Uzasadnienie
1. Zaskarżoną decyzją z dnia 11 lutego 2026 r., nr [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia 21 lipca 2020 r., nr [...], określającą A. S. (dalej jako: "strona", "skarżąca" lub "podatniczka") podatek od towarów i usług za okres od września 2015 r. do stycznia 2016 r. oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi.
1.1. Z akt sprawy wynika, że w wyniku kontroli podatkowej organ I instancji stwierdził, że podatniczka, prowadząca działalność gospodarczą pod firmą "[...]" A. S., we wrześniu 2015 r. zawyżyła podatek naliczony z tytułu nabycia niezabudowanej nieruchomości w L. przez zawyżenie ceny zakupu; w październiku 2015 r. zawyżyła podatek naliczony z tytułu nabycia samochodu marki [...], ponieważ uznano, że była to transakcja fikcyjna; w listopadzie 2015 r. zawyżyła podatek naliczony z tytułu nabycia nieruchomości położonych w R. przez zawyżenie ceny zakupu oraz niewykazanie otrzymanej zaliczki z tytułu sprzedaży nieruchomości w P.; w grudniu 2015 r. zawyżyła podatek naliczony z tytułu nabycia usług i materiałów budowlanych, ponieważ część usług i materiałów nie została dostarczona; w styczniu 2016 r. ujęła w deklaracji całą kwotę z tytułu sprzedaży nieruchomości w P., mimo, że w miesiącu listopadzie otrzymała zadatek z tego tytułu. Ustalenia kontroli zostały udokumentowane protokołem, do którego strona wniosła zastrzeżenia i wyjaśnienia, załączając operat szacunkowy nieruchomości. W dniu 16 sierpnia 2016 r. skarżąca złożyła korekty deklaracji VAT-7 za miesiące od września 2015 r. do stycznia 2016 r., które uznano jako zgodne z ustaleniami dokonanymi w kontroli podatkowej. Następnie organ I instancji decyzją z dnia 9 września 2016 r. umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe. Po rozpatrzeniu odwołania organ II instancji decyzją z dnia 20 stycznia 2017 r. uchylił w całości rozstrzygnięcie organu I instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia.