2. przepisów prawa materialnego, tj. art. 91 ust. 1, 2, 3, 4, 5, 6 pkt 1 i 2, 7, 7a, 7b, 7c, 7d i ust. 8 oraz art. 29a ust. 8 u.p.t.u. oraz art. 167, art. 185 ust. 1, art. 187 ust. 1 i 2, art. 189 i art. 192 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L z 2006 r., Nr 347, s. 1; dalej: "dyrektywa 2006/112/WE") przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz przyjęcie, że stronie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia nieruchomości gruntowej w drodze korekty w wysokości [...] kwoty podatku naliczonego rocznie, począwszy od deklaracji składanej za pierwszy okres rozliczeniowy 2025 r. oraz przyjęcie, że oddanie do użytkowania gruntu miało już miejsce w momencie zakupu, podczas gdy jak wynika ze stanu faktycznego grunt nie stanowił środka trwałego oraz nie był użytkowany zarówno do czynności zwolnionych, jak i opodatkowanych (nie był oddany do użytkowania) oraz że grunt miał być od początku wykorzystywany do czynności opodatkowanych albowiem od dnia nabycia skarżąca zamierzała wybudować budynek niemieszkalny, który będzie w całości wynajmowany, a w konsekwencji strona była uprawniona do jednorazowej korekty podatku naliczonego w całości w rozliczeniu za okres rejestracji do VAT w oparciu o art. 91 ust. 7d lub 8 u.p.t.u.
W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że zaskarżona interpretacja nie spełnia wymogów, które stawiają jej przepisy powołane w pkt 1 skargi. Organ nie wskazał dlaczego uznał, że grunt należy uznać za środek trwały oraz dlaczego stronie przysługuje odliczenie w całości na podstawie art. 91 ust. 8 u.p.t.u., a jedynie korekty w trybie [...] za każdy kolejny rok. Ponadto organ nie odniósł się do przedstawionego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, ponieważ przyjął stan faktyczny inny niż wskazany we wniosku o interpretację. Przede wszystkim uznał, że grunt jest de facto środkiem trwałym, podczas gdy ze stanu faktycznego wynika, iż grunt nie stanowił środka trwałego i nie został wprowadzony (zaliczony) do ewidencji środków trwałych, a ponadto i przede wszystkim służył do wytworzenia nowego środka trwałego w postaci budynku niemieszkalnego. Odwołując się do regulacji zawartych w art. 91 ust. 2, ust. 7a, ust. 7b, ust. 7d i ust. 8 u.p.t.u., skarżąca podkreśliła, że ze stanu faktycznego wynika, iż grunt nie stanowił środka trwałego, jak i nie był przez nią używany, bowiem rozpoczęła ona na nim budowę budynku niemieszkalnego, zatem grunt nie był i nie może być zaliczony do środków trwałych. W momencie zarejestrowania do VAT, zmieniło się przeznaczenie gruntu i stronie przysługiwało prawo do jednorazowej korekty VAT. Przyjęcie przeciwnego poglądu, zaprezentowanego w interpretacji, prowadzi do sytuacji, w której nabycie gruntu, który nie był jeszcze używany przez stronę do czynności opodatkowanym lub czynności zwolnionych z VAT, będzie już rozliczane w mechanizmie korekty 10. letniej z uwzględnieniem okresu od nabycia gruntu. Tymczasem, intencją ust. 7d lub 8 art. 91 u.p.t.u., jest jednorazowa korekta dla tych składników majątku przedsiębiorcy, które nie były jeszcze przez przedsiębiorcę używane. Dlatego też, interpretacja organu jest w tym zakresie nieprawidłowa.
W ocenie strony, organ niezasadne przyjął, iż grunt został oddany do użytkowania w rozumieniu ust. 2 art. 91 u.p.t.u. W sytuacji ,gdy na gruncie ma być wybudowany budynek, to taki grunt nie był jeszcze oddany do użytkowania w rozumieniu u.p.t.u. Pogląd reprezentowany przez stronę znajduje potwierdzenie w art. 187 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE, w którym w zdaniu drugim wprost odnosi się do używania dóbr inwestycyjnych po raz pierwszy. Grunt, tak jak i inne elementu do momentu wybudowania, będą zatem "używane po raz pierwszy" dopiero po wybudowaniu budynku. Trudno zatem podzielić pogląd organu jakoby grunt był już używany przez stronę w rozumieniu u.p.t.u. Nie taka była intencja ustawodawcy krajowego i unijnego w tym zakresie. W przypadku gruntów taki kierunek interpretacji wynika też z systemowej wykładni, co istotne w sytuacji sprzedaży takiego budynku z gruntem, grunt będzie dzielił los budynku, a zatem czy budynek był już używany do działalności i czy doszło do pierwszego zasiedlenia. Gdyby interpretacja organu była prawidłowa, to przepis ust. 2 art. 91 u.p.t.u. nie miałby odniesienia w ogóle do gruntów, zatem grunty również muszą być zaliczone przez podatnika do środków trwałych, jak i muszą być oddane do użytkowania (po raz pierwszy używane).
W odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, Dyrektor KIS podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Sąd zważył, co następuje:
Na wstępie poniższych rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 57a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: "P.p.s.a."), skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W doktrynie podkreśla się, że w świetle przytoczonego przepisu sąd bada prawidłowość zaskarżonej interpretacji indywidualnej tylko z punktu widzenia zarzutów skargi i wskazanej w niej podstawy prawnej. W szczególności sąd nie może podjąć żadnych czynności zmierzających do ustalenia innych, poza wskazanymi w skardze, naruszeń prawa. W wypadku zaś ustalenia takich wad w toku kontroli przeprowadzonej w granicach wyznaczonych skargą, nie może ich uwzględnić przy formułowaniu rozstrzygnięcia w sprawie [por. A. Kabat, Komentarz do art. 57(a) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w: B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie VI Wolters Kluwer, wyd. elektr.].
W ramach tak wyznaczonej kompetencji Sąd stwierdza, że skarga jest niezasadna. Podniesione zostały w niej zarzuty naruszenia przepisów postępowania, jak i prawa materialnego, jednakże zasadniczą kwestia sporną jest prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia nieruchomości gruntowej. Skarżąca uważa bowiem, że przysługuje je prawo do odliczenia tego podatku w całości w rozliczeniu za październik 2024 r., natomiast według Dyrektora KIS prawo to przysługuje jej w wysokości [...] podatku naliczonego rocznie, począwszy od deklaracji składanej rocznie za pierwszy okres rozliczeniowy 2025 r. Upraszczając powyższe różnice stanowisk, skarżąca uważa, że przysługuje jej jednorazowe odliczenie całej kwoty podatku naliczonego, a organ twierdzi, że powinna odliczać tę kwotę w okresie dziesięcioletnim po [...] części w każdym roku.
Rozważania należy rozpocząć od ustosunkowania się do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego. Skarżąca zarzuciła naruszenie niemal wszystkich ustępów art. 91 u.p.t.u. oraz art. 29a ust. 8 tej ustawy, mimo że jej pytanie dotyczyło tylko ust. 8 ww. art. 91, zaś organ oparł swoje stanowisko na przepisach art. 91 ust. 2 i 3 w zw. z ust. 7a u.p.t.u. Zarzuciła również naruszenie przepisów Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L z 2006 r. Nr 341/1; dalej: "dyrektywa 2006/112/WE"), tj. jej art. 167, art. 185 ust. 1, art. 187 ust. 1 i 2, art. 189 i art. 192. W skardze strona twierdzi, że była uprawniona do jednorazowej korekty podatku naliczonego w całości w rozliczeniu za okres rejestracji do VAT (październik 2024 r.) w oparciu o art. 7d lub 8 u.p.t.u.
W ocenie Sądu skarżąca nie ma racji, a wydana przez Dyrektora KIS interpretacji nie narusza wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego. Nie ma między stronami sporu, że skarżąca nabywając w 2022 r. niezabudowaną nieruchomość gruntową nie miała prawa odliczenia podatku VAT, skoro nie była zarejestrowanym podatnikiem VAT czynnym. Nie ma też sporu co do tego, że w chwili dokonania takiej rejestracji (październik 2024 r.) nastąpiła zmiana przeznaczenia nabytego przez skarżącą gruntu, ponieważ już w chwili jego zakupu – jak wynika z opisu stanu faktycznego – zamierzała wybudować budynek niemieszkalny, który będzie w całości wynajmowany, a obecnie (styczeń 2025 r. – czas złożenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej) strona jest na etapie sporządzania projektu tego budynku. Nie jest też między stronami sporne, że w przypadku zmiany przeznaczenia nabytego gruntu niezbędne jest dokonanie korekty podatku. Organ w zaskarżonej interpretacji przyznał rację skarżącej, że prawo do korekty jej służy. Sporną natomiast kwestią, wymagającą rozstrzygnięcia, jest jedynie sposób dokonania tej korekty – jednorazowy, czy rozłożony w czasie i tego właśnie dotyczy zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego.
Rozważania w powyższym zakresie należy rozpocząć od przytoczenia art. 91 ust. 2 u.p.t.u., zgodnie z którym w przypadku towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, a także gruntów i praw wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli zostały zaliczone do środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych nabywcy, z wyłączeniem tych, których wartość początkowa nie przekracza 15.000 zł, korekty, o której mowa w ust. 1, podatnik dokonuje w ciągu 5 kolejnych lat, a w przypadku nieruchomości i praw wieczystego użytkowania gruntów – w ciągu 10 lat, licząc od roku, w którym zostały oddane do użytkowania. Roczna korekta w przypadku, o którym mowa w zdaniu pierwszym, dotyczy jednej piątej, a w przypadku nieruchomości i praw wieczystego użytkowania gruntów – jednej dziesiątej kwoty podatku naliczonego przy ich nabyciu lub wytworzeniu. W przytoczonym wyżej przepisie ustawodawca istotnie posłużył się określeniem "zaliczanych" a nie zaliczonych do środków trwałych, ale w przypadku gruntów (a to właśnie grunt jest towarem wskazanym w opisie stanu faktycznego i tego właśnie gruntu dotyczy pytanie skarżącej) posłużył się określeniem "jeżeli zostały zaliczone do środków trwałych nabywcy", korekty podatnik dokonuje w ciągu 10 lat, licząc od roku, w którym zostały oddane do użytkowania. Roczna korekta dotyczy [...] kwoty podatku naliczonego przy ich nabyciu. Zatem analizowany wyżej przepis nie stanowi samodzielnej podstawy prawnej – w opisanym we wniosku stanie faktycznym - do dokonywania dziesięcioletniej korekty podatku. Należy przy tym podkreślić, że grunt nabyty przez skarżącą nie został przez nią zaliczony, jak to wskazała we wniosku, "do ewidencji środków trwałych" i nie podlega amortyzacji. Zgodzić się jednak należy z organem, że ten fakt, jak i to, że skarżąca nie dokonuje od tego gruntu odpisów amortyzacyjnych, nie ma znaczenia w zaistniałej sytuacji. Istotne znaczenie mają tu również przepisy art. 91 ust. 7a-7d u.p.t.u., które regulują skutki zmiany sposobu wykorzystania towaru lub usługi przez inne okoliczności niż sprzedaż bądź likwidacja działalności.
W myśl art. 91 ust. 7a u.p.t.u. w przypadku towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, a także gruntów i praw wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli zostały zaliczone do środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych nabywcy, z wyłączeniem tych, których wartość początkowa nie przekracza 15.000 zł, korekty, o której mowa w ust. 7, dokonuje się na zasadach określonych w ust. 2 zdanie pierwsze i drugie oraz ust. 3. Korekty tej dokonuje się przy zmianie prawa do odliczeń, jeżeli zmiana ta następuje w okresie korekty. Przepis ten dotyczy m. in. sytuacji, w której na skutek zarejestrowania się podatnika jako podatnika VAT czynnego zmieni się wykorzystywanie nabytych wcześniej środków trwałych, które będą wykorzystywane od chwili rejestracji do wykonywania czynności opodatkowanych.
Przytaczane powyżej regulacje odróżniają dwa rodzaje dóbr materialnych – aktywa obrotowe oraz dobra inwestycyjne. Aktywa obrotowe, to towary handlowe. Natomiast dobra inwestycyjne, to wszystkie aktywa, które nie są towarem handlowym i w konsekwencji warunkiem wystarczającym dla uznania danego towaru za dobro inwestycyjne jest to, że towar ten spełnia definicję środka trwałego. Dla środków trwałych przepisy przewidują dłuższe okresy, w których się zużywają, wykorzystywane są do działalności opodatkowanej w dłuższym czasie, stąd dla nich nie jest przewidziana jednorazowa korekta przez jednorazowe odliczenie podatku, ale odliczenie podatku rozłożone w czasie, mające charakter cząstkowy i wieloletni. Zatem zasady korekt wieloletnich mają zastosowanie także do podatku VAT od nabytych gruntów, przy zachowaniu warunku zaliczenia ich do środków trwałych nabywcy. Zdaniem Sądu nie chodzi tu o sytuację, w której to podatnik będący nabywcą gruntu musi wpisać ten grunt do ewidencji środków trwałych, aby stał się on środkiem trwałym. W myśl bowiem art. 22c u.p.d.o.f. grunty, zwane środkami trwałymi, nie podlegają amortyzacji. Zatem, jeżeli grunty nie stanowią towarów handlowych, to z mocy przepisów dotyczących podatków dochodowych, są środkami trwałymi, które nie podlegają amortyzacji. Zgodzić się zatem należy z organem, że skoro nabyty przez skarżącą grunt nie stanowi towaru handlowego (co wynika z opisu stanu faktycznego, w którym strona wskazała, że od momentu zakupu miała zamiar wybudowania budynku niemieszkalnego, który miał służyć działalności gospodarczej i zamiar ten realizuje będąc obecnie na etapie projektowania budynku), to jest on środkiem trwałym niepodlegającym amortyzacji i jego ewentualne wpisanie bądź nie do ewidencji środków trwałych nie ma znaczenia. Omawiane przepisy powodują, że systemem korekt wieloletnich zostaną objęte tylko te grunty, które nie zostały nabyte w celu ich dalszej odprzedaży (czyli nie są towarami handlowymi), lecz zostały nabyte w celu wykorzystania w działalności opodatkowanej (czyli stanowią środki trwałe). Innymi słowy użyte w art. 91 ust. 2 i 7a u.p.t.u. sformułowanie regulujące korektę wieloletnią dotyczącą gruntów "jeżeli nie zostały zaliczone do środków trwałych nabywcy" wskazuje, że tylko grunty stanowiące towar handlowy tą wieloletnią korektą nie są objęte.
Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, Sąd stwierdza, że prawidłowo organ wyjaśnił w zaskarżonej interpretacji, że w okolicznościach kontrolowanej sprawy skarżąca ma prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu zakupu gruntu, będącego de facto środkiem trwałym, którego wartość początkowa przekracza 15.000 zł, na zasadach określonych w art. 91 ust. 2 i 3 w zw. z art. 91 ust. 7 u.p.t.u., zatem przepisów tych przy dokonywaniu ich interpretacji nie naruszył. Nie naruszył również pozostałych ustępów ww. artykułu, ponieważ nie znajdują one zastosowania w stanie faktycznym opisanym we wniosku. W zarzucie naruszenia prawa materialnego skarżąca twierdzi, że od dnia nabycia gruntu zamierzała wybudować na nim budynek niemieszkalny, który będzie w całości wynajmowany, w konsekwencji czego w oparciu o art. 91 ust. 7d lub 8 u.p.t.u. jest uprawniona do jednorazowej korekty podatku naliczonego w całości w rozliczeniu za okres rejestracji do VAT. Zarzut w tym względzie nie jest zasadny albowiem przepis ust. 7d dotyczy towarów i usług innych niż wymienione ust. 7a i 7b, natomiast spornego gruntu dotyczy regulacja zawarta w ust. 7a. Natomiast skarżąca nie uzasadniła na czym miałoby polegać naruszenie pozostałych ustępów art. 91 u.p.t.u., które tak licznie wskazała w skardze, jeżeli przepisy te nie znajdują zastosowania w opisie stanu faktycznego przedstawionego we wniosku. Ust. 8 ww. artykułu odnosi się do korekty, o której mowa w ust. 5-7, której dokonuje się również, jeżeli towary i usługi nabyte do wytworzenia towaru, o którym mowa w ust. 2 (czyli do wytworzenia środka trwałego), zostały zbyte lub zmieniono ich przeznaczenie przed oddaniem tego towaru do użytkowania. Z opisu stanu faktycznego nie wynika, aby grunt został zbyty lub zmieniono jego przeznaczenie. Nie ma też mowy o naruszeniu art. 29a ust. 8 u.p.t.u., zgodnie z którym w przypadku dostawy budynków lub budowli trwale związanych z gruntem albo części takich budynków lub budowli z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się wartości gruntu. Oznacza to, że w przypadku sprzedaży zabudowanej działki podstawa opodatkowania obejmuje zarówno grunt, jak i budynek, ale przedstawiony przez skarżącą stan faktyczny nie obejmuje sprzedaży zabudowanej działki.
Nie jest też zasadny zarzut naruszenia powołanych w skardze przepisów dyrektywy 2006/112/WE. Przepisy art. 91 u.p.t.u. opierają się przede wszystkim na regulacjach art. 173-175 oraz art. 184-192 ww. dyrektywy, dokonując prawidłowej ich implementacji. Posługują się pojęciem dobra inwestycyjnego, którym nie posługuje się u.p.t.u., ale wykładnia prounijna art. 91 tej ustawy wymaga przyjęcia, że tym dobrem inwestycyjnym są środki trwałe, o których mowa w przepisach tego artykułu u.p.t.u. Należy jedynie przypomnieć, że w przypadku dóbr inwestycyjnych dyrektywa 2006/112/WE nakazuje dokonywania korekt wieloletnich.
Niezasadne okazały się również zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 14b § 2 i 3 w zw. z art. 14c § 1 i 2 oraz art. 14h w zw. z art. 121 § 1 i 2, art. 155 § 1 i art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej przez sporządzenie niepełnego uzasadnienia, w którym brak należytego umotywowania uznania za nieprawidłowe stanowiska skarżącej w zakresie zastosowania zwolnienia podatkowego. Zapewne skarżącej chodziło o jej stanowisko w kwestii prawa do odliczenia podatku naliczonego, gdyż zwolnienia podatkowego, o którym skarżąca wspomniała w uzasadnieniu tego zarzutu, zaskarżona interpretacja nie dotyczy. Zgodnie z art. 14b § 2 Ordynacji podatkowej, wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych, a w myśl § 3 tego artykułu składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Art. 14c ww. ustawy w § 1 stanowi, że interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. Natomiast (§ 2) w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualne zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. Powyższe przepisy nie zostały przez organ naruszone. Wniosek skarżącej Dyrektor KIS uznał za spełniający wymogi określone w art. 14b § 2 i 3 Ordynacji podatkowej skoro, na jego podstawie, wydał zaskarżoną interpretację. Natomiast w pytaniu dotyczącym nieruchomości gruntowej skarżąca zapytała o art. 92 ust. 8 u.p.t.u. jako podstawę odliczenia podatku naliczonego w całości za miesiąc październik 2024 r. Jednakże w zaskarżonej interpretacji organ uznał, że zastosowanie w stanie faktycznym sprawy znajdzie regulacja zawarta w art. 92 ust. 2 i 3 w zw. z ust. 7a u.p.t.u. Wprawdzie nie wskazał wprost, że art. 92 ust. 8 ww. ustawy nie znajdzie zastosowania, ale pominął ten przepis wskazując podstawę prawną swojego stanowiska, co oznacza, że uznał iż nie ma on zastosowania w sprawie. Skoro strona wniosła skargę od wydanej interpretacji indywidualnej, to oznacza, że argumentacja organu jej nie przekonała, w przeciwieństwie do odpowiedzi organu na pytanie nr 2 zawarte we wniosku, bowiem mimo uznania jej stanowiska w zakresie tego pytania również za nieprawidłowe, skargi w tym zakresie nie wniosła. To, że argumentacja organu nie przekonuje strony postępowania nie oznacza, że narusza zarzucane w skardze przepisy postępowania. Uzasadnienie tej interpretacji wyraźnie wskazuje jakie stanowisko przyjął Dyrektor KIS za prawidłowe i wskazał na przepisy ten pogląd uzasadniające oraz sposób w jaki skarżąca ma dokonać odliczenia podatku VAT. Zatem uzasadnieniu interpretacji nie można zarzucić braku spójności czy niepełność. Sąd nie zgadza się z twierdzeniem strony, że organ nie powiązał przedstawionych regulacji prawnych z opisem stanu faktycznego, skoro wyraźnie wskazał, że prawo do odliczenia podatku ma nastąpić przez dokonanie korekty z tytułu zakupu gruntu, będącego de facto środkiem trwałym, którego wartość początkowa przekracza 15.000 zł, na zasadach określonych w art. 91 ust. 2 i 3 w zw. z ust. 7a u.p.t.u.
Natomiast za niezrozumiały należy uznać zarzut naruszenia z powodów przestawionych wyżej art. 14h w zw. z art. 121 § 1 i 2, art. 155 § 1 i art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej. Przepisy te znajdują oczywiście odpowiednie zastosowanie w sprawach interpretacji indywidualnych, ale Sąd nie dopatrzył się konieczności odbierania od skarżącej jakichkolwiek wyjaśnień, bądź usuwania przez nią braków formalnych wniosku, które wymagałyby usunięcia przez rozpatrzeniem tego wniosku.
Sąd nie podzielił również zarzutu skarżącej przyjęcia przez organ innego stanu faktycznego niż wskazany we wniosku. Istotnie, w opisie stanu faktycznego strona podała, że grunt nie został przez nią zaliczony do ewidencji środków trwałych i nie podlega amortyzacji. Natomiast organ w zaskarżonej interpretacji przyjął, że brak wprowadzenia gruntu do ewidencji środków trwałych nie ma znaczenia, albowiem grunty co do zasady są środkami trwałymi, co wynika z regulacji zawartej w art. 22c pkt 1 u.p.d.o.f., a z kolei z przedstawionego przez skarżącą opisu stanu faktycznego nie wynika, aby nabyty przez nią grunt był towarem handlowym w rozumieniu u.p.t.u.
Sąd, w warunkach związania zarzutami skargi, jak i opisem stanu faktycznego wynikającym z wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, doszedł do przekonania, że zarówno zarzut naruszenia prawa materialnego, jak i zarzuty naruszenia prawa materialnego, nie są zasadne. Dokonana przez Dyrektora KIS wykładnia przepisów prawa podatkowego i poczynione przez ten organ rozważania, nie naruszały prawa w sposób zarzucany mu przez skarżącą, a co za tym idzie brak było podstaw do uwzględnienia skargi.
Zważywszy powyższe, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.