W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej brak jest podstaw do zastosowania przepisu art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej i poprzestanie na pouczeniu, ponieważ nie można przyjąć, że waga naruszenia była znikoma. Organ nie kwestionował, że wartość nagród była niewielka. Jego zdaniem, wartość rynkowa nagród ma znaczenie wtórne, ważniejsze jest zapewnienie ochrony uczestnikom loterii. Uczestnik powinien mieć poczucie, że jego prawa są w dostatecznym stopniu chronione oraz, że w przypadku wygrania przez niego nagrody i spełnienia warunków jej wydania, nagroda zostanie mu wydana. Ustawodawca, ustalając minimalną wysokość opłaty za wydanie zezwolenia na urządzenie loterii promocyjnej, kierował się nie tylko interesem Skarbu Państwa (funkcja fiskalna), ale przede wszystkim interesem uczestników loterii promocyjnych (funkcje ochronna i gwarancyjna). Organizatorzy, urządzający loterię promocyjną bez wymaganego prawem zezwolenia omijają obowiązujące przepisy, stanowiąc jednocześnie nieuczciwą konkurencję dla podmiotów, które legalnie organizują loterie promocyjne. Niebagatelne znaczenie ma również kwestia ochrony danych osobowych uczestników loterii promocyjnej, które są przetwarzane w trakcie trwania loterii.
Organ odwoławczy stwierdził również, że w sprawie nie ma zastosowania przepis art. 189 f § 1 pkt 2 k.p.a., zakazujący powielania kar za ten sam czyn, o ile uprzednio nałożona kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona kara pieniężna. Wyjaśnił przy tym, że na dzień wydania skarżonej decyzji strona nie została prawomocnie ukarana za wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo skarbowe w związku z nielegalnym urządzaniem loterii promocyjnej. Wyrok Sądu Rejonowego P. w P. z 26 sierpnia 2025 r., sygn. akt III K 333/25, uniewinniający skarżącą, jest nieprawomocny, gdyż Naczelnik [...] Urzędu Celno - Skarbowego w P. 24 listopada 2025 r. wniósł apelację od tego wyroku do Sądu Okręgowego w P..
Pismem z dnia 30 marca 2026 r. skarżąca wniosła skargę na powyższą decyzję, zarzucając jej:
I. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
1. art. 1 ust. 2, art. 2 ust. 1 pkt 10, art. 3, art. 7 ust. 1, art. 13 w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 pkt 1 lit. a u.g.h., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i błędne uznanie, że S. J. organizowała gry losowe w postaci loterii promocyjnej bez wymaganego zezwolenia, podczas gdy konkurs zorganizowany przez skarżącą w dniu 6 do 15 stycznia 2023 r. na profilu społecznościowym "[...] S. K." platformy społecznościowej [...] nie wyczerpuje definicji loterii promocyjnej uregulowanej w ww. ustawie, a w konsekwencji niezasadne wymierzenie jej kary pieniężnej w kwocie 16.415,00 zł;
2. z daleko posuniętej ostrożności art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie, podczas gdy waga naruszenia prawa przez skarżącą jest znikoma, nie osiągnęła ona korzyści z jego naruszenia, a nadto skarżąca zaprzestała naruszenia prawa.
II. naruszenie przepisów postępowania:
1. mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 120 i art. 121 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm. – dalej: "o.p.")., poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych i zapewnienie skarżącej przez pracowników organu prowadzącego kontrolę, że grożąca skarżącej kara zostanie ograniczona do mandatu w wysokości kilkuset złotych, jeżeli strona złoży wyjaśnienia określonej treści, podczas gdy skarżącej została wymierzona kara w wysokości 16.415,00 zł;
2. mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 122 w zw. z art. 187 § 1, z art. 191 i art. 2a o.p., poprzez brak zgromadzenia wystarczającego materiału dowodowego, niewyjaśnienie stanu faktycznego i rozstrzygnięcie wątpliwości na niekorzyść strony, a w konsekwencji błędne uznanie, że konkurs prowadzony przez S. J. zawiera w sobie elementy losowości, podczas gdy oparcie się wyłącznie na wyjaśnieniach skarżącej nie pozwalało na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego;
3. mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 122 w zw. z art. 180 § 1, art. 187 § 1 o.p., poprzez zaniechanie przesłuchania męża skarżącej D. J., który brał udział w wyłonieniu zwycięzców konkursu, a tym samym błędne ustalenie stanu faktycznego, podczas gdy obowiązkiem organu podatkowego było podjęcie wszelkich niezbędnych działań celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebranie i w sposób wyczerpujący wyjaśnienie całego materiału dowodowego;
4. mające wpływ na treść zaskarżonej decyzji, tj. art. 122 w zw. z art. 180 § 1, art. 187 § 1 o.p., poprzez zaniechanie przeprowadzenia analizy zasięgów postów umieszczanych na profilu społecznościowym "[...] S. K." platformy społecznościowej [...] w spornym okresie, a tym samym błędne ustalenie stanu faktycznego jakoby samo umieszczenie postu w Internecie sprawiało, że jest zasięg jest nieograniczony, podczas gdy obowiązkiem organu podatkowego było podjęcie wszelkich niezbędnych działań celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebranie i w sposób wyczerpujący wyjaśnienie całego materiału dowodowego;
5. mające wpływ na treść zaskarżonej decyzji, tj. art. 233 § 2 o.p., poprzez niewystarczające zbadanie okoliczności faktycznych wskazanych przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 3 lutego 2025 r. w postaci zbadania przesłanek do zastosowania art. 189f k.p.a., podczas gdy organ I instancji zobowiązany był do zastosowania się do stanowiska organu II instancji zawartych w decyzji uchylającej poprzednią decyzję wydaną w przedmiotowej sprawie.
Mając na uwadze powyższe strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości i umorzenie postępowania w sprawie, względnie o uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, od organu na rzecz skarżącej, według norm przepisanych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wydania wyroku do dnia zapłaty, a także rozpoznanie skargi na rozprawie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje argumenty.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie natomiast do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej: p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd stwierdza nieważność decyzji, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), albo stwierdzi wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Oznacza to, że sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (art. 134 § 2 p.p.s.a.).
W tak zakreślonej kognicji Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty okazały się zasadne.
Na wstępie wskazać należy, że Sąd uznaje za prawidłowe ustalenia faktyczne organów obu instancji prowadzące do uznania, że skarżąca urządzała na portalu internetowym loterię promocyjną bez zezwolenia.
Oceniając przedmiotowe przedsięwzięcie zdaniem Sądu organ II instancji zasadnie uznał, że :
- organizator gry oferował wygrane rzeczowe (3 vouchery o wartości 100 zł),
- o przydzieleniu nagrody w szczególności decydował przypadek (losowanie),
- uczestnictwo w grze następowało przez nabycie innego dowodu udziału w grze, tj. poprzez udostępnienie i polubienie postu, wskazanie pod postem 3 znajomych, co skutkowało nieodpłatnym udziałem w loterii.
Dlatego też słusznie stwierdził, że wypełnione zostały wszystkie trzy przesłanki niezbędne do uznania zorganizowanego konkursu za loterię promocyjną, na organizację, której zgodnie z ustawą o grach hazardowych, skarżąca powinna uzyskać odpowiednie zezwolenie. Co do zasady istniały zatem podstawy faktyczne do nałożenia na skarżącą kary pieniężnej.
W postępowaniu administracyjnym i sądowym skarżąca nie kwestionowała tego, że konkurs zorganizowała, ale podnosiła, że nie był on loterią promocyjną, gdyż nie osiągnęła ona żadnych zysków z zorganizowanego konkursu. W jej ocenie nie sposób również dostrzec w tym przedsięwzięciu żadnego elementu hazardu, gdyż jego uczestnicy nie ponosili żadnego ryzyka w związku ze swoim udziałem.
Stanowisko skarżącej w tej mierze nie jest zasadne, gdyż zgodnie z art. 2 ust 1 zd.1 u.g.h. grami losowymi są gry, w tym urządzane przez sieć Internet, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, których wynik w szczególności zależy od przypadku. Skarżąca nie kwestionowała, że łączna wartość nagród w okresie organizacji przedsięwzięcia, tj. w pierwszej połowie stycznia 2023 r., wynosiła 300 zł. Przyjmuje się, że wystąpienie "przypadku" oznacza, że wynik gry jest nieprzewidywalny z punktu widzenia grającego i nie zależy wyłącznie od jego możliwości czy umiejętności. Losowość gier jest więc rozumiana jako niemożność przewidzenia rezultatu gry w obiektywnie normalnych warunkach. Do zakwalifikowania danej gry do gier losowych wystarczy więc stwierdzenie wystąpienia w grze elementu losowości wpływającego bezpośrednio na wynik gry (por. np. wyroki NSA z 17 maja 2018 r. sygn. akt II GSK 119/18; z 18 kwietnia 2018 r. sygn. akt II GSK 4234/17; z 4 lutego 2016 r. sygn. akt II GSK 1202/14). Przyjmuje się, że całkowita lub częściowa losowość jest zasadniczą cechą charakterystyczną gier hazardowych. Przepis art. 2 ust. 1 zd. 1 u.g.h. należy zatem wykładać w ten sposób, że w sytuacji, gdy wynik jakiegokolwiek etapu przedsięwzięcia jest przypadkowy, a więc niezależny od woli (wiedzy, zręczności) uczestnika gry, to należy przyjąć, że etap ten ma wpływ na ostateczny wynik gry, co przesądza o jej losowym charakterze (por. wyrok NSA z 15 listopada 2017 r. sygn. akt II GSK 3754/15). W badanym przypadku należy zgodzić się z organem, że wyłonienie zwycięzcy zawiera element przypadku. Należy zauważyć, że skarżąca dokładnie opisała przebieg losowania, nie było więc potrzeby przesłuchania D. J., który jej towarzyszył przy tej czynności. Skarżąca nie zaprzeczała wcześniejszym zeznaniom, kwestionowała jedynie sposób przeprowadzenia przesłuchania, nie wskazując jednak innej wersji wydarzeń.
Rozważając spełnienie dyspozycji art. 2 ust.1 pkt 10 u.g.h. wskazać należy, iż stanowi on, że loterie promocyjne polegają na uczestniczeniu w nich przez nabycie towaru, usługi lub innego dowodu udziału w grze i tym samym nieodpłatnie uczestniczy się w loterii, a podmiot urządzający loterię oferuje wygrane pieniężne lub rzeczowe. Zatem najważniejszą cechą gry losowej - loterii promocyjnej odróżniającą ją od innych gier hazardowych uregulowanych w ustawie o grach hazardowych jest jej nieodpłatność tj. to, iż "nieodpłatnie uczestniczy się w loterii". Biorąc pod uwagę powyższe można wskazać, iż loterie promocyjne są grami:
- w których uczestniczy się bez ponoszenia dodatkowych opłat za udział (nieodpłatnie), a jedynie przez sam fakt nabycia towaru, usługi lub od nowelizacji ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych w 2003 r. - innego dowodu udziału w grze;
- grający nie wpłaca określonej stawki za wejście do gry (nie ponosi ryzyka).
Sąd podziela stanowisko organów, że w analizowanym przedsięwzięciu czynności polegające na wykonaniu przez uczestników gry takich aktywności, jak udostępnienie i polubienie postu, wskazanie pod postem 3 znajomych spełniają przesłankę nabycia innego dowodu udziału w grze w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 10 u.g.h. oraz umożliwiają udział w grze i uzyskanie wygranej.
W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości, że udział w loterii promocyjnej w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 10 u.g.h. może polegać na nabyciu innego dowodu udziału w grze przez polubienie na stronie serwisu społecznościowego materiałów zamieszczonych przez organizatora konkursu i ich publiczne udostępnienie w sieci oraz spełnienie przez uczestników gry warunków konkursu określonych przez organizatora, jeżeli skutkiem tych działań ma być losowe wskazanie zwycięzcy uzyskującego nagrodę pieniężną lub rzeczową. Nabycie innego dowodu udziału w grze nie musi łączyć się z przysporzeniem majątkowym uzyskiwanym przez organizatora tej gry z wpływów ze sprzedaży rzeczy, usług lub innych dowodów udziału w grze, np. losów. Wystarczającym powodem uznania gry za grę losową w rozumieniu u.g.h. jest to, aby gra - jak w rozpoznawanym przypadku loteria promocyjna - promowała działalność prowadzoną przez organizatora w powiązaniu z uzyskaniem wygranej rzeczowej, przyznawanej losowo, miała na celu zwiększenie atrakcyjności jego działalności, bo wówczas działanie takie prowadzi niewątpliwie do zwiększenia obrotów, a w konsekwencji do większych zysków. Przy czym sam zysk nie ma już znaczenia w tym przypadku.
Reasumując, organ odwoławczy prawidłowo uznał, że opisane przedsięwzięcie wypełnia wszystkie ustawowe przesłanki gry losowej – loterii promocyjnej w rozumieniu przepisów ustawy o grach hazardowych. Tym samym niezasadne okazały się zarzuty naruszenia art. 1 ust. 2, art. 2 ust. 1 pkt 10, art. 3, art. 7 ust. 1, art. 13 w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 pkt 1 lit. a u.g.h.
Z ostrożności procesowej skarżąca zarzuciła również naruszenie art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie, podczas gdy waga naruszenia prawa przez skarżącą jest znikoma, nie osiągnęła ona korzyści z jego naruszenia, a nadto zaprzestała naruszenia prawa.
Zgodnie z art. 189 f § 1 k.p.a. organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli:
1) waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub
2) za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna.
W przedmiotowej sprawie organ II instancji nie zgodził się ze skarżącą, że waga naruszenia była znikoma. Organ nie kwestionował, że wartość nagród była niewielka. Jego zdaniem, wartość rynkowa nagród ma znaczenie wtórne, ważniejsze jest zapewnienie ochrony uczestnikom loterii. Organ ustalił również, że skarżąca na dzień wydania skarżonej decyzji nie została prawomocnie ukarana za wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo skarbowe w związku z nielegalnym urządzaniem loterii promocyjnej.
Z powyższych względów organ odwoławczy uznał, że brak jest podstaw normatywnych do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej na stronę postępowania.
Zdaniem Sądu takie stanowisko organu było zbyt arbitralne i niedostatecznie uzasadnione, gdyż w przedmiotowej sprawie należało dokonać kompleksowej analizy zachowania skarżącej z perspektywy celów ustawy o grach hazardowych oraz poddać szczegółowej analizie art. 189 f § 1 pkt 1 k.p.a. co skutkować mogłoby odstąpieniem od nałożenia kary pieniężnej i poprzestaniu na pouczeniu strony. Przepis art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. stanowi obligatoryjną podstawę odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej w sytuacji wystąpienia normatywnych przesłanek zawartych w tej jednostce redakcyjnej.
Sąd uznał, że organ odwoławczy wobec powyższego zaniechania naruszył powyższy obowiązek, a także wzorce normatywne w zakresie elementów składowych decyzji administracyjnej tj. w zakresie uzasadnienia faktycznego oraz prawnego (art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 o.p.).
Twierdzenie organu odwoławczego, że już sam fakt dokonania wskazanego naruszenia przepisów ustawy o grach hazardowych oznacza co do zasady, że waga naruszenia prawa nie jest znikoma – bez szczegółowego uzasadnienia tego twierdzenia - jest niewystarczające. Środki sankcjonujące nakładane są m.in. za naruszenia obowiązku albo naruszenia zakazu o charakterze administracyjnym (por. art. 189b k.p.a.). W przypadku ustalenia w kategoriach dowodowych naruszenia tychże obowiązków (czy też zakazów) i w konsekwencji uznania przez organ administracji publicznej bezprawnego działania adresata aktu skutkującego zastosowaniem (obligatoryjnym lub fakultatywnym) sankcji administracyjnej (w postaci administracyjnej kary pieniężnej) organ ten ma obowiązek – zgodnie z zasadami wskazanymi w art. 189 a § 1 i § 2 i nast. k.p.a. – rozważyć m.in. możliwość odstąpienia od zastosowania środka sankcjonującego w sytuacji zaistnienia normatywnych przesłanek zawartych w art. 189 f § 1 pkt 1 k.p.a.
Z treści art. 189 f § 1 pkt 1 k.p.a. wynika bowiem, że każdy stan faktyczny podlega indywidualnej ocenie. Nie może być to wiązane tylko z faktem, że doszło do naruszenia wskazanych przepisów ustawy.
Organ zobowiązany był rozważyć czy waga naruszenia prawa przez skarżącą była znikoma. Wskazać należy, że celem prowadzonej loterii promocyjnej było bowiem wygranie 3 voucherów o łącznej wartości 300 zł. Nagrody można było odebrać tylko w określonym salonie fryzjerskim. Cel konkursu miał zatem charakter bardzo indywidualny i lokalny i dotyczył funkcjonowania tylko jednego salonu fryzjerskiego. Zdaniem Sądu błędne są przekonania organu, że sam fakt zamieszczenia na serwisie społecznościowym [...] postu z informacją o przedsięwzięciu sprawia, że zasięg postu staje się nieograniczony. Słusznie zwróciła uwagę skarżąca, że zasięg postów zależy od wielu czynników takich jak ilość osób obserwujących dany profil, czy korzystanie przez administratora z oferty promowania postów. Ustalone nagrody miały również niewielką wartość finansową. Okoliczności te kontrastują z nałożeniem administracyjnej kary pieniężnej w tak znacznej wysokości tj. 16.415,00 zł.
Podkreślić należy, że wystąpienie okoliczności uzasadniających odstąpienie od nałożenia kary nie uchyla bezprawności zachowania sprawcy, nie wyczerpuje zatem pojęcia kontratypu. W konsekwencji odstąpienia nie można traktować jako instytucji równoważnej umorzeniu postępowania administracyjnego, bo odstępując, organ stwierdza fakt naruszenia oraz obowiązek ukarania, z którego jednak nie korzysta. (J. Wegner [w:] Z. Kmieciak, M. Wojtuń, J. Wegner, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2023, art. 189(f).).
Ocena, czy waga naruszenia prawa jest znikoma, powinna być dokonywana z uwzględnieniem art. 189d pkt 1 k.p.a. Ocena wagi naruszenia prawa wymaga ustalenia, czy konkretne naruszenie prawa wywołało (lub mogło wywołać) skutki w obszarze konkretnych dóbr prawnie chronionych, tj. dóbr chronionych przez naruszoną normę sankcjonowaną. Jeżeli zatem konkretne naruszenie prawa wywołało (lub mogło wywołać) poważne negatywne skutki w obszarze dóbr prawnie chronionych, to przyjąć należy, że waga naruszenia prawa jest znaczna. Jeżeli naruszenie prawa wywołało nieznacznie negatywne skutki w obszarze dóbr prawnie chronionych lub skutków tych w ogóle nie wywołało lub wywołać nie mogło, to przyjąć należy, że waga naruszenia prawa jest znikoma (wyrok WSA w Gdańsku z 9 maja 2024 r., III SA/Gd 9/24, LEX nr 3719935). Przy ocenie wystąpienia przesłanki znikomej wagi naruszenia (art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a.) należy brać pod uwagę całokształt okoliczności danego przypadku, zarówno o charakterze przedmiotowym (np. skala naruszeń, skutki tych naruszeń) jak i podmiotowym (np. czy mamy do czynienia z czynem zawinionym, a jeżeli tak, to z jaką formą winy), przy czym decydujące znaczenie należy przyznać skutkom naruszenia dla dóbr chronionych przez daną dziedzinę prawa administracyjnego (wyrok WSA w Warszawie z 27 sierpnia 2020 r., IV SA/Wa 973/20, LEX nr 3110702; A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. IX, Warszawa 2026, art. 189(f) ).
Należy zatem brać pod uwagę, jakie dobro i jak znacząco zostało zagrożone bądź naruszone, czy istnieje możliwość naprawienia wyrządzonej temu dobru prawnemu szkody, w jakich warunkach działał sprawca, w jaki sposób się zachowywał, z jakiego powodu dopuścił się naruszenia, w jakiej sytuacji motywacyjnej się znajdował. Nie będą natomiast na wagę czynu wpływać cechy osobiste sprawcy, jego sytuacja życiowa, materialna itp. Ocenie powinien podlegać całokształt wchodzących w grę okoliczności. W przypadku gdy naruszenie prawa związane jest z czynnościami obrotu gospodarczego, stwierdzeniu zakresu naruszenia dobra chronionego prawem służyć może analiza ilościowa tychże czynności, ich wartości ekonomicznej, tego, czy uchybienie generowało po stronie sprawcy zysk, a jeżeli tak, to jaki [por. J. Wegner [w:] Z. Kmieciak, M. Wojtuń, J. Wegner, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2023, art. 189(f)].
Znikoma waga naruszenia prawa jest wprawdzie konieczną, ale niewystarczającą przesłanką odstąpienia od wymierzenia kary. Z brzmienia przepisu § 1 pkt 1 wynika, że musi być spełniona łącznie druga przesłanka, a mianowicie strona zaprzestała naruszania prawa. Przesłanka ta ma zastosowanie do naruszeń o charakterze ciągłym, trwałym lub powtarzającym się. Przepis ten nie ma natomiast zastosowania do zachowania osoby polegającego na jednorazowym naruszeniu obowiązku lub zakazu [tak A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. IX, Warszawa 2026, art. 189(f)]. Przesłanka zaprzestania naruszenia prawa może być spełniona także po wszczęciu postępowania aż do dnia wydania decyzji administracyjnej (por. A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. IX, Warszawa 2026, art. 189(f).
Z uwagi na naruszenia prawa procesowego w zakresie braku kompleksowej analizy art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. Sąd uchylił decyzję organu II instancji.
Wskazać należy, że powołany w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 listopada 2024 roku, sygn. akt II GSK 1231/24, dotyczy (wbrew twierdzeniom organu II instancji) innego stanu faktycznego. Sprawa ta dotyczyła organizacji konkursów promocyjnych zorganizowanych na dwóch różnych stronach internetowych, dotyczących dwóch różnych salonów piękności. Ponadto nagrodami były różnego rodzaju zabiegi kosmetyczne lub zniżki na niektóre zabiegi, a pula nagród nie była znana.
Ponownie rozpoznając sprawę organ powinien mieć na uwadze, że w będącej przedmiotem kontroli judykacyjnej sprawie istniał określony, wąski – w aspekcie terytorialnym - krąg potencjalnych klientów salonu fryzjerskiego skarżącej. Ponadto strona zaprzestała działań naruszających przepisy ustawy o grach hazardowych przed wszczęciem postępowania kontrolnego (kontrola została przeprowadzona w dniach od 27 listopada do 6 grudnia 2023 r.). Przy ocenie powagi naruszenia organ odwoławczy uwzględni także - poza powyżej opisanymi okolicznościami - bezsporną łączną wartość nagród przewidzianych we wszystkich konkursach.
Organ II instancji zobowiązany będzie do przeprowadzenia postępowania odwoławczego zgodnie z procesowymi wzorcami normatywnymi zawartymi w o.p., a następnie do wydania decyzji w sprawie, spełniającej wzorce normatywne zawarte w art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 o.p. ze szczególnym uwzględnieniem problematyki wyłączenia sankcjonowania wykazanego naruszenia prawa w trybie art. 189 f § 1 pkt 1 k.p.a. Po dokonaniu kompleksowej analizy zachowania skarżącej - zgodnie w powyższymi wskazówkami - organ wyda decyzję w uzasadnieniu której zawarte zostaną powyżej opisane elementy w przedmiocie zastosowania instytucji odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Podkreślić należy, że dopiero łączna ocena powyższych okoliczności pozwali organowi na sformułowanie oceny czy w danej sprawie zastosowanie sankcji administracyjnej nie będzie sprzeczne z konstytucyjną zasadą demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP) i wynikającą z niej zasadą zaufania obywateli do państwa i stanowionego przez niego prawa oraz zasadą bezpieczeństwa prawnego, zasadą sprawiedliwości, a także z zasadą praworządności materialnej (art. 7 Konstytucji RP) i zasadą proporcjonalności.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd uznał, że zaistniały podstawy normatywne do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit c p.p.s.a. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ biorąc pod uwagę powyższe dyrektywy postępowania dokona oceny czy w niniejszej sprawie istnieją normatywne podstawy zastosowania instytucji odstąpienia od wymierzenia kary wskazanej w art. 189 f § 1 pkt 1 k.p.a.
O zwrocie kosztów stronie skarżącej postanowiono w oparciu o art. 200, art. 205 § 2 i art. 206 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2026 r. poz. 215). Na koszty te składają się ( kwota 493 zł tytułem wpisu od skargi i 1200 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika na rzecz skarżącej). Sąd za właściwe uznał miarkowanie kosztów zastępstwa procesowego skarżącej. Spowodowało to ustalenie wysokości wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika na kwotę 1200 złotych. Kwota ta jest adekwatna do niezbędnego nakładu pracy pełnomocnika strony skarżącej w niniejszej sprawie i wpisuje się w "uzasadniony przypadek" miarkowania kosztów postępowania, o jakim mowa w art. 206 p.p.s.a. Z uwagi bowiem na złożenie przez tego samego pełnomocnika do tutejszego Sądu trzech skarg o bardzo zbliżonej treści, tożsamych zarzutach i argumentacji, w sprawach o podobnym stanie faktycznym i prawnym, różniącym się w aspektach nieznaczących, okoliczność ta pozwalała zmniejszyć koszt pracy tego pełnomocnika, uwzględniając konieczny nakład pracy dla wywiedzenia skarg opartych o jednobrzmiącą argumentację w powiązaniu ze stopniem zindywidualizowania sprawy.