Odnosząc się do podniesionej w zażaleniu trudnej obecnie sytuacji finansowej, Dyrektor IAS stwierdził, że nie ma on uzasadnienia w zgromadzonym materiale dowodowym. Wskazana przez stronę kwota wynagrodzenia brutto 876,43 zł, to tylko część jej miesięcznych dochodów. Z akt sprawy wynika, że za okres od stycznia do kwietnia 2024 r. strona uzyskała dochód z działalności gospodarczej w wysokości 43.625,00 zł, co oznacza, że miesięczny dochód za ten okres wyniósł 10.906,25 zł. Po drugie, strona nie przedłożyła dowodów potwierdzających wystąpienie okoliczności świadczących o drastycznym pogorszeniu się sytuacji finansowej od maja 2024 r. Po trzecie, wskazana kwota krótkotrwałego obciążenia kredytowego w wysokości 150.000 zł dowodzi, że strona ma zdolność kredytową, zatem sytuacja finansowa pozwala na skorzystanie z krótkotrwałego obciążenia kredytowego w znacznej kwocie. Z akt sprawy wynika, że strona nie poinformowała organu egzekucyjnego o krótkoterminowym obciążeniu kredytowym w wysokości 150.000 zł, stąd zarzut o niewzięciu przez organ egzekucyjny pod uwagę tego faktu jest chybiony. Naczelnik podjął również wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli oraz prowadził postępowanie w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania.
Wyjaśniając kwestię zawarcia porozumienia w sprawie sprzedaży nieruchomości oraz zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego prowadzonego w banku, organ nadzoru zaznaczył, że jednostronne oświadczenie woli w zakresie spłaty zobowiązań podatkowych w bliżej niesprecyzowanym terminie nie stanowi "uzgodnień" z wierzycielem w zakresie odstąpienia od dochodzenia należności podatkowych w drodze postępowania egzekucyjnego. Wobec strony nie została wydana promesa niewystawiania tytułów wykonawczych. Pismami z 21 września i 23 listopada 2021 r. skarżąca wniosła o rozliczenie i podanie wartości dotyczących zadłużeń podatkowych oraz wskazała, że "w najbliższym czasie planuje sprzedaż nieruchomości i całkowitą spłatę zadłużenia", ale organ nie posiadał informacji na temat daty planowanej sprzedaży nieruchomości, w związku z czym brak było podstaw do niepodejmowania działań zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych. Ponadto podniesione przez stronę nieprawidłowości dotyczące zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego, dokonanego zawiadomieniem z 29 grudnia 2021 r., nie mogą być przedmiotem rozpoznania w sprawie zainicjowanej wnioskiem o umorzenie kosztów egzekucyjnych. Skargę na czynność egzekucyjną strona mogła wnieść w terminie 7 dni od dnia otrzymania tego zawiadomienia, na podstawie art. 54 u.p.e.a.
Dyrektor IAS stwierdził zasadność umorzenie postępowania w zakresie części wniosku z uwagi na jego bezprzedmiotowość, ponieważ w zawiadomieniu z 29 grudnia 2021 r. Naczelnik wskazał naliczone koszty egzekucyjne w wysokości 21.937,46 zł, a w toku postępowania egzekucyjnego uzyskał na poczet kosztów egzekucyjnych łącznie kwotę 12.106,47 zł. Wniosek strony obejmował też umorzenie kosztów egzekucyjnych przypisanych do zmienionego tytułu wykonawczego (129,04 zł), ale koszty te zostały skarżącej zwrócone, brak zatem przesłanek do merytorycznego rozpatrzenia wniosku w zakresie umorzenia kosztów egzekucyjnych w pozostałej wnioskowanej kwocie 9.830,99 zł z uwagi na brak przedmiotu wniosku.
Zaskarżając powyższe postanowienie w części dotyczącej odmowy umorzenia kosztów egzekucyjnych w kwocie 11.977,43 zł, strona zarzuciła mu naruszenie:
1. art. 64e u.p.e.a. przez odmowę umorzenia kosztów egzekucyjnych, mimo istnienia szczególnych okoliczności uzasadniających takie umorzenie;
2. art. 7 ust. 1 u.p.e.a. przez naruszenie zasady proporcjonalności, polegające na obciążeniu skarżącej kosztami egzekucyjnymi, pomimo że cel postępowania egzekucyjnego został osiągnięty w całości;
3. art. 8 K.p.a. w zw. z art. 64e u.p.e.a. przez działanie naruszające zasadę zaufania do organów administracji publicznej oraz niedochowanie ustaleń poczynionych ze skarżącą w trakcie postępowania egzekucyjnego;
4. art. 64e w zw. z art. 64 § 1 pkt 2 u.p.e.a. przez brak uwzględnienia szczególnych okoliczności sprawy, w tym dobrowolnej spłaty zobowiązań przez skarżącą, co uzasadniało umorzenie kosztów egzekucyjnych;
5. art. 64 § 1 pkt 2 u.p.e.a. w zw. z art. 64e u.p.e.a. przez wydanie postanowienia w sposób nieuwzględniający interesu skarżącej oraz niezachowanie równowagi między interesem publicznym a interesem zobowiązanego.
Jednocześnie skarżąca wniosła uchylenie postanowienia w zaskarżonej części oraz poprzedzającego go postanowienia organu egzekucyjnego i zasądzenie kosztów sądowych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu skargi strona podkreśliła, że umorzenie kosztów egzekucyjnych stanowiło element ustaleń poczynionych z organem podatkowym, który przy ustalaniu warunków spłaty zobowiązań podatkowych wskazał, iż w przypadku dokonania sprzedaży nieruchomości stanowiącej jej własność organ zaniecha dochodzenia kosztów egzekucyjnych jako należności ubocznych. W ocenie strony zaskarżone postanowienie narusza fundamentalne zasady, którymi powinny kierować się organy egzekucyjne w toku postępowania administracyjnego. Godzi nie tylko w elementarne poczucie sprawiedliwości, ale również w zasady wynikające z art. 64e u.p.e.a. oraz art. 7 i art. 8 K.p.a., które powinny znajdować zastosowanie w sprawach tego rodzaju. Dokonując dobrowolnej spłaty zaległości, skarżąca przyczyniła się do osiągnięcia celu postępowania egzekucyjnego (zaspokojenie należności publicznoprawnej). Decyzja o dochodzeniu kosztów egzekucyjnych w tej sytuacji jest nie tylko nieproporcjonalna, ale także sprzeczna z istotą przepisów regulujących postępowanie egzekucyjne, które zakładają, że działania organów mają być adekwatne i racjonalne, a także uwzględniać szczególne okoliczności sprawy. Natomiast przyjęcie, że wyłącznie interes publiczny nie może uzasadniać umorzenia kosztów egzekucyjnych, jest niezasadne ze względu na użycie w art. 64e § 1 u.p.e.a. alternatywy nierozłącznej. Chcąc spełnić swoje zobowiązania podatkowe, skarżąca zdecydowała się na sprzedaż nieruchomości, a takie działanie świadczy o jej dobrej woli i odpowiedzialnym podejściu do kwestii regulowania zobowiązań. Podjęła tę decyzję w zaufaniu do informacji uzyskanych od organu, który telefonicznie przekazał jej, że spłata zadłużenia w całości pozwoli na uniknięcie dochodzenia kosztów ubocznych. Obciążenie jej kosztami egzekucyjnymi pozostaje w sprzeczności z tymi ustaleniami, co narusza zasadę zaufania obywateli do organów administracji publicznej. Działanie organów nie może prowadzić do wprowadzenia obywatela w błąd co do konsekwencji jego działań, zwłaszcza gdy obywatel działał w dobrej wierze i podjął istotne kroki zmierzające do spełnienia swoich zobowiązań. Zasada proporcjonalności wymaga, aby działania organów były adekwatne do celu, jaki ma być osiągnięty, oraz aby uwzględniały zarówno interes publiczny, jak i słuszny interes stron. Cel egzekucji został w pełni zrealizowany przez dobrowolną spłatę zobowiązań przez skarżącą, co wyklucza konieczność nakładania na nią dodatkowych kosztów. Dochodzenie kosztów egzekucyjnych w sytuacji, gdy zobowiązanie zostało już wykonane, stanowi nadmierne obciążenie skarżącej i nie znajduje uzasadnienia w przepisach prawa, ani w realiach sprawy. Ponadto, rozstrzygając sprawę negatywnie, organ powinien przedstawić wyczerpujące uzasadnienie, dlaczego w danej sytuacji interes publiczny wyklucza możliwość pozytywnego rozstrzygnięcia sprawy, a także szczegółowo wyjaśnić, na czym ten interes polega.
W odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, Dyrektor IAS podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Na rozprawie, która odbyła się 26 czerwca 2025 r., Sąd przeprowadził dowód z aktu notarialnego z 28 grudnia 2021 r., zawierającego umowę sprzedaży nieruchomości na okoliczność uzgodnień zawartych między sprzedającymi a skarżącą dotyczących spłaty jej zadłużenia oraz z pisma Naczelnika z 30 listopada 2021 r. Pełnomocnik skarżącej oświadczył, że ustaliła ona z organem egzekucyjnym sposób spłaty zadłużenia polegający na tym, że nabywcy nieruchomości zobowiązali się zapłacić cenę za nią bezpośrednio na konto organu egzekucyjnego.
Sąd zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie rozważań zaznaczyć należy, że sądowa kontrola zaskarżonego postanowienia musi w pierwszej kolejności dotyczyć tych ewentualnych naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na prawidłowe ustalenie podstawy faktycznej rozstrzygnięć organów administracji publicznej. Istotne znaczenia ma przy tym materialnoprawna podstawa rozstrzygnięcia, a tą w kontrolowanej sprawie są przepisy art. 64e u.p.e.a., regulujące możliwości umorzenia kosztów egzekucyjnych. Podkreślenia wymaga też, że powyższy przepis został przez organy obu instancji zastosowany w brzmieniu do 19 lutego 2021 r. oraz od 20 lutego 2021 r. Zgodnie z art. 64e § 2 pkt 2 u.p.e.a. (w brzmieniu do 19 lutego 2021 r.) koszty egzekucyjne mogą być umorzone, jeżeli za umorzeniem przemawia ważny interes publiczny. Natomiast w myśl art. 64e § 2 pkt 1 lit. a u.p.e.a. (w brzmieniu od 20 lutego 2021 r.) koszty egzekucyjne mogą być umorzone na wniosek zobowiązanego, jeżeli za umorzeniem przemawia ważny interes zobowiązanego lub interes publiczny. Wprawdzie skarżąca, wnosząc o umorzenie kosztów egzekucyjnych, nie powołała się wprost na swój ważny interes ani na interes publiczny, jednakże z uzasadnienia, które przedstawiła wynika, że organ egzekucyjny przystał na jej propozycję, aby w akcie notarialnym zawierającym umowę sprzedaży przez nią nieruchomości kupujący tę nieruchomość zobowiązali się m. in. do spłaty jej zadłużenia wobec obu wierzycieli skarbowych (Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] i Naczelnika Urzędu Skarbowego [...]), a pomimo tych ustaleń organ dokonał zajęcia rachunku bankowego skarżącej i obciążył ją kosztami egzekucyjnymi.
Dodać też należy, że instytucja umorzenia kosztów egzekucyjnych, bez względu na brzmienie ww. art. 64e § 2 u.p.e.a., ma charakter uznaniowy. Zaznaczyć przy tym należy, że aby organ rozpoczął rozważania co do wyboru, czy koszty egzekucyjne umorzyć, czy nie, musi zbadać, czy wystąpiła którakolwiek z przesłanek umorzenia wskazana w obowiązującym w danym stanie faktycznym przepisie u.p.e.a., bowiem granice przedmiotowe postępowania w sprawie umorzenia kosztów egzekucyjnych wyznaczają koszty egzekucyjne powstałe w związku z prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym i ustawowo określone przesłanki umorzenia tych kosztów.
Regulacja zawarta w art. 18 u.p.e.a. odsyła do odpowiedniego stosowania przepisów K.p.a. w postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zatem organ egzekucyjny, rozpatrując wniosek o umorzenie kosztów egzekucyjnych, jest obowiązany do podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, co konkretyzuje się obowiązkiem wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a.). Postanowienie rozpatrujące wniosek zobowiązanego o umorzenie kosztów egzekucyjnych powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne (art. 124 § 2 K.p.a.), natomiast organy powinny prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania (art. 8 § 1 K.p.a.).
Biorąc pod uwagę przedstawione wyżej regulacje, zastrzeżenia Sądu w kontrolowanej sprawie wzbudza przede wszystkim brak niezbędnych ustaleń w zakresie należności objętej wnioskiem skarżącej. W złożonym w kwietniu 2022 r. piśmie skarżąca wniosła o umorzenie kosztów egzekucyjnych nie precyzując ich kwoty. Uzasadniając wniosek wskazała ogólną kwotę zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w banku w P., dokonanego zawiadomieniem z 29 grudnia 2021 r. Wśród zajętych kwot była również kwota 21.937,46 wskazana jako kwota kosztów egzekucyjnych. Tę kwotę, po sprecyzowaniu jej przez skarżącą w piśmie z czerwca 2022 r., organ egzekucyjny przyjął do rozpatrzenia, przy czym w zakresie kwoty 9.960,03 zł umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe. Organ nadzoru wyjaśnił, że w postępowaniu egzekucyjnym Naczelnik uzyskał na poczet kosztów egzekucyjnych łącznie kwotę 12.106,47 zł, ale skarżącej zwrócono z tej kwoty 129,04 zł, zatem brak przesłanek do merytorycznego rozpatrzenia wniosku w zakresie umorzenia kosztów egzekucyjnych w kwocie 9.830,99 zł. Wyjaśnienie tej kwestii zdaniem Sądu jest niezrozumiałe. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia nie wynika bowiem, czy wyegzekwowana kwota 12.106,47 zł stanowi całość kosztów egzekucyjnych obciążających skarżącą. Z tej kwoty zwrócono jej 129,04 zł (w przypadku tej zwróconej kwoty umorzenie postępowania jest zasadne), ale z uzasadnienia nie wynika, czy pozostała kwota 9.830,99 zł, co do której postępowanie uznano za bezprzedmiotowe, jest kwotą, która podlega egzekucji. Na podstawie uzasadnienia postanowienia organu nadzoru (jak i uzasadnienia poprzedzającego go postanowienie organu egzekucyjnego) nie sposób stwierdzić czy żądanie skarżącej zostało w pełni rozpatrzone. Jest to o tyle istotne, że w swoim wniosku, jak i w zażaleniu oraz skardze, strona powołuje się na ustalenia poczynione z organem egzekucyjnym dotyczącym spłaty jej zobowiązań po zbyciu nieruchomości. W tej sytuacji do rozpatrzenia złożonego przez nią wniosku niezbędne jest wyjaśnienie przez organ jakich czynności ww. koszty egzekucyjne dotyczą.
Należy również zauważyć, że w aktach administracyjnych znajduje się zawiadomienie z 29 grudnia 2021 r. o zajęciu rachunku bankowego skarżącej w banku w P., opiewające na łączną kwotę zajęcia 231.677,82 zł, ale jest też pismo Banku z tej samej daty, które stanowi odpowiedź na to zajęcie. Bank informuje w nim organ egzekucyjny, że nie może przystąpić do realizacji zajęcia, ponieważ nie prowadzi rachunku bankowego dla skarżącej. Wniosek skarżącej został złożony prawie po 4 miesiącach od tego zawiadomienia, ale organ nadzoru nie wyjaśnił w jaki sposób wyegzekwowane zostały od skarżącej koszty egzekucyjne, poza tym, że wyegzekwowano tytułem tych kosztów kwotę 12.106,47 zł.
Ustalenia i rozważania organu nadzoru dotyczące podnoszonego przez skarżącą porozumienia z organem egzekucyjnym w kwestii sprzedaży nieruchomości i spłaty zadłużenia można uznać za zasadne jedynie częściowo. Faktycznie skarżąca we wrześniu i listopadzie 2021 r. otrzymała zestawienia swoich zaległości podatkowych, choć dokumentów tych w aktach administracyjnych brak, tak jak i wniosków skarżącej w tym zakresie. Jeden z takich wniosków, z 23 listopada 2021 r., przedłożyła do akt administracyjnych sama skarżącą. Dołączyła również kopie przelewów podatkowych dokonanych 29 grudnia 2021 r. przez P. N. i H. N. na rachunek zobowiązanej A. G.. Na rozprawie Sąd przeprowadził dowód z przedłożonego przez skarżącą aktu notarialnego z 28 grudnia 2021 r. zawierającego umowę sprzedaży przez nią H. i P. małżonkom N. lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość. W umowie tej małżonkowie N. zobowiązali się zapłacić cenę za nabywaną nieruchomość spłacając zadłużenie skarżącej m. in. wobec Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] i Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] w łącznej kwocie 213.610,13 zł (212.293,53 zł + 1.316,60 zł). Te okoliczności w swoich rozważaniach całkowicie pominął organ nadzoru. Nie zauważył przy tym, że nie wypowiedział się na ich temat również organ egzekucyjny. Dyrektor IAS stwierdził, że organ egzekucyjny nie posiadał informacji na temat daty planowanej sprzedaży nieruchomości, w związku z czym brak było podstaw do niepodejmowania działań zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych. Nie sprecyzował przy tym jakie środki egzekucyjne wobec skarżącej zostały zastosowane, bo przecież nie mógł mieć na myśli zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego skarżącej w banku z 29 grudnia 2021 r., skoro Bank ten rachunku bankowego dla skarżącej nie prowadził. Poza tym nie wyjaśnił na jakiej podstawie przyjął spłatę zaległości podatkowych skarżącej dokonaną przez nabywców jej nieruchomości. Podkreślenia również wymaga, że mimo skierowania sprawy na rozprawę i prawidłowego zawiadomienia Dyrektora IAS o jej terminie, za organ ten nie stawił się nikt, aby umożliwić Sądowi wyjaśnienie przedstawionych wyżej wątpliwości.
Sąd podkreśla, że powyższe okoliczności powinny być przez organ nadzoru wyjaśnione. Z zaskarżonego postanowienia wynika, że postępowania egzekucyjne były wobec skarżącej prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych z 1 lipca 2019 r., 24 listopada 2020 r., 19 kwietnia 2021 r., 16 listopada 2021 r., 17 listopada 2021 r., 18 listopada 2021 r., 29 listopada 2021 r. (Naczelnik Urzędu Skarbowego) oraz 3 lipca 2019 r. i 7 grudnia 2021 r. (Naczelnik Urzędu Skarbowego), czyli tytułów wystawionych w okresie prawie dwóch i pół roku. Nie wynika z niego jednak jakie czynności egzekucyjne (i kiedy) zostały podjęte na podstawie poszczególnych tytułów wykonawczych i w związku z tym jakie koszty egzekucyjne obciążają z tego tytułu skarżącą. Organ nadzoru nie wyjaśnił również, o czym była mowa wyżej, w jaki sposób wyegzekwował od skarżącej koszty egzekucyjne w kwocie, co do której odmówił jej ich umorzenia. Na uwagę zasługuje również okoliczność, że 29 grudnia 2021 r. nastąpiła spłata zadłużenia skarżącej przez małżonków N. (czy w całości, a jeżeli nie to w jakiej części – powinien ustalić to organ) i tego samego dnia organ egzekucyjny sporządził i wysłał do banku zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego skarżącej (nieskuteczne) obejmujące kwotę już spłaconych należności. Wprawdzie organ egzekucyjny wyjaśnił, że odpisy ww. tytułów wykonawczych zostały skarżącej skutecznie doręczone, a postępowania egzekucyjne zostały wszczęte przed datą dokonania przez nią wpłaty zaległości do wierzyciela dokonanej 20 grudnia 2021 r., ale dokumentów w tym zakresie brak, jak również w uzasadnieniach organów obu instancji brak konkretnych ustaleń w tym zakresie.
Podsumowując powyższe rozważania, Sąd stwierdza, że organ nadzoru nie wyjaśnił przedstawionych wyżej wątpliwości dotyczących okoliczności związanych z prowadzonymi postępowaniami egzekucyjnymi, z wysokością należnych z tytułu prowadzonych egzekucji kosztów egzekucyjnych, z zapłatą zaległości podatkowych i ewentualnymi negocjacjami dotyczącymi spłaty zadłużenia przez nabywców nieruchomości skarżącej jako formy zapłaty za tę nieruchomość. Ustalenia poczynione w sprawie nie wykluczają negocjacji skarżącej z organem egzekucyjnym, skoro ten przyjął spłatę zaległości podatkowych skarżącej od innego podmiotu.
Przedstawione wyżej braki prowadzonego postępowania wszczętego wnioskiem skarżącej o umorzenie kosztów egzekucyjnych spowodowały naruszenie przez organ nadzoru przepisów art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 8 § 1 i art. 124 § 2 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., a naruszenia te z przedstawionych wyżej powodów mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mimo zaskarżenia jedynie części postanowienia Dyrektora IAS, tj. tylko w zakresie odmowy umorzenia kwoty 11.997,43 zł, wobec braku niezbędnych w sprawie ustaleń, Sąd uznał za niezbędne zastosowanie regulacji wynikającej z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: "P.p.s.a."), który pozwala na uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości.
W okolicznościach kontrolowanej sprawy podkreślić również należy, że przesłanka interesu publicznego nie ma jednolitej definicji, oraz że w każdym przypadku przesłankę tę należy oceniać indywidualnie. Przez "interes publiczny" należy rozumieć nakaz postępowania w sposób respektujący wartości wspólne dla całego społeczeństwa. W interesie publicznym leży takie prowadzenie postępowania, by nie narażać strony na ponoszenie niecelowych kosztów. W interesie publicznym jest też takie działanie organu, które nie podważa do niego zaufania. Obowiązek działania organu w sposób budzący zaufanie do państwa i działań reprezentujących to państwo organów znajduje swoje umocowanie w wynikającej z art. 2 Konstytucji zasadzie demokratycznego państwa prawa, które urzeczywistnia zasadę sprawiedliwości społecznej. Nie chodzi przy tym jedynie o wykreowanie pozytywnego wizerunku organu w odbiorze społecznym, ale przede wszystkim o elementarne poczucie sprawiedliwości u obywateli, które wynika z uczciwości w działaniu organów przejawiającej się w proporcjonalności podejmowanych czynności. Państwo nie może wobec obywatela stosować instytucji procesowych przy wykorzystaniu aparatu urzędniczego w sposób, który budzi zasadnicze wątpliwości co do ich sprawiedliwości. Zasada zaufania do państwa stanowi fundament zasady demokratycznego państwa prawnego, ale również źródło innych zasad o bardziej szczegółowym charakterze, które odwołują się do idei zaufania w relacjach między państwem a jednostką. Zasada ochrony zaufania do państwa i prawa opiera się na założeniu, że organy władzy publicznej powinny działać w sposób lojalny i uczciwy względem jednostki, budzący w niej poczucie stabilności i bezpieczeństwa prawnego. Obywatel nie może pozostawać w uzasadnionym przekonaniu, że organ zastosował "kruczek prawny", by wywołać wobec niego negatywne skutki prawne, zwłaszcza w sytuacji, gdy sam podejmuje aktywne działania, by wobec państwa pozostać uczciwym (tu: sprzedać nieruchomość, aby uiścić zaległość podatkową). Z tego właśnie powodu sprzeczne z interesem publicznym jest takie prowadzenie postępowania egzekucyjnego, którego celem jest w zasadzie tylko obciążenie strony kosztami. Co do zasady postępowanie ma na celu wyegzekwowanie należności publicznej, a nie uzyskanie przez organ dodatkowych "korzyści" wynikających z uzyskania dodatkowych kosztów egzekucyjnych tylko z tego względu, że jest to dopuszczalne w świetle przepisów (tak NSA w wyroku z 19 grudnia 2018 r., II FSK 3602/16 - wyrok dostępny w bazie: publ. baza CBOSA).
Z uwagi na powyższe, przy ponownej ocenie wystąpienia przesłanki interesu publicznego w sprawie wnioskowanego umorzenia kosztów egzekucyjnych (po dokładnym ustaleniu stanu faktycznego sprawy) nie można abstrahować od czynności egzekucyjnych podjętych na podstawie wystawionych tytułów wykonawczych (i dat ich dokonania oraz dat doręczenia skarżącej tych tytułów wykonawczych), od których następnie naliczono koszty egzekucyjne. W ocenie Sądu, organ nie powinien ograniczać się tylko do stwierdzenia formalnych podstaw uruchomienia postępowania egzekucyjnego, ale powinien mieć także na względzie wymagania płynące z zasad ogólnych postępowania egzekucyjnego, wymienionych zarówno w u.p.e.a. (zasada celowości - art. 7 § 3 u.p.e.a.) i K.p.a. (zasada zaufania - art. 8 w zw. z art. 18 u.p.e.a.), jak i w samej Konstytucji RP (zasada proporcjonalności - art. 31 ust. 3 Konstytucji). Nie jest bowiem w interesie publicznym takie prowadzenie postępowania egzekucyjnego, którego celem jest w zasadzie tylko obciążenie strony kosztami tego postępowania.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 P.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżone postanowienie, orzekając o kosztach postępowania na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i 4 P.p.s.a. oraz § 1 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1687).