Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na opisane postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej złożyła spółka, która zarzuciła naruszenie art. 233 § 1 pkt 1 o.p.
w zw. z art. 239 o.p. na skutek niezasadnego utrzymania w mocy postanowienia organu I instancji, w sytuacji gdy w sprawie nieprawidłowo zidentyfikowano brak przesłanki
z art. 201 § 1 pkt 2 o.p. oraz niezasadnie odmówiono rozpoznania jej wniosku pod kątem przesłanki z art. 201 § 1c pkt 1 lit. a o.p.
Spółka wniosła o:
1. uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z 20 sierpnia 2025 r. oraz poprzedzającego go postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z 3 czerwca 2025 r.;
2. zasądzenie na rzecz skarżącej spółki kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.
W uzasadnieniu skargi jej autor rozwinął i umotywował podniesione w niej zarzuty.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe argumenty.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.
Korzystając z uprawnienia, które przyznaje sądowi administracyjnemu art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143; w skrócie: "p.p.s.a."), dopuszczający możliwość rozpoznania w postępowaniu uproszczonym skargi, której przedmiotem jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym
i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, Sąd procedował w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.
Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej , Sąd nie dopatrzył się przy jego wydaniu naruszeń prawa, które w świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. skutkowałyby koniecznością uchylenia albo stwierdzenia nieważności tego aktu, względnie stwierdzenia jego wydania z naruszeniem prawa.
Istota sporu koncentruje się wokół zasadności odmowy zawieszenia postępowania podatkowego w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od 1 lipca 2022 r. do 31marca 2024 r.
Zgodnie z art. 201 § 1 pkt 2 o.p. organ podatkowy zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.
Z ww. przepisu wynika, że z zagadnieniem wstępnym mamy do czynienia, gdy łącznie ziszczą się cztery przesłanki: zagadnienie wyłoni się w toku postępowania (1), jego rozstrzygnięcie należy do innego organu lub sądu (2), rozpatrzenie sprawy
i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia tego zagadnienia, czyli musi ono poprzedzać rozpatrzenie sprawy (3), istnieje zależność między rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego, a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji i związek ten musi mieć charakter bezpośredni (4) (por. m.in. wyroki NSA z: 20 lutego 2025 r., III FSK 450/24 i 22 grudnia 2011 r., II FSK 1891/11 - wszystkie powołane w uzasadnieniu niniejszego wyroku orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, publ. baza; w skrócie "CBOSA" oraz
G. Łaszczyca, Pojęcie zagadnienia wstępnego w kodeksie postępowania administracyjnego, PiP 2002/7, s. 64).
W judykaturze wskazuje się, że pod pojęciem zagadnienia wstępnego rozumie się sytuacje, w których wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem, uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem wstępnego zagadnienia prawnego, którego organ nie może rozstrzygnąć w ramach własnych kompetencji. Oznacza to, że bez rozstrzygnięcia wstępnego zagadnienia prawnego (prejudycjalnego) przez inny organ lub sąd, wydanie decyzji w danej sprawie jest niemożliwe. Od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego zależeć powinno rozpatrzenie sprawy w ogóle, nie zaś wydanie decyzji o określonej treści (por. m.in. wyroki NSA z: 11 lipca 2025 r., I FSK 933/22; 11 marca 2025 r., I FSK 2386/21; 2 grudnia 2024 r., I FSK 1330/21, CBOSA).
W ocenie Sądu, zarzut naruszenia art. art. 201 § 1 pkt 2 o.p. jest niezasadny, ponieważ okoliczność rozpatrzenia przez NSA skargi kasacyjnej od wyroku WSA
w Poznaniu z 5 grudnia 2024 r. I SA/Po 530/24 w przedmiocie niedopuszczalności sprzeciwu wobec podjęcia i wykonywania czynności kontrolnych nie stanowi zagadnienia wstępnego w postępowaniu wymiarowym.
Sąd za niezasadny uznał także zarzut naruszenia art. 201 § 1c pkt 1 lit. a o.p., zgodnie z którym organ podatkowy może zawiesić postępowanie na wniosek lub
z urzędu, gdy pomiędzy postępowaniami w sprawach dotyczących tej samej strony istnieje tego rodzaju związek, że na treść decyzji wydawanej w zawieszanym postępowaniu ma wpływ rozstrzygnięcie sprawy w innym postępowaniu,
a rozstrzygnięcie sprawy w tym innym postępowaniu nie stanowi zagadnienia wstępnego, o którym mowa w § 1 pkt 2.
Należy zauważyć, że organ podatkowy może zawiesić postępowanie na wniosek z urzędu pod warunkiem wyrażenia zgody na zawieszenie postępowania przez stronę, natomiast w przypadku wniosku strony o zawieszenie organ podatkowy może zawiesić postępowanie, jeżeli strony, które nie wystąpiły z wnioskiem o jego zawieszenie, się temu nie sprzeciwiły. Organ podatkowy może nie skorzystać z możliwości zawieszenia postępowania jeśli uzna, że okoliczności sprawy przemawiają za jej prowadzeniem – jak w niniejszej sprawie. Organowi pozostawia się swobodę oceny, czy zawieszenie w okolicznościach rozpatrywanej sprawy jest zasadne. W związku z powyższym nie można zarzucić naruszenia powołanego przepisu przez organ, skoro z niego nie skorzystał, a strona wniosku na tej podstawie nie złożyła.
W ocenie Sądu, treść uzasadnienia postanowienia obrazuje szczegółowy tok rozumowania organu, które doprowadziło do wydania postanowienia oraz wskazuje
i wyjaśnia przesłanki faktyczne, jakimi kierował się organ, podejmując konkretne rozstrzygnięcie. Dotyczy to rozstrzygnięć organów obu instancji, przy czym uzasadnienie rozstrzygnięcia organu odwoławczego zawiera także ustosunkowanie się do zarzutów zawartych w zażaleniu.
Podsumowując, mając na uwadze zebrany materiał dowodowy i treść zaskarżonego postanowienie, zarzuty naruszenia przepisów procesowych przez organ nie zasługują na uwzględnienie.
W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.