Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej interpretacją indywidualną z 31 marca 2025 r., nr [...] uznał stanowisko skarżącej za nieprawidłowe.
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w uzasadnieniu stwierdził, że dokonana 23 grudnia 2024 r. sprzedaż przypadającego na skarżącą udziału [...] w nieruchomości (nabytego w spadku po matce) stanowiła dla niej źródło przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a u.p.d.o.f. i podlegała opodatkowaniu podatkiem od osób fizycznych, bowiem została dokonana przed upływem 5 lat, licząc od końca 2021 r., tj. roku, w którym nastąpiło nabycie tej części udziału w nieruchomości przez spadkodawcę skarżącej.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 31 marca 2025 r. skarżąca zarzuciła naruszenie:
I. przepisów prawa procesowego, tj.: art. 121 oraz art. 14c § 2 ustawy z dnia
29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111; w skrócie: "o.p.") poprzez wskazanie nieprawidłowego stanowiska wraz z wadliwym uzasadnieniem prawnym a przez to przeprowadzenie postępowania podatkowego
w sposób budzący nieufność do organów podatkowych i wydanie pisemnej interpretacji prawa podatkowego nie odpowiadającej prawu
II. przepisów prawa materialnego, tj.
1. art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. w zw. z art. 136 ust. 3 u.g.n. poprzez błędną wykładnię, nieuwzględniającą zdarzeń prawnych z zakresu prawa administracyjnego, tzn. skutków prawnych jakie wywołuje decyzja administracyjna o zwrocie nieruchomości, pominięcie przez organ skutku
w postaci restytucji wcześniej panujących stosunków prawnorzeczowych oraz oparcie rozważań o wadliwe założenie nieuwzględniające, iż do wyliczenia
5-letniego okresu, od którego uzależnione jest opodatkowanie odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych nabytych w drodze spadku, wliczany jest nie tylko okres własności nieruchomości (praw majątkowych) spadkobiercy, który dokonuje odpłatnego zbycia, ale także okres własności nieruchomości (praw majątkowych) spadkodawcy,
2. art. 10 ust. 5 u.p.d.o.f. w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c u.p.d.o.f. w zw. z art. 136 ust. 3 u.g.n. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie,
a w konsekwencji nieuwzględnienie, iż w przypadku odpłatnego zbycia, nabytych w drodze spadku, nieruchomości lub praw majątkowych okres, po upływie którego nie ma obowiązku zapłaty podatku liczy się od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie tej nieruchomości lub nabycie prawa majątkowego przez spadkodawcę, a przez to również niezasadne nieuwzględnienie przez organ skutku decyzji administracyjnej w postaci restytucji wcześniej panujących stosunków prawnorzeczowych.
Skarżąca wnosi o:
1. uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej w całości
2. rozpatrzenie sprawy na rozprawie,
3. zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm prawem przepisanych.
W uzasadnieniu skargi jej autor rozwinął i umotywował podniesione w niej zarzuty.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację. Wniósł również o rozpoznanie sprawy na rozprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:
Wojewódzki Sąd administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia
30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.
z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.; w skrócie: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji, w toku postępowania, nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także stosują środki określone w ustawie.
Zgodnie z art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania oraz dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny, co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Przepis ten wyznacza granice rozpoznania skargi na interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie i stanowi, że sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd bada, więc prawidłowość zaskarżonej interpretacji indywidualnej tylko z punktu widzenia zarzutów skargi i wskazanej w niej podstawy prawnej.
Skarga jest zasadna, na uwzględnienie zasługuje zarzut naruszenia prawa materialnego art. 10 ust. 5 w związku z art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. poprzez błędną wykładnię.
Z opisu stanu faktycznego wynika, że skarżąca sprzedała swój udział w nieruchomości gruntowej 23 grudnia 2024 r., który odziedziczyła po swojej matce, która zmarła 18 lutego 2022 r. Nieruchomość została zwrócona spadkodawczyni (matce skarżącej) i pozostałym współwłaścicielom na podstawie decyzji o zwrocie wywłaszczonej nieruchomości na podstawie decyzji wydanej w trybie art. 136 u.g.n. Decyzja o zwrocie stała się prawomocna po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 października 2021 r. sygn. akt I OSK 447/19.
Na tle przedstawionego stanu faktycznego skarżąca zadała pytanie: czy sprzedaż udziału w nieruchomości, w części odziedziczonej po matce przed upływem 5 lat od jej śmierci, stanowi źródło przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. i w związku z tym zbycie udziału podlega opodatkowaniu.
Zdaniem skarżącej sprzedaż udziału w nieruchomości odziedziczonej po zmarłej matce przed upływem 5 lat od dnia otwarcia spadku nie stanowi źródła przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f., a w konsekwencji nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym.
Przeciwnego zdania jest organ, który w zaskarżonej interpretacji stwierdził, że dokonana 23 grudnia 2024 r. sprzedaż udziału w nieruchomości (nabytego w spadku po matce) stanowi źródło przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. i podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, ponieważ została dokonana przed upływem 5 lat, licząc od końca 2021 r., tj. roku, w którym nastąpiło nabycie tej części udziału w nieruchomości przez spadkodawczynię skarżącej A. K., czyli jej matkę. Zdaniem organu przedmiotowy udział w nieruchomości matka skarżącej nabyła w spadku po swoim mężu, zatem datą nabycia udziału przez matkę skarżącej jest 12 luty 2021 r., dzień śmierci męża (ojca skarżącej).
W ocenie Sądu błędne jest stanowisko organu, że spadkodawczyni skarżącej – M. S. nabyła wskazany udział w nieruchomości w spadku po swoim mężu.
Jak wynika z opisu stanu faktycznego, co potwierdza również organ na stronie 9 zaskarżonej interpretacji, że prawo własności nieruchomości zostało przywrócone 14 października 2021r. skarżącej oraz pozostałym współwłaścicielom, również matce skarżącej. W tym dniu mąż M. S. już nie żył, zmarł 12 lutego 2021 r., zatem w dacie otwarcia spadku udział w przedmiotowej nieruchomości nie wchodził w skład masy spadkowej, tym samym jego żona ani pozostali spadkobiercy, w tym skarżąca nie nabyli udziału w tej nieruchomości w spadku po zmarłym 12 lutego 2021 r. B. S.. Zdarzeniem prawnym stanowiącym podstawę nabycia była decyzja administracyjna orzekająca o zwrocie nieruchomości na podstawie ustawy o gospodarce nieruchomościami. Spadkobranie stało się wyłącznie podstawą do zwrotu nieruchomości następcy prawnemu nieżyjącego właściciela, którego nieruchomość została wywłaszczona. Zatem matka skarżącej nie nabyła udziału w nieruchomości w spadku, jak twierdzi organ w zaskarżonej interpretacji, ale otrzymała ją na podstawie decyzji o zwrocie nieruchomości.
Warto powołać się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 kwietnia 2019 r. sygn. akt II FSK 1420/17, który rozpoznając podobną sprawę, stwierdził, że w "orzecznictwie sądów administracyjnych, a także Sądu Najwyższego przyjmuje się, że decyzja o zwrocie nieruchomości pełni funkcję restytucyjną, czyli jest aktem prawnym, który wywiera bezpośrednio skutki w sferze prawa cywilnego. Powoduje ona przejście prawa własności na dotychczasowego właściciela lub jego spadkobierców, jednak nie kreuje tego prawa. Przywraca jedynie wcześniej panujące stosunki prawno - rzeczowe po stronie podmiotowej (por. wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 2145/13, publ. Lex nr 1336377; przywołana już powyżej uchwała NSA z dnia 17 grudnia 1996 r., sygn. akt FSK 7/96; uchwała SN z dnia 25 stycznia 1996 r., sygn. akt III AZP 31/95, publ. OSNP 1996, Nr 14, poz. 194). W orzeczeniach tych sądy przyjmowały, że restytucyjnemu charakterowi decyzji o zwrocie nieruchomości nie stoi na przeszkodzie to, że decyzja taka ma charakter decyzji konstytutywnej, a więc takiej która tworzy, zmienia lub znosi określone stosunki prawne. Zmienia ona bowiem stan prawny nieruchomości powstały po wydaniu decyzji o wywłaszczeniu, przez przywrócenie dotychczasowemu właścicielowi prawa własności nieruchomości. Zmiana stanu prawnego następuje tu nie z mocy samej ustawy, ale z mocy aktu administracyjnego jakim jest decyzja o zwrocie nieruchomości. Jak wskazał NSA w uchwale siedmiu sędziów z dnia 17 grudnia 1996 r., sygn. akt FPS 7/96, przy zwrocie nieruchomości w trybie art. 69 ust. 1 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (obecnie analogicznie art. 136 ust. 3 u.g.n.) nie mamy do czynienia z przeniesieniem na zasadach ogólnych własności nieruchomości na wywłaszczonego uprzednio właściciela, nie jest to też przeniesienie w drodze aktów władczych Skarbu Państwa lub gminy. Zwrot nieruchomości następuje, na podstawie decyzji administracyjnej, która przywraca (restytuuje) stronę podmiotową stosunku prawnorzeczowego odnośnie do wywłaszczonej nieruchomości do stanu sprzed wywłaszczenia. Nie stanowi więc ono nabycia nieruchomości, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8u.p.d.o.f. W konsekwencji w uchwale siedmiu sędziów NSA w sprawie FPS 7/96 wyrażono pogląd, że "sprzedaż nieruchomości lub jej części, zwróconej w trybie art. 69 ust. 1 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości nie stanowi źródła przychodu w świetle art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a u.p.d.o.f także wówczas, gdy sprzedaż ta nie następuje w ramach wykonywania działalności gospodarczej i została dokonana przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpił jej zwrot". Należy zatem stwierdzić że jeżeli nieruchomość (udział w nieruchomości) została zwrócona spadkobiercy właściciela decyzją o jej zwrocie wydaną na podstawie art. 136 ust. 3 u.g.n. i w chwili otwarcia spadku nie wchodziła do spadku po tym właścicielu, to tym samym nie było to nabycie, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) u.p.d.o.f. prowadzące do powstania obowiązku podatkowego w przypadku jej sprzedaży przed upływem pięciu lat od dnia otwarcia spadku. Nie było to także nabycie w drodze spadku, o którym mowa w art. 22 ust. 6d u.p.d.o.f. (por. wyrok NSA z dnia 30 października 2014 r., sygn. akt II FSK 2372/12; publ. CBOSA)."
Sąd w pełni podziela pogląd wyrażony w powołanym wyroku.
Należy stwierdzić, że organ błędnie przyjął, że matka skarżącej nabyła udział w zwróconej nieruchomości w spadku po swoim mężu, w związku z tym datą nabycia udziału w nieruchomości przez matkę skarżącej jest dzień śmierci jej męża.
Organ winien przyjąć, że zwrot nieruchomości nastąpił na podstawie decyzji, która przywróciła stronę podmiotową stosunku prawnorzeczowego do stanu przed wywłaszczeniem. Jeśli nieruchomość została zwrócona spadkobiercy właściciela decyzją o jej zwrocie (w niniejszej sprawie co do wskazanego udziału – matce skarżącej) i w chwili otwarcia spadku nie wchodziła do spadku, to tym samym nie było nabycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a u.p.d.f. Następnie uwzględniając art. 10 ust. 5 u.p.d.o.f. organ jest obowiązany dokonać ponownej oceny stanowiska skarżącej.
W związku z powyższym na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. orzeczono jak w pkt I wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.