Wyrok WSA z dnia 13 listopada 2025, sygn. I SA/Po 532/25

Sygnatura: I SA/Po 532/25
Data orzeczenia: 13 listopada 2025
Sąd: Wojewódzki Sąd Administracyjny (WSA)
Status: Nieprawomocne
Podatnik: spółka komandytowa

Streszczenie

Spółka komandytowa, będąca czynnym podatnikiem VAT UE i producentem mebli, padła ofiarą oszustwa, gdy osoby podszywające się pod przedstawicieli zagranicznej firmy zawarły z nią umowę na dostawę mebli. Spółka przeprowadziła weryfikację kontrahenta poprzez bazę VIES, usługi specjalistyczne i osobiste spotkania, po czym w listopadzie 2023 r. wysłała towar za granicę, dokumentując dostawę CMR i Loading List,…

lecz nigdy nie otrzymała zapłaty i okazało się, że towary zostały skradzione przez oszustów. Spółka działała od 18 lat i po raz pierwszy doświadczyła takiego incydentu, utrzymując, że zachowała należytą staranność. Czy spółka, która padła ofiarą oszustwa i dostarczyła towar nie do prawdziwego kontrahenta, lecz do osoby podszywającej się pod niego, jest uprawniona do zastosowania stawki 0% VAT dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów zgodnie z zasadą neutralności VAT. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną, stwierdzając, że stanowisko organu opierało się na błędnej wykładni prawa, gdyż nawet jeśli towar nie trafił do wskazanego nabywcy, ale opuścił terytorium kraju, nie może być opodatkowany stawką krajową, a transakcja powinna być uznana za niepodlegającą opodatkowaniu, przy czym kwestia zastosowania stawki 0% pozostaje do rozstrzygnięcia organu po uwzględnieniu orzecznictwa TSUE.

jeszcze 127 słów

Pełne streszczenie po zalogowaniu

Streszczenie AI to nasza wartość dodana — zaloguj się lub załóż konto, aby zobaczyć pełną analizę.

Zaloguj się Wypróbuj za darmo

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Nikodem (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rennert Asesor sądowy WSA Michał Ilski Protokolant: starszy specjalista Barbara Dropek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2025 r. sprawy ze skargi C. sp.k w Ł. O. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 22 maja 2025 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług I. uchyla zaskarżoną interpretację; II. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 697,- zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie

C. sp.k. w Ł. O. wystąpiła do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z wnioskiem 11 kwietnia 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług.

Przedstawiając we wniosku opis stanu faktycznego, skarżąca spółka wskazała, że jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, zarejestrowanym na potrzeby dokonywania transakcji wewnątrzwspólnotowych jako podatnik VAT UE.

Przedmiotem przeważającej działalności spółki jest produkcja pozostałych mebli. Spółka sprzedaje wyprodukowane meble zarówno w sprzedaży hurtowej jak

i detalicznej, nabywcami mebli są m.in. przedsiębiorcy prowadzący działalność gospodarczą na terenie kraju oraz na terytorium innych państw Unii Europejskiej

i poza Unią Europejską.

W związku ze sprzedażą opodatkowaną realizowaną w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, spółka ponosi wydatki m.in. na materiały i surowce potrzebne do produkcji mebli oraz na meble (wyprodukowane przez inny podmiot, które podlegają późniejszej odsprzedaży).

W ubiegłych latach pracownicy spółki uczestniczyli na targach, podczas których poznali przedstawicieli różnych firm, w tym osoby podszywające się pod przedstawicieli zagranicznej firmy L. of [...] (dalej jako: "kontrahent").

Osoby podające się za przedstawiciela kontrahenta widniały w mediach społecznościowych jako pracownicy kontrahenta, ponadto przedstawiciele posługiwali się wizytówkami firmy, pod którą się podszywali (na wizytówkach widniały dane personalne, w tym stanowisko, nr telefonu, adres e-mail).

W ramach prowadzonej działalności gospodarczej zainteresowanie współpracą ze spółką zgłosiła osoba podająca się za przedstawiciela kontrahenta. Osoba podająca się za przedstawiciela kontrahenta wskazywała chęć nawiązania współpracy handlowej polegającej na złożeniu zamówienia na towary oferowane przez spółkę.

Podjęcie współpracy z kontrahentem zostało poprzedzone jego weryfikacją (według wewnętrznych procedur spółki) polegającą na weryfikacji jego statusu jako zarejestrowanego podatnika w bazie VIES. Spółka podjęła czynności w zakresie

w jakim było to uzasadnione skalą przewidywanej współpracy. Dodatkowo, spółka na podstawie umowy o świadczenie usług z firmą wyspecjalizowaną w weryfikacji zagranicznych firm skorzystała z usługi weryfikacji kontrahenta, w rezultacie spółka uzyskała podgląd do raportu z weryfikacji kontrahenta, który wskazywał na brak przeciwskazań do rozpoczęcia współpracy oraz wiarygodność kontrahenta została sprawdzona na różnych portalach internetowych. Elementem weryfikacji było osobiste spotkanie pracowników spółki z osobami podszywającymi się pod pracowników kontrahenta, kontakt spółka – kontrahent nie opierał się wyłącznie na kontakcie na odległość.

Podczas weryfikacji sprawdzane są takie informacje jak:

a) dane nabywcy,

b) data rozpoczęcia działalności nabywcy,

c) status podatkowy nabywcy tj. kontrahenta, pod którego podszywali się oszuści (rejestracja na potrzeby podatku od towarów i usług lub podatku od wartości dodanej, posiadanie niezbędnych numerów rejestracyjnych, posiadanie/nieposiadanie przez niego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, ewentualne zaległości i inne) w zakresie podatku VAT,

d) znaczenie nabywcy, tj. kontrahenta w branży (czy jest to podmiot znany, czy dokonuje transakcji na dużą skalę itp.),

e) wszelkie inne kwestie, które z uwagi na okoliczności konkretnej transakcji powinny zostać przeanalizowane w ramach procedury weryfikacji.

W związku z pozytywną weryfikacją kontrahenta podjęto decyzję o rozpoczęciu współpracy – spółka zawarła umowę współpracy na stacjonarnym spotkaniu poprzez złożenie odręcznych podpisów przez ww. osobę oraz zostały ostemplowane umowy pieczęcią z nazwą kontrahenta.

Szczegóły zamówienia, tj. warunki płatności, rodzaj i ilość towaru, warunki transportu oraz termin realizacji zostały potwierdzone ostemplowanym oraz podpisanym potwierdzeniem zamówienia, które zostało przesłane w formie skanu z adresu e-mail osoby podającej się za przedstawiciela kontrahenta.

W listopadzie 2023 r. na mocy zawartej umowy spółka wysłała towar do zagranicy do magazynu wskazanego przez osoby podszywające się pod pracowników kontrahenta. Pod wskazanym adresem towar został odebrany, jednocześnie odbiór został potwierdzony podpisem na CMR oraz na specyfikacji warunków dostawy, tj. na Loading List.

Spółka przesłała fakturę dokumentującą ww. transakcję drogą elektroniczną (na e-mail wskazany w zamówieniu i na wizytówkach). Ponadto dokument CMR oraz Loading List zostały dostarczone wraz z dostawą towaru.

Spółka niezwłocznie po uzyskaniu informacji o możliwości zaistnienia oszustwa złożyła zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa przez osoby podszywające się pod pracowników kontrahenta do zagranicznej policji. Spółka posiada raport ze zgłoszenia tego przestępstwa. Po przeprowadzeniu dochodzenia przez spółkę i po zgłoszeniu sprawy na policję okazało się, że spółka padła ofiarą oszustwa – wspominane osoby podszywały się pod istniejącą firmę, tj. kontrahenta,

a w rzeczywistości dokonały kradzieży towarów.

Skarżąca spółka nigdy nie otrzymała zapłaty za wysłany towar, którego nie udało się również odzyskać.

Ponadto, spółka w celu zachowania ostrożności, mimo otrzymania zamówienia na towary o większej wartości, zdecydowała się na dostawę towarów partiami, dostawa drugiej partii towaru miała zostać przeprowadzona po uregulowaniu płatności za pierwszą dostawę.

Końcowo spółka wskazała, że prowadzi działalność gospodarczą od 18 lat

i dokonuje weryfikacji klientów. Opisany powyżej proceder to pierwszy przypadek

w historii spółki, gdzie spółka padła ofiarą oszustwa i to na tak wysoką wartość. Proceder był starannie zaplanowany i przeprowadzony z pełną pieczołowitością ze strony oszustów. Od momentu pierwszego spotkania do realizacji zamówienia minęło

9 miesięcy, z uwagi na proces weryfikacji drugiej strony umowy przez spółkę, liczne spotkania z "przedstawicielami" kontrahenta i negocjacje umowy.

Zdaniem spółki, w przedmiotowej sprawie spółka dochowała należytej staranności poprzez opisane powyżej działania weryfikacyjne.

Na tle powyżej opisanego stanu faktycznego skarżąca spółka zadała organowi pytanie: Czy w przypadku, gdy wnioskodawca padł ofiarą oszustwa i dostarczył towar nie do prawdziwego kontrahenta, lecz do osoby podszywającej się pod niego, jest on uprawniony do zastosowania stawki 0% VAT dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów zgodnie z zasadą neutralności VAT?

Zdaniem spółki, w przypadku, gdy spółka padła ofiarą oszustwa i dostarczyła towar nie do prawdziwego kontrahenta, lecz do osoby podszywającej się pod niego, jest uprawniona do zastosowania stawki 0% VAT dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów zgodnie z zasadą neutralności VAT.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej interpretacją indywidualną

z 22 maja 2025 r., nr [...] uznał stanowisko skarżącej spółki za nieprawidłowe.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w uzasadnieniu stwierdził, że została zrealizowana dostawa towarów,

w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2024 r. poz. 361 z późn. zm.; w skrócie: "u.p.t.u.") na rzecz podmiotu innego niż ten, na którego została wystawiona faktura dokumentująca zdarzenie. W wyniku dokonanej dostawy nastąpił wywóz towarów na terytorium państwa członkowskiego UE inne niż terytorium kraju. Zatem doszło do wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, o której stanowi art. 13 ust. 1 u.p.t.u., podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na terytorium kraju, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 5 u.p.t.u.

Zdaniem Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej , pomimo że w analizowanym przypadku doszło do wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, o której stanowi art. 13 ust. 1 u.p.t.u., to nie można uznać, że są spełnione warunki uprawniające spółkę do zastosowania stawki podatku VAT w wysokości 0%, wskazane w art. 42 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.t.u.

Nabywca towarów (podmiot inny niż ten, na który wskazuje zawarta umowa

o współpracy, a w konsekwencji wystawiona przez spółkę faktura dokumentująca tę dostawę) nie podał spółce swojego właściwego i ważnego numeru identyfikacyjnego dla transakcji wewnątrzwspólnotowych zawierającego dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej, nadanego mu przez właściwe państwo członkowskie, jak również nie można uznać, że spółka posiada dowody, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy towarów (podmiotu innego niż ten, na który wskazuje zawarta umowa o współpracy, a w konsekwencji wystawiona przez spółkę faktura dokumentująca tę dostawę) na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej , odnosząc się do kwestii dotyczącej możliwości zastosowania stawki podatku VAT 0% do wewnątrzwspólnotowej dostawy towaru udokumentowanej fakturą wystawioną na rzecz firmy L. of [...], uznał, że pomimo że nastąpiło przemieszczenie towaru z kraju do innego państwa członkowskiego UE, to towar nie trafił do podmiotu, na rzecz którego dostawa została zafakturowana.

Zdaniem Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej , z tych powodów podatnik nie może opodatkować tej dostawy stawką podatku VAT w wysokości 0%. W konsekwencji, dokonana przez spółkę dostawa towarów podlega opodatkowaniu z zastosowaniem stawki podatku VAT właściwej dla sprzedawanych towarów w kraju.

W skardze na indywidualną interpretację skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu spółka zarzuciła:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.

a) art. 42 ust. 1-4 oraz ust. 11 u.p.t.u. poprzez niewłaściwą ocenę co do zastosowania ww. regulacji oraz błędną wykładnię. Wskazane naruszenia polegały na błędnym uznaniu przez organ, że spółka nie dysponowała wystarczającymi dokumentami, które by potwierdzały dostarczenie towarów na terytorium innego państwa członkowskiego do kontrahenta, co skutkowało odmową prawa do zastosowania stawki VAT 0%, a w konsekwencji powinnością zastosowania stawki właściwej dla dostawy krajowej. Ponadto, w wyniku błędnej wykładni oraz błędnego zastosowania ww. regulacji organ podatkowy całkowicie pominął fakt, że spółka posiada dokumenty uprawniające do zastosowania stawki 0% dla WDT – Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej całkowicie pominął fakt, że spółka posiada dokumenty potwierdzające dostawę towarów do kontrahenta oraz że spółka posiada ważny nr VAT UE kontrahenta, na rzecz którego była przekonana, że dokonuje dostawy towarów. Dodatkowo organ podatkowy nie zważał na argumentację spółki odnoszącą się do dochowania należytej staranności i działania w dobrej wierze, jako warunków uprawniających do zastosowania stawki 0% w przypadku doręczania towarów na rzecz oszusta. Organ podatkowy, kierując się błędną wykładnią i niewłaściwym stosowaniem przepisów, zdawał się nie zważać na dominującą wykładnię TSUE oraz krajowych sądów administracyjnych, zgodnie z którą w przypadku odmowy prawa do zastosowania stawki 0% dla WDT, to transakcja taka nie może być opodatkowana według stawki właściwej dla dostawy krajowej, lecz winna zostać uznana za niepodlegającą opodatkowaniu (tym samym nawet jeśli organ podatkowy uznałby, że spółka nie była uprawniona do zastosowania stawki 0%, to organ podatkowy powinien wydać stanowisko, zgodnie z którym dana transakcja nie podlega opodatkowaniu VAT).

b) art. 5 ust. 1w zw. z art.6, art. 7 ust. 1 oraz z art. 13 ust. 1 u.p.t.u. poprzez błędną wykładnię oraz niewłaściwą ocenę co do zastosowania przepisu polegającą na błędnym uznaniu, że w przypadku przyjęcia przez organ podatkowy, że spółka nie może zastosować stawki 0% VAT, to wciąż dochodzi do wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, mimo że w takiej sytuacji organ podatkowy winien zastosować art. 6 ust. 1 u.p.t.u. i wskazać, że tego rodzaju transakcja nie podlega opodatkowaniu VAT, przy zachowaniu prawa spółki do odliczenia naliczonego VAT od nabytych surowców, materiałów niezbędnych do wytworzenia produktów, które były przedmiotem "transakcji" z oszustami, gdyż zamiarem spółki było doręczenie towarów na rzecz zagranicznego podatnika VAT w ramach wykonywanej działalności opodatkowanej.

c) art. 1 w zw. z art. 2 oraz art. 138 ust. 1 oraz art. 140 lit. a Dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE. L. z 2006 r. Nr 347, str. 1 z późn. zm., dalej: "Dyrektywa VAT"), a w szczególności zasady neutralności podatkowej i proporcjonalności wynikającej m.in. z ww. regulacji. W ocenie spółki organ podatkowy naruszył przytoczone przepisy poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwą ocenę co do ich zastosowania, polegające na błędnym uznaniu, że spółka nie była uprawniona do zastosowania stawki VAT 0% dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz stwierdzenie, że powinna zastosować stawkę przewidzianą dla dostawy krajowej, bez uwzględnienia faktu, że spółka działała w dobrej wierze, zachowała należytą staranność oraz posiada wymagane dokumenty do zastosowania ww. stawki lub ewentualnie podejścia, zgodnie z którym w przypadku, gdy zostanie stwierdzony brak podstaw do zastosowania preferencyjnej stawki podatku, transakcja taka nie może być opodatkowana według stawki właściwej dla dostawy krajowej, lecz winna zostać uznana za niepodlegającą opodatkowaniu, przy zachowaniu prawa spółki do odliczenia naliczonego VAT od nabytych surowców, materiałów niezbędnych do wytworzenia produktów, które były przedmiotem "transakcji" z oszustami, gdyż zamiarem spółki było doręczenie towarów na rzecz zagranicznego podatnika VAT w ramach wykonywanej działalności opodatkowanej.

2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 121 § 1 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111 z późn. zm.; w skrócie: "o.p.") poprzez wydanie zaskarżonej Interpretacji w sposób niebudzący zaufania do organów państwa, a w szczególności poprzez: rozstrzygnięcie wszelkich pojawiających się w sprawie wątpliwości na niekorzyść podatnika, świadome pomijanie okoliczności przemawiających za dobrą wiarą podatnika, dochowaniem należytej staranności oraz faktu posiadania wymaganej dokumentacji uprawniającej do zastosowania stawki 0% WDT,

b) art. 14c § 1-2 o.p. poprzez przytoczenie przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji jedynie ogólnych tez dotyczących wykładni analizowanych regulacji, a tym samym brak wyczerpującego i kompleksowego stanowiska. W szczególności brak odniesienia się organu podatkowego do kwestii zachowania dobrej wiary i należytej staranności przez spółkę w kontekście oceny możliwości zastosowania stawki 0% oraz braku odniesienia się do zasad neutralności i proporcjonalności systemu VAT, zgodnie z którymi podatnik, który zachował należytą staranność i działał w dobrej wierze, nie może zostać pozbawiony możliwości zastosowania stawki 0% WDT, jeżeli pozostałe warunki formalne zostały spełnione, lub ewentualnie w przypadku uznania, że stawka 0% WDT nie ma zastosowania, lecz podatnik działał w dobrej wierze, transakcja taka nie może być opodatkowana według stawki właściwej dla dostawy krajowej, lecz winna zostać uznana za niepodlegającą opodatkowaniu, przy zachowaniu prawa spółki do odliczenia naliczonego VAT od nabytych surowców, materiałów niezbędnych do wytworzenia produktów, które były przedmiotem "transakcji" z oszustami, gdyż zamiarem spółki było doręczenie towarów na rzecz zagranicznego podatnika VAT w ramach wykonywanej działalności opodatkowanej.

Spółka wniosła o:

1. uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości;

2. zasądzenie od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi jej autor rozwinął i umotywował podniesione w niej zarzuty.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.

z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.; w skrócie: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji, w toku postępowania, nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także stosują środki określone w ustawie.

Zgodnie z art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania oraz dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny, co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Przepis ten wyznacza granice rozpoznania skargi na interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie i stanowi, że sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd bada, więc prawidłowość zaskarżonej interpretacji indywidualnej tylko z punktu widzenia zarzutów skargi i wskazanej w niej podstawy prawnej.

Kwestią sporną jest, czy w okolicznościach opisanych we wniosku, wewnątrzwspólnotowa dostawa towaru udokumentowana fakturą winna zostać opodatkowana stawką 23%, ponieważ pomimo że nastąpiło przemieszczenie towaru z kraju do innego państwa członkowskiego UE, to towar nie trafił do podmiotu, na rzecz którego dostawa została zafakturowana. Innego zdania jest skarżąca spółka, która uważa, że warunki do zastosowania stawki 0% zostały spełnione, ponieważ spółka dokonała wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów i nie zachodzą okoliczności wskazujące na jakiekolwiek nadużycie podatkowe.

W ocenie Sądu zarzut naruszenia prawa materialnego - art. 42 ust. 1-4 przez błędną wykładnię zasługuje na uwzględnienie.

Stanowisko organu nie uwzględniło w wydanej interpretacji orzecznictwa, które ukształtowało się po wydaniu wyroku TSUE z 17 października 2019 r. w sprawie C-653/18. Wyrok TSUE z 17 października 2019 r. będący odpowiedzią na pytanie prejudycjalne skierowane przez NSA dotyczy prawa do zastosowania 0% stawki podatku VAT w przypadku eksportu towarów, czyli wywozu towarów poza terytorium UE. W wyroku tym TSUE zajął stanowisko, że jeżeli zostanie udowodnione, że towary zostały sprzedane, wysłane i fizycznie opuściły terytorium U.E., to dostawa towarów w ramach eksportu miała miejsce, niezależnie od okoliczności ustalenia faktycznych nabywców tych towarów. Niemniej jednak, TSUE wyraźnie wskazał, że nie przysługuje stawka 0%, gdy w ramach eksportu dojdzie do popełnienia oszustwa podatkowego, o którym podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć. Zatem TSUE wskazał, że poza dokumentami potwierdzającymi wywóz towarów poza terytorium U. E., podatnicy powinni również dochować należytej staranności w kontaktach ze swoimi kontrahentami. Oznacza to, że jeżeli po stronie eksportera pojawią się wątpliwości co do uczciwości swoich kontrahentów, to powinni zachować szczególną ostrożność w relacjach biznesowych z nimi. Ponadto, TSUE wskazał, że jeżeli organy podatkowe nawet udowodnią, że eksport nie miał miejsca, to nie są uprawnione do automatycznego zakwalifikowania takich dostaw jako krajowych, stosując stawkę krajową VAT. W ocenie TSUE, w takim przypadku transakcja powinna być uznana za niepodlegającą opodatkowaniu VAT, co oznacza również brak prawa do odliczenia podatku naliczonego.

Wyrok TSUE dotyczył wykładni przepisów dyrektywy, regulujących zwolnienie z opodatkowania (w prawie krajowym - zastosowanie stawki podatku 0%) w przypadku eksportu towarów, jednak nie ulega wątpliwości, że tezy wyroku odnoszą się również do wewnątrzwspólnotowych dostaw, które są również opodatkowane preferencyjną stawką 0%. Wyrażone w nim poglądy są na tyle uniwersalne, że należy odnosić je również do przesłanek stosowania stawki 0% przy transakcjach wewnątrzwspólnotowych dostaw, ponieważ przesłanki zastosowania preferencyjnej stawki podatku są w obu przypadkach zbliżone.

Uwzględniając stanowisko zawarte w powołanym wyroku, należy stwierdzić, że stanowisko Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej uznające, że wewnątrzwspólnotową dostawę opisaną we wniosku należało opodatkować stawką dla krajowych takich dostaw (23%), opiera się na błędnej wykładni prawa. W opisanym stanie faktycznym wskazano bowiem, że towary opuściły terytorium kraju, więc wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów miała miejsce, w związku z tym stawką krajowa nie może mieć zastosowana, nawet jeśli nabywcą towaru nie była osoba wskazana w fakturze, lecz inny niezidentyfikowany podmiot.

Należy odmówić zastosowania stawki podatku 0% tylko wtedy, gdy brak ustalenia rzeczywistego nabywcy uniemożliwia wykazanie, że dana transakcja stanowi dostawę towarów lub jeżeli zostanie stwierdzone, że podatnik nie działał w dobrej wierze (przy dochowaniu należytej staranności).

Ponadto, nawet wówczas, gdy zostanie stwierdzony brak podstaw do zastosowania preferencyjnej stawki podatku, transakcja taka nie może być opodatkowana według stawki właściwej dla dostawy krajowej, a winna zostać uznana za niepodlegającą opodatkowaniu, a zatem niedającą też prawa do odliczenia.

Podsumowując, należy stwierdzić, że w przypadku gdy podatnik dokona dostawy towaru i towar opuści terytorium RP, to dostawa nie może podlegać opodatkowaniu stawką przewidzianą dla dostaw krajowych, niezależnie od tego czy towar został dostarczony do nabywców widniejących na fakturze.

W związku z powyższym skarga w tym zakresie zasługiwała na uwzględnienie. Przy ponownym rozpoznaniu wniosku organ będzie obowiązany uwzględnić ocenę prawną przedstawioną w niniejszym wyroku.

Kwestia, czy skarżącej przysługuje stawka 0% pozostaje do rozstrzygnięcia organu, ponieważ Sąd nie ma kompetencji do zastępowania organu i wypowiadania w zakresie, w którym organ nie zajął stanowiska rozpoznając wniosek w wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego i oceniając stanowisko wnioskodawcy.

W związku z powyższym na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 4 p.p.s.a.

jeszcze 2172 słowa

Przeczytaj pełną treść uzasadnienia

Widzisz ~30% uzasadnienia. Zaloguj się lub załóż konto, aby przeczytać całość.

Zaloguj się Wypróbuj za darmo

Szukasz podobnych spraw?

QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.

Wypróbuj za darmo