;
3. art. 5 ust. 1 i art. 7 ust. 1 ustawy o VAT poprzez przyjęcie, że dostawa (sprzedaż udziałów) podlega opodatkowaniu VAT, mimo że organ nie wykazał, iż w odniesieniu do tych konkretnych dostaw skarżący działał w charakterze podatnika, co sam organ uznaje za warunek opodatkowania;
4. art. 14c § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r., poz. 111, dalej: O.p.) poprzez sporządzenie uzasadnienia nieuwzględniającego w sposób wyczerpujący istotnych okoliczności sprawy w odniesieniu do działek już sprzedanych, w szczególności odmienności działki [...] jako jedynej działki zabudowanej oraz braku przeprowadzenia transakcyjnej analizy przesłanki "działania w charakterze podatnika";
5. art. 14c § 1 i § 2 O.p. poprzez brak wyczerpującej oceny stanowiska wnioskodawcy i odpowiedzi na pytanie, skoro przy pytaniu "czy sprzedaż podlega opodatkowaniu VAT" organ odmówił rozstrzygnięcia kwestii zwolnienia, wskazując, że "interpretacja nie rozstrzyga zwolnienia", ponieważ nie zadano pytania w tym zakresie;
6. art. 14b § 3 O.p. poprzez błędne przyjęcie, że dzierżawa obejmowała działkę [...], mimo braku jednoznacznego wskazania przez wnioskodawcę, że siedlisko z zabudową było przedmiotem dzierżawy rolnej "na zasiewy".
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej interpretacji oraz zasądzenie na jego rzecz od organu zwrotu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi rozwinięto i umotywowano podniesione w niej zarzuty.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje.
Skarga okazała się zasadna.
Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm., dalej: "P.u.s.a.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej: P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji, w toku postępowania, nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także stosują środki określone w ustawie. Zgodnie z art. 57a P.p.s.a. w przypadku skargi na interpretację indywidualną sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Oceniając zaskarżoną interpretację z zakresie tak określonej kognicji Sąd uznał, że narusza ona przepisy prawa materialnego, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy.
W ocenie Sądu za uzasadniony należało uznać zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 1 i art. 7 ust. 1 ustawy o VAT w zw. z art. 15 ust. 1 oraz art. 15 ust. 2 ustawy o VAT w zw. z art. 9 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE.
Należy wskazać, że zakres opodatkowania podatkiem od towar ów i usług wyznaczają dwie przesłanki: przedmiotowa (opodatkowana jest dostawa towarów i świadczenie usług) oraz podmiotowa (dostawy te i usługi muszą być dokonywane przez podatnika, który działa w takim charakterze). Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniem podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, natomiast w świetle art. 7 ust. 1 ustawy o VAT przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym także przedmiotowe dla niniejszej sprawy przeniesienie w drodze sprzedaży udziałów we współwłasności nieruchomości. Kluczowe jednak dla zastosowania tych przepisów jest stwierdzenie, czy dokonując czynności uregulowanej tymi przepisami, podmiot działał w charakterze podatnika VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, a więc prowadził działalność gospodarczą zdefiniowaną w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. Z treści art. 15 ust. 1 ustawy o VAT wynika natomiast, że podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Przy czym zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o VAT działalność gospodarcza to wszelka działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, obejmująca w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Definicja podatnika podatku od towarów i usług została także wyrażona w art. 9 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE, który pozwala uznać za podatnika każdą osobę prowadzącą samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności. Działalność gospodarcza natomiast, w rozumieniu ww. przepisu prawa unijnego, obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie, w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
Kwestia sporna w sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy w opisanym stanie faktycznym skarżący, sprzedając wymienione we wniosku działki działał w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 2 ustawy o VAT w zw. z art. 9 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE.
Ocena, czy w indywidualnej sprawie ziściły się przesłanki prowadzenia działalności gospodarczej, powinna uwzględniać dyrektywy interpretacyjne sformułowane w wyroku TSUE z 15 września 2011 r. w połączonych sprawach C-180 i 181/10 Słaby oraz Kuć i Jeziorska-Kuć w zakresie zgodnej z przepisem art. 9 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE wykładni pojęcia działalności gospodarczej. W powoływanym wyroku Trybunał wyjaśnił, że "osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na gruncie nabytym ze zwolnieniem od podatku od wartości dodanej i przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku od wartości dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeżeli sprzedaż ta następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Natomiast, jeżeli osoba ta w celu dokonania wspomnianej sprzedaży podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców, w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy należy uznać ją za podmiot prowadzący działalność gospodarczą, a więc za podatnika podatku od wartości dodanej" (treść powołanego orzeczenia dostępna publicznie na stronie internetowej: [...]).
TSUE wskazał jedynie przykładowo okoliczności, które mogą świadczyć o tym, że dana osoba sprzedając nieruchomość działa w charakterze podatnika podatku od towarów i usług, a podział nieruchomości w celu uzyskania lepszej ceny, liczba transakcji, odstępy pomiędzy transakcjami i wysokość osiągniętych przychodów, nie są decydujące i nie są czynnościami, które same z siebie wykraczałyby poza zarząd majątkiem prywatnym. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ukształtowanym po wspomnianym wyżej wyroku TSUE przyjmuje się, że przy ocenie działalności osoby sprzedającej nieruchomości należy uwzględniać działania na poszczególnych etapach aktywności sprzedającego w ich całokształcie, a nie wyłącznie osobno. Należy przede wszystkim mieć na uwadze te elementy, które łączą się z nakładami inwestycyjnymi wykraczającymi poza standardowe działania zarządu majątkiem prywatnym. Istotne znaczenie mają obiektywne, a nie subiektywne przesłanki pozwalające odróżnić działania o cechach zawodowych, od tych które mieszczą się w granicach dysponowania majątkiem prywatnym (por. wyrok NSA z 8 października 2025 r., sygn. akt I FSK 1597/22; wszystkie powołane orzeczenia są publicznie dostępne pod adresem: publ. CBOSA).
Z tych względów w judykaturze krajowej akcentuje się, że dotychczasowy sposób użytkowania gruntów, czy motywy ich nabycia mają znaczenie drugorzędne, ponieważ decydujące są przesłanki o charakterze przedmiotowym, obrazujące stopień aktywności sprzedającego w zakresie wyprzedaży swojego majątku (por. wyroki NSA z: 3 marca 2015 r., sygn. akt I FSK 1859/13; 17 czerwca 2015 r., sygn. akt I FSK 193/15). Przeciwnie, gdy podmiot podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami i angażuje środki podobne jak inni przedsiębiorcy, należy uznać go za prowadzącego działalność gospodarczą w rozumieniu przepisu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, a zatem za podatnika podatku VAT (por. wyrok WSA w Poznaniu z 20 maja 2025 r., sygn. akt I SA/Po 817/21).
Podsumowując powyższe rozważania należy przyjąć, że dla oceny czynności podejmowanych przez podmiot z punku widzenia ich kwalifikacji prawnopodatkowej, konieczne jest całościowe zbadanie charakteru działań danej osoby w zakresie dokonywanej sprzedaży i ocena właśnie tych działań od kątem cech profesjonalnego obrotu nieruchomościami. Zatem to właśnie ta kwestia ma istotne znaczenie w sprawie i jest przesądzająca dla uznania, czy w danym przypadku mamy do czynienia z działalnością gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy o VAT.
W zaskarżonej interpretacji organ oparł swoje stanowisko głównie na okoliczności, iż przedmiotowa nieruchomość stanowiła przed jej sprzedażą przez skarżącego przedmiot umowy dzierżawy na rzecz rolnika indywidualnego, co wyklucza uznanie, że sprzedaż przedmiotowej nieruchomości nastąpiła z majątku prywatnego skarżącego. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził, że fakt wydzierżawienia nieruchomości tożsamy jest z wykorzystywaniem nieruchomości w działalności gospodarczej, a co za tym idzie, sprzedaż tej nieruchomości stanowi czynność dokonywaną przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą. W swojej wykładni organ interpretacyjny nie uwzględnił jednak całokształtu okoliczności towarzyszących sprzedaży przedmiotowych nieruchomości przez skarżącego. Tymczasem z przytoczonych powyżej dyrektyw interpretacyjnych dających się wywieść z orzecznictwa TSUE oraz sądów krajowych wynika, że wykładnia przepisu art. 15 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 2 ustawy o VAT nie może się ograniczać wyłącznie do jednej przesłanki, która w ocenie organu wyklucza uznanie danego rozporządzenia majątkiem za rozporządzenie majątkiem prywatnym.
W ocenie Sądu, wbrew stanowisku organu, sama okoliczność wcześniejszej dzierżawy nieruchomości nie może przesądzać o zakwalifikowaniu sprzedaży spornych działek jako dostawy dokonanej w ramach prowadzenia działalności gospodarczej, podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Przede wszystkim organ dokonał pewnego uproszczenia, albowiem sam fakt uznania dzierżawy gruntu za działalność gospodarczą nie ma automatycznego przeniesienia na późniejszą transakcję sprzedaży tego gruntu. Konieczne jest także ustalenie, jakie okoliczności towarzyszyły czynności sprzedaży nieruchomości i czy tę właśnie czynność można uznać za dokonywaną w warunkach prowadzenia działalności gospodarczej. Oczywiście nie można zanegować twierdzenia organu, że odpłatna dostawa towarów, do których zaliczana jest dzierżawa (art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT), podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Co jest jednak istotne, umowa dzierżawy musi być zawarta przez podatnika tego podatku. Osoba fizyczna nie będzie natomiast podatnikiem podatku od towarów i usług z tytułu zawartej umowy dzierżawy, gdy zawarcie tej umowy nie jest związane z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą. Pomimo tego, że pojęcie działalności gospodarczej ma szeroki charakter, to nie może ono prowadzić do interpretacji, w której każda odpłatna dla właściciela czynność prawna odnosząca się do nieruchomości utożsamiana będzie z działalnością gospodarczą. Pojęcia "odpłatności" i "celów zarobkowych" nie są tożsame. W ocenie Sądu okoliczność oddania przedmiotowej działki w dzierżawę, na gruncie stanu faktycznego sprawy, nie stanowiła przejawu wykorzystywania przez skarżącego gruntu dla działalności gospodarczej, a odpłatne rozporządzenie majątkiem prywatnym, o czym świadczą następujące okoliczności.
Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że w zamian za oddanie przedmiotowego gruntu w dzierżawę, dzierżawca zobowiązany był ponosić czynsz roczny o niewielkiej wysokości (2 tys. zł). Jakkolwiek pojęcie działalności gospodarczej zdefiniowane w przepisach ustawy o VAT ma charakter bardzo szeroki, to nie może ono prowadzić do interpretacji, w której każda odpłatna dla właściciela czynność prawna odnosząca się do nieruchomości utożsamiona będzie z działalnością gospodarczą. Należy mieć bowiem na względzie, że wprawdzie art. 15 ust. 1 ustawy o VAT za nieistotny przyjmuje cel, czy rezultaty działalności gospodarczej, to na gruncie konkretnego stanu faktycznego, ocena założonych i oczekiwanych przychodów, także może wspomagać interpretację co do celu podejmowanych działań. Tym samym nie sposób uznać, że jednorazowa, okresowa umowa dzierżawy nieruchomości rolnej, stanowiącej majątek osobisty wydzierżawiającego, bez systematycznego wykorzystywania tej nieruchomości w podobnych celach przez podmiot, który nigdy nie prowadził działalności gospodarczej, nie daje podstaw do przyjęcia, że ta nieruchomość była wykorzystywana w sposób ciągły dla celów zarobkowych i że jej właściciel prowadził działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. Taką konkluzję wspiera utrwalona linia orzecznicza NSA (zob. wyroki NSA z 8 października 2025 r., sygn. akt I FSK 1597/22; z 24 czerwca 2025 r., sygn. akt I FSK 1610/22; z 12 maja 2023 r., sygn. akt I FSK 724/20; z 21 października 2020 r., sygn. akt I FSK 297/18 oraz z 5 marca 2019 r., sygn. akt I FSK 385/17). Długotrwała dzierżawa nieruchomości od chwili wejścia przez skarżącego w posiadanie udziału we współwłasności przedmiotowej nieruchomości, za obiektywnie niewielki czynsz dzierżawny, świadczy raczej o odpłatnej dyspozycji majątkiem prywatnym w celu zachowania przedmiotowych gruntów w dobrym stanie, a nie o zamiarze wydzierżawiania nieruchomości w celach zarobkowych.
Powyższą konkluzję należało przyjąć po analizie całości okoliczności sprawy towarzyszących sprzedaży przedmiotowych nieruchomości. W ocenie Sądu okoliczności przedstawione przez skarżącego we wniosku przemawiają za uznaniem, że dokonując tej sprzedaży skarżący nie działał w charakterze podmiotu profesjonalnego prowadzącego działalność gospodarczą. Tym samym sprzedaż nieruchomości opisanych we wniosku nie stanowiła czynności opodatkowanej podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 i art. 7 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT w zw. z art. 9 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE.
W pierwszej kolejności należy rozważyć sposób nabycia przedmiotowej nieruchomości. Skarżący wraz z pozostałymi spadkobiercami nabył udział we współwłasności przedmiotowej nieruchomości w drodze spadkobrania po członku najbliższej rodziny - ojcu, co nie jest typowe dla handlowca, który sprzedawane towary nabywa odpłatnie. Nieruchomość nie została przez skarżącego nabyta w celu odsprzedaży, czy prowadzenia działalności gospodarczej. Zgodnie z informacjami przedstawionymi we wniosku przez skarżącego, nie dokonywał on w przeszłości sprzedaży innych nieruchomości, a więc przedmiotowa działka nr [...] stanowiła pierwszą nieruchomość, względem której skarżący działał w charakterze sprzedającego. Skarżący nie posiada w majątku prywatnym innych niż przedmiotowe nieruchomości, które zamierza sprzedać.
Treść wniosku, uzupełniona na wezwanie organu, nie daje podstaw do przyjęcia, że spadkobranie było elementem planu biznesowego skarżącego, ukierunkowanego na wyłączenie części nieruchomości z działalności rolniczo-hodowlanej oraz jej podział i sprzedaż działek wydzielonych. Przedmiotowa nieruchomość długo stanowiła przedmiot umowy dzierżawy zawartej przez skarżącego i pozostałych spadkobierców z rolnikiem indywidualnym i była przeznaczona na cele rolnicze. Pierwszy podział przedmiotowej nieruchomości, który miał miejsce w 2022 r., nastąpił po prawie dziewięciu latach od nabycia przedmiotowej nieruchomości przez skarżącego w 2013 r. Okoliczności towarzyszące nabyciu nieruchomości nie przemawiają zatem za celowym działaniem skarżącego z zamiarem prowadzenia działalności gospodarczej z wykorzystaniem przedmiotowych nieruchomości.
Nadto należy zauważyć, że choć liczba działek wydzielonych z działki nr [...] jest znaczna ([...]), to podział ten miał miejsce względem jednego, chociaż o znacznej powierzchni, składnika majątku skarżącego. Co więcej, z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że skarżący nie inwestuje środków pozyskanych ze sprzedaży w kupno kolejnych nieruchomości, co nadawałoby działaniom skarżącego charakter ciągły, w zamiarze dokonywania profesjonalnego obrotu nieruchomościami (por. wyrok NSA z 17 lipca 2025 r. o sygn. akt I FSK 813/22). Nadto, jak wynika z cytowanego wyżej orzecznictwa TSUE, sama ilość sprzedawanych nieruchomości nie powinna przesądzać o profesjonalizacji czynności ich sprzedaży.
Nie jest sporne w niniejszej sprawie, że skarżący nie prowadzi działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych usług podobnego rodzaju. Jedynymi działaniami poprzedzającymi sprzedaż przedmiotowych nieruchomości, które podjął było wydzielenie drogi wewnętrznej na części ww. działki o nr [...], co było warunkiem dalszego podziału nieruchomości, a także dokonanie geodezyjnego podziału nieruchomości i uzyskanie względem nich decyzji o warunkach zabudowy. Co istotne, decyzje o warunkach zabudowy nie były przez skarżącego przenoszone na nabywców nieruchomości. W związku z tak rozumianą aktywnością przedsprzedażową skarżący poniósł jedynie koszty usług geodezyjnych oraz opłat skarbowych za wypis i wyrys z map geodezyjnych, a także za złożenie odpowiednich wniosków do organu. Są to działania stosunkowo proste, typowe i nie wymagają profesjonalnej wiedzy, umiejętności, ani znacznych nakładów finansowych. Mieszczą się one w ramach zwykłego gospodarowania mieniem prywatnym (por. wyrok NSA z 24 czerwca 2025 r., sygn. akt I FSK 1610/22).
Wymaga również podkreślenia, że skarżący nie poniósł żadnych nakładów w celu przygotowania gruntów do sprzedaży, tj. uzbrojenia terenu w przyłącza, ani nie wykonał ich ogrodzenia. Nie prowadził ani nie będzie prowadzić profesjonalnych działań marketingowych ukierunkowanych na reklamę w celu sprzedaży przedmiotowych działek. Informacje o możliwości nabycia działek ogłaszać będzie wśród znajomych oraz na ogólnodostępnych dla indywidualnych użytkowników portalach [...] oraz [...]
Nadto, jak wynika z przedstawionego stanu faktycznego, działania towarzyszące zawieraniu umów sprzedaży z nabywcami przedmiotowych nieruchomości również będą miały charakter standardowy: umowy przedwstępne zawierane przez spadkobierców nie będą zawierane pod warunkiem uzyskania określonego typu zgód, pozwoleń, opinii, decyzji itd., lecz będą służyły zabezpieczeniu samego wykonania umowy, czemu służyć będzie postanowienie umowne w przedmiocie zapłaty zadatku na wypadek, gdyby kupujący nie podjął decyzji co do nabycia działki. Spadkobiercy nie udzielali i nie będą udzielać kupującym, w związku z zawieraniem umowy sprzedaży, pełnomocnictw jakiegokolwiek typu.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd stwierdza, że podjęte przez skarżącego i pozostałych współwłaścicieli działania towarzyszące sprzedaży przedmiotowych działek były stosunkowo proste, nie wymagały nadzwyczajnej wiedzy, umiejętności w zakresie oceny ryzyka, nie angażowały większych środków finansowych. W efekcie powyższego wskazać należy, że na żadnym etapie procesu zarządzania majątkiem prywatnym skarżący nie podejmował działań podobnych do wykonywanych przez podmioty profesjonalnie prowadzące działalność gospodarczą (por. wyrok NSA z 16 stycznia 2025 r., sygn. akt I FSK 2198/21).
W związku z powyższym nie jest trafne stanowisko organu interpretacyjnego, że sprzedaż wskazanych we wniosku nieruchomości, tylko z powodu wcześniejszego oddania w dzierżawę, powinna być kwalifikowana jako podjęta w warunkach działalności gospodarczej, a co za tym idzie, za dokonaną przez podatnika podatku od towarów i usług. Tym samym w ocenie Sądu w przedstawionym stanie faktycznym brak jest przesłanek pozwalających uznać, że skarżący dokonując sprzedaży działek będzie występował w charakterze podatnika podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, prowadzącego działalność gospodarczą stosownie do definicji zawartej w art. 15 ust. 2 tej ustawy. W tej sytuacji za zasadne Sąd uznał zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego przez niewłaściwą ocenę co do zastosowania powyższych przepisów oraz art. 5 ust. 1 pkt 1 i art. 7 ust. 1 w zw. z art. 9 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE.
Równocześnie, odnośnie zarzutów proceduralnych skargi - naruszenie w zaskarżonej interpretacji przepisów art. 14c § 1 i § 2 O.p. poprzez brak uwzględnienia istotnych okoliczności sprawy oraz brak wyczerpującej oceny stanowiska wnioskodawcy, Sąd jest zdania, że ocena organu stanowi konsekwencję dokonania przezeń błędnej wykładni przepisów materialnoprawnych, w świetle której odniesienie się przez organ do okoliczności podnoszonych w uzasadnieniu powyższych zarzutów nie było konieczne. Wobec tego, zarzuty te nie zasługiwały uwzględnienie.
Niezależnie od powyższego, za bezzasadny należy uznać zarzut naruszenia przez organ art. 14b § 3 O.p., ponieważ zgodnie z informacjami przedstawionymi przez skarżącego we wniosku, przedmiotem umowy dzierżawy była cała nieruchomość – działka nr [...]. W związku z tym bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy jest okoliczność, jakiego typu czynności były wykonywane przez dzierżawcę na poszczególnych częściach tego gruntu, które następnie w wyniku podziału zostały wyodrębnione jako samodzielne działki.
Mając to wszystko na względzie Sąd, na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a., uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną (pkt I wyroku).
Ponownie rozpatrując sprawę, w świetle art. 153 P.p.s.a., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej obowiązany będzie uwzględnić dokonaną przez Sąd w uzasadnianym wyroku wykładnię przepisów art. 5 ust. 1 pkt 1 i art. 7 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT w zw. z art. 9 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE w odniesieniu do opisanego we wniosku stanu faktycznego poprzez uznanie, że okoliczności sprawy przedstawione przez skarżącego nie pozwalają na uznanie, że dokonując sprzedaży przedmiotowych nieruchomości skarżący działał w charakterze podatnika podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT.
Sąd na podstawie art. 200 i art. 205 § 4 i 2 P.p.s.a. w zw. z § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1687) zasądził od organu na rzecz strony skarżącej kwotę 697 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, na które składają się: uiszczony wpis od skargi (200 zł), opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika (480 zł).