B. Na płaszczyźnie finansowej:
- opisany zespół składników materialnych i niematerialnych posiada i będzie posiadał na dzień wniesienia wkładu do Spółki samodzielność finansową pozwalającą na autonomiczne funkcjonowanie w obrocie gospodarczym, w ramach wkładu do Spółki przekazane zostaną środki pieniężne w kwocie 100.000 zł pozwalające Spółce na spłatę pożyczki udzielonej Spółce przez jednego ze wspólników oraz na płynne regulowanie zobowiązań wobec dostawców mediów do Lokali Użytkowych, czy-też np. koszty usuwania usterek w Lokalach Użytkowych;
- w podatkowej książce przychodów i rozchodów obowiązuje i będzie obowiązywał na dzień wniesienia wkładu do Spółki opisany wyżej układ 10 kont, który pozwala na przyporządkowanie przychodów i kosztów związanych z wynajmem i dzierżawą do Lokali Mieszkalnych oraz odrębnie do Lokali Użytkowych;
- możliwe jest obecnie i możliwe będzie na dzień wniesienia wkładu do Spółki "ręczne" wyliczenie wyniku finansowego osiągniętego na świadczeniu najmu i dzierżawy Lokali Mieszkalnych oraz odrębnie na świadczeniu najmu Lokali Użytkowych.
C. Na płaszczyźnie funkcjonalnej: opisany zespół składników, który będzie przedmiotem wkładu do Spółki będzie na dzień wniesienia wkładu do Spółki, stanowić potencjalnie niezależne przedsiębiorstwo, którego materialną substancją są i będą Lokale Użytkowe położone w różnych lokalizacjach, oddane w najem podmiotom trzecim, przy czym byłoby to przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące zadania gospodarcze polegające na wynajmie Lokali Użytkowych.
Opisany we wniosku przedmiot wkładu do Spółki będzie wystarczający do samodzielnego wykonywania zadań w zakresie wynajmowania Lokali Użytkowych przez Spółkę, a dalsze prowadzenie działalności przez wydzieloną w postaci wkładu do Spółki zorganizowaną część przedsiębiorstwa nie będzie wymagało udziału pozostałych struktur przedsiębiorstwa Wnioskodawczyni. Specyfika wynajmowania Lokali Użytkowych położonych w różnych lokalizacjach, w tym w różnych miastach (W. , P., Ł.) powoduje bowiem, że podstawowym substratem majątkowym są same Lokale Użytkowe.
Zapewnienie Spółce środków pieniężnych w kwocie 100.000 zł pozwoli na spłatę pożyczki zaciągniętej przez Spółkę u jednego ze wspólników Spółki oraz na płynne regulowanie zobowiązań Spółki względem dostawców mediów w zakresie w jakim koszty mediów nie będą ponoszone bezpośrednio przez najemcę danego Lokalu Użytkowego do czasu uzyskania pierwszych przychodów z najmu Lokali Użytkowych za okres od dnia wniesienia wkładu do Spółki w postaci tych Lokali Użytkowych. Spółka nie będzie potrzebowała pracowników, bo wszystkie czynności faktyczne i prawne związane z obsługą umów najmu Lokali Użytkowych i pozostałych czynności związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej przez Spółkę będzie wykonywała siłami Wnioskodawczyni i Jej małżonka jako członków zarządu Spółki. W razie potrzeby usunięcia awarii, czy przeprowadzenia remontu danego Lokalu Użytkowego, Spółka będzie kupowała usługi w tym zakresie od podmiotów trzecich. Wniesienie aportu do Spółki nastąpi z uzasadnionych przyczyn ekonomicznych.
Wnioskodawczyni uzupełniła opis zdarzenia przyszłego i wskazała, że zobowiązania wynikające z faktur za okres do dnia poprzedzającego dzień wniesienia Lokali Użytkowych wkładem do Spółki, zostaną przez Wnioskodawczynię uregulowane w terminach wynikających z umowy z danym dostawcą, a z uwagi na to, że będą dotyczyły okresu do dnia poprzedzającego dzień wniesienia Lokali Użytkowych wkładem do Spółki, to Wnioskodawczyni stwierdza, że zobowiązania te zostaną uregulowane już po dokonaniu transakcji wniesienia wkładu do Spółki. W tym miejscu Wnioskodawczyni uzupełnia opis stanu faktycznego dodając, że Wnioskodawczynię jako właściciela Lokali użytkowych obciąża także obowiązek wpłat na rzecz wspólnot mieszkaniowych, z terminem płatności 10 dnia każdego miesiąca z góry. W sytuacji zatem gdy wkład do Spółki zostanie wniesiony w trakcie miesiąca kalendarzowego powstanie potrzeba rozliczenia części wpłat na rzecz wspólnot mieszkaniowych przypadającej proporcjonalnie na okres od dnia wniesienia wkładu do Spółki do końca miesiąca, w którym wkład do Spółki został wniesiony. Wnioskodawczyni wystawi na Spółkę notę obciążeniową za ten okres i uzyska od Spółki zwrot kwoty określonej w nocie obciążeniowej.
W działalności gospodarczej Wnioskodawczyni w odniesieniu do Lokali Użytkowych mających być przedmiotem wkładu do Spółki na dzień wniesienia wkładu do Spółki będą występować zobowiązania wobec dostawców mediów do Lokali Użytkowych oraz zobowiązania z tytułu wpłat do wspólnot mieszkaniowych. Spółka nie przejmie zobowiązań Wnioskodawczyni wobec dostawców mediów do Lokali Użytkowych, do których prawa i obowiązki zostaną przeniesione z Wnioskodawczyni na Spółkę za okres do dnia poprzedzającego dzień wniesienia wkładu do Spółki. Spółka nie przejmie zobowiązań Wnioskodawczyni wobec wspólnot mieszkaniowych z tytułu dokonanych już przez Wnioskodawczynię wpłat na rzecz wspólnot mieszkaniowych. Jak to już wskazano w odpowiedzi na pierwsze pytanie: w sytuacji gdy wkład do Spółki zostanie wniesiony w trakcie miesiąca kalendarzowego powstanie potrzeba rozliczenia części wpłat na rzecz wspólnot mieszkaniowych przypadającej proporcjonalnie na okres od dnia wniesienia wkładu do Spółki do końca miesiąca, w którym wkład do Spółki został wniesiony. Wnioskodawczyni wystawi na Spółkę notę obciążeniową za ten okres i uzyska od Spółki zwrot kwoty określonej w nocie obciążeniowej.
Wnioskodawczyni wskazała, że przedmiot aportu (prawo własności Lokali Użytkowych) przed wniesieniem go wkładem do Spółki nie został i nie zostanie wyodrębniony na podstawie jakiegokolwiek dokumentu potwierdzającego faktyczne wyodrębnienie działalności dotyczącej Lokali Użytkowych w strukturze organizacyjnej działalności gospodarczej Wnioskodawczyni. Lokale Użytkowe nie są wyodrębnione w jednoosobowej działalności gospodarczej Wnioskodawczyni w formie odrębnego działu, wydziału czy oddziału - co wynika z tego, że Lokale Użytkowe położone są w różnych lokalizacjach, choć dwa Lokale użytkowe położone są w jednej lokalizacji w W. a dwa inne Lokale Użytkowe w innej Lokalizacji w W.. Lokale Użytkowe nie zostały w jednoosobowej działalności gospodarczej Wnioskodawczyni w wyodrębnione na podstawie statutu, regulaminu, zarządzenia lub innego aktu o podobnym charakterze - bowiem żaden z tego rodzaju aktów prawnych w ramach działalności gospodarczej prowadzonej przez Wnioskodawczynię nie obowiązuje.
W rezultacie możliwe jest ustalenie na dzień złożenia niniejszego wniosku i będzie możliwe ustalenie na dzień poprzedzający dzień wniesienia wkładu do Spółki czy dany przychód lub koszt jest przychodem lub kosztem z działalności obejmującej świadczenie usług najmu dotyczących Lokali Mieszkalnych czy też z działalności dotyczącej Lokali Użytkowych, a zatem możliwe jest przyporządkowanie składników majątku oraz należności i zobowiązań do wyodrębnionej działalności dotyczącej Lokali Użytkowych. Natomiast określenie wyniku finansowego na działalności obejmującej najem Lokali Użytkowych i odrębnie na działalności obejmującej najem Lokali Mieszkalnych wymaga i wymagać będzie na dzień wniesienia wkładu do Spółki "ręcznego wyliczenia" w drodze odjęcia od sumy przychodów z działalności obejmującej najem Lokali Użytkowych sumę kosztów z działalności obejmującej najem Lokali Użytkowych oraz odrębnie w drodze odjęcia od sumy przychodów z działalności obejmującej najem Lokali Mieszkalnych sumę kosztów z działalności obejmującej najem Lokali Mieszkalnych. "Środki pieniężne w kwocie 100 000 zł przekazane w ramach wkładu do Spółki" należy rozumieć jako element wkładu niepieniężnego "przypisanego" do Lokali użytkowych.
Na tle przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego sformułowano następujące pytanie (oznaczone we wniosku nr [...]): czy prawidłowe jest stanowisko wnioskodawczyni, że wniesienie opisanego we wniosku wkładu do Spółki będzie zbyciem zorganizowanej części przedsiębiorstwa, o której mowa w art. 2 pkt 27e ustawy VAT i jako takie będzie zbyciem, do którego nie mają, zgodnie z art. 6 pkt 1 ustawy VAT, zastosowania przepisy ustawy VAT?
Wnioskodawczyni stoi na stanowisku, że opisany we wniosku wkład do Spółki zespołu składników materialnych i niematerialnych, rozpatrywany z uwzględnieniem przeniesienia z mocy prawa (art. 678 § 1 K.c.) praw i obowiązków z umów najmu - będzie stanowił zorganizowaną część przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 2 pkt 27e ustawy VAT, a tym samym zbycie (dostawa) tego zespołu składników materialnych i niematerialnych, w drodze wniesienia wkładem do Spółki, będzie wyłączona z opodatkowania podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 6 pkt 1 ustawy VAT.
Wnioskodawczyni przedstawiła uzasadnienie do uznania przedmiotu wkładu za zorganizowaną część przedsiębiorstwa. Zaznaczyła, że całościowa analiza przedmiotu planowanego wkładu do Spółki opisanego we wniosku, sposobu wyodrębnienia organizacyjnego, funkcjonalnego i finansowego oraz przeznaczenia do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie wynajmowania Lokali Użytkowych, a także treści powołanych przepisów prawa i przytoczonego orzecznictwa sądów administracyjnych - wszystko to prowadzi do wniosku, że dla takiego przedmiotu wkładu do Spółki jak opisany w złożonym wniosku zostaną spełnione wszystkie przesłanki do uznania przedmiotu planowanej transakcji za zorganizowaną część przedsiębiorstwa, w rozumieniu art. 2 pkt 27e ustawy VAT. W sytuacji, gdy przedmiot planowanego wkładu do Spółki będzie stanowił zorganizowaną część przedsiębiorstwa, to jego zbycie w formie wniesienia wkładu będzie podlegało wyłączeniu z opodatkowania na podstawie art. 6 pkt 1 ustawy VAT.
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia 18 lipca 2025 r., nr [...], stwierdził, że stanowisko, które Wnioskodawczyni przedstawiła we wniosku jest nieprawidłowe.
W motywach rozstrzygnięcia organ podkreślił, że ze względu na szczególny charakter przepisu art. 6 pkt 1 ustawy VAT, winien on być interpretowany ściśle, co oznacza, że ma zastosowanie wyłącznie w przypadku zbycia (a zatem wszelkich czynności, w ramach których następuje przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel) przedsiębiorstwa (w rozumieniu K.c.) lub zorganizowanej jego części, zdefiniowanej w art. 2 pkt 27e ustawy VAT.
Organ wyjaśnił, że w świetle ustawy VAT - co do zasady - dostawa nieruchomości stanowi dostawę towarów podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT. W wyjątkowych okolicznościach dostawa nieruchomości może zostać uznana za czynność niepodlegającą opodatkowaniu, tj. w przypadku spełnienia przesłanek kwalifikacji nieruchomości będących przedmiotem dostawy jako przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa. Z kolei okolicznością determinującą możliwość wyłączenia, na mocy art. 6 pkt 1 ustawy, stosowania przepisów ustawy do czynności sprzedaży określonego zespołu składników niematerialnych i materialnych, jest takie ich zorganizowanie, żeby wspomniany zespół mógł służyć do prowadzenia działalności gospodarczej. Zespół składników materialnych i niematerialnych obejmować powinien elementy niezbędne do samodzielnego prowadzenia działań gospodarczych, którym służy w strukturze przedsiębiorstwa.
Zdaniem organu analiza przedstawionych okoliczności sprawy na tle przywołanych przepisów prawa prowadzi do wniosku, że planowane wniesienie wkładu do Spółki będzie stanowiło dostawę składników majątkowych i nie będzie transakcją zbycia zorganizowanej części przedsiębiorstwa, ze względu na niespełnienie przesłanek zawartych w regulacji art. 2 pkt 27e ustawy VAT. W odniesieniu do zorganizowanej części przedsiębiorstwa konieczne jest istnienie w pierwszej kolejności zespołu składników materialnych i niematerialnych, które są odpowiednio wyodrębnione w prowadzonym przedsiębiorstwie. Jak wiadomo "zespół" cechuje się formą złożoną z różnych składników majątkowych danego przedsiębiorstwa, natomiast same Lokale Użytkowe, mimo że jest ich dziewięć, stanowią wyłącznie pojedynczy element - jeden składnik majątku przedsiębiorstwa, któremu nie sposób przypisać miana zespołu.
Podkreślono, że analiza wskazanego przez wnioskodawczynię zakresu transakcji wskazuje, że jej przedmiotem będą elementy typowe dla transakcji nieruchomościowych opodatkowanych podatkiem VAT takie jak: grunty, budynki i ich części wspierające funkcjonowanie Lokali Użytkowych jako całości, a także prawa i obowiązki z umów najmu dotyczących powierzchni Lokali Użytkowych, które przechodzą na kupującego z mocy prawa.
Organ stwierdził, że w rezultacie, przedmiot planowanej transakcji nie będzie spełniał podstawowej przesłanki do uznania go za zorganizowaną część przedsiębiorstwa, bowiem nie stanowi zespołu składników materialnych i niematerialnych w rozumieniu ustawy. Co również istotne, definicja zorganizowanej części przedsiębiorstwa wymaga zaistnienia stosownych wyodrębnień na trzech płaszczyznach (organizacyjnej, finansowej i funkcjonalnej) w prowadzonym przedsiębiorstwie.
W odniesieniu do wyodrębnienia organizacyjnego - zorganizowana część przedsiębiorstwa powinna mieć swoje miejsce w strukturze organizacyjnej podatnika jako dział, wydział, oddział itp., które to wyodrębnienie powinno być dokonane na bazie statutu, regulaminu lub innego aktu o podobnym charakterze. Jednak okoliczności przedstawione w opisie sprawy nie spełniają powyższego warunku, ponieważ - jak wskazała wnioskodawczyni - Lokale Użytkowe nie zostały i nie zostaną wyodrębnione na podstawie jakiegokolwiek dokumentu potwierdzającego faktyczne wyodrębnienie działalności dotyczącej Lokali Użytkowych w strukturze organizacyjnej działalności gospodarczej wnioskodawczyni. Prowadzona przez wnioskodawczynię jednoosobowa działalność gospodarcza w części dot. Lokali Użytkowych nie cechuje się wymaganą strukturą organizacyjną. Tym samym, dla działalności w zakresie najmu Lokali Użytkowych nie został zachowany organizacyjny aspekt wyodrębnienia zespołu składników tworzących tę część przedsiębiorstwa wnioskodawczyni, ponieważ nie posiada ona żadnego z aktów (statutu, regulaminu, zarządzenia lub innego dokumentu), który takie wyodrębnienie potwierdza. Organ wskazał więc, że transakcja ograniczająca się do zbycia Lokali Użytkowych wraz z pozostałymi składnikami odnoszącymi się wyłącznie do tych nieruchomości, nie będzie stanowiła zorganizowanego i autonomicznego "zespołu" składników majątkowych. Ponadto, przedmiotu wniesienia do Spółki nie można uznać za dostawę zorganizowanej części przedsiębiorstwa również z tego względu, że zgodnie z definicją ustawową zorganizowana część przedsiębiorstwa obejmuje m.in. zarówno zespół składników materialnych i niematerialnych, jak i zobowiązania odnoszące się do przenoszonych składników. Tym samym, aby zespół składników mógł być uznany za zorganizowaną część przedsiębiorstwa konieczne jest, aby obejmował zobowiązania - co w sprawie wnioskodawczyni nie będzie miało miejsca.
W podsumowaniu organ stwierdził, że wniesienie opisanego we wniosku wkładu do Spółki nie będzie zbyciem zorganizowanej części przedsiębiorstwa, o której mowa w art. 2 pkt 27e ustawy VAT i w konsekwencji transakcja wniesienia do Spółki tego wkładu nie będzie wyłączona z opodatkowania podatkiem VAT na podstawie art. 6 pkt 1 ustawy VAT.
W skardze z dnia 18 sierpnia 2025 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu Skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, zaskarżonej interpretacji zarzuciła:
1) naruszenie prawa materialnego polegające na błędzie wykładni przepisu prawa materialnego, tj. art. 2 pkt 27e ustawy VAT, poprzez błąd wykładni pojęcia zorganizowana część przedsiębiorstwa polegający na uznaniu, że w przypadku wniesienia wkładu opisanego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, przy uwzględnieniu szczegółowych uwarunkowań faktycznych opisanych we wniosku, planowany wkład do Spółki opisany we wniosku o wydanie interpretacji nie będzie zbyciem zorganizowanej części przedsiębiorstwa, o której mowa w art. 2 pkt 27e ustawy VAT, co doprowadziło organ do błędnego wniosku o braku zastosowania przepisu art. 6 pkt 1 ustawy VAT oraz błędnego wniosku o zastosowaniu art. 5 ust. 1 pkt 1 i art. 7 ust. 1 ustawy VAT, podczas gdy prawidłowa wykładnia wskazanego art. 2 pkt 27e ustawy VAT, uwzględniająca bogate orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego i Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej prowadzi do wniosku, że planowany wkład do Spółki opisany we wniosku o wydanie interpretacji będzie zbyciem zorganizowanej części przedsiębiorstwa, o której mowa w art. 2 pkt 27e ustawy VAT, a tym samym znajdzie zastosowanie przepis art. 6 pkt 1 ustawy VAT wyłączający wniesienie takiego wkładu z opodatkowania podatkiem od towarów i usług;
2) naruszenie prawa materialnego polegające na niewłaściwej ocenie organu co do zastosowania przepisu art. 6 pkt 1 ustawy VAT poprzez niewłaściwą ocenę co do zastosowania tego przepisu, polegającą na uznaniu, że przepis ten nie znajdzie zastosowania w sprawie objętej wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej, podczas gdy w realiach sprawy opisanych szczegółowo we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, po uwzględnieniu prawidłowej wykładni pojęcia zorganizowana część przedsiębiorstwa pomieszczonego w art. 2 pkt 27e ustawy VAT, uznać należało, że wkład opisany we wniosku będzie stanowił zorganizowaną część przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 2 pkt 27e ustawy VAT a to powinno przesądzić o konieczności przyjęcia przez organ, że w sprawie znajdzie zastosowanie art. 6 pkt 1 ustawy VAT;
3) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 14c § 1 i § 2 oraz art. 121 § 1 w związku z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. 2025 r., poz. 111 ze zm.; w skrócie: "o.p.") poprzez wydanie interpretacji VAT stwierdzającej nieprawidłowość stanowiska skarżącej, w sytuacji gdy uzasadnienie stanowiska organu stanowiące podstawę do stwierdzenia nieprawidłowości stanowiska skarżącej zostało oparte na:
- wskazanym w pkt 1 powyżej błędzie wykładni art. 2 pkt 27e ustawy VAT
- oraz na wskazanej w pkt 2 powyżej niewłaściwej ocenie organu co do zastosowania przepisów prawa materialnego art. 6 pkt 1 ustawy VAT.
W oparciu o sformułowane zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonej interpretacji, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Jednocześnie wniesiono o połączenia w celu łącznego rozpoznania sprawy objętej niniejszą skargą z drugą sprawą ze skargi z dnia 18 sierpnia 2025 r. na interpretację indywidualną z dnia 18 lipca 2025 r. dotyczącą przepisów ustawy PIT w zakresie skutków podatkowych planowanego wkładu do sp. z o.o. zespołu składników majątkowych opisanych szczegółowo w zaskarżonej interpretacji (dalej jako: Interpretacja PIT). Obie powołane interpretacje organu (Interpretacja VAT i Interpretacja PIT) zostały wydane w następstwie złożenia jednego wniosku Wnioskodawczyni z dnia 9 maja 2025 r., obie skargi z dnia 18 sierpnia 2025 r. na Interpretację VAT i na Interpretację PIT złożone przez skarżącą opierają się na tym samym stanie faktycznym, a definicje zorganizowanej części przedsiębiorstwa pomieszczone w art. 2 pkt 27e ustawy VAT oraz w art. 5a pkt 4 ustawy PIT są tożsame. Pozytywne rozpatrzenia tego wniosku przez Sąd służyłoby ekonomii procesowej.
W uzasadnieniu strona skarżąca rozwinęła i umotywowała sformułowane zarzuty, odnosząc się szczegółowo do stanu sprawy i poszczególnych fragmentów uzasadnienia zaskarżonej Interpretacji VAT. Zdaniem Skarżącej uwzględniając przytoczone przez nią bogate orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego, uznać należy że organ dopuścił się błędu wykładni art. 2 pkt 27e ustawy VAT, a wkład wnoszony do Spółki i opisany szczegółowo we wniosku będzie stanowił zorganizowaną część przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 2 pkt 27e ustawy VAT. Podkreślono, że wielość Lokali Użytkowych nie jest elementem zdarzenia przyszłego, który by wykluczał uznanie wkładu do Spółki za zorganizowaną część przedsiębiorstwa. W ocenie skarżącej naruszenie prawa materialnego polegające na niewłaściwej ocenie organu co do zastosowania przepisu art. 6 pkt 1 ustawy VAT polegało na błędnym uznaniu, że przepis ten nie znajdzie zastosowania w sprawie objętej wnioskiem o wydanie Interpretacji VAT, a znajdą zastosowanie art. 5 ust. 1 pkt 1 i art. 7 ust. 1 ustawy VAT.
W realiach sprawy opisanych szczegółowo we wniosku o wydanie Interpretacji VAT, po uwzględnieniu prawidłowej wykładni pojęcia zorganizowana część przedsiębiorstwa (opartej o przytoczone bogate orzecznictwo NSA i Trybunału Sprawiedliwości) uznać należało, że wkład do Spółki opisany we wniosku będzie stanowił zorganizowaną część przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 2 pkt 27e ustawy VAT a to powinno przesadzić o konieczności przyjęcia przez organ, że w sprawie znajdzie zastosowanie art. 6 pkt 1 ustawy VAT, a nie znajdą zastosowania art. 5 ust. 1 pkt 1 i art. 7 ust. 1 ustawy VAT.
W zakresie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 14c § 1 i § 2 oraz art. 121 § 1 w związku z art. 14h o.p. przez wydanie Interpretacji VAT stwierdzającej nieprawidłowość stanowiska Spółki, w sytuacji, gdy uzasadnienie stanowiska organu stanowiące podstawę do stwierdzenia nieprawidłowości stanowiska Spółki zostało oparte na wskazanym przez Skarżącą błędzie wykładni art. 2 pkt 27e ustawy VAT oraz na niewłaściwej ocenie organu co do zastosowania przepisów prawa materialnego art. 6 pkt 1 ustawy VAT (błędna ocena, że przepis ten nie znajdzie zastosowania) i art. 5 ust. 1 pkt 1 i art. 7 ust. 1 ustawy VAT (błędna ocena, że te przepisy znajdą zastosowanie).
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, zważył co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem skargi jest wydana przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej interpretacja indywidualna, w której na tle przedstawionego przez skarżącą stanu faktycznego i w kontekście art. 2 pkt 27e u.p.t.u. wyrażono stanowisko, według którego, opisany przez skarżącą aport (jako przedmiot transakcji) nie będzie spełniał podstawowej przesłanki do uznania go za zorganizowaną część przedsiębiorstwa, bowiem nie stanowi zespołu składników materialnych i niematerialnych w rozumieniu ustawy. Zdaniem organu zespół składników cechuje się formą złożoną z różnych składników majątkowych danego przedsiębiorstwa, natomiast opisane we wniosku lokale użytkowe, mimo że jest ich dziewięć, stanowią wyłącznie pojedynczy element - jeden składnik majątku przedsiębiorstwa, któremu nie sposób przypisać miana zespołu. Ponadto organ zwrócił uwagę, że lokale te nie są wyodrębnione w jednoosobowej działalności gospodarczej w formie odrębnego działu, wydziału czy oddziału. Organ zauważył także, że wkład do Spółki nie będzie obejmować zobowiązań wobec dostawców mediów do lokalu użytkowego.
W konkluzji organ uznał, że transakcja wniesienia opisanego we wniosku wkładu do Spółki nie będzie wyłączona z opodatkowania podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 6 pkt 1 u.p.t.u.
Według przeciwnego stanowiska skarżącej, całościowa analiza przedmiotu planowanego wkładu do Spółki, sposobu wyodrębnienia organizacyjnego, funkcjonalnego i finansowego oraz przeznaczenia do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie wynajmowania lokali użytkowych, a także treści powołanych przepisów prawa i przytoczonego orzecznictwa sądów administracyjnych, prowadzi do wniosku, że spełnione zostaną wszystkie przesłanki do uznania przedmiotu planowanej transakcji za zorganizowaną część przedsiębiorstwa, w rozumieniu art. 2 pkt 27e u.p.t.u.
W ocenie Sądu stanowisko organu zawarte w spornej interpretacji jest nieprawidłowe.
W świetle tak zarysowanej płaszczyzny sporu na wstępie rozważań wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 2 pkt 27e u.p.t.u. przez zorganizowaną część przedsiębiorstwa rozumie się organizacyjnie i finansowo wyodrębniony w istniejącym przedsiębiorstwie zespół składników materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązania, przeznaczonych do realizacji określonych zadań gospodarczych, który zarazem mógłby stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące te zadania.
Według art. 6 pkt 1 u.p.t.u. przepisów ustawy nie stosuje się do transakcji zbycia przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa.
Podkreślić w tym miejscu należy, że powołany wyżej art. 6 u.p.t.u. stanowi implementację art. 19 dyrektywy 112/2006/WE, będącego odpowiednikiem art. 5 ust. 8 poprzednio obowiązującej Szóstej Dyrektywy Rady (77/388/EWG) z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U.UE.L.77.145.1 ze zm.). Z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości zapadłego na tle ostatniego ze wskazanych przepisów wynika (np. wyroki z dnia 27 listopada 2003 r. w sprawie C-497/01; z dnia 10 listopada 2011 r. w sprawie C-444/10 oraz z dnia 19 grudnia 2018 r. w sprawie C-17/18), że jeśli Państwo Członkowskie wprowadziło zasadę, iż w przypadku przeniesienia całości lub części majątku przedsiębiorstwa, za wynagrodzeniem lub bez wynagrodzenia, albo w drodze aportu, nie następuje dostawa towarów, zasada ta ma zastosowanie do jakiegokolwiek przeniesienia przedsiębiorstwa lub jego samodzielnej części, obejmującej rzeczy ruchome, jak i wartości niematerialne, które łącznie stanowią podmiot lub część podmiotu zdolnego do prowadzenia samodzielnej działalności gospodarczej. Nabywca musi jednakże posiadać zamiar kontynuowania działalności tego przeniesionego przedsiębiorstwa lub jego części, a nie zaś jedynie natychmiastowej likwidacji tej działalności oraz sprzedaży nabytego majątku. Celem wyłączenia zbycia przedsiębiorstwa z opodatkowania podatkiem od wartości dodanej jest zapewnienie neutralności podatkowej takiej czynności, która obciążając stronę istotnym zobowiązaniem podatkowym tak rodziłaby prawo do odliczenia lub zwrotu podatku naliczonego.
Z uwagi na przedmiot opisanej we wniosku transakcji (wkład w postaci prawa odrębnej własności 9 lokali użytkowych), istotne dla rozstrzygnięcia tej sprawy jest stanowisko TSUE zajęte, w powołanym także przez skarżącą, postanowieniu z 16 stycznia 2023 r. (C-729/21). Postanowienie do zapadło w wyniku udzielenia odpowiedzi na pytania prejudycjalne sformułowane przez NSA w postanowieniu
z 27 lipca 2021 r. (I FSK 892/18; postanowienie to i orzeczenia powołane w dalszej części uzasadnienia dostępne jest na stronie internetowej:publ. CBOSA).
NSA w sentencji ww. postanowienia sformułował dwa pytania prejudycjalne - czy unijne przepisy dotyczące opodatkowania VAT należy interpretować w ten sposób, że dopuszczalne jest stosowanie przepisu krajowego - takiego jak art. 6 pkt 1 u.p.t.u. - wyłączającego opodatkowanie dostawy zorganizowanej części przedsiębiorstwa bez uzależnienia stosowania takiego wyłączenia od warunku, o którym mowa w art. 19 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.Urz. UE seria L z 2006 r. Nr 347/1, ze zm.), tj. następstwa prawnego pomiędzy zbywcą a nabywcą? W razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, NSA zapytał, czy dla zastosowania wyłączenia, o którym mowa w art. 6 pkt 1 u.p.t.u. musi dojść do przekazania wszystkich składników takiej zorganizowanej części majątku zbywcy, a zmiana w tym zakresie (w szczególności brak przejęcia umów ubezpieczenia i zarządzania zbywanym majątkiem) oznacza, że doszło do opodatkowanej dostawy towaru?
Uzasadniając ww. pytania i mając na uwadze ustalone przez organy podatkowe okoliczności faktyczne, NSA stwierdził m.in., że chciałby uzyskać wskazówki interpretacyjne pozwalające lepiej wytyczyć granicę pomiędzy dostawą nieruchomości a dostawą zorganizowanej części przedsiębiorstwa. W tym zakresie powstaje bowiem pytanie, czy w przypadku zbycia zorganizowanej części przedsiębiorstwa konieczne jest przekazanie nabywcy wszystkich składników majątkowych i niemajątkowych tworzących taką wyodrębnioną część przedsiębiorstwa czy też wystarczy przenieść tylko istotne, niezbędne składniki albo jakieś minimum wystarczające do funkcjonowania.
Mając świadomość, że rozstrzygnięcie drugiego z problemów nie może mieć charakteru uniwersalnego i zależy od ustaleń konkretnego stanu faktycznego, NSA zauważył, że rozwiązania, które każdorazowo pozwalają rozstrzygnąć kwestię statusu przedmiotu obrotu w oparciu o szeroki margines interpretacyjny, stawia podatników dokonujących transakcji o dużych wartościach w niekomfortowej sytuacji, w której nigdy nie mają do końca pewności czy transakcja podlega opodatkowaniu VAT, czy też jest z opodatkowania wyłączona.
Zdaniem NSA przyjmując, że na gruncie krajowej ustawy następstwo prawne przy zbyciu zorganizowanej części przedsiębiorstwa polega na zbyciu organizacyjnie i finansowo wyodrębnionego zespołu składników materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązań, przeznaczonych do realizacji określonych zadań gospodarczych, który może stanowić niezależne przedsiębiorstwo - istotne pozostaje rozróżnienie dwóch możliwości.
Pierwsza dotyczy oceny sytuacji, w której przedmiotem działalności gospodarczej przedsiębiorcy będzie wytwarzanie nieruchomość, poprzez ich wybudowanie, zagospodarowanie poprzez zawarcie stosownych umów i zorganizowanie obsługi takiego obiektu, a następnie sprzedawanie tak zorganizowanych nieruchomości, by środki pozyskane przeznaczyć na wytworzenie kolejnego takiego obiektu. Konsekwencją oceny, że należy uznać, iż przedmiotem takiej działalności co do zasady jest obrót przedsiębiorstwami (to stanowi jej istotę) byłoby każdorazowe nieopodatkowywanie takich dostaw co wydaje się nie być spójne z celem pozostawienia poza opodatkowaniem VAT transakcji zbycia przedsiębiorstwa czy jego zorganizowanej części. Gdyby jednak uznać (wersja druga), że przedmiotem obrotu może być wytworzona i zagospodarowana (co oczywiste dla podniesienia jej rynkowej atrakcyjności) nieruchomość, NSA zauważył, że w takim wypadku istotna pozostaje kwestia, czy o zróżnicowaniu przedmiotu dostawy mogłyby decydować poszczególne elementy umowy o przeniesienie własności jak brak kontynuacji przez nabywcę umów ubezpieczenia poprzednika prawnego czy umowy o zarządzanie nieruchomością przez dotychczasowy podmiot. Umowy o dostawę mediów, w ocenie Sądu kierującego pytanie, nie mogą mieć przesądzającego znaczenia, bo często podlegają odrębnym administracyjnym regulacjom właściwym dla świadczenia usług o charakterze publicznym.
W postanowieniu z 16 stycznia 2023 r. wydanym w sprawie C-729/21, TSUE odpowiadając na ww. pytania orzekł, że:
" 1) artykuł 19 akapit pierwszy dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że:
nie stoi on na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, który przewiduje, iż "przekazanie całości lub części majątku" nie podlega opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej, bez uzależnienia jego stosowania od warunku, by odbiorca był następcą prawnym przekazującego.
2) artykuł 19 akapit pierwszy dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że:
pojęcie "przekazania całości lub części majątku" obejmuje przeniesienie części przedsiębiorstwa, nawet jeśli nie zostały przeniesione na nabywcę wszystkie składniki materialne i niematerialne, które wchodzą w skład tej części, pod warunkiem że całość przekazanych składników jest wystarczająca dla umożliwienia temu przedsiębiorstwu prowadzenia samodzielnej działalności gospodarczej."
W uzasadnieniu postanowienia TSUE zauważył na wstępie rozważań, że o ile art. 6 pkt 1 ustawy o VAT wyłącza z zakresu stosowania ustawy o VAT "transakcje zbycia przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa", o tyle art. 19 akapit pierwszy dyrektywy 2006/112 nie używa tych pojęć, lecz odnosi się do "przekazania, odpłatnie lub nieodpłatnie lub jako aportu do spółki całości lub części majątku" (pkt 29). W tym kontekście Trybunał przypomniał, że pojęcie "przekazania [...] całości lub części majątku" należy interpretować w taki sposób, iż obejmuje ono przekazanie przedsiębiorstwa lub jego samodzielnej części, w tym składników materialnych i ewentualnie niematerialnych, łącznie składających się na przedsiębiorstwo lub część przedsiębiorstwa zdolną prowadzić samodzielną działalność gospodarczą, lecz nie obejmuje samego zbycia towarów, jak sprzedaż zapasu produktów (wyrok z dnia 10 listopada 2011 r., Schriever, C-444/10, EU:C:2011:724, pkt 24 i przytoczone tam orzecznictwo; pkt 30).
Odnosząc się do pierwszego z zadanych pytań Trybunał przypomniał m.in., że zgodnie z art. 19 akapit pierwszy dyrektywy 2006/112 w przypadku przekazania, odpłatnie lub nieodpłatnie lub jako aportu do spółki, całości lub części majątku, państwa członkowskie mogą uznać, że dostawa towarów nie miała miejsca i że w takim przypadku osoba, której przekazano towary, będzie traktowana jako następca prawny przekazującego (pkt 34). Wynika z tego, że gdy państwo członkowskie skorzystało z tej możliwości, przekazania całości lub części majątku nie uważa się za dostawę towarów w rozumieniu dyrektywy 2006/112, a zatem takie przekazanie nie podlega opodatkowaniu VAT na podstawie art. 2 tej dyrektywy (pkt 35). Trybunał stwierdził, że art. 19 pierwszy dyrektywy 2006/112 przewiduje ponadto, że należy uznać, iż "osoba, której przekazano towary, będzie traktowana jako następca prawny przekazującego". Zdaniem Trybunału, z jasnego brzmienia tego przepisu wynika, że wbrew temu, co sugeruje sąd odsyłający w treści pytania pierwszego, kontynuacja, o której mowa w pytaniu pierwszym, jest nie warunkiem jego stosowania, lecz konsekwencją okoliczności, że nie uważa się, iż dostawa miała miejsce (pkt 36 i powołane tam orzecznictwo).
W konkluzji Trybunał uznał, że na pytanie pierwsze należy odpowiedzieć, że art. 19 akapit pierwszy dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, który przewiduje, iż "przekazanie całości lub części majątku" nie podlega opodatkowaniu VAT, bez uzależnienia jego stosowania od warunku, by odbiorca był następcą prawnym przekazującego (pkt 38).
Trybunał podkreślił, że stwierdzenie, iż nastąpiło przeniesienie samodzielnej części przedsiębiorstwa, wymaga, by całość przekazanych składników była wystarczająca dla umożliwienia prowadzenia samodzielnej działalności gospodarczej (pkt 44). W tym celu należy dokonać całościowej oceny okoliczności faktycznych charakteryzujących daną transakcję. W ramach tej oceny szczególne znaczenie należy nadać charakterowi działalności gospodarczej, której prowadzenie jest planowane (pkt 45). Ponadto należy wyjaśnić, że objęcie zakresem pojęcia "przekazania całości lub części majątku" w rozumieniu art. 19 akapit pierwszy dyrektywy 2006/112 wymaga, aby nabywca miał zamiar prowadzić przekazane przedsiębiorstwo lub część przedsiębiorstwa, a nie tylko natychmiast zlikwidować działalność i ewentualnie sprzedać zapasy (pkt 46 i powołane tam orzecznictwo).
Mając to na uwadze Trybunał podkreślił, że zamiar nabywcy może, a w niektórych przypadkach powinien, być brany pod uwagę przy całościowej ocenie okoliczności transakcji, o ile można go ustalić na podstawie obiektywnych wskazówek (pkt 47). Ponadto Trybunał zauważył, że z wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym wynika, iż w niniejszym przypadku składniki materialne i niematerialne przeniesione na spółkę W. umożliwiły jej kontynuowanie prowadzenia nabytego przedsiębiorstwa, i to nawet w braku przeniesienia pewnych składników niematerialnych (pkt 48). Zdaniem Trybunału to do sądu odsyłającego należy ustalenie, z uwzględnieniem wszystkich okoliczności, w jakich miała miejsce transakcja będąca przedmiotem postępowania głównego, czy transakcję tę należy zakwalifikować jako "przekazanie [...] całości lub części majątku" w rozumieniu art. 19 akapit pierwszy dyrektywy 2006/112 (pkt 49).
W podsumowaniu Trybunał uznał, że na pytanie drugie należy odpowiedzieć, że art. 19 akapit pierwszy dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że pojęcie "przekazania całości lub części majątku" obejmuje przeniesienie części przedsiębiorstwa, nawet jeśli nie zostały przeniesione na nabywcę wszystkie składniki materialne i niematerialne, które wchodzą w skład tej części, pod warunkiem że całość przekazanych składników jest wystarczająca dla umożliwienia temu przedsiębiorstwu prowadzenia samodzielnej działalności gospodarczej.
Mając powyższe na uwadze i nawiązując do okoliczności faktycznych przedstawionych we wniosku Sąd zauważa, że kwestia zamiaru nie była w tej sprawie sporna. Jak wskazała skarżąca, po wniesieniu wkładu Spółka miała kontynuować swoją dotychczasową działalność w zakresie wynajmu lokali użytkowych (po wniesieniu aportu ostatecznie w stosunku do 13 lokali), wstępując w prawa i obowiązki dotychczasowego wynajmującego (w przypadku 9 lokali będących przedmiotem wkładu).
W kontekście odpowiedzi TSUE na pytanie drugie istotna w tej sprawie jest dopuszczalność przeniesienia części przedsiębiorstwa, nawet jeśli nie zostały przeniesione na nabywcę wszystkie składniki materialne i niematerialne, które wchodzą w skład tej części, pod warunkiem że całość przekazanych składników jest wystarczająca dla umożliwienia temu przedsiębiorstwu prowadzenia samodzielnej działalności gospodarczej.
W ocenie Sądu nie ma w tej sprawie wątpliwości, że w oparciu
o 9 wniesionych do Spółki lokali użytkowych, ma ona możliwość prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie wynajmu tych lokali. W świetle przedstawionej przez organ argumentacji Sąd zwraca uwagę, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest już pogląd, według którego, wydzielony w istniejącym przedsiębiorstwie zespół funkcjonalnie powiązanych składników materialnych i niematerialnych, przeznaczonych do realizacji określonych zadań gospodarczych, może być uznany za zorganizowaną część przedsiębiorstwa nawet jeśli nie nadano mu formy działu, wydziału czy temu podobnej formalnej jednostki. Potwierdza to powołane wyżej postanowienie TSUE z 6 stycznia 2023 r. (C-729/21), w którym zasadniczą wagę przywiązano do tego, czy zbywane aktywa są wystarczające do prowadzenia samodzielnej działalności gospodarczej, a nie do kwestii formalnych. Oceny takiej należy dokonywać w odniesieniu do każdego konkretnego przypadku, co oznacza, że decydować może konkretny stan faktyczny, jego poszczególne elementy, które mogą zadecydować o uznaniu (lub nieuznaniu) zespołu składników materialnych za zorganizowaną część przedsiębiorstwa. Nie jest przy tym konieczne, by wszystkie możliwe elementy tej definicji wystąpiły łącznie (por. wyrok NSA z 26 listopada 2025 r., I FSK 1681/22; wyrok NSA z 25 listopada 2025 r., I FSK 2072/22; wyrok NSA z 14 marca 2023 r., I FSK 2093/18).
Ponadto niezasadny jest pogląd organu, dla którego istotną okolicznością nie pozwalającą na kwalifikację opisanego przedmiotu wkładu jako zorganizowanej części przedsiębiorstwa, jest brak przeniesienia, a w konsekwencji przejęcia przez Spółkę zobowiązań z tytułu umów zawartych z dostawcami mediów. Zaznaczyć tu przede wszystkim należy, że Spółka przejmie (z mocy prawa) zobowiązania wynajmującego wynikające z istniejącego stosunku najmu, co wynika wprost
z art. 678 § 1 K.c. Ponadto, jak wskazała skarżąca we wniosku, prawa i obowiązki z umów dotyczących lokali użytkowych z dostawcami mediów, zostaną przeniesione z wnioskodawczyni na Spółkę, jeżeli wyrazi na to zgodę dostawca mediów. W razie braku takiej zgody, zostanie zawarta z takim dostawcą nowa umowa. Za racjonalne uznać należy w takiej sytuacji proponowane przez skarżącą rozwiązanie, że ureguluje ona ww. zobowiązania udokumentowane fakturami za okres do dnia poprzedzającego dzień wniesienia lokalu wkładem do Spółki. W tym zakresie Sąd w pełni podziela pogląd skarżącej, wsparty powołanym w skardze orzecznictwem sądów administracyjnych (s. [...] skargi), zgodnie z którym, przeniesienie zobowiązań (długów, wierzytelności) nie jest okolicznością, która decyduje bądź współdecyduje o uznaniu danej części przedsiębiorstwa za zorganizowaną jego część.
Mając powyższe na uwadze i nie budzące wątpliwości (na tle przedstawionych przez skarżącą okoliczności) wyodrębnienie organizacyjne, finansowe i funkcjonalne opisanej części przedsiębiorstwa skarżącej, Sąd uznał za zasadny zarzut naruszenia
art. 2 pkt 27e w związku z art. 6 pkt 1 u.p.t.u., w sposób opisany w petitum skargi.
Sąd nie podzielił natomiast poglądu skarżącej co do naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania. W kontekście sformułowanych w tym zakresie zarzutów, w tym podnoszonej w skardze kwestii nie uwzględnienia przez organ powołanych przez skarżącą judykatów, Sąd wyjaśnia, że w postępowaniu zmierzającym do wydania interpretacji indywidualnej rolą organu jest ocena poprawności zaprezentowanego stanowiska i dopiero w razie negatywnej jego oceny organ jest zobowiązany do wydania interpretacji indywidualnej, w której zostanie zawarte wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. W ocenie Sądu zadanie to zostało prawidłowo wykonane przez organ interpretacyjny. Organ wydał interpretację na podstawie obowiązujących przepisów prawa podatkowego. W uzasadnieniu interpretacji wyraźnie wyszczególniono przepisy podatkowe, które były przesłanką uznania stanowiska skarżącej zawartego we wniosku za nieprawidłowe. Organ przedstawił pogląd prawny dotyczący rozumienia treści przepisów prawa podatkowego i sposób ich zastosowania do niniejszej sprawy. Podkreślić należy, że wydając interpretację indywidualną organ podatkowy nie jest zobowiązany do polemiki z wnioskodawcą co do powołanych przez niego twierdzeń i argumentów oraz orzecznictwa sądowego. W orzecznictwie sądów administracyjnych zwraca się uwagę, że organ interpretacyjny nie ma obowiązku ustosunkowania się do wszystkich argumentów wnioskodawcy, zawartych we wniosku o wydanie interpretacji. Do uprawnień organu należy wybór racji argumentacyjnych, które jego zdaniem będą wystarczające dla oceny merytorycznej problemu podatkowego objętego wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego. Wynikający z art. 14c § 1 o.p. obowiązek przedstawienia oceny stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny nie oznacza konieczności dokonywania oceny innych interpretacji oraz orzeczeń sądów administracyjnych, przywołanych przez zainteresowanego dla wzmocnienia prezentowanej przez niego argumentacji (por. wyrok NSA z 17 kwietnia 2015 r., sygn. akt II FSK 731/13).
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ interpretacyjny uwzględni przedstawioną wyżej ocenę prawną, co do wykładni i zastosowania,
w okolicznościach faktycznych przedstawionych we wniosku o wydanie interpretacji,
art. 2 pkt 27e w związku z art. 6 pkt 1 u.p.t.u.
Mając na uwadze powyższe Sąd, w oparciu o przepisy art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143; w skrócie: "p.p.s.a."), uchylił zaskarżoną interpretację. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 i § 4 p.p.s.a. oraz § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1687).