Organ podatkowy I instancji ocenił, że jest związany przedmiotowym stanowiskiem w zakresie kwalifikacji prawnej produktów dotyczących branży weterynaryjnej. Na tej podstawie organ podatkowy I instancji uznał, że nieprawidłowo zostały opodatkowane produkty sprzedawane przez skarżącą spółkę w marcu, maju i czerwcu 2021 r.:
. [...],
. [...],
. [...],
. [...],
. [...],
. [...] (z wyjątkiem produktu [...]
- według stawki 8% zamiast stawką VAT w wysokości 23%.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej podzielił ustalenia jak i sposób procedowania organu I instancji.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej nie zgodził się ze skarżącą co do zarzutu, że stanowisko Dyrektora w Urzędzie Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych z 15 października 2024 r. opierało się na treści etykiet przedmiotowych produktów. Zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w treści tego stanowiska wyraźnie stwierdzono, że analiza kwalifikacyjna ww. produktów została przeprowadzona w oparciu o rodzaj substancji czynnych i ich właściwości, wskazania do stosowania oraz sposób podania i dawkowania opiniowanych produktów. Są to kluczowe punkty krytyczne, na podstawie których definiuje się aktywność leczniczą substancji w odniesieniu do organizmów zwierzęcych. Według stanowiska Dyrektora Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych wszystkie dane wskazują na działanie lecznicze substancji czynnych zawartych w tychże produktach, ponieważ są przeznaczone do stosowania u zwierząt lub podawane zwierzętom w celu przywrócenia, poprawy lub zmiany funkcji fizjologicznych poprzez wywołanie działania farmakologicznego zgodnie z zapisem art. 4 pkt 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/6.
Następnie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wskazał, że w pełni akceptuje stanowisko organu podatkowego I instancji, który wobec ujawnionego zaniżenia kwot podatku należnego i będącego jego bezpośrednim następstwem zaniżenia kwoty podatku podlegającego wpłacie do urzędu skarbowego oraz zawyżenia kwot nadwyżek podatku do zwrotu na rachunek bankowy za marzec, maj i czerwiec 2021 r., ustalił w zaskarżonej decyzji dodatkowe zobowiązanie podatkowe za te okresy w oparciu o art. 112b ust. 1 pkt 1 ustawy VAT. Ustawodawca dopuszcza nałożenie na podatnika sankcji nie tylko w sytuacji oszustwa podatkowego, lecz także, gdy nieprawidłowości w poborze podatku VAT nie mają takiego charakteru. Wymiar sankcji winien jednak uwzględniać charakter i wagę naruszenia i wymaga dokonania oceny postawy samego podatnika oraz zróżnicowania w ramach tejże oceny stopnia dolegliwości sankcji.
Zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej prawidłowa jest ocena organu podatkowego I instancji, że na skutek błędnej oceny, co do stanu faktycznego oraz zastosowanej przez to niewłaściwej stawki podatku VAT, w efekcie błędnej ale świadomej wewnętrznej decyzji, doszło do zaniżenia należnego podatku VAT. Następstwem tego było uszczuplenie należności podatkowych, poprzez zawyżenie kwoty zwrotu podatku VAT, który spółka otrzymała, narażając swoim działaniem budżet państwa na nienależne zwroty podatku.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu [...] S.A. z siedzibą w W. , zastępowana przez doradcę podatkowego, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego wraz z kosztami zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Pełnomocnik zarzuciła naruszenie:
1) art. 127 w zw. z art. 121 O.p. poprzez prowadzenie postępowania niezgodnie z zasadą dwuinstancyjności, bowiem organ podatkowy drugiej instancji powtórzył zarówno argumentację organu pierwszej instancji, jak i błąd w nazewnictwie organu, który wydał dokument będący - zdaniem obu organów podatkowych - jedynym istotnym dowodem w sprawie,
2) art. 120 w zw. z art. 121, 187 §1, art. 191, art. 194 oraz art. 197 §1 Ordynacji podatkowej oraz art. 112b ustawy VAT poprzez wydanie decyzji na podstawie jedynie domniemania o urzędowym charakterze wybranego dowodu w postaci dokumentu, któremu bezpodstawnie nadano charakter dokumentu wiążącego organ podatkowy co do treści w nim zawartych, bez poddania go krytycznej analizie oraz bez zasięgnięcia opinii biegłego,
3) art. 122 § 2 O.p. poprzez jego niezastosowanie i nierozstrzygnięcie wątpliwości na korzyść podatnika,
4) art. 210 § 1 pkt 4 i § 4 oraz art. 124 O.p. poprzez brak odniesienia się do zarzutów odwołania, dotyczących błędnego zastosowania art. 41 ust. 1 ustawy VAT i argumentacji, zgodnie z którą nawet gdyby uznać, iż sporne towary są weterynaryjnymi produktami leczniczymi, to i tak do ich dostawy powinna mieć zastosowanie obniżona stawka 8%,
5) art. 121 §1 oraz art. 124 O.p. poprzez bezpodstawnie negatywną ocenę zaniechania kontynuacji postępowania w sprawie Wiążących Informacji Stawkowych, przyjęcie tendencyjnej argumentacji na niekorzyść skarżącej, przy jednoczesnym ignorowaniu lub bagatelizowaniu licznych dowodów wskazujących na prawidłowość działań podatnika - w szczególności w zakresie ustalenia właściwej stawki podatku,
6) art. 122 w zw. z art. 191 O.p. poprzez skrajnie wybiórczą analizę materiału dowodowego i dowolną ocenę zgromadzonych dowodów skutkującą przyjęciem za jedyną podstawę rozstrzygnięcia wyłącznie dowodu (w postaci zwykłego dokumentu), którego treść obala co najmniej kilka kontr-dowodów przedstawionych przez skarżącą lub uzyskanych w drodze czynności dowodowych podjętych w toku postępowania (np. w formie przesłuchań) – w wyniku tych błędów nie odwzorowano stanu faktycznego w sprawie, ignorując szereg ważnych faktów i okoliczności odnoszących się do zasad produkcji i dostawy zarówno pasz i mieszanek paszowych uzupełniających, jak i produktów leczniczych weterynaryjnych,
7) art. 41 ust. 2 ustawy VAT w zw. z art. 98 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. UE L 347 z 11.12.2006, s. 1, ze zm., zwanej dalej "Dyrektywą 112"), poprzez bezpodstawne uznanie, że do dostaw towarów objętych kontrolą podatkową i będących przedmiotem postępowania nie stosuje się obniżonej stawki podatku w wysokości 8%, zgodnie z charakterystyką towarów w poz. 10c załącznika nr 3 do ustawy VAT i w poz. (1) załącznika III do Dyrektywy 112,
8) art. 112b ustawy VAT poprzez jego niewłaściwą wykładnię i uznanie, że w przedmiotowej sprawie wystąpiły przesłanki do jego zastosowania wobec jednoznacznej wykładni będących pierwowzorem tych przepisów regulacji unijnych, wiążąco zinterpretowanych przez TSUE,
9) jedynie z ostrożności procesowej - art. 41 ust. 1 ustawy VAT, poprzez błędne zastosowanie do dostaw dostarczonych towarów stawki podstawowej 23% w sytuacji, gdyby rzeczywiście uznać za zasadne, że dostarczone towary nie są paszami - w takiej mianowicie sytuacji stanowiłyby weterynaryjne produkty lecznicze, do których - z uwagi na konieczność przestrzegania zasady neutralności VAT oraz zasady stosowania stawek obniżonych w sposób niezakłócający konkurencji na Wspólnym Rynku - należałoby zastosować stawkę 8%, kwalifikując towary zgodnie z poz. 14 załącznika nr 3 do ustawy VAT i poz. (3) załącznika III do Dyrektywy 112 (bez względu na ich dopuszczenie bądź nie do obrotu - siłą rzeczy wstecznie niemożliwe).
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Skarga zasługiwała na uwzględnienie.
Skarżąca spółka produkuje wyroby które określa jako pasze i karmy dla zwierząt gospodarskich i domowych, po czym sprzedaje swojemu kontrahentowi V. P. sp. z o.o.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zaaprobował w całości stanowisko organu I instancji, który zakwalifikował towary sprzedawane przez skarżącą jako produkty lecznicze weterynaryjne oraz zastosował stawkę podatku VAT w wysokości 23% zamiast stosowanej przez skarżącą stawki 8%, nadto ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe. Z kolei skarżąca spółka jak i jej kontrahent konsekwentnie wywodzą, że towary są opodatkowane prawidłowo oraz, że towary służą do żywienia zwierząt a nie ich leczenia, że nie są produktami leczniczymi w rozumieniu Prawa farmaceutycznego.
Spór w sprawie sprowadza się więc do tego, czy organy podatkowe mogły uznać sporne towary wytwarzane i sprzedawane jako pasze za produkty lecznicze, a w rezultacie zastosować wyższą stawkę ( 23% zamiast 8% z uwagi na brak wymaganego pozwolenia ) opodatkowania tych towarów.
Sąd w tym sporze przyznał rację skarżącej.
Definicja legalna towaru na potrzeby ustawy VAT znajduje się w jej art. 2 pkt 5 ustawy o VAT i stanowi, że przez towar rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Z art. 5 ust. 1 pkt 1 tej ustawy wynika, że opodatkowaniu podatkiem VAT podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl natomiast art. 7 ust. 1 tej ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
Stosownie do art. 7 ustawy z 22 lipca 206r o paszach (Dz.U.2025.320 t.j) powiatowy lekarz weterynarii (...) jest na terytorium kraju właściwym organem w rozumieniu rozporządzenia nr 2017/625, rozporządzenia nr 183/2005, rozporządzenia nr 999/2001, rozporządzenia nr 767/2009 oraz przepisów wydanych w trybie tych rozporządzeń. W zakresie zadań określonych w przepisach tych rozporządzeń wydaje decyzje administracyjne i wykonuje inne czynności związane z: 2) urzędową kontrolą pasz i innymi zadaniami określonymi w rozporządzeniu nr 2017/625 oraz w przepisach wydanych w trybie rozporządzenia 2017/625, w tym stosowaniem środków, o których mowa w art. 138 rozporządzenia 2017/625 (...).Zgodnie z art. 138 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 2017/625 - w przypadku stwierdzenia niezgodności właściwe organy:
a) przeprowadzają wszelkie działania konieczne, aby określić przyczynę i zakres niezgodności oraz aby ustalić obowiązki podmiotu; oraz
b) wprowadzają właściwe środki, aby zapewnić podjęcie przez dany podmiot działań naprawczych oraz zapobieżenie dalszym przypadkom występowania niezgodności. Przy podejmowaniu decyzji dotyczącej tego, jakie środki należy zastosować, właściwe organy uwzględniają rodzaj niezgodności i historię podmiotu w zakresie zgodności. (...) Organy podejmują wszelkie środki, jakie uznają za odpowiednie, by zapewnić zgodność z przepisami, o których mowa w art. 1 ust. 2, a więc z przepisami przyjętymi na szczeblu Unii lub przez państwa członkowskie w celu stosowania prawodawstwa Unii m.in. w obszarze pasz i bezpieczeństwa pasz na każdym etapie produkcji, przetwarzania i dystrybucji pasz oraz stosowania pasz, w tym z przepisami mającymi na celu zapewnienie uczciwych praktyk handlowych oraz ochronę zdrowia i interesów konsumentów oraz zapewnienie im prawa do informacji.
Należy podkreślić, iż każdy podmiot działający na rynku pasz, który prowadzi, działalność na jakimkolwiek etapie produkcji, przetwarzania, przechowywania, transportu lub dystrybucji pasz zobowiązany jest, aby zgodnie z art. 9 ust. 2 rozporządzenia 183/2005 zarejestrował się we właściwym organie. Wymóg ten ma na celu umożliwienie skutecznego śledzenia drogi produktów, począwszy od ich producenta po odbiorcę końcowego, a także ułatwienie przeprowadzania skutecznych kontroli urzędowych.
Jak wynika z powyższego zakład aby wprowadzić do obrotu pasze musi posiadać decyzję wydaną przez właściwy Powiatowy Inspektorat Weterynarii, a także podlegać cyklicznym kontrolom tego organu. Kontroli tej podlega każdy podmiot uczestniczący w całym łańcuchu dostaw pasz- od wytworzenia paszy do wprowadzenia jej do obrotu. Jak ustaliły organy skarżąca widnieje w Rejestrze Podmiotów Paszowych. Organ I instancji zebrał materiał dowodowy z którego wynika, że zarówno spółka V. P., na zamówienie której skarżąca wytwarzała sporne produkty, jak i skarżąca spółka [...] podlegała kontrolom. Oprócz jednej kontroli przeprowadzonej w spółce V. P. 15 .09.2021r., gdzie stwierdzono pewne uchybienia w zakresie oznakowania pasz, zarówno w V. P. jak i [...] nie stwierdzono żadnych nieprawidłowości w zakresie wytwarzania i wprowadzania do obrotu pasz. Potwierdzają to , znajdujące się w aktach protokoły kontroli. ( k. [...]- [...])
Zgodnie z ustawą z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2025 r. poz. 750) produktem leczniczym jest substancja lub mieszanina substancji, przedstawiana jako posiadająca właściwości zapobiegania lub leczenia chorób występujących u ludzi lub zwierząt lub podawana w celu postawienia diagnozy lub w celu przywrócenia, poprawienia lub modyfikacji fizjologicznych funkcji organizmu poprzez działanie farmakologiczne, immunologiczne lub metaboliczne (art. 2 pkt 32; organy obu instancji wadliwie wskazały na art. 2 pkt 29). Przez produkt leczniczy weterynaryjny należy rozumieć produkt leczniczy stosowany wyłącznie u zwierząt (art. 2 pkt 34 tej ustawy). Także w ustawie Prawo farmaceutyczne zostały określone, między innymi, zasady i tryb dopuszczania do obrotu produktów leczniczych, z uwzględnieniem w szczególności wymagań dotyczących jakości, skuteczności i bezpieczeństwa ich stosowania (art. 1 ust. 1 pkt 1), warunki prowadzenia badań klinicznych produktów leczniczych weterynaryjnych (art. 1 ust. 1 pkt 1a).
Z przepisów art. 3 w zw. z art. 2 pkt 26, art. 8, art. 9 i art. 10 Prawa farmaceutycznego oraz art. 1 ustawy z dnia 18 marca 2011 r. o Urzędzie Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1223) wynika jasno, że do obrotu, z zastrzeżeniami które nie mają znaczenia w niniejszej sprawie, dopuszczane są produkty lecznicze, które uzyskały pozwolenie na dopuszczenie do obrotu, czyli decyzję wydaną przez Prezesa Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, na wniosek podmiotu odpowiedzialnego, wytwórcy lub importera, u którego następuje zwolnienie serii produktu leczniczego, wniosek musi być opatrzony wieloma informacjami i dokumentami, w tym szczegółowymi danymi ilościowymi i jakościowymi substancji czynnej lub substancji czynnych i innych substancji odnoszących się do produktu leczniczego oraz ich nazw powszechnie stosowanych, a w przypadku ich braku - nazw chemicznych. Przed wydaniem pozwolenia Prezes Urzędu prowadzi sformalizowane postępowanie, między innymi opracowuje raport oceniający, zawierający opinię naukową o produkcie leczniczym weterynaryjnym.
W przypadku produktów leczniczych weterynaryjnych będących przedmiotem obrotu lub stosowania, czynności kontrolne w zakresie nadzoru nad ich jakością podejmuje Główny Lekarz Weterynarii (art. 2 pkt 7d lit. c) Prawa farmaceutycznego). W art. 14a ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz. U. z 2024 r. poz. 12 z późn. zm.) wskazano, że w zakresie zadań Inspekcji Weterynaryjnej to powiatowy lekarz weterynarii właściwy ze względu na miejsce przeprowadzania kontroli urzędowych i wykonywania innych czynności urzędowych wykonuje zadania właściwego organu w zakresie kontroli urzędowych oraz innych czynności urzędowych.
Sąd zaznacza, że informację o tej właśnie treści co do roli powiatowego lekarza weterynarii, połączoną ze wskazaniem na Prezesa Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, otrzymał organ podatkowy I instancji od Głównego Lekarza Weterynarii, w piśmie z 12 sierpnia 2024 r. stanowiącym odpowiedź tego organu na prośbę o "jednoznaczne i wiążące rozstrzygnięcie kwalifikacji prawnej przedstawionych produktów" (k. [...]), oraz, że w przypadku podejrzenia, że produkty mogą być produktami leczniczymi weterynaryjnymi, organem właściwym do rozstrzygnięcia tych wątpliwości jest Prezes Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych.
Dalej Sąd wskazuje, że organ I instancji oparł swoją decyzję, którą Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy, na informacji udzielonej przez dyrektora Departamentu Oceny Dokumentacji i Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Weterynaryjnych w Urzędzie Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych w piśmie z 15 października 2024 r. (k. [...]-[...]).
We wskazanym piśmie jest informacja, że w odniesieniu do produktów [...], [...], [...], [...], [...],"po przeprowadzeniu ponownie szczegółowej analizy zaproponowanych etykiet (...) należy stwierdzić, że sposób prezentacji opiniowanych produktów wskazuje na ich działanie lecznicze...". W odniesieniu do produktów [...] i [...] ([...]) wskazano na "działanie lecznicze substancji czynnych zawartych w opiniowanych produktach", natomiast produkty [...] ([...]) oraz R. V. "zdaniem Urzędu nie spełniają definicji produktu leczniczego weterynaryjnego". Dane dotyczące produktu [...] "wskazują na działanie lecznicze".
Sąd zaznacza, że organy podatkowe obu instancji pominęły zastrzeżenie na końcu analizowanego pisma (k. [...]), że "pismo ma charakter wyłącznie informacyjny o możliwej kwalifikacji omawianych produktów jako odpowiadających definicji produktu leczniczego weterynaryjnego, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/6 z dnia 11 grudnia 2018 roku w sprawie weterynaryjnych produktów leczniczych i uchylające dyrektywę 2001/82/WE, nie może ono [pismo – dopisek Sądu] stanowić podstawy ani do uznania omawianych produktów za dopuszczone do obrotu lub stanowić dowodu w procesie rejestracji, który to proces, oparty na stosownym wniosku i dołączonej dokumentacji, dopiero ostatecznie weryfikuje zasadność dopuszczenia do obrotu jako produktu leczniczego. Dodatkowo informujemy, że opinie w sprawach kwalifikacji wydawane są w oparciu o dane przedstawione przez pytającego i dotyczą jedynie produktów o opisanych właściwościach. Jeżeli te właściwości są w rzeczywistości inne, bądź też są przedstawiane w inny sposób, opinia Urzędu będzie bezprzedmiotowa.".
Sprzeciw Sądu budzi opisane postępowanie dowodowe organu I instancji, zaaprobowane przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej . Jako niedopuszczalne Sąd ocenia stosowanie konsekwencji podatkowych na podstawie hipotetycznej w gruncie rzeczy odpowiedzi (opinii) urzędnika w Urzędzie Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych co do towarów sprzedawanych przez skarżącą spółkę, odpowiedzi (opinii) urzędnika dotyczącej informacji znajdujących się na etykietach towarów i z pominięciem zastrzeżenia o informacyjnym charakterze tej odpowiedzi, o możliwej kwalifikacji omawianych produktów (k. [...]).
W ocenie Sądu organy podatkowe nie mają kompetencji do oceny, czy przedmiot dostawy jest czy nie jest paszą czy też produktem leczniczym i to połączonej z ignorowaniem cech prawnych towaru. Przy obowiązującej decyzji o nadaniu stronie weterynaryjnego numeru identyfikacyjnego , pozytywnych kontrolach zarówno skarżącej jak i zamawiającego, przy braku pozwolenia na dopuszczenie produktu leczniczego do obrotu (art. 2 pkt 26 Prawa farmaceutycznego), nie można traktować odpowiedzi (opinii) jako wiążącego rozstrzygnięcia.
Jeżeli organ podatkowy podejrzewa, że odpłatna dostawa dotyczy towaru mogącego mieć charakter leczniczy, a nie jest paszą, jak twierdzi podatnik, może i powinien zawiadomić o swoim podejrzeniu Prezesa Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, który jest organem właściwym w zakresie monitorowania systemu nadzoru nad bezpieczeństwem stosowania produktów leczniczych (art. 2 pkt 7d lit. b) Prawa farmaceutycznego) a ten Inspekcje Weterynaryjną, jak w przypadku produktu o nazwie [...]. ( decyzja z 10 lipca 2019r Inspekcji Weterynaryjnej – Głównego Lekarza Weterynarii umarzająca w całości postępowanie w sprawie możliwości popełnienia naruszeń wymagań dotyczących obrotu produktem leczniczym o tej nazwie k. [...]-[...]). Dopiero bowiem dysponowanie wiążącym rozstrzygnięciem wydanym przez właściwy do tego organ, że dany towar nie jest paszą, a powinien być określony jako produkt leczniczy, w chwili powstania obowiązku podatkowego, pozwoliłoby organom podatkowym na określenie zobowiązania podatkowego w prawidłowej stawce podatkowej. Błędem organów obu instancji było zakwalifikowanie prawne produktów sprzedawanych przez skarżącą spółkę na podstawie analizowanego pisma z 15 października 2024 r. (k. [...]-[...]). Powyższe oznacza, że Sąd podziela zarzut skargi o bezpodstawnym nadaniu temu pismu z 15 października 2024 r. charakteru dokumentu wiążącego organ podatkowy.
Następnie Sąd wskazuje, że organy obu instancji zbyt dużą wagę nadały cofnięciu przez skarżącą spółkę wniosku o wydanie Wiążących Informacji Stawkowych odnośnie produktów – mieszanek paszowych, produkowanych przez skarżącą spółkę i umorzeniu postępowania w tym przedmiocie przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, decyzjami z 26-10-2021 r. (k. [...]-[...]). Wiążąca Informacja Stawkowa to decyzja administracyjna wydawana na wniosek, w której Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej określa: (i) jaka klasyfikacja i stawka VAT jest właściwa dla wskazanego towaru albo usługi albo (ii) jaka jest prawidłowa klasyfikacja towaru albo usługi w przypadku złożenia wniosku zawierającego żądanie sklasyfikowania towaru albo usługi na potrzeby stosowania przepisów ustawy o VAT oraz przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie, innych niż dotyczące określenia stawki podatku. Istotą decyzji WIS jest związanie organów podatkowych treścią wiążącej informacji stawkowej. Okoliczność, że podatnik zrezygnował z ochrony polegającej na związaniu organów podatkowych decyzją WIS, do czego miał prawo, nie może jednak przemawiać przeciwko skarżącej spółce. Innymi słowy, sygnalizowanie tej okoliczności było zbędne, jako nic nie wnoszące do uzasadnienia decyzji określającej zobowiązanie podatkowe.
Ponadto Sąd podziela stanowisko skargi dotyczące bezzasadnego odmówienia przymiotu niezależnego eksperta wobec dr M. J. (s. [...] zaskarżonej decyzji). Organy podatkowe obu instancji pominęły bowiem to, że opinie wydał on w latach 2010-2013 (k. [...]-[...]) natomiast udziałowcem V. P. sp. z o.o. jest od 29 września 2020 r. zaś członkiem zarządu od 05 lutego 2021 r. (odpis KRS, k. [...]-[...]). W ocenie Sądu okoliczność ta nie jest jednak istotna dla prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. W sprawie nie było bowiem potrzeby przeprowadzania dowodu z opinii specjalisty na okoliczność kwalifikacji spornych produktów- czy są to mieszanki paszowe w rozumieniu prawa paszowego czy produkty lecznicze weterynaryjne w rozumieniu prawa farmaceutycznego. Organy podatkowe nie są bowiem uprawnione do dokonywania takiej kwalifikacji, będąc związanymi decyzjami właściwych organów weterynaryjnych uznających dany produkt za pasze. Dopóki organy weterynaryjne nie stwierdzą nieprawidłowości w zakresie wytwarzania i wprowadzania do obrotu pasz organ podatkowy nie może dokonywać własnych ustaleń w tym zakresie w celu określenia zobowiązania podatkowego w innej wysokości niż to wynika z kwalifikacji dokonanej przez organy weterynaryjne. Wynika to też z rozporządzenia nr 2017/625, które w art. 137 ust. 2 i ust. 3 stanowi, że przypadku podejrzenia niezgodności właściwe organy przeprowadzają postępowanie wyjaśniające w celu potwierdzenia lub wyeliminowania takiego podejrzenia. W razie konieczności, działania podjęte zgodnie z ust. 2 obejmują: a) prowadzenie przez odpowiedni okres wzmożonych kontroli urzędowych w odniesieniu do zwierząt, towarów i podmiotów; b) w stosownych przypadkach urzędowe zatrzymanie zwierząt i towarów oraz wszelkich niedozwolonych substancji lub produktów. Stosownie natomiast do art. 138 ust. 1 w przypadku stwierdzenia niezgodności właściwe organy: a) przeprowadzają wszelkie działania konieczne, aby określić przyczynę i zakres niezgodności oraz aby ustalić obowiązki podmiotu; oraz b) wprowadzają właściwe środki, aby zapewnić podjęcie przez dany podmiot działań naprawczych oraz zapobieżenie dalszym przypadkom występowania niezgodności. Do dnia wydania zaskarżonych decyzji organy weterynaryjne nie prowadziły wobec skarżącej spółki postępowań wyjaśniających w celu potwierdzenia lub wyeliminowania podejrzenia niezgodności co do spornych towarów wytwarzanych jako pasze, a przynajmniej nie wynika to z uzasadnienia zaskarżonych decyzji ani z akt administracyjnych.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uznał za zasadne zarzuty naruszenia przez organy podatkowe przepisów postępowania tj. art. 120, w zw. z art. 121, art. 187 §¨1, art. 191, art 194 § 1 O.p. oraz przepisów prawa materialnego tj. art. 41 ust. 2 ustawy VAT w zw. z art. 98 ust. 1 Dyrektywy 112, poprzez bezpodstawne uznanie, że do dostaw towarów objętych kontrolą podatkową i będących przedmiotem postępowania nie stosuje się obniżonej stawki podatku w wysokości 8%.
Ponownie rozpoznając odwołanie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej uwzględni powyższe rozważania i ocenę prawną Sądu.
W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej jako P.p.s.a.) orzekł jak w pkt. I sentencji wyroku, uchylając zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania sądowego orzeczono w pkt. II sentencji, na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 4 i § 2 P.p.s.a. oraz § 2 ust. 1 pkt 1 lit. g) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 1687), uwzględniając wpis (3 983 zł), opłatę od pełnomocnictwa (17 zł) oraz wynagrodzenie za czynności doradcy podatkowego (10 800 zł) razem 14 800 zł.