o samorządzie gminnym i gospodarce komunalnej).
b) brak bezpośredniego beneficjenta po stronie Gminy – beneficjentami będą mieszkańcy Gminy K..
c) brak wpływu na cenę jednostkową świadczeń na rzecz mieszkańców w sensie handlowym (gospodarczym) – ceny będą miały jedynie charakter regulacyjny (regulowany, regulaminowy), nie będą natomiast miały żadnego oparcia rynkowego.
d) spółka działa jako podmiot wewnętrzny jednostki samorządu terytorialnego, która wykonuje zadania własne Gminy K.. C. K. nie jest niezależnym podmiotem działającym na rynku tego typu usług (tj. w zakresie sportu, rekreacji, turystyki). Z tego względu Spółka nie będzie usługodawcą świadczącym usługi rynkowe, lecz jako podmiot w całości gminny ([...] udziałów należy do Gminy K.) realizować będzie zadania ustawowe tej Gminy.
Na tle powyżej opisanego zdarzenia przyszłego spółka zadała następujące pytanie: Czy spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, której wszystkie udziały objęte są przez Gminę (jednostkę samorządu terytorialnego), która to spółka realizuje zadania własne tejże gminy w zakresie kultury fizycznej, sportu, rekreacji i turystyki (określone na podstawie art. 7 u.s.g.), powierzone jej do wykonania przez tę gminę, nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT od kwoty przyznanej jej przez Gminę tytułem rekompensaty obejmującej pokrycie kosztów działalności spółki w tym zakresie, która powiększona jest o rozsądny zysk?
Zdaniem spółki rekompensata przekazywana przez Gminę K. na jej rzecz w związku z wykonywaniem powierzonych jej zadań własnych gminy w zakresie sportu, rekreacji i turystyki nie stanowi wynagrodzenia za świadczenie usług w rozumieniu
art. 8 ust. 1 u.p.t.u., a tym samym nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej interpretacją indywidualną z 21 stycznia 2026 r., nr [...] uznał stanowisko skarżącej spółki za nieprawidłowe.
Dyrektor KIS w uzasadnieniu interpretacji stwierdził, że za czynność podlegającą opodatkowaniu VAT uważane mogą być takie sytuacje, w których:
- istnieje związek prawny między usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego następuje świadczenie wzajemne,
- wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość faktycznie przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy,
- istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru lub usługi, odpłatność za otrzymane świadczenie (towar lub usługę) pozostaje
w bezpośrednim związku z czynnością, która miałaby być opodatkowana tym podatkiem,
- istnieje możliwość wyrażenia w pieniądzu wartości tego świadczenia wzajemnego.
Zdaniem Dyrektora KIS zarówno gmina, jak i utworzona przez nią spółka prawa handlowego, wykonując we własnym imieniu i na własny rachunek czynności spełniające definicję działalności gospodarczej, określonej w art. 15 ust. 2 u.p.t.u., działają w charakterze podatników podatku VAT. Dla uzyskania statusu podatnika VAT nie ma znaczenia rezultat prowadzonej działalności. Podatnikiem będzie podmiot prowadzący działalność gospodarczą bez względu na to, czy przynosi ona zyski. Podatnikami VAT są również podmioty, których cel działalności nie jest związany
z prowadzeniem działalności komercyjnej nastawionej na osiąganie zysków lub też przeznaczające uzyskane zyski na cele społecznie użyteczne (charytatywne, kulturalne, naukowe, itd.).
Zatem, nawet gdyby podatnik nie osiągnął dochodu z tytułu prowadzonej działalności, to wystąpi w charakterze podatnika podatku VAT wykonując czynności będące przedmiotem działalności gospodarczej – bowiem będzie świadczył w tym zakresie usługi, które podlegają VAT. Oznacza to, że jeżeli podmiot uzyska za to świadczenie jakąkolwiek zapłatę w sensie ekonomicznym (nawet bilansując tylko poniesione w związku z nim wydatki), to otrzymane wynagrodzenie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT według właściwych reguł.
Organ, odnosząc się do rekompensaty otrzymywanej w zamian za czynności wykonywane na rzecz Gminy, tj. realizację zadań własnych, które zostaną zlecone spółce przez Gminę stwierdził, że pomiędzy płatnością, którą otrzymuje spółka w formie rekompensaty od Gminy a wykonywanymi przez spółkę świadczeniami na rzecz Gminy zachodzi związek bezpośredni. Organ uznał iż spółka otrzymuje płatność za wykonywane na rzecz Gminy świadczenia. Dyrektor KIS uznał, że rekompensata jest przyznawana w celu sfinansowania wykonywanych przez spółkę konkretnych usług zgodnie z umową powierzenia, jest zatem istotnym elementem zaliczanym do podstawy opodatkowania świadczonych usług.
Dyrektor KIS stwierdził, że kwota przyznana spółce przez Gminę tytułem rekompensaty powiększonej o rozsądny zysk, obejmującej pokrycie kosztów działalności spółki
w zakresie realizacji zadań własnych Gminy dotyczących kultury fizycznej, sportu, rekreacji i turystyki, będzie stanowić wynagrodzenie za świadczenie usług podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT. Rekompensata ta będzie stanowić element podstawy opodatkowania w rozumieniu art. 29a ust. 1 u.p.t.u.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na interpretację indywidualną Dyrektora KIS z 21 stycznia 2026 r. skarżąca spółka zarzuciła:
I. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1) art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. poprzez przyjęcie, że pomiędzy Gminą K.
a skarżącą spółką dochodzić będzie do odpłatnego świadczenia usług, gdy
w rzeczywistości transakcje tego typu nie będą miały miejsca, z uwagi na to, że skarżącą spółka wykonywać będzie powierzone jej ustawowe zadania Gminy,
a środki na ten cel C. K. uzyska z rekompensaty pokrywającej koszty wykonywanych zadań gminnych przez spółkę – zwiększoną o rozsądny zysk - która to rekompensata będzie przekazywana przez JST.
2) art. 7 ust. 1 u.p.t.u. poprzez przyjęcie, że pomiędzy Gminą a spółką dochodzi do identycznej relacji jak w przypadku dostawy towarów pomiędzy dostawcą
a odbiorcą, czy też tak jak między sprzedawcą a kupującym, ewentualnie jak
w sytuacji odpłatnego świadczenia usług między usługodawcą i usługobiorcą.
3) art. 8 ust. 1 u.p.t.u. poprzez uznanie, że pomiędzy Gminą a spółką dochodzić będzie do świadczenia usług i że usługi te będą wykonywane odpłatnie, a zatem transakcje te będą podlegać opodatkowaniu VAT.
4) art. 15 ust. 1 u.p.t.u. poprzez przyjęcie, że C. K. prowadzi samodzielną działalność gospodarczą w zakresie wykonywania zadań powierzonych przez Gminę K.. Tymczasem Spółka nie wykonuje samodzielnej (niezależnej) działalności w zakresie sportu, rekreacji i turystyki, tylko realizuje zadania ustawowe Gminy.
5) art. 15 ust. 2 u.p.t.u. poprzez przyjęcie, że C. K. prowadzić będzie działalność gospodarczą w dziedzinie zadań dotyczących sportu, rekreacji
i turystyki. Tymczasem Spółka w tym zakresie nie będzie wykonywać stricte działalności gospodarczej, bowiem wyłącznie realizować będzie zadania ustawowe Gminy.
6) art. 15 ust. 6 u.p.t.u. poprzez przyjęcie, że spółka prowadzi samodzielną (niezależną) od Gminy działalność gospodarczą dotyczącą sportu, rekreacji
i turystyki i w związku z tym nie może być uznana za organ władzy publicznej, czy urząd obsługujący tego rodzaju podmioty, w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami.
7) art. 29a ust. 1 u.p.t.u. poprzez uznanie, że przepis ten ma zastosowanie w stanie faktycznym tej sprawy. Dyrektor KIS uznał, że przepis ten odnosi się do wszystkiego, co stanowi zapłatę, obejmującą swym zakresem każdą formę rozliczenia otrzymaną przez sprzedawcę z tytułu dostawy towarów lub wykonania usługi. Organ tym samym a priori, bez żadnego uzasadnienia i argumentacji prawnej, w całkowitym oderwaniu od stanu faktycznego przedstawionego przez skarżącą spółkę, przyjął, że pomiędzy Gminą a C. K. nawiązany zostanie stosunek zobowiązaniowy, w rozumieniu przepisów k.c. Założono więc, że relacja Gmina-Spółka powinna być potraktowana jako standardowy stosunek cywilnoprawny, gdzie występuje świadczenie usług pomiędzy dwoma równorzędnymi podmiotami, które rozliczają się za pośrednictwem wynagrodzenia, które jest ekwiwalentną odpłatą (zapłatą wynagrodzeniem) za wykonane świadczenia przez jeden podmiot (usługodawca) na rzecz drugiego (usługobiorca).
8) art. 29a ust. 6 i ust. 7 u.p.t.u. poprzez ich zastosowanie w stanie faktycznym tej sprawy. Tymczasem, rekompensata, która ma być wypłacona przez Gminę K. Spółce W. , nie podlega przepisom VAT.
II. naruszenie uregulowań postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1) art. 14b § 1 w zw. z art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r., poz. 111) poprzez przyjęcie założeń niezgodnych ze stanem faktycznym, który spółka szczegółowo opisała, jako zdarzenie przyszłe we wniosku z 28 listopada 2025 r.
2) art. 14c § 1 i § 2 oraz art. 120 i art. 121 § 1 w zw. z art. 14h o.p. poprzez sporządzenie przez Dyrektora KIS uzasadnienia interpretacji indywidualnej w sposób wadliwy, przyjmując określone tezy bez wnikliwej argumentacji prawnej, narzucając swoje twierdzenia, które nie były oparte na opisie stanu faktycznego podanego przez wnioskodawcę.
3) art. 121 § 1 w zw. z art. 14h oraz art. 2a o.p. poprzez działanie naruszające zasadę pogłębiania zaufania do organów podatkowych, ze względu na przyjęcie wykładni, która jest rażąco profiskalna, nastawiona na obciążanie podatkiem VAT skarżącej spółki i to w sytuacji, gdy podatek ten nie występuje, co jednoznacznie wynika
z przepisów u.p.t.u. oraz innych przepisów krajowych oraz Traktatu
o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej - na co usilnie spółka wskazywała Dyrektor KIS we wniosku z 28 listopada 2025 r., a co całkowicie pominięto.
Spółka wniosła o:
1. uchylenie zaskarżonej Interpretacji w całości;
2. zasądzenie od Dyrektora KIS na rzecz skarżącej spółki zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi jej autor rozwinął i umotywował podniesione w niej zarzuty.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:
Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia
30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.
z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.; w skrócie: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji, w toku postępowania, nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także stosują środki określone w ustawie.
Zgodnie z art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania oraz dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny, co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Przepis ten wyznacza granice rozpoznania skargi na interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie i stanowi, że sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd bada, więc prawidłowość zaskarżonej interpretacji indywidualnej tylko z punktu widzenia zarzutów skargi
i wskazanej w niej podstawy prawnej.
W ocenie Sądu zarzuty skargi są uzasadnione.
Na wstępie należy zaznaczyć, że wskazany problem prawny, jaki zaistniał
w rozpoznanej sprawie, był już przedmiotem analizy w orzecznictwie sądowym (por. np. wyrok NSA z 22 września 2025 r., I FSK 678/21; wszystkie powołane w uzasadnieniu niniejszego wyroku orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, publ. CBOSA; w skrócie "CBOSA").
W uzasadnieniu powyższego wyroku powiększony skład NSA zwrócił uwagę na to, że istota spornego zagadnienia wyjaśniona została w wyrokach Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 29 października 2015 r. w sprawie C-174/14 (EU:C:2015:733) oraz
z 22 lutego 2018 r. w sprawie C-182/17 (ECLI:EU:C:2018:91).
Sąd rozpoznający niniejszą skargę w pełni podziela poglądy wyrażone
w ww. wyrokach i w uzasadnieniu posłuży się argumentacją w nich wyrażoną.
Zgodnie z art. 8 ust. 1 u.p.t.u. przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również: 1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej; 2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji; 3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym
z mocy prawa.
Stosownie do art. 15 ust. 1 u.p.t.u., podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych (art. 15 ust. 2 u.p.t.u.).
Natomiast zgodnie z art. 15 ust. 6 u.p.t.u. nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
Przepis art. 15 ust. 6 u.p.t.u. stanowi implementację postanowień art. 13 ust. 1 Dyrektywy 112. Powołany ostatnio przepis stanowi, że krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego nie są uważane za podatników
w związku z działalnością, którą podejmują lub transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub transakcjami. Jednakże w przypadku gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich transakcji, są uważane za podatników
w odniesieniu do tych działań lub transakcji, gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń konkurencji. W każdych okolicznościach podmioty prawa publicznego są uważane za podatników w związku
z czynnościami określonymi w załączniku I, chyba że niewielka skala tych działań sprawia, że mogą być one pominięte.
W wyrokach z 29 października 2015 r. C-174/14 oraz z 22 lutego 2018 r.,
C-182/17) TSUE podkreślił, że wykonywanie przez spółkę utworzoną przez jednostkę samorządu terytorialnego niektórych zadań publicznych, zgodnie z umową zawartą między tą spółką a daną jednostką, stanowi odpłatne świadczenie usług, podlegające opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej na mocy art. 2 ust. 1 lit. c) Dyrektywy 112 i nie jest objęte zasadą nieopodatkowania tym podatkiem wówczas, gdy działalność ta stanowi działalność gospodarczą w rozumieniu art. 9 ust. 1 tej dyrektywy. Jednakże uznanie tej spółki za podmiot prawa publicznego wykonującego przedmiotową działalność jako podmiot władzy publicznej, stanowi podstawę do objęcia jej zasadą nieopodatkowania podatkiem od wartości dodanej, przewidzianą w art. 13 ust. 1 Dyrektywy 112 pod warunkiem, że zwolnienie tej działalności nie spowoduje znaczących zakłóceń konkurencji.
Podobną tezę sformułował TSUE w wyrokach z 30 marca 2023 r. w sprawach: C-616/21 (ECLI:EU:C:2023:280) i C-612/21 (ECLI:EU:C:2023:279). Trybunał wyjaśnił, że nie podlega opodatkowaniu VAT świadczenie usług, które nie ma na celu osiągania stałego dochodu, a finansowane jest przede wszystkim ze środków publicznych, co bezprzedmiotowym czyni tym samym podejmowanie klasyfikacji tej działalności w zakresie zwolnienia, o którym stanowi art. 13 ust. 1 Dyrektywy 112.
Z przywołanej powyżej definicji działalności gospodarczej unormowanej w art. 15 ust. 2 u.p.t.u. wynika, że zarobkowy cel działalności stanowi istotny komponent jej gospodarczego charakteru.
Z opisu stanu faktycznego wynika, że działalność spółki w zakresie wykonywania zadań własnych Gminy nie ma charakteru gospodarczego.
Koszty działalności operacyjnej ponoszone przez skarżącą spółkę w związku
z realizacją umowy, wraz z uwzględnieniem rozsądnego zysku, będą pokrywane przez Gminę w formie tzw. rekompensaty. Wypłacana skarżącej spółce rekompensata
z rozsądnym zyskiem stanowi tym samym rekompensatę z tytułu świadczenia usług wykonywanych w ogólnym interesie gospodarczym. Kalkulowana jest kosztowo
z ograniczonym ryzykiem i rozsądnym zyskiem. Nie jest zatem wynagrodzeniem rynkowym, lecz elementem kalkulacyjnym rekompensaty kosztów świadczenia usługi publicznej.
Pomiędzy płatnością, którą skarżąca spółka będzie otrzymywać w ramach rekompensaty od Gminy a wykonywanymi przez nią świadczeniami na rzecz Gminy, zachodzić będzie wprawdzie związek bezpośredni w tym sensie, że płatność następować będzie w zamian za to świadczenie, a skarżąca spółka – otrzymując od Gminy rekompensatę – otrzymywać będzie zindywidualizowaną korzyść, a otrzymane świadczenie pozostanie w bezpośrednim związku z czynnościami, których dokonywać będzie na rzecz Gminy. Jednakże samo istnienie bezpośredniego związku pomiędzy otrzymaną przez skarżącą spółkę rekompensatą a świadczeniem wzajemnym, nie ma jeszcze decydującego znaczenia dla stwierdzenia, że dana działalność wykonywana jest za wynagrodzeniem determinującym jej gospodarczy charakter, podlegający opodatkowaniu VAT.
Swoisty model finansowania skarżącej spółki, oparty wyłącznie o model rekompensat, nie zaś na maksymalizowaniu osiąganego zysku na zasadach właściwych działalności gospodarczej, skonfrontować należy z przedmiotem działalności skarżącej spółki, jej właściwościami korporacyjnymi i modelem jej funkcjonowania.
Z treści złożonego przez skarżącą spółkę wniosku oraz jego późniejszego uzupełnienia wynika, że została ona powołana w celu realizowania w imieniu i na rzecz Gminy K. zadań własnych tej jednostki samorządu terytorialnego. Zadania te zostały powierzone do wykonania skarżącej spółce na podstawie uchwały Rady Miejskiej w zakresie edukacji publicznej, kultury fizycznej i turystyki, w tym terenów rekreacyjnych i urządzeń sportowych oraz utrzymania gminnych obiektów i urządzeń użyteczności publicznej oraz obiektów administracyjnych, które to zadania należą do zadań własnych Gminy. Zatem skarżąca spółka realizuje za Gminę nałożone na nią zadania w zakresie edukacji publicznej, kultury fizycznej i turystyki, w tym terenów rekreacyjnych i urządzeń sportowych oraz utrzymania gminnych obiektów i urządzeń użyteczności publicznej oraz obiektów administracyjnych. Jedynym udziałowcem spółki jest Gmina, które na podstawie umowy będzie nakładać na spółkę określone obowiązki, egzekwować prawidłową realizację zadań, za co będzie pokrywać koszty działalności w formie rekompensat.
Nie ulega wątpliwości, że skarżąca spółka nie została utworzona w celu prowadzenia działalności gospodarczej w warunkach wolnego, konkurencyjnego rynku, nie jest nastawiona na osiągnięcie jak najwyższego zysku. Wykonuje w zakreślonym zakresie zadanie własne Gminy. W związku z powyższym pełni rolę tzw. innego podmiotu prawa publicznego, którego działalność polega na wykonywaniu zadań publicznych przynależnych Gminie.
Zdaniem Sądu, wyłącznie tej działalności spod opodatkowania nie spowoduje znaczących zakłóceń konkurencji, ponieważ zadaniem spółki nie będzie maksymalizacja zysku, lecz legalne, rzetelne i gospodarne zarządzanie środkami finansowymi w celu realizacji zadań własnych Gminy w zakresie edukacji publicznej, kultury fizycznej i turystyki, w tym terenów rekreacyjnych i urządzeń sportowych oraz utrzymania gminnych obiektów i urządzeń użyteczności publicznej oraz obiektów administracyjnych. Spółka należąca do Gminy będzie wykonywała dokładnie te same zadania, które w ramach zadań własnych musiałaby wykonać Gmina.
W związku z powyższym w ocenie Sądu, za zasadne należy uznać wskazane w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, poprzez ich błędną wykładnię.
Natomiast niezasadne są zarzuty procesowe naruszenia art. 14 b § 1 w związku z art. 14 b § 3 O.p., jak również naruszenie art. 14c § 1 i 2 oraz art. 120 i 121 O.p. , w związku z art. 14h O.p. Indywidualna interpretacja została wydana przez właściwy organ, uwzględniła przedstawiony we wniosku stan faktyczny i oceniła stanowisko wnioskodawcy. Organ swoje stanowisko obszernie uzasadnił.
W toku ponownie przeprowadzonego postępowania Dyrektor KIS uwzględni przedstawioną powyżej argumentację, tj. prawidłową wykładnię ww. przepisów prawa materialnego.
W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1
pkt 1 lit. a p.p.s.a. orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku, tj. uchylił zaskarżoną interpretację.
O kosztach postępowania (punkt drugi sentencji wyroku) Sąd postanowił stosownie do art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając poniesiony przez skarżącą spółkę koszt wpisu od skargi (200,00 zł), wynagrodzenie należne jego pełnomocnikowi zawodowemu ustalone według stawek minimalnych zależnych od wartości przedmiotu sprawy (480,00 zł), zgodnie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2026 r. poz. 118) oraz równowartość opłaty skarbowej od dokumentu pełnomocnictwa procesowego (17,00 zł) – łącznie 697,00 zł.