Rozpatrując możliwość zastosowania niższej stawki dla posiadanego przez przedsiębiorcę budynku należy ustalić czy istnieje związek między posiadaną nieruchomością a prowadzoną działalnością gospodarczą.
Prowadzona przez spółkę działalność jednoznacznie wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej. W wyroku z 4 marca 2021 r. o sygn. akt III FSK 898/21 (dostępny w CBOSA) Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że związek nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej, oprócz samego posiadania tej rzeczy przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, powinien być oparty na faktycznym lub nawet potencjalnym wykorzystywaniu nieruchomości w działalności gospodarczej tego podmiotu. Grunty, budynki i budowle, które choćby pośrednio lub ograniczonym zakresie służą prowadzeniu działalności gospodarczej, powinny być uznane za związane z tą działalnością.
Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 15 grudnia 2021 r. o sygn. akt III FSK 4061/21 przyjął, że za związane z działalnością gospodarczą można uznać nieruchomości stanowiące własność podatnika, które są w posiadaniu przedsiębiorcy oraz jednocześnie:
- wchodzą w skład prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 551 Kodeksu cywilnego, w szczególności gdy podatnik ujął te składniki majątkowe w prowadzonej ewidencji środków trwałych, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej lub
- przedmiot działalności przedsiębiorcy obejmuje jedynie prowadzenie działalności gospodarczej, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej, lub
- nieruchomości są funkcjonalnie powiązane z przedsiębiorstwem prowadzonym przez podmiot, w którego posiadaniu się znajdują, nawet jeżeli nie zostały uwzględnione w ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, tzn. są faktycznie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w znaczeniu zdefiniowanym w art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. albo mogą być potencjalnie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w ww. rozumieniu, przez co należy rozumieć sytuację, w której przedsiębiorca podejmuje i realizuje zachowania kwalifikowane w obrębie przedmiotu opodatkowania jako czynności mające na celu przygotowanie, zachowanie lub zabezpieczenie nieruchomości do przyszłej (planowanej) działalności gospodarczej, bądź do kontynuacji przerwanej działalności gospodarczej, związane z ponoszeniem wydatków rozliczanych w kosztach uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej.
Spółka jest wpisana do rejestru przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym pod numerem KRS [...], a jej przedmiotem działalności jest m. in. wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi, roboty budowlane czy kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek. Ponadto przedmiotową nieruchomość spółka nabyła w celach inwestycyjnych.
Powyższe okoliczności powodują, że spółka jest zobowiązana opłacać podatek od nieruchomości według stawek związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Obowiązujące w 2025 roku stawki podatkowe wynoszą:
- dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków - 1,38 zł od 1 m˛ powierzchni;
- dla budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - 34 zł od 1 m˛ powierzchni użytkowej.
Spółka wniosła odwołanie od powyższej decyzji zarzucając naruszenie:
1. art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przez nieprawidłowe zakwestionowanie wykorzystywania budynków do celów prowadzonej działalności gospodarczej;
2. art. 1a ust. 2a pkt 1-3 u.p.o.l. przez nieprawidłowe zakwalifikowanie przebudowywanego i częściowo rozebranego budynku jako podlegającego podatkowi od nieruchomości;
3. art. 2 u.p.o.l. przez uznanie, że przebudowywany i częściowo rozebrany budynek stanowi przedmiot podatku od nieruchomości;
4. art. 4 u.p.o.l. przez uznanie, że podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości jest cała powierzchnia użytkowa przebudowywanego i częściowo rozebranego budynku;
5. art. 121 ustawy z dnia ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111) przez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego w związku z przyjęciem jako podstawa opodatkowania całości powierzchni użytkowej nieruchomości, bez uwzględnienia jej faktycznego stanu technicznego oraz dokonanych prac rozbiórkowych.
W uzasadnieniu odwołania wskazano, co następuje.
Od października 2024 r. nastąpiły prace rozbiórkowe i wyburzeniowe w budynku przy Pl. [...] i z tego powodu powierzchnia budynku (przedmiotu opodatkowania) została wyłączona z użytkowania, a w części przestała istnieć. W efekcie przeprowadzonych prac budynek utracił swoje cechy użytkowe. Dopiero po przeprowadzonej przebudowie będzie budynkiem, którym będzie służył działalności gospodarczej. W myśl wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 24 lutego 2021 r. - art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. rozumiany w ten sposób, że o związaniu gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje wyłącznie posiadanie gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, jest niezgodny z art. 64 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 i art. 84 Konstytucji R. P.. W uzasadnieniu wyroku Trybunał Konstytucyjny wskazał, że "przedsiębiorcy nie mogą być obciążani stawką podatku jedynie z powodu posiadania nieruchomości, które nie służą im do prowadzenia działalności gospodarczej. Opodatkowanie wyższą stawką podatku od nieruchomości gruntów lub budynków - niewykorzystywanych i niemogących być potencjalnie wykorzystywanymi do prowadzenia działalności gospodarczej - wyłącznie ze względu na posiadanie ich przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą Trybunał uznaje za niezgodne z art. 64 ust. 1 Konstytucji".
Spółka nie może zgodzić się ze stwierdzeniem, że sam fakt posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę przesądza o jego wykorzystywaniu dla celów działalności gospodarczej. Istnieje wiele budynków i budowli, które ze względu na ich stan faktyczny nie nadają się do ich gospodarczego wykorzystania, a z drugiej strony nie jest możliwe uzyskanie w stosunku do tych budynków i budowli ostatecznej decyzji organu nadzoru budowlanego o ich wyłączeniu z użytkowania.
Problem, który rozstrzygał Trybunał, dotyczył w szczególności przedsiębiorców będących osobami fizycznymi, którzy występują w obrocie prawnym w dwojakim charakterze jako osoby prywatne i jako przedsiębiorcy. Trybunał orzekł wprawdzie w sprawie podatku od nieruchomości obciążającego składniki majątku osoby fizycznej będącej przedsiębiorcą, ale treść uzasadnienia ma charakter uniwersalny. Umożliwia to zastosowanie omawianego wyroku także do sytuacji osób prawnych, co znalazło potwierdzenie w wyrokach NSA z 4 marca 2021 r., dotyczących osoby prawnej, a powołujących się wprost na wykładnię Trybunału przedstawioną w wyroku z 24 lutego 2021 r. NSA stwierdził, że wypowiedź Trybunału odnosi się do gruntów, budynków i budowli będących w posiadaniu wszystkich podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, bez względu na formę prawną, a różnicowanie w tym względzie podatników nie znajduje żadnego uzasadnienia w świetle konstytucyjnej zasady równości wobec prawa.
W ocenie Trybunału art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. nie uwzględnia w istocie, czy dana nieruchomość jest faktycznie (lub może potencjalnie być) wykorzystywana na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej. Ponadto przepis ten stwarza możliwość przyjęcia, że z samego faktu posiadania nieruchomości przed podatnika, który prowadzi działalność gospodarczą, wynika konieczność zapłaty podatku według wyższej stawki. Ustawodawca nie rozróżnił w kontekście celów zapłaty podatku od nieruchomości sytuacji podatników, którzy posiadają nieruchomości i wykorzystują je do prowadzenia działalności gospodarczej oraz podatników, którzy posiadają nieruchomość, ale nie jest ona przez nich wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej. W przypadku zarówno pierwszej, jak i drugiej grupy pojawia się zobowiązanie do zapłaty podatku według wyższej stawki, która przypisana jest do nieruchomości mających związek z prowadzoną działalnością gospodarczą. Zdaniem Trybunału art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. stanowi zatem instrument, który służy do celów innych niż fiskalne, a jednocześnie powoduje nieproporcjonalne obciążenie podatkowe wynikające ze wspomnianego wyżej nierozróżniania przez ustawodawcę odmiennych sytuacji podatników.
W wyroku z 24 lutego 2021 r. Trybunał uznał, że przedsiębiorca nie może zostać obciążony podatkiem według wyższej stawki jedynie ze względu na to, że posiada nieruchomość, nawet jeśli nie służy mu ona do prowadzenia działalności gospodarczej, gdyż takie obciążenie podatkowe oznacza ingerencję w stopniu nieproporcjonalnym w prawo własności, co w konsekwencji oznacza, że jest ono niezgodne z art. 64 Konstytucji.
Mimo że powyższy wyrok dotyczył opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntu, którego współposiadaczem była osoba fizyczna, w kontekście prowadzenia przez nią działalności gospodarczej, miał duże znaczenie dla opodatkowania nieruchomości należących do innych podmiotów. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 24 lutego 2021 r. poszedł jeszcze krok dalej, gdyż orzekł, że samo posiadanie nieruchomości przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą nie jest wystarczające do objęcia tej nieruchomości wyższą stawką podatku. Trybunał podkreślił, że orzeczenie to dotyczy przedsiębiorców, ale również innych podmiotów prowadzący działalność gospodarczą, co wskazuje na odniesienie nie tylko do osób fizycznych, ale również do osób prawnych.
Trybunał nie stwierdził, że znaczenie ma powód, dla którego nieruchomość nie jest wykorzystywana w działalności gospodarczej. Co więcej, z wyroku nie wynika, że ów powód musi mieć naturę techniczną.
W decyzji organ kilkukrotnie powołuje się na konieczność opodatkowania budynku ze względu na faktyczne lub potencjalne wykorzystywanie nieruchomości do prowadzonej działalności gospodarczej. W przypadku tak rozległej przebudowy, obejmującej również rozbiórkę, która ma trwać 2 lata, nie jest możliwe nawet potencjalne wykorzystanie budynku. Stan techniczny nieruchomości nie pozwala na jakiekolwiek użytkowanie, a tym bardziej wykorzystanie jej w ramach działalności. W takiej sytuacji spółka została obciążona wyższą stawką podatku od nieruchomości w stosunku do przedmiotu opodatkowania, którego nie może wykorzystywać w działalności gospodarczej. Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 24 lutego 2021 r. odnosi się do właśnie takich zdarzeń.
W trakcie prowadzonego postępowania przeprowadzono oględziny budynku. Nie objęły one poddasza budynku, w ich toku nie zweryfikowano stanu dachu i nie wykonano dokumentacji zdjęciowej. W wyniku oględzin potwierdzono szereg prac rozbiórkowych, w tym rozbiórkę ścian na poziomie [...] i [...] budynku oraz częściowy demontaż stropów i dachu. Organ podatkowy w trakcie postępowanie nie przeprowadził innych dowodów niż oględziny budynku. Spółka przedłożyła natomiast kopię dziennika budowy, z którego wynika, że na budynku przeprowadzono prace rozbiórkowe i odłączono wszystkie instalacje. Oględziny nie mogą być dowodem w sprawie, gdyż nie objęły całości budynku. W efekcie organ nie potwierdził dowodowo pełnego stanu wyłączenia budynku z użytkowania.
Obecnie budynek do czasu zakończenia prac budowalnych nie nadaje się do użytkowania. Aktualnie w trakcie prac budowalnych nie ma możliwości określenia końcowej powierzchni użytkowej budynku. Prace rozbiórkowe spowodowały usunięcie części powierzchni użytkowej budynku, a ostateczna powierzchnia będzie znana dopiero po wykonaniu wszystkich prac i wybudowaniu ścian. Nie można zatem w trakcie trwania inwestycji określić jaka jest aktualna powierzchnia użytkowa budynku, a spółka nie może płacić za coś, co nie istnieje.
W ramach prowadzonego postępowania organ podatkowy nie przeprowadził dowodu w postaci obmiaru powierzchni użytkowej budynku, która pozostała po dokonanych wyburzeniach i rozbiórkach. Nie ustalił jaka jest faktyczna powierzchnia użytkowa, nie wezwał również podatnika do przedłożenia dokumentacji projektowej lub wskazania jaka ma być projektowana powierzchnia użytkowa po zakończeniu przebudowy.
Decyzją z 22 grudnia 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji, a w uzasadnieniu swej decyzji zgodziło się z jego argumentami.
Spółka wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego o tożsamej treści co odwołanie. W związku z przytoczeniem treści odwołania nie ma potrzeby powtarzania treści skargi.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi podtrzymując swoje stanowisko.
Na rozprawie pełnomocnik skarżącego podtrzymał skargę, wskazał na celowy charakter inwestycji podnosząc, że wyłącznie z uwagi na decyzję Miejskiego Konserwatora Zabytków budynek nie został rozebrany. Wskazał, że w trakcie oględzin budynku przedstawiciele organu nie weszli na strych i nie analizowali stanu poszycia dachowego. Podkreślił, że nie jest możliwe precyzyjne określenie powierzchni użytkowej przedmiotowego budynku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.
Kwestią sporną w kontrolowanej sprawie jest określenie wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2025 z tytułu posiadania gruntu i budynku przy Pl. [...] w P.. Skarżący w związku z rozpoczętą 28 października 2024 r. inwestycją wykazał do opodatkowania 1 562 m˛ gruntów według stawki 1,38 zł tj. dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (i kwotę podatku 2 155,56 zł) i 0 m˛ powierzchni użytkowej budynku według stawki 34 zł tj. dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (i kwotę podatku 0 zł). W części [...] deklaracji określono raty od I do XI w wysokości 180 zł, zaś ratę XII w wysokości 176 zł. Łącznie po zaokrągleniu wysokość zobowiązania podatkowego określono na 2 156 zł. Organ uznał deklarację za nieprawidłową w odniesieniu do braku zadeklarowania budynku do opodatkowania.
Kluczowe w sprawie jest: (1) czy przebudowa i częściowa rozbiórka budynku w trakcie inwestycji skutkuje unicestwieniem budynku w czasie inwestycji i wygaśnięciem na ten czas zobowiązania w podatku od nieruchomości oraz (2) czy grunt i budynek są związane z prowadzeniem przez spółkę działalności gospodarczej.
W tych kwestiach prawidłowe jest stanowisko organu, że: (1) przebudowa i częściowa rozbiórka budynku w trakcie inwestycji nie skutkuje unicestwieniem budynku w czasie inwestycji i wygaśnięciem na ten czas obowiązku podatkowego oraz (2) grunt i budynek są związane z prowadzeniem przez spółkę działalności gospodarczej.
Odnośnie pierwszej kwestii należy podnieść, że decyzją Prezydenta Miasta z 5 września 2024 r. udzielono spółce pozwolenia na przebudowę, rozbudowę, częściową rozbiórkę i zmianę sposobu użytkowania budynku "[...]" na budynek mieszkalno-usługowy. Nie ma w tej decyzji mowy o całkowitej, a jedynie częściowej rozbiórce budynku, w połączeniu z jego przebudową, rozbudową i zmianą sposobu użytkowania. Potwierdzają to również oględziny. Zasadne jest zatem stanowisko organu, że wraz z rozpoczęciem inwestycji 28 października 2024 r. budynek nie przestał istnieć. On nadal istnieje, choć w zmienionej formie, gdyż - jak wskazuje protokół jego oględzin z 12 czerwca 2025 r. - częściowo go rozebrano i przebudowano.
Budynek to obiekt wzniesiony w wyniku robót budowlanych, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość jego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem, trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz który posiada fundamenty i dach (art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.). Niemniej jednak, jak już wyżej wskazano, przejściowa utrata któregoś z atrybutów budynku, jak np. instalacji czy dachu, nie oznacza końca jego istnienia, gdyż w przyszłości (po zakończeniu inwestycji) atrybuty te znowu zaistnieją. Nie ma zatem znaczenia czy podczas oględzin analizowano stan poszycia dachowego, gdyż nawet gdyby dach w ramach inwestycji usunięto, to jest to tylko stan przejściowy, zmierzający do ponownego umiejscowienia dachu. Budynek podlega zaś opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości (art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.). Wygaśnięcie obowiązku podatkowego należy wiązać zatem jedynie z utratą przez dany obiekt przymiotów określonych w definicji budynku i jedynie wtedy gdy jest to utrata trwała. Sytuacja taka nie wystąpiła w kontrolowanej sprawie, gdyż inwestycja doprowadzi do ponownego uzyskania przez obiekt wszystkich atrybutów budynku (w tym wydzielenia przestrzeni przegrodami budowlanymi, zamontowania instalacji zapewniających możliwość użytkowania budynku zgodnie z przeznaczeniem i przykrycia go dachem).
Podstawę opodatkowania stanowi powierzchnia użytkowa budynku (art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.) czyli powierzchnia mierzona po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach, z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych (art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l.). W deklaracji na podatek od nieruchomości na rok 2025 skarżący wykazał powierzchnię użytkową 0 m˛. Organ zaś przyjął w decyzji za każdy miesiąc roku 2025 powierzchnię użytkową budynku 4 957 m˛ i zdaniem Sądu uczynił słusznie. Jak już wyżej wskazano, inwestycja nie skutkowała końcem istnienia budynku. Ma on zatem jakąś powierzchnię użytkową. Jeżeli w związku z inwestycją miałaby ona ulec zmianie, skarżący mógł powierzchnię użytkową skorygować w deklaracji , ale niedopuszczalne było przyjęcie (jak dokonano tego w deklaracji za rok 2025), że powierzchnia ta w ogóle nie istnieje, bo w istocie oznaczałoby to brak podstawy opodatkowania. Jak zostanie też wskazane dalszej części uzasadnienia, budynek ten nadal jest związany z działalnością gospodarczą. Przyjęta zaś przez organ powierzchnia (4 957 m˛) nie jest arbitralna, gdyż wynika z deklaracji na rok 2024. Podczas oględzin nie dokonywano pomiaru powierzchni użytkowej budynku i nie temu celowi one służyły. Ich celem było stwierdzenie czy budynek istnieje. Organ zasadnie zatem zakwestionował wykazaną w korekcie deklaracji powierzchnię użytkową 0 m˛ i określił ją na 4 957 m˛.
Odnośnie drugiej kwestii należy wskazać, że prawidłowe jest ustalenie organu, że grunt i budynek są związane z prowadzeniem przez spółkę działalności gospodarczej, gdyż są w posiadaniu przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a (art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.). Nie zachodzą wyjątki z ust. 2a pkt 1 u.p.o.l. (gdyż budynek nie jest budynkiem mieszkalnym ani grunt nie jest związany z takim budynkiem) ani z ust. 2a pkt 2 u.p.o.l. (gdyż nie jest to grunt, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i d u.p.o.l.). Wyjątek z ust. 2a pkt 3 u.p.o.l. również nie zachodzi, gdyż w odniesieniu do budynku nie wydano decyzji ostatecznej nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, tj. decyzji o nakazie rozbiórki, której zresztą nie wydaje się wobec obiektów budowlanych wpisanych do rejestru zabytków (art. 67 ust. 2 ustawy Prawo budowlane). W wyroku z 24 lutego 2021 r. o sygn. akt SK 39/19 TK orzekł, że art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. rozumiany w ten sposób, że o związaniu gruntu lub budynku z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje wyłącznie posiadanie gruntu lub budynku przez przedsiębiorcę, jest niezgodny z art. 64 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 i art. 84 Konstytucji. W uzasadnieniu tego wyroku wskazano m. in., że przedsiębiorcy nie mogą być obciążani wyższą stawką podatku jedynie z powodu posiadania nieruchomości, które nie służą im do prowadzenia działalności gospodarczej. W kontrolowanej sprawie jednak nie ma wątpliwości, że grunt i budynek służy skarżącemu do prowadzenia działalności gospodarczej. Skarżący jest bowiem spółką z ograniczoną odpowiedzialnością, czyli spółką handlową (art. 1 § 2 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych; Dz. U. z 2024 r. poz. 18), której przedmiot działalności (dział 3, rubryka 1 informacji z Krajowego Rejestru Sądowego) obejmuje wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi, roboty budowlane związane ze wznoszeniem budynków, roboty budowlane specjalistyczne, kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek i zarządzanie nieruchomościami wykonywanymi na zlecenie. Działalnością gospodarczą w rozumieniu u.p.o.l. jest działalność, o której mowa w ustawie z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2021 r. poz. 162 i 2105 oraz z 2022 r. poz. 24, 974 i 1570), tj. zorganizowana działalność zarobkowa, wykonywana we własnym imieniu i w sposób ciągły (art. 3 ustawy Prawo przedsiębiorców). Zgodnie z orzecznictwem (np. wyroki o sygn. akt III FSK 4061/21 i III FSK 1497/22 - dostępne w CBOSA) jeżeli przedsiębiorca posiada nieruchomość i jednocześnie przedmiot jego działalności obejmuje jedynie prowadzenie działalności gospodarczej, nieruchomość ta jest związana z jego działalnością gospodarczą, niezależnie od tego czy aktualnie jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej. Zasadnie zatem organ uznał, że grunt i budynek są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i w związku z tym stawka podatku jest wyższa niż za grunt i budynek nie związany z taką działalnością.
Powyższe wskazuje, że organ nie naruszył powołanych w skardze przepisów prawa materialnego i procesowego.
Wobec tego Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143).