2) art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 O.p. w zw. z art. 7 Konstytucji RP poprzez ich niezastosowanie, które polegało na uchylaniu się przez organ odwoławczy od wszechstronnego zbadania sprawy w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, nieustosunkowaniu się w zakresie materiału dowodowego w postaci zeznań strony oraz faktury za usługę dotyczącej współpracy z C. LLC, pominięcie dowodu w postaci przelewów bankowych potwierdzających wykonanie usług transportu na rzecz E. sp. z o.o., nieuwzględnienie w toku postępowania podatkowego zeznań świadków i oparciu prezentowanej przez organ tezy wyłącznie na braku wiary w prawdziwość zeznań, co prowadzi do sytuacji, w której organ odwoławczy powtórzył za organem pierwszej instancji, który wydając rozstrzygnięcie działał w oparciu o domniemanie nieprawdziwości twierdzeń i wydał rozstrzygnięcie na podstawie niepełnego lub wadliwego materiału dowodowego, co w efekcie skutkuje błędnym uznaniem, iż usługi przewozu osób nie zostały faktycznie wykonane, a w konsekwencji uznaniu księgi za nierzetelną;
3) art. 210 § 1 pkt 6 O.p. poprzez brak spójności w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wewnętrzną sprzeczność dotyczącą świadczonych przez podatnika usług, w jednej bowiem części uzasadnienia organ potwierdza, że usługi były świadczone przez skarżącego (str. [...]), a w innej części uzasadnienia stwierdza, że transakcje w rzeczywistości nie miały miejsca (str. [...]);
4) art. 8 ust. 1 ustawy o PTU poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji przyjęcie, że podatnik nie świadczył usług podczas gdy wskazane przez podatnika okoliczności dotyczące stanu faktycznego jasno wskazują iż kwestionowane usługi były świadczone;
5) art. 86 ust. 1 ustawy o PTU poprzez jego niezastosowanie, polegające na pozbawieniu podatnika prawa do odliczenia VAT od wydatków dokumentujących nabycia artykułów spożywczych i przemysłowych, jako wydatków związanych z działalnością gospodarczą, podczas gdy wydatki te w rzeczywistości zostały poniesione w celu bieżącego funkcjonowania i wyposażenia lub w związku z przyszłymi planami firmy;
6) art. 86a ust. 3 i 4 ustawy o PTU poprzez uniemożliwienie odliczenia przez skarżącego VAT od nabycia paliwa ON do pojazdów, który były wykorzystywane tylko w działalności gospodarczej, a nadto są autokarami;
7) art. 108 ustawy o PTU poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że transakcje wykazane na przedmiotowych fakturach VAT sprzedaży nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie wnosząc o oddalenie skargi.
W toku rozprawy mającej miejsce 03 czerwca 2025 r. przeprowadzono dowód z dołączonej do skargi kopii wyroku SO w P. z 31 stycznia 2023 r., IX GC [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:
Skarga okazała się bezzasadna.
Rozstrzygnięcie sporu wymagało dokonania kontroli legalności zaskarżonej decyzji. W ocenie organów należało orzec o określeniu skarżącemu wysokości spornych zobowiązań podatkowych. Organy zakwestionowały prawidłowość zadeklarowanego podatku naliczonego jak i należnego. Ponadto określono zobowiązania podatkowe do zapłaty na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o PTU. Skarżący kwestionuje m. in. prawidłowość poczynionych przez organy ustaleń faktycznych.
Rację w sporze należało przyznać organom.
Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o PTU, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem (...).
Zgodnie zaś z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) powołanej ustawy, nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy: wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne: stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności.
Stosownie z kolei do postanowień art. 108 ust. 1 ustawy o PTU, w przypadku gdy osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej lub osoba fizyczna wystawi fakturę, w której wykaże kwotę podatku, jest obowiązana do jego zapłaty.
Na tle przytoczonych regulacji należy wyjaśnić, że celem spełnienia materialnych przesłanek powstania prawa do odliczenia podatku naliczonego konieczne jest spełnienie trzech warunków. Po pierwsze podmiot dostarczający towar lub świadczący usługę musi działać w charakterze podatnika VAT. Po drugie towary lub usługi będące podstawą prawa do odliczenia muszą być wykorzystywane przez podatnika na późniejszym etapie obrotu na potrzeby jego własnych czynności opodatkowanych. Po trzecie towary bądź usługi muszą zostać dostarczone lub wykonane przez innego podatnika znajdującego się na wcześniejszym etapie obrotu [por. wyrok TS z 22 października 2015 r., C-277/14 pkt 28]. Warunkiem formalnym realizacji prawa do odliczenia podatku naliczonego jest posiadanie faktury. W orzecznictwie TS wskazuje się, że usługobiorcy przysługuje prawo do odliczenia, nawet jeżeli usługodawca jest podatnikiem, który nie został zarejestrowany dla celów podatku VAT, jeżeli faktury dotyczące wyświadczonych usług zawierają wszystkie informacje wymagane przez art. 226 dyrektywy 112, a zwłaszcza te, które konieczne są dla ustalenia tożsamości osoby, która wystawiła te faktury, oraz rodzaju wykonanych usług [tak: wyrok TS z 06 września 2012 r., C-324/11, pkt 32].
W realiach niniejszej sprawy podkreślić należy, że prawo do odliczenia jest związane z rzeczywistym dokonaniem danej dostawy towaru lub rzeczywistym wyświadczeniem danej usługi. Jeżeli brak jest rzeczywistej dostawy towarów lub rzeczywistego świadczenia usług, nie może powstać żadne prawo do odliczenia. W konsekwencji w celu odmówienia podatnikowi będącemu odbiorcą faktury prawa do odliczenia VAT wykazanego na tej fakturze wystarczy, aby organ podatkowy ustalił, iż transakcje, którym odpowiada ta faktura, w rzeczywistości nie zostały zrealizowane. W tego rodzaju sytuacji obowiązkiem organu nie jest badanie kwestii tzw. dobrej wiary [por. wyrok TS z 27 czerwca 2018 r., C-459/17 i C-460/18, sentencja oraz pkt 35, 36, 38, 40]. Weryfikacja istnienia transakcji podlegającej opodatkowaniu musi być przeprowadzona zgodnie z zasadami dowodowymi prawa krajowego, poprzez dokonanie całościowej oceny wszystkich elementów i okoliczności faktycznych danej sprawy [tak: postanowienie TS z 3 września 2020 r., C-610/19, pkt 46]. Wskazuje się przy tym, że to do podatnika, który wnosi o odliczenie VAT, należy wykazanie, że spełnia on przesłanki skorzystania z tego prawa. Podatnik jest więc zobowiązany do przedstawienia obiektywnych dowodów na to, że towary i usługi zostały mu rzeczywiście dostarczone lub wyświadczone przez podatników na potrzeby jego własnych opodatkowanych VAT transakcji, w odniesieniu do których faktycznie zapłacił on VAT [tak: postanowienie TS z 9 stycznia 2023 r., C-289/22, pkt 48]. Wyjaśnić przy tym należy, że fakturze VAT nie przysługuje domniemanie prawdziwości, a jej treść może być sprawdzana przez organ podatkowy pod kątem zgodności z rzeczywistością [tak: wyrok NSA z 6 czerwca 2019 r., I FSK 1162/17].
Sąd nie podziela zarzutów skargi ukierunkowanych na podważenie ustalonego przez organy podatkowe stanu faktycznego sprawy. W świetle zasady swobodnej oceny dowodów, określonej w art. 191 O.p., organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Zasada ta zakłada ocenę dowodów w ich całokształcie, wzajemnych relacjach i zależnościach, przy uwzględnieniu wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego. Organ obowiązany jest więc rozpatrzyć nie tylko poszczególne dowody z osobna, ale wszystkie dowody we wzajemnej łączności, ustosunkowując się do istotnych różnic z nich wynikających. Organ może więc określonym dowodom odmówić wiarygodności, wskazując przy tym przyczyny takiej oceny. W ocenie dowodów organ powinien kierować się wiedzą, zasadami doświadczenia życiowego oraz logiką. Jeżeli zatem ocena materiału dowodowego jest logiczna, przekonująca, niezawierająca w sobie sprzeczności, to nie ma podstaw do przyjęcia, aby naruszała ona zasadę swobodnej oceny dowodów [tak: wyrok NSA z 01 czerwca 2017 r., I FSK 2087/15]. Zasadność twierdzenia, że organ podatkowy naruszył zasadę z art. 191 O.p. wymaga wykazania, że uchybił on zasadom logicznego rozumowania, wiedzy lub doświadczenia życiowego, to bowiem jedynie może być przeciwstawione uprawnieniu organu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Nie jest natomiast wystarczające przekonanie strony o innej, niż przyjął organ, wadze (doniosłości) poszczególnych dowodów i odmienna ocena niż organu [zob. wyrok NSA z 13 maja 2020 r., II FSK 3242/19].
Zdaniem Sądu wywód organów obu instancji uzasadniający przyjęcie takich a nie innych ustaleń co do stanu faktycznego sprawy odpowiada regułom wiedzy, logicznego rozumowania oraz zasadom doświadczenia życiowego. Z uwagi na powyższe brak jest podstaw do przyjęcia, że wydając zapadłe w sprawie rozstrzygnięcia przekroczono granice swobodnej oceny dowodów. Kwestionując ustalenia organów skarżący skupiają się na wybranych okolicznościach sprawy. Tymczasem zgodnie z art. 191 O.p., ocena czy dana okoliczność została udowodniona dokonywana jest na podstawie całego zebranego w sprawie materiału dowodowego.
Trafnie za nierzetelne uznano faktury wystawione na rzecz skarżącego przez E. Sp. z o.o. dokumentujące świadczenie usług marketingowych.
W przypadku usług o charakterze niematerialnym dysponowanie przez podatnika jedynie fakturami i oświadczeniami stron o wykonaniu usług niematerialnych, nie jest wystarczające do uznania, że usługi takie były rzeczywiście świadczone. Usługi niematerialne z uwagi na ich charakter powinny być dokumentowane w sposób, który pozwoli na niebudzącą wątpliwości identyfikację ich realizacji. W przypadku więc takich usług, podatnik musi zadbać o dowody materialne, potwierdzające fakt ich wykonania. Na nim bowiem spoczywa ciężar dowodu w tym zakresie. W transakcjach dotyczących tego typu usług podatnik powinien zachować szczególną przezorność przy dokumentowaniu ich wykonania, by później możliwe było wykazanie ich zaistnienia [tak: wyrok NSA z 15 lutego 2024 r., I FSK 2209/23]. Wydając zaskarżoną decyzję trafnie uznano, że same faktury oraz rozliczenie ich przez płatność gotówką nie świadczą o rzeczywistym wykonaniu usług. Z pisma E. sp. z o.o. z 6 lipca 2021 r. wynika, że rzekome usługi miały być wykonywane osobiście przez prezesa wskazanej spółki - R. I.. Nie wskazano jednak gdzie i kiedy zrealizowano rzekome usługi marketingu. Nie wyjaśniono w szczególności komu przedstawiono ofertę floty skarżącego. Skarżący nie wskazał również żadnych dowodów świadczących o rezultatach rzekomych usług marketingu. W szczególności nie wskazano dowodów pozyskania klientów czy też wzrostu obrotów.
Trafnie za nierzetelne uznano także faktury wystawione przez [...] R. W. dokumentujące usługi najmu autokarów oraz serwisu i bieżącej naprawy autokarów.
Skarżący miał wynajmować od wskazanego kontrahenta trzy autobusy turystyczne o nr rej. [...], [...], [...] oraz nabywać usługi naprawy i serwisu tych autobusów i autobusu leasingowanego o nr rej. [...]
Wydając zapadłe w sprawie decyzje trafnie dostrzega się podjęcie przez organy szeregu czynności ukierunkowanych na zweryfikowanie rzetelności faktur dokumentujących wskazane usługi. Mimo to nie zdołano ustalić na jakich trasach odbywał się transport, kto kierował pojazdami, czy kierowcy mieli zmienników, kogo przewożono. Przesłuchane przez organy osoby nie dysponowały nawet podstawowymi informacjami, które mogłyby uwiarygodnić fakt rzeczywistego świadczenia usług za pomocą wynajmowanych autobusów.
Trafnie dostrzeżono, że skarżący nie dysponował zapleczem osobowym umożliwiającym wykonywanie usług przewozu osób wynajmowanymi autokarami. Skarżący w spornym okresie wynajmował trzy autokary przy zatrudnieniu tylko 2 kierowców na 1/8 etatu. Skarżący posiadał przy tym w leasingu 2 samochody osobowe i autobus. Trafnie uznano, że przy tak niewielkim zatrudnieniu brak było faktycznej możliwości zrealizowania deklarowanych przez skarżącego usług na rzecz E. Sp. z o.o. z wykorzystaniem pojazdów wynajmowanych od [...] R. W..
Skarżący podnosił m. in., że obsługę floty prowadził podmiot zewnętrzny. Skarżący wskazał, że to na tym podmiocie spoczywał obowiązek rzetelnego prowadzenia dokumentacji obsługi przewozu. Przedłożono przy tym fakturę z 30 czerwca 2021 r. wystawioną przez C. LLC zarejestrowaną na [...]. Z wyjaśnień skarżącego wynika, że umowa ze wskazanym kontrahentem zawarta została ustnie 20 grudnia 2020 r. w D. . Umowa ta dotyczyła wynajmu kierowców i obsługi floty. Płatności w związku z umową dokonywano osobiście przedstawicielowi C. LLC. Skarżący nie pamiętał przy tym w ilu transzach, kiedy i gdzie dokonywano płatności.
Trafnie uznano, że brak jest jakichkolwiek dowodów potwierdzających realizację przez C. LLC jakichkolwiek czynności.
Skarżący wyjaśniał, że w celu wykonania usługi przewozu osób przez omawianego kontrahenta kontaktował się z koordynatorem za pośrednictwem dostępnych komunikatorów, np. [...]. Tego rodzaju twierdzenie nie zostało jednak poparte żadnym dowodem. Nie przedłożono w szczególności dowodów na prowadzenie przez skarżącego korespondencji z C. LLC za pomocą jakichkolwiek środków komunikacji elektronicznej. Trafnie dostrzega się również, że skarżący nie wystąpił do C. LLC o przekazanie całości posiadanej przez nią dokumentacji w zakresie obsługi transportu osób, w szczególności danych kierowców, czasu i tras przejazdów, informacji dla kogo usługi były świadczone. Świadczenie usług przez wskazanego kontrahenta nie ma oparcia w jakichkolwiek innych niż faktura dokumentach.
Trafnie za niewiarygodne uznano zeznania skarżącego wskazujące, że zostawiał on wszystkie potrzebne dokumenty oraz pieniądze w autobusach kierowcom, z którymi nie miał kontaktu. Przekonywująco wykazano, że w świetle logiki oraz doświadczenia życiowego niespotykanym jest aby właściciel czy też leasingobiorca autobusu o wartości kilkuset tysięcy złotych przekazywał pojazd nieznanej osobie, przysłanej rzekomo przez C. LLC z [...], z którą nie zawarto umowy w formie pisemnej. Trafnie dostrzeżono również, że brak jest dowodów nabycia paliwa poza granicami kraju.
Trafnie odwołano się do zeznań J. P. (pracownika G. R. W.). Sąd nie podziela przy tym twierdzeń skargi ukierunkowanych na zdezawuowanie sposobu w jaki przesłuchano wskazanego świadka jak i kwestionujących ocenę samych zeznań. Nie sposób zarzucić organom pominięcia tego, że J. P. był mechanikiem a nie logistykiem. Analiza zeznań wskazanego świadka została poprzedzona przytoczeniem ich obszernych fragmentów. Świadek w niebudzący wątpliwości sposób przedstawił zakres swoich obowiązków. Świadek jasno wskazał, że nie spotykał on kierowców pojazdów otrzymując jedynie kartki z informacjami co ma zostać naprawione. Trafnie dostrzeżono również, że z zeznań omawianego świadka wynika, że napraw dokonywano w warsztacie w K. oraz według potrzeby na trasach przejazdów autobusów. Trafnie w tym kontekście uznano, że niemożliwe jest aby na miejscu nie przebywał kierowca pojazdu, którego świadek by nie poznał oraz z którym nie rozmawiałby na temat awarii i koniecznej naprawy.
Podkreślić przy tym należy, że skarżący skorzystał z prawa do udziału w czynności przesłuchania świadka. Formułując uwagi do przesłuchania świadka oraz obecnie w skardze nie przedstawiono jakichkolwiek uzasadnionych argumentów pozwalających na uznanie, że czynność przesłuchania została dokonana z naruszeniem jakichkolwiek postanowień O.p.
Organy dokonały trafnego porównania cen wynajmu obowiązujących w spornych transakcjach z cenami rynkowymi. Rynkowa cena netto wynajmu autokaru z 57 miejscami pasażerskimi i kierowcą przy czasie jazdy do 8 godzin wynosiła [...] zł netto. Tymczasem skarżący podpisywał umowy na wynajem trzech autokarów na kwotę [...]zł netto każdy. Za gołosłowne należało przy tym uznać argumenty podnoszące, że oferta biura [...] jest unikatowa i niespotykana na rynku. Nie przedstawiono bowiem żadnych potwierdzających ten fakt dowodów. Okoliczności te rozważone na tle całego zebranego w sprawie materiału dowodowego utwierdzają w przekonaniu, że w istocie R. W. [...] nie świadczył na rzecz skarżącego spornych usług. Dostrzec również należy, że jak wynika z zeznań J. P. oraz B. T.-D. (księgowego E. Sp. z o.o.) znali oni skarżącego z tytułu wcześniejszej wspólnej pracy. J. P. wprost wskazał, że pracował ze skarżącym w firmie O. przez około 10 lat. Trafnie w tym kontekście ustalono, że O. [...] oraz O. T. to spółki cywilne, których wspólnikiem jest R. W.. Jest on jednocześnie udziałowcem P. T.-U. O.-T. sp. z o.o., O. T. sp. z o.o. oraz R.-T. sp. z o.o. Siedziba dwóch wskazanych ostatnio spółek jest zarejestrowana pod tym samym adresem co E. sp. z o.o., która prowadzi w tych spółkach księgi rachunkowe oraz jednocześnie księgi podatkowe skarżącego.
Podzielić należało również stanowisko organów o nierzetelności faktur wystawionych przez skarżącego na rzecz E. sp. z o.o. dokumentujących świadczenie usług wewnątrzwspólnotowego transportu osób.
Dwójka zatrudnionych przez skarżącego na [...] etatu kierowców, tj. J. L. oraz M. P. (ojciec [...]) nie wskazali żadnych tras, nie przedstawiali gdzie tankowano paliwo. Jedynie ogólnie wskazano, że jeżdżono różnymi pojazdami na różnych trasach a za paliwo płacono gotówką, a dokumentujące to faktury przekazywano pracodawcy. J. L. wskazał przy tym, że jeździł głównie na terenie kraju pojazdem R. T.. Trafnie zauważono, że M. P. (ojciec [...]) był równocześnie zatrudniony w Z. K. P. [...] Sp. z o.o. w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku kierowcy autobusu. Jak wynika przy tym z powyższych rozważań brak jest jakichkolwiek wiarygodnych dowodów potwierdzających rzeczywiste świadczenie na rzecz skarżącego usług przez C. LLC z [...].
Trafnie zwrócono uwagę na udzielone przez kontrahentów skarżącego wyjaśnienia w zakresie nabytych usług transportu. [...] D. B. wyjaśnił, że przewozy wykonywano głównie pojazdami do 9 osób. Z wyjaśnień M. M. T. wynika, że przewozy dotyczyły kilkunastu osób. [...] A. C. wskazał, że przewozy wykonywano busami do 9 osób i autokarami 30-50 osób. B. sp. z o.o. wskazała na przewóz 8 osób, zaś F. M. N. wskazali na wykonanie przewozu pojazdami [...] i [...]. [...] M. F. wskazała z kolei na przewóz autobusem 30 osobowym. [...] W. K. wskazał z kolei, że zamawiano przewóz do 30 osób. Nie sposób nie dostrzec, że jedynie E. sp. z o.o. nie udzieliła żadnych konkretnych informacji w odpowiedzi na skierowane do niej wezwanie. R. I. (prezes E. sp. z o.o.) nie wskazał szczegółowo okresu w jakim realizowano usługi transportu. Wskazano jedynie, że data wykonania usługi jest zgodna z okresem rozliczeniowym VAT. Nie wskazano ilości przewożonych osób, tras przejazdu, ilości przejechanych km. Nie wskazano nr rejestracyjnych oraz marki środków transportu, którymi realizowano przewóz jak i nazwisk kierowców. Nie wskazano również danych nabywców usług przewozu świadczonych przez E. Sp. z o.o.
Skarżący nie okazał jakichkolwiek wiarygodnych dowodów potwierdzających faktyczną realizację usług na rzecz E. Sp. z o.o. W szczególności nie przedłożono jakichkolwiek dokumentów potwierdzających, że świadczenie usług przewozu na rzecz tego kontrahenta było dokonywane poza terytorium kraju. Skarżący składając zeznania wskazał jedynie, że z jego wiedzy i przekonania wynika, że pojazdy tam były i zrealizowały zamówioną przez nabywcę usługę. Powtórzyć w tym miejscu należy, że skarżący nie przedłożył również żadnego wiarygodnego dowodu potwierdzającego zlecanie obsługi przewozu autokarami C. LLC za pomocą komunikatorów internetowych. Trafnie dostrzeżono, że skarżący już 2 lipca 2021 r. a następnie 15 października 2021 r. informował, że nie gromadzi danych odnośnie tras pojazdów, dat przewozu, ilości przejechanych km.
Zamierzonego rezultatu nie mogą wywrzeć zarzuty kwestionujące rzetelność danych pozyskanych z bazy Elektronicznego Systemu Poboru Opłat oraz Systemu Rozpoznawania Numerów Rejestracyjnych Pojazdów. W realiach niniejszej sprawy istotne znaczenie ma fakt braku dowodów świadczących o faktycznym zrealizowaniu przez [...] R. W. usług na rzecz skarżącego jak i brak dowodów potwierdzających faktycznie zrealizowanie przez skarżącego usług na rzecz E. Sp. z o.o. Zapisy ze wskazanych systemów świadczą jedynie o faktycznym przemieszczaniu się spornych pojazdów przy czym tego rodzaju dowód w żadnej mierze nie świadczy o tym, że przemieszczanie następowało w związku z konkretną usługą realizowaną na rzecz konkretnego podmiotu. Powtórzyć w tym miejscu należy, że skarżący nie wskazał żadnych informacji w zakresie tras na jakich miał mieć miejsce przewóz na rzecz E. Sp. z o.o. Nie wskazano również czasu, w którym miały być realizowane konkretne przewozy. Nie sposób zatem w jakikolwiek uzasadniony sposób powiązać konkretnych przejazdów autokarów z konkretnie świadczoną usługą.
Nie sposób podzielić zarzutu braku spójności w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji świadczy o tym, że Dyrektor konsekwentnie stał na stanowisku, że skarżący w istocie nie zrealizował usług na rzecz E. sp. z o.o. Twierdzenie to nie pozostaje w żadnej mierze w sprzeczności ze wskazaniem przez Dyrektora na stronie [...] zaskarżonej decyzji, że nie kwestionowano faktu przemieszczania się pojazdów, a jedynie fakt przejazdów w zakresie wykazanym przez skarżącego. Innymi słowy organy uznały za nierzetelne faktury wystawione przez skarżącego na rzecz E. sp. z o.o. nie kwestionując jednak rzetelności pozostałych faktur dokumentujących sprzedaż skarżącego. Powtórzyć w tym miejscu należy, że jedynie E. sp. z o.o. nie podała żadnych konkretnych informacji obrazujących szczegóły realizowania na jej rzecz usług przez skarżącego. Również skarżący nie okazał jakichkolwiek wiarygodnych dowodów potwierdzających faktyczną realizację usług na rzecz tego kontrahenta.
Zaaprobować należało rozstrzygnięcie organów w zakresie odnoszącym się do nabyć paliwa.
Rozstrzygając w tym zakresie trafnie uznano, że skarżący nie świadczył usług autokarami wynajmowanymi rzekomo od [...] R. W.. Trafnie uznano, że przedłożone przez skarżącego dowody nie pozwalają na ustalenie ilości i wartości oleju napędowego zużytego do napędu pojazdów samochodowych i pozostałych pojazdów. W konsekwencji kierując się brzmieniem art. 86a ust. 1 pkt 1 powołanego aktu trafnie uznano, że skarżącemu powinno przysługiwać prawo do odliczenia wyłącznie 50% podatku naliczonego związanego z zakupem oleju napędowego. Odliczenie podatku naliczonego od zakupu paliwa w wyższej kwocie stanowi wyjątek od zasady. W tego rodzaju sytuacji to skarżący winien wykazać w niebudzący wątpliwości sposób, że spełniono warunki do odliczenia podatku naliczonego w pełnej wysokości. W tym kontekście trafnie zwrócono uwagę na bierną postawę skarżącego. Skarżący nie wykazał w szczególności, które z nabyć oleju napędowego dotyczyły użytkowanego przez niego autobusu Isuzu Turquoise. Organy trafnie dostrzegły przy tym, że skarżący w spornym okresie użytkował poza wskazanym autobusem również pojazdy samochodowe napędzane olejem napędowym.
W ocenie Sądu trafnie zanegowano uprawnienie skarżącego do odliczenia podatku naliczonego ze spornych faktur dokumentujących nabycie artykułów spożywczych, budowlanych oraz tekstyliów. W tym zakresie organy trafnie uznały, że skarżący nie zdołał wykazać związku wskazanych wydatków z wykonywaniem czynności opodatkowanych. Skarżący nie wyjaśnił w szczególności w jaki sposób omawiane wydatki wiążą się z całokształtem funkcjonowania jego firmy mając tym samym choćby pośredni związek z działalnością gospodarczą. Skarżący nie przedstawił jakiejkolwiek przekonywującej argumentacji ukierunkowanej na wykazanie, że zakupy w przeważającej większości artykułów spożywczych takich jak mięso, papierosy, alkohol, owoce, warzywa, a także artykułów przemysłowych (panele, kleje, grzejnik, patelnie, wanna, książki i drewniany chodzik dla dzieci) mają chociażby pośredni związek z wykonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu.
Prawidłowości ustaleń organów nie podważa w żadnej mierze wyrok SO w P. z 31 stycznia 2023 r., IX GC [...]. Wyrokiem tym zasądzono od skarżącego na rzecz G. sp. z o.o. w P. kwotę [...]zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w transakcjach handlowych od kwoty [...]zł od 31 maja 2022 r. do dnia zapłaty oraz od kwoty [...]zł od 24 czerwca 2022 r. do dnia zapłaty. Mając na uwadze datę począwszy od której zasądzono odsetki za zwłokę (31 maja 2022 r. oraz 24 czerwca 2022 r.) należy uznać, że zasądzone wskazanym wyrokiem kwoty nie wynikały w żadnej mierze z należności powstałych w okresie, którego dotyczy zaskarżona decyzja organu. Z omawianego wyroku nie sposób wywieść, że zasądzona nim kwotą wynika z czynności udokumentowanych fakturami, które w niniejszej sprawie zostały zakwestionowane przez organy podatkowe. Niezależnie od powyższego podkreślić należy, że organy nie twierdziły, że skarżący nie prowadził działalności gospodarczej w ogóle lecz zakwestionowały jedynie część faktur przez niego otrzymanych i wystawionych.
Konkludując całokształt powyższych rozważań należy stwierdzić, że organy zebrały wystarczający materiał dowodowy pozwalający na wydanie zapadłych w sprawie rozstrzygnięć. W toku dwuinstancyjnego postępowania podatkowego nie naruszono reguł rządzących tym postępowaniem. W szczególności prawidłowo, w sposób odpowiadający wskazaniom wiedzy, logiki oraz doświadczenia życiowego ustalono istotne dla sprawy fakty. Organy obu instancji prawidłowo wywiązały się z obowiązku dokonania całościowej oceny wszystkich okoliczności sprawy. W konsekwencji prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy dokonano również trafnego zastosowania przepisów ustawy o PTU.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.) należało orzec, jak w sentencji.