Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:
Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") wynika, że zaskarżona decyzja podlega uchyleniu wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W razie zaś stwierdzenia, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, sąd oddala skargę (art. 151 p.p.s.a.).
Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta nie narusza prawa w stopniu nakazującym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego.
Z akt sprawy wynika, że skarżący jest w posiadaniu nieruchomości zajętych na różne cele, w tym również na cele działalności gospodarczej, co osobiście zadeklarował w złożonej w dniu 05 grudnia 2022 r. Informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych złożonej do Urzędu Gminy i M. W., i czego jak wynika z treści skargi, jak i wcześniej złożonego od decyzji organu I instancji odwołania, nie kwestionuje. Bezsporne pozostają ustalone przez organ podatkowy kwoty podatku rolnego, kwota podatku za budynki mieszkalne o wysokości poniżej 2,20 m i budynku mieszkalnego o wysokości powyżej 2,20 m. Istotą sporu jest wysokość podatku od nieruchomości związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą.
Przechodząc zatem do kwestii merytorycznej zauważyć należy, że zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane:
1) grunty;
2) budynki lub ich części;
3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.
W świetle art. 4 ust. 1 u.p.o.l. podstawę opodatkowania stanowi:
1) dla gruntów - powierzchnia;
2) dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa;
3) dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego.
Na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1) lit. a) u.p.ol. rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie: od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków - 1,38 zł od 1 m2 powierzchni, pkt 2) lit. b) od budynków lub ich części: związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej - 34,00 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej.
Osoby fizyczne są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w ust. 3. (por. art. 6 ust. 6 u.p.o.l.). Podatek od nieruchomości na rok podatkowy od osób fizycznych ustala w drodze decyzji organ podatkowy właściwy ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania. Podatek jest płatny w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego, w terminach: do dnia 15 marca, 15 maja, 15 września i 15 listopada roku podatkowego (por. art. 6 ust. 7).
Jak wynika ze złożonej przez skarżącego Informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych, skarżący zadeklarował m.in. grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 45 m2, budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budynki mieszkalne lub ich części zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej w tym kondygnacji o wysokości powyżej 2,20 m o pow. 45 m.
Przypomnieć należy, że z przepisu art. 5 ust. 1 u.p.o.l. wynika, że rada gminy określa wysokość stawek podatku od nieruchomości. Zauważyć należy, że Rada Miejska w W. podjęła Uchwałę Nr IX/46/2024 z dnia 28 listopada 2024 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości. W § 1 ww. uchwały Rada Miejska w W. określiła roczne stawki podatku od nieruchomości: pkt 1) lit. a od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków od 1 m2 powierzchni w wysokości 1,00 zł, w pkt 2) lit. b od budynków lub ich części: związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej od 1 m2 powierzchni użytkowej w wysokości 23,38 zł.
Organ I instancji na podstawie ww. uchwały ustalił skarżącemu stawkę podatku od budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą w wysokości 23,38 zł, co po przeliczeniu daje kwotę podatku w wysokości 1.052,10 zł, natomiast stawkę podatku od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej ustalił w wysokości 1,- zł, co po przeliczeniu daje kwotę 45,- zł.
Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że organy podatkowe działały zgodnie z prawem. Organy prawidłowo dokonały ustalenia podatku od nieruchomości za rok 2025. Kwotę podatku, jak już wyżej wskazano, ustalono na podstawie przepisów prawa, t.j. ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, ustawy o podatku rolnym oraz uchwał Rady Miejskiej w W.. W kontekście oceny prawnej prawa materialnego Sąd stwierdził zatem, że w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz ustawy o podatku rolnym. Organ I instancji prawidłowo ustalił wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego, w tym podatku od nieruchomości i podatku rolnego, co zostało zasadnie potwierdzone w decyzji organu odwoławczego.
Za bezzasadne Sąd uznał zarzuty naruszenia art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji, zgodnie z którym wszyscy są wobec prawa równi, wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne oraz art. 217 Konstytucji, zgodnie z którym nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny. Nakładanie podatków, innych danin publicznych, określanie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy. Zauważyć należy, że podatek od nieruchomości został uregulowany w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych, a zatem w drodze ustawy podatkowej, natomiast okoliczność, że ww. ustawa przewiduje najwyższą stawkę dla nieruchomości związanej lub zajętej na działalność gospodarczą, jest zabiegiem celowym ustawodawcy i w żaden sposób nie daje podstaw do twierdzenia, że podatnicy są dyskryminowani w świetle regulacji Konstytucji RP.
Sąd rozpoznając sprawę nie dopatrzył się również innych naruszeń prawa materialnego, jak i prawa procesowego w takim zakresie, by naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.