- art. 7, art. 136, art. 138 k.p.a. w zw. z art. 27 u.p.e.a. przez niezbadanie czy tytuł wykonawczy został wystawiony w sposób prawidłowy w sytuacji gdy tytuł wykonawczy zawiera istotne uchybienia i nie spełnia wymogów z art. 27 u.p.e.a. nie została wskazana podstawa prawna prowadzonej egzekucji, jak i pełna, właściwa podstawa prawna obowiązku. Zarzucono również błąd w ustaleniach faktycznych poprzez stwierdzenie, że skarżący nie dopełnił obowiązku poddania dziecka obowiązkowym szczepieniom ochronnym;
- art. 7a, 77 i 81a k.p.a. przez rozstrzygnięcie wątpliwości interpretacyjnych na niekorzyść skarżącego, jak również wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy oraz brak wszechstronnego rozważenia całokształtu materiału dowodowego;
- art. 80 k.p.a. przez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i dokonanie oceny w sposób dowodowy skutkujący uznaniem, że skarżący uchyla się od wykonania obowiązkowych szczepień ochronnych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym rozstrzygnięciu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy wskazać, że zaszła podstawa, aby rozpoznać niniejszą sprawę w trybie uproszczonym. Zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") sprawa może być rozpoznana w tym trybie m.in. jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym wiąże się z tym, że w sprawie nie jest przeprowadzana – celem jej merytorycznego rozpoznania – rozprawa, bowiem sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 120 p.p.s.a.).
Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub jego wydania z naruszeniem prawa (pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Rozstrzygnięcie WPPIS zostało wydane w przedmiocie zgłoszonych zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej, prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez PPIS, w związku z niedopełnieniem obowiązku o charakterze niepieniężnym – niepoddania małoletniej córki skarżącej - M. P. urodzonej 20 września 2024 r. obowiązkowym szczepieniom ochronnym – przeciwko gruźlicy, wirusowemu zapaleniu wątroby typu B – pierwsza dawka.
Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej. Podstawy zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej zostały enumeratywnie wymienione w art. 33 § 2 u.p.e.a. Podniesione w treści zarzutów okoliczności zakreślają granice sprawy rozpoznawanej przez organ egzekucyjny. W niniejszej sprawie organ sanitarny, jako wierzyciel, wydał na podstawie art. 34 § 2 pkt 1 u.p.e.a. postanowienie, w którym oddalił zarzuty podniesione przez stronę.
W toku postępowania egzekucyjnego zobowiązana podniosła zarzuty: określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu (art. 33 § 2 pkt 2c u.p.e.a.) oraz zarzut nieistnienia obowiązku (art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.).
W ocenie Sądu stanowisko strony skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie, a organy Inspekcji Sanitarnej prawidłowo rozpoznały i poddały ocenie wniesione zarzuty.
W szczególności organ prawidłowo ocenił, że nie był zasadny zarzut określenia obowiązku o charakterze niepieniężnym niezgodnie z przepisem art. 33 § 2 pkt 2 lit. c u.p.e.a). Przepis ten stanowi, że podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu.
Należy zauważyć, że w wystawionym 10 grudnia 2024 r. tytule wykonawczym wskazano przepis art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy oraz powołano rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 2077). Wymieniony w tytule wykonawczym obowiązek z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy został w ocenie Sądu określony jasno i konkretnie. Organ podał pełną i właściwą podstawę prawną egzekwowanego obowiązku. Prawidłowo przy tym organ sanitarny odniósł się, w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, do ww. zarzutu, powołując właściwe przepisy prawa powszechnie obowiązującego w kraju w zakresie obowiązkowych szczepień ochronnych.
Sąd podzielił przy tym stanowisko organu, że obowiązek poddania córki skarżącej szczepieniu ochronnemu wynika z mocy prawa. Zgodnie bowiem z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 924) osoby przebywające na terytorium kraju są obowiązane na zasadach określonych w ustawie do poddawania się szczepieniom ochronnym, co należy rozumieć zgodnie z art. 2 pkt 26 ustawy, jako podanie szczepionki przeciw chorobie zakaźnej w celu sztucznego uodpornienia. Obowiązek ten został skonkretyzowany w art. 17 ust. 1 ustawy zgodnie z którym osoby, określone na podstawie ust. 10 pkt 2, są obowiązane do poddawania się szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym określonym na podstawie ust. 10 pkt 1, zwanym dalej "obowiązkowymi szczepieniami ochronnymi".
W przypadku osoby nieposiadającej pełnej zdolności do czynności prawnych odpowiedzialność za wypełnienie obowiązków, o których mowa w art. 5 ust. 1 ustawy ponosi osoba, która sprawuje pieczę nad małoletnim, o czym stanowi art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r.
Wobec powyższego, z uwagi na to, że obowiązek poddania małoletniej córki skarżącej obowiązkowym szczepieniom ochronnym wynika z mocy prawa, organ zasadnie przyjął, że nie miał obowiązku wydania decyzji nakładającej obowiązek szczepienia dziecka. Obowiązek poddania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym egzekwowany jest bez konieczności wydawania w tym przedmiocie jakiegokolwiek aktu administracyjnego, tj. decyzji czy postanowienia (por. wyrok NSA z dnia 1 sierpnia 2013 r., II OSK 745/12, orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych dalej "CBOSA").
Prawidłowo również organ zauważył, że argumentacja zobowiązanej o niewydaniu przez organ decyzji z art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz.U.2025.1675 t.j. dalej "ustawa") także nie zasługuje na uwzględnienie. Przepis ten bowiem przewiduje, że państwowy powiatowy inspektor sanitarny lub państwowy graniczny inspektor sanitarny może, w drodze decyzji, nałożyć na osobę zakażoną lub chorą na chorobę zakaźną albo osobę podejrzaną o zakażenie lub chorobę zakaźną, lub osobę, która miała styczność ze źródłem biologicznego czynnika chorobotwórczego, obowiązki określone w art. 5 ust. 1 ustawy. Wskazany przepis nie znajdował zastosowania w niniejszej sprawie. Odnosi się bowiem wyłącznie do osób zakażonych, chorych, podejrzanych o zakażenie lub chorobę albo mającą styczność z czynnikami chorobotwórczymi, a z akt administracyjnych nie wynika, żeby taka sytuacja o której mowa we wskazanym przepisie wystąpiła w niniejszej sprawie.
Wydanie z kolei decyzji w sprawie objęcia małoletniej córki zobowiązanej nadzorem epidemiologicznym nie pozostaje w związku z istnieniem z mocy ustawy obowiązku szczepień ochronnych. Nadzór ten nie ma zastosowania w realizacji ustawowego obowiązku poddawania się szczepieniom ochronnym.
Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego przystąpienia do egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego niespełniającego wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. należy wskazać, że zgodnie z art. 33 § 2 u.p.e.a., w brzmieniu obowiązującym od 30 lipca 2020 r., a więc mającym zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, jako podstawy zarzutu nie wymieniono niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a.
Zasadnie również organ stwierdził, że nie zasługuje na uwzględnienie zarzut nieistnienia obowiązku z art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.
Zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy wykonanie obowiązkowego szczepienia ochronnego jest poprzedzone lekarskim badaniem kwalifikacyjnym w celu wykluczenia przeciwwskazań do wykonania obowiązkowego szczepienia ochronnego. Każdorazowo musi to być badanie kwalifikacyjne aktualne, wykonane w czasie nieprzekraczającym 24 godzin przed szczepieniem (art. 17 ust. 3 ustawy). Po przeprowadzonym lekarskim badaniu kwalifikacyjnym lekarz wydaje zaświadczenie ze wskazaniem daty i godziny przeprowadzonego badania (art. 17 ust. 4 ustawy). W przypadku, gdy lekarskie badanie kwalifikacyjne daje podstawy do długotrwałego odroczenia obowiązkowego szczepienia ochronnego, lekarz kieruje osobę objętą obowiązkiem szczepienia ochronnego do konsultacji specjalistycznej (art. 17 ust. 5 ustawy). Z powołanych przepisów art. 17 ust. 2-4 ustawy wynika, że lekarskie badanie kwalifikacyjne bezpośrednio poprzedza szczepienie ochronne. Z prawidłowych ustaleń organu wynikało, że takie badanie w przypadku dziecka skarżącej przeprowadzono, a lekarz je wykonujący nie stwierdził przeciwwskazań do poddania pacjenta szczepieniom. Jak trafnie wyjaśniono, żaden przepis nie przewiduje obowiązku przeprowadzania testów uczuleniowych na substancje wchodzące w skład szczepionek. Stąd, w takiej sytuacji obowiązkiem rodzica było poddanie dziecka szczepieniu ochronnemu. Wystawiony natomiast przez lekarza M. W. dokument "zaświadczenie lekarskie" nie spełniał wymogów formalnych, gdyż nie został wystawiony bezpośrednio przed szczepieniem dziecka zgodnie z wymogami art. 17 ustawy.
W aktualnie obowiązującym stanie prawnym nie budzi wątpliwości, że obowiązek poddania dziecka określonym szczepieniom ochronnym, wynikający z regulacji ustawowej, tj. przepisów art. 5 ust. 1 i art. 17 ust. 1 ustawy, skonkretyzowany został w rozporządzeniu, wydanym na podstawie upoważnienia ustawowego i nie ma podstaw do kwestionowania jego legalności. Minister Zdrowia wydał bowiem na mocy delegacji ustawowej, zawartej w art. 17 ust. 10 ustawy, najpierw rozporządzenie z dnia 18 sierpnia 2011 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 753 dalej "rozporządzenie z dnia 18 sierpnia 2011 r."), a następnie na skutek wyroku TK o sygn. SK 81/19, wydał rozporządzenie z dnia 27 września 2023 r. (Dz. U. z 2023 r., poz. 2077 "dalej rozporządzenie MZ z 27 września 2023r."), które weszło w życie w dniu 1 października 2023 r. i które określa dawki, wiek dziecka i termin wykonania szczepienia. Wcześniej te kwestie regulował Komunikat Głównego Inspektora Sanitarnego, co zostało zakwestionowane w wyroku TK z 9 maja 2023 r. o sygn. SK 81/19.
Jako nieuzasadnione Sąd uznał także zarzuty skargi naruszenia przepisów art. 7a, 77, art. 80 i 81a k.p.a. W ocenie Sądu bowiem organy sanitarne w stopniu wystarczającym wyjaśniły stan faktyczny i prawidłowo oceniły zebrany materiał dowodowy. W szczególności w sposób prawidłowy dokonały oceny podniesionych przez skarżącą zarzutów i należycie uzasadniły podjęte rozstrzygnięcie. Nietrafny jest przy tym zarzut naruszenia art. 81a k.p.a. W niniejszej sprawie nie wystąpiły bowiem żadne niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy.
Reasumując zatem należało uznać, że organy inspekcji sanitarnej prawidłowo rozpoznały zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym. Sąd nie stwierdził przy tym, naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.