1.3. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, opisaną na wstępie decyzją z dnia 13 sierpnia 2025 r., utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W motywach decyzji w pierwszej kolejności odniósł się do ustaleń w zakresie przedawnienia zobowiązania podatkowego i wyjaśnił, że Sąd Rejonowy P. Wydział Gospodarczy dla spraw Upadłościowych i Restrukturyzacyjnych wydał w dniu 3 kwietnia 2020 r. postanowienie o sygn. akt XI GR 23/20, zmienione postanowieniem z dnia 11 sierpnia 2021 r. o otwarciu przyspieszonego postępowania układowego wobec strony. Następnie w dniu 16 listopada 2022 r. zatwierdzono spis wierzytelności i stwierdzono zawarcie układu, który został zatwierdzony w dniu 17 lutego 2023 r., co stało się prawomocne z dniem 17 marca 2023 r. Zaznaczono także, że w dniu 28 listopada 2023 r. wszczęto wobec strony postępowanie w sprawie o przestępstwo skarbowe popełnione w okresie styczeń-marzec, maj-sierpień oraz listopad 2019 r. Stosownie do przepisu art. 70c o.p. pismem z dnia 5 grudnia 2023 r. (doręczonym spółce w dniu 11 grudnia 2023 r. oraz J. G. prezesowi zarządu spółki – w dniu 8 listopada 2023 r.) zawiadomiono, że w dniu 28 listopada 2023 r. na skutek wystąpienia przesłanki określonej w art. 70 § 6 pkt 1 o.p., został zawieszony bieg terminu przedawnienia zobowiązań w podatku od towarów i usług za okres objęty zaskarżoną decyzją. Z przekazanych przez organ I instancji informacji z dnia 14 maja 2025 r. wynika, że postępowanie o przestępstwo skarbowe prowadzone było pod nadzorem Prokuratora Prokuratury Rejonowej P. , pod sygn. akt [...], który prawomocnym postanowieniem z dniem 10 kwietnia 2025 r. umorzył powyższe śledztwo, a organ I instancji pismem z dnia 4 czerwca 2025 r. zawiadomił stronę o dalszym biegu terminu przedawnienia (od 11 kwietnia 2025 r.) zobowiązań podatkowych m.in. za przedmiotowe miesiące 2019 r. Zdaniem organu odwoławczego, w dniu 28 listopada 2023 r. nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych strony w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2019 r., a termin ten biegnie dalej począwszy od dnia 11 kwietnia 2025 r.
Wyjaśniając kwestie przedawnienia, Dyrektor IAS powołał się na art. 259 ust. 4 ustawa z dnia 15 maja 2015 r. Prawo restrukturyzacyjne (Dz. U. z 2019 r., poz. 243 ze zm. – dalej w skrócie: "p.r.") i wskazał, że na mocy tego przepisu 3 kwietnia 2020 r. doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia spornych zobowiązań podatkowych na okres 1079 dni (od 3 kwietnia 2020 r. do 17 marca 2023 r.). Z kolei na mocy art. 70 § 6 pkt 1 o.p. bieg terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych uległ zawieszeniu na okres 499 dni tj. w okresie od 28 listopada 2023 r. do 10 kwietnia 2025 r., czyli łączenie 1578 dni. Uznano przy tym, że nie doszło do "instrumentalnego" wszczęcia postępowania karnoskarbowego i nadużycia tej instytucji wyłącznie dla celów osiągnięcia skutku, wynikającego z art. 70 § 6 pkt 1 o.p.
Przechodząc do merytorycznego rozpoznania sprawy organ odwoławczy podzielił ustalenia organu I instancji, że Z. sp. z o.o. sp. k. w upadłości, D. T. sp. z o.o. sp. k., D. sp. z o.o. i M. T. sp. z o.o. w upadłości nie realizowały usług stolarskich i logistycznych, do których zobowiązały się zawartymi umowami. Jedynym przejawem działalności tych podmiotów była wyłącznie praca wykonywana przez ich pracowników, zatem usługi określone na zawieranych ze stronę umowach współpracy, dokumentowane następnie zakwestionowanymi fakturami, w rzeczywistości związane były z zatrudnieniem pracowników, w związku z czym miały one jedynie charakter usług pracowniczych. W konsekwencji sporne faktury uznano za niedokumentujące rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Podkreślono, że nie jest kwestionowany fakt wytworzenia wyrobów gotowych, czego dowodem są zeznania osób/pracowników je wytwarzających, a także dokumentacja źródłowa. Materiał dowodowy zebrany w sprawie wskazuje jednak, że w istocie usługi, których przedmiotem miało być wytworzenie tych wyrobów, nie zostały wykonane przez podmioty będące wystawcami zakwestionowanych faktur, ponieważ wykonujący te wyroby pracownicy tylko formalnie byli pracownikami podmiotów figurujących na fakturach jako sprzedawcy usług. Usługi określone na zawartych pomiędzy podmiotami umowach były usługami mającymi odmienny charakter niż wykazane na fakturach. Umowy dotyczyły bowiem wykonania usług stolarskich, czy logistycznych, a nie usług o charakterze pracowniczym, które de facto były oferowane.
W ocenie Dyrektora IAS istotnym elementem stanu faktycznego są powiązania osobowe i kapitałowe pomiędzy podmiotami biorącymi udział w kwestionowanych transakcjach. Powiązania te pozwalały kształtować warunki współpracy odbiegające od warunków rynkowych, a także miały przesądzający charakter w kontekście stwierdzenia świadomego udziału w całym procederze, jak też celowym działaniu skarżącej przejawiającym się w świadomym posłużeniu się w rozliczaniu VAT fakturami mającymi dokumentować usługi "programu ogrodowego", przy jednoczesnej wiedzy o ich nierzetelności. Uwzględniając powiązania osobowo-kapitałowe organ II instancji stwierdził, że wszystkie uczestniczące w kwestionowanych transakcjach podmioty miały wiedzę o swoich działaniach, kondycji finansowej podmiotów zaangażowanych w proceder wystawiania nierzetelnych faktur, ich realnych możliwościach działania i potencjale gospodarczym. Wiedza ta wynikła z pełnienia funkcji kierowniczych, zarządczych, nadzorczych i właścicielskich jednocześnie przez te same osoby w różnych podmiotach, tworzących ogniwa łańcucha świadczenia usług "programu ogrodowego". Uznano, że schemat transakcji jednoznacznie wskazuje, że nie mogły być one realizowane bez świadomości wszystkich uczestniczących w nich podmiotów, a celem konstrukcji i przeprowadzenia zakwestionowanych fakturowych transakcji usługowych było obniżenie kosztów działalności strony, jak również nienależne odliczenie VAT.
2.1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o umorzenie postępowania podatkowego, ewentualnie uchylenie powyższych decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Ponadto wniesiono o zasądzenie na rzecz strony kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:
1) prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: .
- art. 86 ust. 1 w związku z art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) u.p.t.u. poprzez odmowę prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w sytuacji, gdy wszystkie zakupy były związane ze sprzedażą opodatkowaną;
- art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u. poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy niespełnione są przesłanki umożliwiające jego zastosowanie, ponieważ wszystkie dostawy miały miejsce;
- art. 112b ust. 1 pkt 1 lit. b) i d) w zw. z art. 112c u.p.t.u. w zw. z art. 120, art. 121, art. 122, art. 124 i art. 127 o.p. poprzez nieuzasadnione ustalenie skarżącej dodatkowego zobowiązania podatkowego w wysokości 100% kwoty podatku naliczonego, wynikającego z faktur wystawionych przez kontrahentów spółki skutkujące niewłaściwym zastosowaniem wyrażającym się w instrumentalnym zastosowaniu sankcji;
2) przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 233 § 1 pkt 1 o.p. w zw. z:
- art. 120 o.p. poprzez prowadzenie postępowania z naruszeniem koronnej zasady działania organów podatkowych na podstawie przepisów prawa;
- art. 121 o.p. poprzez naruszenie zasady postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych;
- art. 124 o.p. poprzez niewyjaśnienie przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy;
- art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 o.p. poprzez niedostateczne ustalenie i przeanalizowanie materiału dowodowego istniejącego w analizowanej sprawie;
- art. 210 § 4 o.p. poprzez nieprawidłowe uzasadnienie decyzji.
W uzasadnieniu skargi spółk rozwinęła i uargumentowała powyższe zarzuty.
W piśmie procesowym z dnia 20 maja 2026 r. pełnomocnik Syndyka rozszerzyła i uzupełniła zarzuty skargi, podnosząc:
1) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- art. 233 § 2 w zw. z art. 120, art. 121, art. 122 § 1, art. 124, art. 127, art. 187 i art. 191 o.p. poprzez niezasadne uznanie postępowania dowodowego prowadzonego przez organ I instancji za prawidłowe, podczas gdy postępowanie to było wybiórcze, organy zainteresowane były jedynie dowodami, które zdaniem organów wpisywały się w tezę organu o sztuczności transakcji z udziałem skarżącej spółki i działania z celu oszustwa podatkowego, ze z góry powziętym zamiarem nieodprowadzania należności publicznoprawnych, a pomijały wszystkie te okoliczności i dowody zebrane w aktach (oraz dowody, które w aktach się nie znalazły ze względu na zaniechania organów), które potwierdzały tezę zupełnie odwrotną do założeń organów, a w szczególności:
a) zaniechanie przez organy rzetelnych ustaleń w zakresie powodów, okresów powstania i wysokości zaległości podatkowych kontrahentów skarżącej spółki (np. D. T. sp. z o.o. sp. k., D. sp. z o.o. oraz Z. sp. z o.o. sp. k.) oraz innych spółek powiązanych ze stroną skarżącą (M. sp. z o.o. sp. k., I. sp. z o.o. sp. k.) - w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w aktach sprawy brakuje źródeł ustaleń organów w tym zakresie, niektóre dokumenty otrzymał organ w formie zanonimizowanej, z informacjami zakrytymi na czarno, niepozwalającej na ustalenie wysokości tych zaległości, organ pomijał wynikające z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy oraz dokumentów, które mógłby uzyskać od kontrahentów strony skarżącej, informacje o tym, że zaległości podatkowe tych podmiotów nie obejmowały 100% deklarowanych i należnych podatków, a jedynie ich części, a ponadto nie dotyczyły całego okresu działalności tych spółek, a jedynie kwestionowany przez organy podatkowe okres;
b) zaniechanie przez organ jakichkolwiek ustaleń w zakresie przyczyn utraty płynności finansowej przez kontrahentów strony skarżącej oraz zaniechanie przez organ ustaleń w zakresie przyczyn negatywnego rozstrzygnięcia wniosku Z. sp. z o.o. sp. k., D. T. sp. z o.o. sp. k. o ratalne rozłożenie przez Urząd Skarbowy zadłużenia podatkowego;
c) zaniechanie przez organ wystąpienia z wnioskiem o udostępnienie akt postępowania prowadzonego pod nadzorem Prokuratury Rejonowej P. , pod sygn. akt [...], w sprawie o podanie nieprawdy w deklaracjach dla podatku od towarów i usług VAT-7 oraz posłużenie się i zaewidencjonowanie w prowadzonych rejestrach zakupu VAT faktur niedokumentujących rzeczywistych zdarzeń gospodarczych oraz zaniechanie przez organ jakichkolwiek ustaleń w zakresie powodów umorzenia powyższego śledztwa;
d) zaniechanie przez organ wystąpienia z wnioskiem o udostępnienie akt postępowania prowadzonego przez Sąd Okręgowy w P., o sygn. akt III Kp 1306/24, w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania karno-skarbowego wobec spółek z grupy kapitałowej I. G., który analizował analogiczny jak w niniejszej sprawie stan faktyczny, który dotyczył występującego również w niniejszym postępowaniu podmiotu, tj. M. T. sp. z o.o. oraz zaniechanie przeanalizowania ustaleń poczynionych w ramach tego postępowania sądowego;
e) zaniechanie przez organ poczynienia ustaleń w zakresie odwołań skarżącego Zakładu od decyzji ZUS, kwestionujących rzetelność istniejących stosunków pracy i stosunków zlecenia oraz wynikających z nich tytułów ubezpieczenia społecznego, gdzie ZUS twierdził, że rzeczywistym pracodawcą jest spółka skarżąca, a nie jej kontrahenci - wszystkie rozpoznane dotąd sprawy z odwołań strony - ZUS przegrał, o czym świadczą wyroki Sądu Okręgowego w W. i Sądu Apelacyjnego w W., o których organ wiedział, ponieważ zostały wskazane w treści odwołania (a których przykłady zostały załączone do niniejszego pisma);
- art. 191 i art. 192 o.p. poprzez dowolną a nie swobodną ocenę dowodów zebranych w niniejszej sprawie, a w szczególności poprzez przyznanie wiarygodności dokumentom zawierającym informacje o aktualnym stanie zadłużenia spółek D. sp. z.o.o. i D. T. sp. z o.o. sp. k., Z. sp. z o.o. sp. k. oraz innych spółek niebędących kontrahentami strony skarżącej tj. M. S. sp. z o.o. sp. k., I. sp. z o.o. sp. k. otrzymanym od właściwych Naczelników Urzędów Skarbowych i Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, które zostały zanonimizowane w zakresie kwoty zaległości podatkowych PIT i VAT oraz wysokości opłaconych składek ZUS, co uniemożliwiło weryfikację zamiaru podmiotów wystawiających faktury na rzecz strony skarżącej, a tym samym nie pozwalało na dokonanie ustaleń, które organy zawarły w decyzjach, o tym, że podmioty te rzekomo od początku wcale nie regulowały zobowiązań podatkowych, ani nie odprowadzały składek ZUS;
Zdaniem pełnomocnika Syndyka, konsekwencją powyższych naruszeń przepisów procesowych jest błędne ustalenie stanu faktycznego i błędne uznanie, że faktury wystawione przez kontrahentów na rzecz strony skarżącej oraz faktury wystawione przez stronę nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych (tj. faktury, które według organów obu instancji mają charakter nierzetelnych faktur), a w konsekwencji:
2) naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie:
- art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 1 i ust. 2a, art. 15 ust. 1 i ust. 2, art. 19a ust. 1, art. 29a ust. 1, art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a) oraz art. 87 ust. 1 u.p.t.u. poprzez ich błędne zastosowanie w niniejszej sprawie i odmowę prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur zakupowych wystawionych na rzecz skarżącej spółki, wskazując że faktury te są nierzetelne i nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji gospodarczych, w związku z czym podatku tego nie można odliczyć jako podatku naliczonego, pomimo że za każdym razem miały miejsce rzeczywiste transakcje gospodarcze i wykonanie usług opodatkowanych stawką podstawową, transakcje te nie miały na celu nadużycia prawa podatkowego i przede wszystkim nie były dokonane w celu oszustwa podatkowego, co wypełnia materialną przesłankę do odliczenia podatku VAT;
- art. 112c w zw. z art. 112b ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. poprzez nieuzasadnione ustalenie skarżącemu Zakładowi dodatkowego zobowiązania podatkowego w wysokości 100% kwoty podatku naliczonego, wynikającego z faktur wystawionych przez usługodawców (przy czym prawidłowość zastosowania dodatkowego zobowiązania podatkowego strona skarżąca kwestionuje zarówno co do zasady jak i wysokości).
W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji. W przypadku nieuwzględnienia powyższego żądania wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ II instancji. Ponadto wniesiono o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania oraz przeprowadzenie uzupełniających dowodów z dokumentów w postaci:
- trzech wyroków Sadu Okręgowego w W. z dnia: 20 lutego 2024 r., o sygn. akt XXI U 1455/23; 16 kwietnia 2024 r., o sygn. akt XXI U 1503/23 i 4 czerwca 2024 r., o sygn. akt XXI U 1421/23;
- trzech wyroków Sądu Apelacyjnego w W. z dnia 29 października 2025 r., o sygn. akt III AUa 985/24; stycznia 2026 r., o sygn. akt III AUa 1681/25 i 12 stycznia 2026 r., o sygn. akt III AUa 1627/25;
- dwóch wyroków Sądu Rejonowego w Z. z dnia 12 grudnia 2016 r., o sygn. akt II W 1050/16 i 28 października 2019 r., o sygn. akt II K 79/19;
- wyroku WSA w Poznaniu z dnia 10 marca 2026 r., o sygn. akt I SA/Po 585/25.
2.2. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko i argumentację w sprawie.
W piśmie procesowym z dnia 7 lipca 2026 r. Dyrektor IAS, w odpowiedzi na uzupełnienie skargi przez pełnomocnika Syndyka, wskazał, że wbrew zarzutom, w ocenie organu odwoławczego, postępowanie podatkowe w sprawie zostało przeprowadzone w sposób budzący zaufanie przy zachowaniu zasad określonych o.p. Analizie podlegał całokształt zebranego materiału dowodowego w oparciu o obowiązujące przepisy u.p.t.u., a dokonana ocena konsekwencji podatkowych nie nosi cech dowolności. Odnosząc się do przywołanego przez stronę postanowienia o umorzeniu postępowania karnego, prowadzonego pod nadzorem Prokuratury Rejonowej P. wyjaśniono, że stanowi ono integralną część akt sprawy i dotyczy innego okresu (2018 roku), aniżeli będący przedmiotem sprawy. Organ II instancji nie widział również potrzeby czynienia ustaleń w zakresie odwołań spółki od decyzji ZUS, kwestionujących rzetelność istnienia stosunków pracy, zlecenia i wynikających z nich tytułów ubezpieczenia. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej Dyrektor IAS miał też wiedzę o zapadłych wyrokach sądów powszechnych, które przeanalizował, czemu dał temu wyraz w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Podtrzymano pogląd, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala na stwierdzenie, iż zakwestionowane faktury są nierzetelne i nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji gospodarczych co sprawia, że zarzuty naruszenia art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 1 i ust. 2a, art. 15 ust. 1 i ust. 2, art. 19a ust. 1, art. 29a ust. 1, art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a) oraz art. 87 ust. 1 u.p.t.u. uznano za chybione. Zaskarżoną decyzję określono jako rezultat prawidłowego rozumienia przez organ powyższych regulacji oraz podtrzymano, że w sprawie doszło do spełnienia przesłanek dla zastosowania sankcji VAT z art. 112c ust. 1 pkt 2 u.p.t.u., a zarzuty skarżącej w tym zakresie uznano za bezpodstawne.
2.3. Podczas rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu pełnomocnicy stron postępowania podtrzymali stanowiska i argumentację w sprawie, zawarte w powyższych pismach procesowych. Ponadto pełnomocnik strony skarżącej oświadczyła, że nie rozumie dlaczego organ określa postępowanie skarżącej jako oszustwo i choć postanowienie Prokuratora o umorzeniu postępowania karno- skarbowego dotyczy 2018 r., to sposób działania spółki i w roku 2018 i w roku 2019 był taki sam.
Na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm. - dalej w skrócie: "p.p.s.a.") Sąd oddalił wnioski dowodowe zawarte w uzupełnieniu skargi na k. 91 i 91verte akt sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu rozważył, co następuje:
3. Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Uznanie skargi za zasadną następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź uchybienia prawu materialnemu (art. 145 § 1 p.p.s.a.). Badając zaskarżoną decyzję według opisanych kryteriów, Sąd stwierdził takie wady proceduralne, które uzasadniały konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego.
3.1. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy zasadne jest stanowisko organów podatkowych co do możliwości zastosowania w sprawie art. 86 ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u. i w rezultacie pozbawienia strony prawa do odliczenia podatku naliczonego wykazanego na fakturach wystawionych przez Z. sp. z o.o. sp. k., D. T. spółka z o.o. sp. k., M. T. sp. z o.o. i D. sp. z o.o., wskazanych w deklaracjach dla podatku i usług VAT-7 za okresy: od stycznia do marca 2019 r. i od maja do sierpnia 2019 r. Zdaniem organów podatkowych, zakwestionowane faktury są nierzetelne i nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji gospodarczych. Wobec powyższego organy uznały, że w sprawie znajdzie również zastosowanie przepis art. 112c ust 1 pkt 2 u.p.t.u., uzasadniający ustalenie spółce dodatkowego zobowiązania podatkowego w wysokości 100% kwoty, wynikającej z zakwestionowanych faktur VAT.
3.2. Mając na uwadze, że kwestia sporna dotyczy poprawności rozliczeń skarżącej dokonanych w zakresie VAT za poszczególne miesiące 2019 r., na wstępie wyjaśnić należy kwestię możliwości orzekania przez organy podatkowe w przedmiocie zobowiązania podatkowego za badany okres z uwagi na terminy przedawnienia zobowiązania, wynikające z przepisu art. 70 § 1 o.p. Zgodnie z ową regulacją zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Tym samym co do zasady ustawowy termin przedawnienia zobowiązań w podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe objęte zaskarżoną decyzją upływałyby z końcem 2024 r. Jednakże, jak wynika z akt sprawy bieg terminu przedawnienia spornych zobowiązań podatkowych uległ zawieszeniu, na podstawie art. 259 ust. 4 p.r. oraz art. 70 § 6 pkt 1 o.p., albowiem postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2020 r., o sygn. akt XI GR 23/20, Sąd Rejonowy P. orzekł o otwarciu względem skarżącej przyspieszonego postępowania układowego. Następnie postanowieniem z dnia 17 lutego 2023 r. zatwierdzono układ skarżącej i orzeczenie to stało się prawomocne z dniem 17 marca 2023 r. Kierując się treścią art. 259 ust. 4 p.r. trafnie zatem uznano, że na mocy tego przepisu doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia spornych zobowiązań podatkowych na okres 1079 dni (od 3 kwietnia 2020 r. do 17 marca 2023 r.). Ponadto w dniu 28 listopada 2023 r. zostało wszczęte postępowanie przygotowawcze, nr RKS [...], dotyczące skarżącej w sprawie o przestępstwo skarbowe popełnione w okresie styczeń-marzec, maj-sierpień oraz listopad 2019 r. Na podstawie art. 70c o.p. spółka w dniu 11 grudnia 2023 r., a prezes zarządu w dniu 8 grudnia 2023 r. zostali zawiadomieni o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia powyższych zobowiązań podatkowych, z uwagi na wspomniane wszczęcie postępowania w dniu 28 listopada 2023 r. Wobec powyższego spełnione zostały przesłanki wynikające z art. 70 § 6 pkt 1 oraz art. 70c o.p.
W zaskarżonej decyzji dodatkowo wskazano, że postępowanie prowadzone pod nadzorem Prokuratora Prokuratury Rejonowej P. zostało umorzone prawomocnym postanowieniem z dniem 10 kwietnia 2025 r. Wobec powyższego organ II instancji stwierdził, że okres zwieszenia biegu terminu przedawnienia, w związku wystąpieniem przesłanki, o której stanowi art. 70 § 6 pkt 1 o.p. wynosił 499 dni (od 28 listopada 2023 r. do 10 kwietnia 2025 r.). W konsekwencji przyjęto, że łącznie bieg terminu przedawnienia spornych zobowiązań podatkowych na mocy art. 259 ust. 4 p.r. oraz art. 70 § 6 pkt 1 o.p. został zawieszony na łączny okres 1578 dni. Do przedawnienia zobowiązania za poszczególne miesiące 2019 r. nie doszło zatem z dniem 31 grudnia 2024 r., a nastąpi to ewentualnie w kwietniu 2029 r. Powyższe ustalenia organów podatkowych nie były podważane w skardze i brak jest podstaw do ich kwestionowania.
Sąd podziela także stanowisko Dyrektora IAS, że w sprawie nie miało miejsca instrumentalne wszczęcie postępowania karnego skarbowego, a tym samym nie doszło do nadużycia tej instytucji wyłącznie dla celów osiągnięcia skutku z art. 70 § 6 pkt 1 o.p. Wszczęcie postępowania karnego skarbowego nastąpiło bowiem ponad rok przed upływem terminu przedawnienia i nie miało na celu zawieszenia biegu tego terminu. Zdaniem Sądu, rację należy przyznać organom obu instancji, że przed wydaniem zaskarżonej decyzji doszło do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia spornego zobowiązania podatkowego w VAT za 2019 r. i organy były uprawnione do prowadzenia niniejszego postępowania. Okoliczności związane z zawieszeniem biegu terminu przedawnienia uznać należy zatem co do zasady za bezsporne, także wobec braku zarzutów skarżącej w tym zakresie.
3.3. Zastrzeżenia Sądu dotyczą uchybień proceduralnych i związane są ze wspomnianym powyżej prawomocnym postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2025 r. Prokuratora Prokuratury Rejonowej P. o sygn. akt [...], który umorzył śledztwo w sprawie podania nieprawdy w deklaracjach dla podatku od towarów i usług VAT-7 za miesiące od 1 stycznia 2018 r. do 31 grudnia 2018 r., wiążące się z niewykonaniem powyższych zobowiązań podatkowych wobec stwierdzenia, że czyny objęte śledztwem nie zawierały znamion czynu zabronionego. Sąd stwierdza, że powyższe postanowienie zostało włączone do akt sprawy na etapie postępowania odwoławczego i choć organ II instancji w zaskarżonej decyzji wspomniał o nim na str. 35 rozstrzygnięcia, to jednak nie dokonał analizy tego orzeczenia oraz jego oceny jako istotnego dowodu w sprawie, przez pryzmat regulacji z art. 191 o.p.
W powyższym zakresie Sądowi z urzędu znane jest również nieprawomocne orzeczenie WSA w Poznaniu dotyczące skarżącej spółki, o sygn. akt I SA/Po 586/25, z dnia 10 marca 2026 r. (treść powołanych orzeczeń dostępna jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem: publ. CBOSA), także w przedmiocie podatku od towarów i usług za wcześniejsze okresy rozliczeniowe (odpowiednio za poszczególne miesiące 2018 r.). Sąd w składzie orzekającym w pełni podziela stanowisko zawarte w powyższym wyroku, a zaprezentowaną tam argumentację wykorzysta w niezbędnym zakresie w dalszej części rozważań. W ocenie Sądu, istotne znaczenie na gruncie niniejszej sprawy ma wspomniane postanowienie Prokuratora Prokuratury Rejonowej P. z dnia 10 kwietnia 2025 r., a w szczególności argumentacja prowadząca do stwierdzenia, że czyny objęte śledztwem nie zawierały znamion czynu zabronionego. Wprawdzie Dyrektor IAS w niniejszej sprawie dostrzegł sam fakt wydania wskazanego postanowienia, czyniąc ustalenia w zakresie zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych. Postanowienie to zostało jednak przemilczane co do kluczowych treści przy przedstawianiu ustaleń istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia meritum sprawy podatkowej. Prokurator wskazał wprost, że nie zgadza się z twierdzeniem wyrażonym przez organ I instancji, że skarżący Zakład "wraz ze swoimi kontrahentami stworzył sztuczną konstrukcję, której istnienie nie było podyktowane przesłankami ekonomicznymi". Wskazano, że wyłącznym przecież celem stworzenia łańcucha transakcji i wprowadzenia pośrednika była optymalizacja podatkowa, która była możliwa tylko w warunkach istnienia powiązania między wszystkimi uczestniczącymi w nich spółkami. Wyjaśniono, że odbiorcy, dostawcy i pośrednik zawarli skuteczne prawnie umowy. Stwierdzeniem nieuzasadnionym, zdaniem Prokuratora jest, że "Z. sp. z o.o. nie wykonywała żadnych usług", skoro w innym fragmentach decyzji podatkowej wskazywano, że podmiot ten pełnił funkcję pośredniczą i sprzedawał te usługi dalej, jednocześnie ich nie świadcząc. Strona skarżąca faktycznie pośredniczyła w sprzedaży usług stolarskich, które zostały wykonane przez inne powiązane podmioty. Żaden przepis nie zabrania natomiast pośredniczenia w sprzedawaniu usług, kupowania usług i odsprzedawania ich dalej, ani też wystawiania faktur od takich transakcji. Przeciwnie, przepis art. 8 ust. 2a u.p.t.u. stanowi, iż "w przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że ten podatnik sam otrzymał i wyświadczył te usługi", co z kolei obliguje podatnika do wystawienia faktury. Z tego też względu uznano, że nie można uznać, iż doszło do posłużenia się fakturami, które nie były rzetelne. Zdaniem Prokuratora transakcje, których dotyczyły faktury, którymi posłużyła się skarżąca nie były zatem pozorne. Uznano, że opisany schemat polegający na włączeniu do łańcucha transakcji pośrednika, przyniósł szkodę fiskalnym interesom Skarbu Państwa dlatego, że końcowi wykonawcy mieli zaległości publicznoprawne w podatkach i ZUS, a finalnie ogłosiły upadłość, obejmującą likwidację majątku lub posiadają wpis w KRS o zaległościach. Przyjęto, że opisany powyżej schemat optymalizacji podatkowej polegał na tym, że zapłata podatku od towarów i usług faktycznie została przeniesiona na spółki, które ostatecznie okazały się niewypłacalne. Według Prokuratora, odbyło się to jednak w granicach obowiązującego prawa i dało się tego uniknąć, gdyby odpowiednio wcześnie rozpoczęto egzekwowanie należności publicznoprawnych. Organy podatkowe miały bowiem wiedzę już pod koniec 2014 r. o stosowanym schemacie optymalizacji podatkowej oraz że zaległości publicznoprawne były "długotrwałe". Zaznaczono również, że Sąd Okręgowy w P. analizował już analogiczny stan faktyczny, który dotyczył występującego w niniejszej sprawie podmiotu M. T. sp. z o.o. Zaznaczono przy tym, że w sprawie III Kp 1306/24, Sąd podzielił argumentację Prokuratora, który odmówił wszczęcia śledztwa i uzasadniał, że opisany powyżej schemat nie wypełnia znamion przestępstwa lub przestępstwa skarbowego.
Jak słusznie zwrócił uwagę Sąd w wyroku z dnia 10 marca 2026 r., o sygn. akt I SA/Po 586/25, analiza omawianego postanowienia o umorzeniu śledztwa prowadzi do wniosku, że Prokurator nie zgodził się z twierdzeniami organu I instancji wskazującymi na utworzenie przez skarżącą spółkę sztucznej konstrukcji, której istnienie nie było podyktowane przesłankami ekonomicznymi. Wprost przyjęto, że odbiorcy, dostawcy i pośrednik zawarli skuteczne prawnie umowy. Za nieuzasadnione uznano twierdzenie, że "Z. sp. z o.o. nie wykonywała żadnych usług". Zaznaczono przy tym, że w innych fragmentach decyzji podatkowej wskazywano, że podmiot ten pełnił funkcję pośredniczą i sprzedawał te usługi dalej jednocześnie ich nie świadcząc. Co przy tym szczególnie istotne uznano, że skarżący Zakład faktycznie pośredniczył w sprzedaży usług stolarskich, które zostały wykonane przez inne powiązane podmioty. W ocenie Prokuratora nie można było uznać, że doszło do posłużenia się fakturami, które nie były rzetelne. Stwierdzono, że transakcje, których dotyczyły faktury, którymi posłużyła się skarżąca, nie były zatem pozorne.
Przedstawione powyżej kategoryczne i odmienne stanowisko zawarte w postanowieniu o umorzeniu śledztwa wymagało precyzyjnego odniesienia w motywach zaskarżonej decyzji. Kluczowym jest, że Prokurator umarzając postępowanie przygotowawcze wprost zanegował zarówno ustalenia, jak i ocenę prawną poczynioną w decyzji organu I instancji w kwestii posłużenia się nierzetelnymi fakturami oraz co do braku pozorności faktur, którymi dysponowała skarżąca. Umarzając postępowanie karne skarbowe, wiążące się z niewykonaniem spornych zobowiązań podatkowych przyjęto biegunowo odmienne ustalenia, od tych przyjętych w niniejszej sprawie przez organy podatkowe, co wymagało wyjaśnienia takiego stanu rzeczy. Okoliczność, że opisane powyżej postanowienie z dnia 10 kwietnia 2025 r. Prokuratora Prokuratury Rejonowej P. o sygn. akt [...], umarzające śledztwo, zostało włączone do akt sprawy na etapie postępowania odwoławczego obligowało organ II instancji do wnikliwej analizy i oceny powyższego dokumentu, stosownie do treści przepisów art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 o.p. Tymczasem Dyrektor IAS, wydając zaskarżoną decyzję, nie odniósł się w żadnej mierze do motywów leżących u podstaw umorzenia postępowania karnego skarbowego, czego nie sposób zaakceptować.
Wprawdzie rację ma organ odwoławczy, że powyższe orzeczenie dotyczy umorzenia śledztwa w sprawie podania nieprawdy w deklaracjach dla podatku od towarów i usług VAT-7 za miesiące od 1 stycznia 2018 r. do 31 grudnia 2018 r., czyli innego okresu aniżeli badany w przedmiotowej sprawie. Jednakże Sąd zauważa, że po pierwsze strona skarżąca konsekwentnie twierdzi, że jej sposób działania był jednakowy zarówno w 2018 r., jak i w 2019 r., co zostało potwierdzone także podczas rozprawy i czego organ odwoławczy nie kwestionował. Po wtóre i co istotniejsze, organ podatkowy informując zawiadomieniem z dnia 4 czerwca 2025 r. o dalszym biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług, za okres od stycznia do grudnia 2018 r., od stycznia do marca 2019 r., od maja do sierpnia 2019 r. oraz listopad 2019 r., odwołał się wprost do wspomnianego postanowienia Prokuratora Prokuratury Rejonowej P. z dnia 10 kwietnia 2025 r. Także w zaskarżonej decyzji Dyrektor IAS przywołał treść pisma z dnia 14 maja 2025 r., w którym organ I instancji, przedstawiając chronologię podjętych w czasie postępowania działań wskazał, że m.in. postępowanie, nr RKS [...], wszczęte za okres rozliczeniowy objęty powyższą decyzją włączono do śledztwa, nr RKS [...], wszczętego w dniu 31 października 2023 r., które dotyczyło sprawy o przestępstwo skarbowe w zakresie prawidłowości rozliczeń z budżetem z tytułu VAT za okres od 1 stycznia 2018 r. do 31 grudnia 2018 r. Powyższe wskazuje, że postępowanie karne skarbowe winno zatem dotyczyć zarówno roku 2018, jak i 2019. W konsekwencji w istocie nie wiadomo, czy owo postępowanie karne skarbowe umorzone postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2025 r. obejmowało część, czyli tylko rok 2018, ewentualnie jaki jest tok postępowania co do kolejnego okresu rozliczeniowego, czyli 2019 r. Powyższych okoliczności organ odwoławczy nie zbadał, unikając w ogóle odniesienia się do stanowiska zawartego w postanowieniu Prokuratora Prokuratury Rejonowej P. z dnia 10 kwietnia 2025 r. W ocenie Sądu, tego rodzaju procedowanie jest nie do pogodzenia z zasadą prawdy materialnej (art. 122 o.p.), jak i zasadą przekonywania (art. 124 o.p.) oraz przepisami regulującymi postępowanie dowodowe (art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 o.p.). Nie sposób zaaprobować sytuacji, w której organ pomija milczeniem dowody mogące przemawiać na korzyść strony postępowania podatkowego, a za takiego rodzaju dowód w niniejszej sprawie należy uznać opisane powyżej postanowienie o umorzeniu śledztwa z dnia 10 kwietnia 2025 r.
Poza sporem pozostaje wprawdzie, że postanowienie w przedmiocie umorzenia postępowania przygotowawczego nie ma charakteru wiążącego dla organu podatkowego, czy też sądu administracyjnego. Stanowi jednak dokument urzędowy sporządzony w formie określonej przepisami prawa przez powołany do tego organ władzy publicznej. Nie powinno zatem budzić wątpliwości, że celem zrealizowania zasady prawdy materialnej (art. 122 o.p.), jak i zasady przekonywania (art. 124 o.p.) Dyrektor IAS powinien dokonać wnikliwej analizy postanowienia Prokuratora Prokuratury Rejonowej P. z dnia 10 kwietnia 2025 r., dając temu wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W przypadku niepodzielenia stanowiska Prokuratora, wyrażonego w uzasadnieniu wskazanego postanowienia, organ odwoławczy zobowiązany był przedstawić argumentację w tym zakresie. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą organu odwoławczego będzie także uwzględnienie tezy sformułowanej w wyroku siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 kwietnia 2025 r., o sygn. akt I FSK 1078/24, a mianowicie, że umorzenie postępowania karnego skarbowego z powodu stwierdzenia braku znamion czynu zabronionego, może stanowić przesłankę bezskuteczności zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1 o.p. w związku z art. 70c o.p., ze skutkiem ex tunc, jako konsekwencja instrumentalnego wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o ile przesłanka ta oceniana jest w świetle całokształtu relewantnych w tym zakresie okoliczności danej sprawy.
Reasumując, zdaniem Sądu, w badanej sprawie organ odwoławczy nie zrealizował ciążącego na nim obowiązku podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, oceny dowodów oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Warunkiem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy jest nie tylko zebranie wszystkich istotnych dla sprawy dowodów, ale jak stanowi art. 191 o.p., również ocena czy dana okoliczność została udowodniona, w tym podjęcie polemiki z dokumentami zgromadzonymi w sprawie. Stosownie do przepisu art. 124 o.p., w niniejszej sprawie nie wyjaśniono stronie w pełni zasadności przesłanek, którymi kierowano się przy załatwianiu sprawy. Uwzględniając postanowienia art. 210 § 4 o.p. uzasadnienie faktyczne decyzji winno zawierać w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne winno zaś zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Postanowienia wskazanego ostatnio przepisu należy postrzegać w kontekście zasady prawdy materialnej wyrażonej w art. 122 o.p. Rzeczą organu II instancji będzie zatem przedstawienie procesu decyzyjnego w sferze podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, z zastosowaniem zasady swobodnej oceny dowodów z art. 191 o.p. rozumianej jako ocenę tego materiału na podstawie całokształtu zgromadzonych dowodów, następującą zgodnie z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego. Odnosząc powyższe regulacje do realiów niniejszej sprawy należy uznać, że analogicznie jak w sprawie zakończonej nieprawomocnym wyrokiem z dnia 10 marca 2026 r., o sygn. akt I SA/Po 586/25, dotyczącej podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2018 r., zaskarżona decyzja nie odpowiada wymogom o.p. Jej wydanie nie zostało poprzedzone podjęciem przez organ odwoławczy wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i przeanalizowania wszystkich dowodów. Innymi słowy, wydając zaskarżoną decyzję nie odniesiono się do wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, powielając tym samym wady ujawnione i opisane także w orzeczeniu WSA w Poznaniu, o sygn. akt I SA/Po 586/25, z dnia 10 marca 2026 r.
3.4. Mając na uwadze opisane powyżej uchybienia przepisom postępowania, które rodzą konieczność powtórzenia i uzupełnienia procesu decyzyjnego, Sąd za przedwczesne uznaje pełne odniesienie się do zarzutów naruszenia prawa materialnego dotyczące pozbawienia skarżącej prawa do odliczenia podatku naliczonego, na podstawie przepisu art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u. Jak wspomniano, Sąd podziela jednak stanowisko i argumentację, które legły u podstaw wyroku Sądu z dnia 10 marca 2026 r., o sygn. akt I SA/Po 586/25, w którym podkreślono, że na gruncie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) oraz art. 5 ust. 4 i 5 u.p.t.u. zachodzi konieczność odróżnienia transakcji, która nie miała miejsca albo była oszustwem podatkowym od transakcji stanowiącej nadużycie prawa podatkowego w dziedzinie VAT. Nadużycie prawa, to forma unikania opodatkowania, której TSUE nadał w dziedzinie VAT ściśle określony sens, zupełnie odmienny od oszustwa podatkowego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 grudnia 2018 r., o sygn. akt III SA/Wa 4029/17). Wobec powyższego warto byłoby w tym względzie, kierując się zasadą ekonomiki postępowania, w ramach ponownego rozpoznania sprawy, co najmniej rozważyć tezy wynikające także z orzeczeń TSUE z dnia: 3 września 2020 r., C-610/19 oraz 9 stycznia 2023 r., C-289/22, które szczegółowo zostały omówione w powyższym wyroku z dnia 10 marca 2026 r., o sygn. akt I SA/Po 586/25.
3.5. Oddalając wnioski dowodowe strony skarżącej, Sąd kierował się brzmieniem art. 106 § 3 p.p.s.a. zgodnie z którym, sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Na tle przytoczonej regulacji należy wyjaśnić, że dopuszczalność przeprowadzenia przez Sąd administracyjny dowodów uzupełniających z dokumentów ma charakter wyjątkowy. Przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentu przez sąd administracyjny jest dopuszczalne wyłącznie wtedy, gdy określony dowód będzie pozostawał w związku z przeprowadzaną przez sąd oceną legalności działalności organu administracji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2025 r., o sygn. akt III OSK 1954/24). Z uwagi na wyjątkowy charakter postanowień art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd administracyjny nie powinien przeprowadzać środków dowodowych i dokonywać ustaleń, które miałyby służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy załatwianej decyzją administracyjną (por. wyrok NSA z dnia 17 marca 2023 r., o sygn. akt III OSK 1911/21). Zdaniem Sądu, w badanej sprawie nie wystąpiły jakiekolwiek istotne wątpliwości, które uniemożliwiałyby dokonanie kontroli legalności zaskarżonej decyzji. Natomiast w ramach powtórnego postępowania podatkowego przed organem podatkowym, skarżąca będzie mogła przedłożyć ponownie stosowne dokumenty, formułując w tym zakresie tezy dowodowe.
3.6. Konkludując całokształt powyższych rozważań Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie odpowiada prawu, a jej wydanie nie zostało poprzedzone podjęciem przez Dyrektora IAS wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, oceny dowodów oraz załatwienia sprawy. W toku powtórnego postępowania obowiązkiem organu II instancji będzie uwzględnienie przedstawionej powyżej wykładni prawa i wskazań, na podstawie art. 153 p.p.s.a. W tym zakresie należy oczekiwać przedstawienia stanowiska i argumentów co do twierdzeń zawartych w postanowieniu Prokuratora Prokuratury Rejonowej P. z dnia 10 kwietnia 2025 r. w przedmiocie umorzenia śledztwa i jego podstaw prawnych.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł, jak w pkt I. sentencji. W przedmiocie kosztów postępowania sądowego orzeczono, na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając uiszczony wpis od skargi w kwocie 13 921 zł, wysokość opłaty skarbowej w kwocie 17 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika Syndyka w kwocie 10 800 zł, wynikające w § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2026 r., poz. 215).