2.2. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko i argumentację w sprawie.
2.3. Podczas rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu pełnomocnik strony skarżącej podtrzymał wnioski i wywody zawarte w skardze, podkreślając, że spółka w istocie ponosi tylko koszty związane z nieruchomością. Nieruchomość nie pełni faktycznie żadnej innej funkcji niż mieszkalna. Na pytanie Sądu pełnomocnik spółki oświadczył, że nie posiada decyzji z 2018 r. w przedmiocie pozwolenia na budowę. Spółka po odebraniu i uprawomocnieniu się powyższej decyzji, nie podjęła kroków zmierzających do wprowadzenia zmian w ewidencji budynków, a dokładnie funkcji mieszkalnej. W toku postępowania pełnomocnik spółki składał wniosek dowodowy o oględziny budynku, w celu określenia aktualnej faktycznej funkcji budynku. Pełnomocnik skarżącej podał, że koszty związane z prądem i monitoringiem budynku są nadal ujmowane w kosztach uzyskania przychodów spółki i dodał, że spółka nie dokonuje odpisów amortyzacyjnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu rozważył, co następuje:
3. Skarga jako bezzasadna, nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 935 - dalej w skrócie: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uznanie skargi za zasadną następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź obrazy prawa materialnego (art. 145 § 1 p.p.s.a.). W sytuacji braku powyższych uchybień, na podstawie art. 151 p.p.s.a., sąd oddala skargę w całości albo w części. Badając zaskarżoną decyzję według powyżej opisanych kryteriów, Sąd nie stwierdza naruszeń prawa, które dawałyby podstawę do wyeliminowania jej z obrotu prawnego.
3.1. Istota sporu dotyczy objęcia opodatkowaniem budynku, który w ocenie skarżącej jako mieszkalny, nie jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Odmiennego zdania są organy podatkowe obu instancji, które stoją na stanowisku, że skoro skarżąca spółka, jako przedsiębiorca, działająca w branży obsługującej rynek nieruchomości, nabyła w 2014 r. m.in. budynek, który od 6 maja 2019 r. jest zakwalifikowany do kategorii "pozostałe budynki niemieszkalne" i ujęła go w ewidencji środków trwałych w budowie oraz ponosi koszty prądu i monitoringu, zaliczane do kosztów uzyskania przychodów, to budynek ten w spornym okresie był związany z prowadzeniem działalności gospodarczej spółki.
Stosownie do przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a. Zgodnie z art. 1a ust. 2a u.p.o.l. do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się: 1) budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami; 2) gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i d; 3) budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.), lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania.
Z perspektywy przedmiotu sporu decydujące znaczenie ma wykładnia użytego w przepisie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. zwrotu prawnego: "grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą". Z gramatycznej wykładni powołanej normy można wywieść, że każda nieruchomość zakupiona przez przedsiębiorcę, bez względu na sposób jej wykorzystywania, czy cel zakupu (poza wyjątkami wprost w ustawie przewidzianymi), podlega opodatkowaniu według najwyższych stawek, o ile tylko znajdowała się w jego posiadaniu. Powyższy pogląd został zakwestionowany przez Trybunał Konstytucyjny w powołanym, także przez skarżącą, wyroku z dnia 12 grudnia 2017 r., o sygn. akt SK 13/15. W orzeczeniu tym TK podkreślił m.in., że zastosowane w przepisie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. kryterium "posiadania gruntu przez przedsiębiorcę" nie realizuje deklarowanego przez ustawodawcę celu regulacji i prowadzi do nieuzasadnionego konstytucyjnie ograniczenia wolności majątkowej. Zdaniem TK, nie do zaakceptowania z punktu widzenia wskazanych w tezie wyroku standardów konstytucyjnych jest przyjęcie, że dla ustalenia tego związku wystarczy stwierdzenie, iż grunt pozostaje w posiadaniu przedsiębiorcy. Trybunał stanął na stanowisku, że zastosowane kryterium "posiadania gruntu przez przedsiębiorcę" nie realizuje deklarowanego przez ustawodawcę celu regulacji i prowadzi do nieuzasadnionego konstytucyjnie ograniczenia wolności majątkowej. Podobnie jak we wcześniejszym wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia z dnia 12 grudnia 2017 r., o sygn. akt SK 13/15, również we wspomnianym judykacie z dnia 24 lutego 2021 r., o sygn. akt SK 39/19, uznano za sprzeczną ze standardami konstytucyjnymi taką interpretację art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., w świetle której o stosowaniu stawki opodatkowania przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. decyduje wyłącznie fakt posiadania gruntu (budynku lub budowli) przez przedsiębiorcę (inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą). Przedsiębiorcy nie mogą być zatem obciążani wyższą stawką podatku jedynie z powodu posiadania nieruchomości, które nie służą im do prowadzenia działalności gospodarczej. Opodatkowanie wyższą stawką podatku od nieruchomości gruntów lub budynków - niewykorzystywanych i niemogących być potencjalnie wykorzystywanymi do prowadzenia działalności gospodarczej - wyłącznie ze względu na posiadanie ich przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, TK uznał za niezgodne z art. 64 ust. 1 Konstytucji.
3.2. Odnosząc powyższe orzeczenia na grunt niniejszej sprawy, należy zauważyć, iż zarówno organy podatkowe, jak i skarżąca są w istocie zgodne, że posiadanie przez przedsiębiorcę nieruchomości nie może stanowić jedynego kryterium, decydującego o możliwości uwzględnienia stawki opodatkowania przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a) oraz w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l. W tym zakresie w istocie nie ma sporu w niniejszej sprawie, albowiem okolicznościami które przesądziły, zdaniem organów podatkowych, o uznaniu przedmiotowej nieruchomości jako związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej i w konsekwencji o jej opodatkowaniu według stawki z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l. było, że spółka nabyła nieruchomość w 2014 r. jako podmiot gospodarczy, prowadzący przeważającą działalność w zakresie obsługi rynku nieruchomości, zakwaterowania i utrzymania porządku w budynkach. Co więcej początkowo podatek od nieruchomości strona zaliczała do kosztów uzyskania przychodów, a obecnie dokonała korekty, oczekując stwierdzenia nadpłaty. Wprawdzie jak podała w skardze, w 2014 r. przedmiotowy budynek "nie nadawał się do wykorzystania gospodarczo, z uwagi na zły stan techniczny, powstały m.in. w wyniku nielegalnego zamieszkiwania przez tzw. [...], które doprowadziło do jego dewastacji", nie mniej spółka jako podmiot gospodarczy miała świadomość, w jakim stanie technicznym nabywa nieruchomość, a osoby trzecie nie przebywały w powyższym budynku aż do 2023 r. Okoliczność pobytu osób trzecich w nabytym przez spółkę budynku nie stanowi podstawy do uznania go za mieszkalny.
W kwestii charakteru budynku, zdaniem Sądu, organy podatkowe obu instancji słusznie uwzględniły dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, które stanowią podstawę wymiaru podatków, zgodnie z treścią art. 21 p.g.k. Mimo zatem zastrzeżeń skarżącej, istniały podstawy do uwzględnienia w zaskarżonej decyzji zapisów, wynikających z ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Zarząd Geodezji i Katastru Miejskiego [...]. Z powyższych danych wynika jednoznacznie, że od dnia 6 maja 2019 r. budynek został oznaczony w ewidencji gruntów i budynków jako budynek o funkcji "niemieszkalnej" i tymi zapisami ewidencji gruntów i budynków organy obu instancji są związane. Próba podważenia powyższych urzędowych danych powołaniem się na istnienie decyzji z dnia 17 grudnia 2018 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę, której skarżąca spółka nie przedłożyła do akt, nie może odnieść zamierzonego rezultatu. Przeznaczenie budynku na cele niemieszkalne, zostało jednoznacznie stwierdzone przez Zarząd Geodezji i Katastru Miejskiego [...], który podał, że "zmianą nr [...] z dnia 6 maja 2019 r. w ewidencji gruntów i budynków ujawniono obecną funkcję budynku położonego przy ul. [...] (...) "niemieszkalny". Powyższą okoliczność potwierdza również przedłożony przez skarżącą wypis z kartoteki budynków z dnia 5 lutego 2024 r., w którym w poszczególnych rubrykach wskazano rodzaj budynku: "pozostałe budynki niemieszkalne", klasa budynku: "budynki zakwaterowania turystycznego, pozostałe", główna funkcja budynku: "inny budynek zakwaterowania turystycznego". Wobec powyższego wbrew twierdzeniom skarżącej "zamieszkiwanie przez tzw. [...]" budynku, choć bez znaczenia w sprawie, uległo zmianie, bo w latach 2020-2023 budynek nie był zamieszkiwany przez osoby trzecie i nadal aktualny pozostaje wpis w ewidencji gruntów i budynków z 2019 r., określający budynek jako "niemieszkalny". Co więcej pełnomocnik strony potwierdził, że po odebraniu i uprawomocnieniu się decyzji z 2018 r. w przedmiocie pozwolenia na budowę, której jak wspomniano spółka nie przedłożyła, skarżąca nie podjęła kroków zmierzających do wprowadzenia zmian w ewidencji budynków co do funkcji mieszkalnej.
3.3. Sąd zwraca uwagę, że co do zasady nieruchomość znajdująca się w posiadaniu osoby prawnej, będącej przedsiębiorcą, podlega opodatkowaniu stawką wynikającą z jego związania z działalnością gospodarczą. Sąd w składzie orzekającym podziela pogląd zawarty w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2021 r., o sygn. akt III FSK 4061/21 (orzeczenia powołane w niniejszym wyroku dostępne są dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, publ. CBOSA), w którym wypracowano kryteria umożliwiające ocenę tego, czy grunty i budynki mogą zostać uznane za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, co pozwoliłoby opodatkować je wyższymi stawkami podatku od nieruchomości. Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, że za związane z działalnością gospodarczą, w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., można uznać nieruchomości stanowiące własność podatnika (znajdujące się w posiadaniu samoistnym albo użytkowaniu wieczystym), które są w posiadaniu przedsiębiorcy (innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą) oraz jednocześnie:
1) wchodzą w skład prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa, w rozumieniu art. 55ą kodeksu cywilnego, w szczególności, gdy podatnik ujął te składniki majątkowe w prowadzonej ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej lub
2) przedmiot działalności przedsiębiorcy obejmuje jedynie prowadzenie działalności gospodarczej, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej, lub
3) nieruchomości są funkcjonalnie powiązane z przedsiębiorstwem prowadzonym przez podmiot, w którego posiadaniu się znajdują, nawet jeżeli nie zostały uwzględnione w ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, tzn.:
- są faktycznie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w znaczeniu zdefiniowanym w art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. albo
- mogą być potencjalnie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w powyższym rozumieniu, przez co należy rozumieć sytuację, w której przedsiębiorca podejmuje i realizuje zachowania kwalifikowane w obrębie przedmiotu opodatkowania jako czynności mające na celu przygotowanie, zachowanie lub zabezpieczenie nieruchomości do przyszłej (planowanej) działalności gospodarczej, bądź do kontynuacji przerwanej działalności gospodarczej, związane z ponoszeniem wydatków rozliczanych w kosztach uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, użyty w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2021 r., o sygn. akt SK 39/19, zwrot "nie są wykorzystywane i nie mogą być potencjalnie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej" należy tłumaczyć w taki sposób, że podwyższona stawka opodatkowania nie będzie mogła znaleźć zastosowania w przypadku wystąpienia obiektywnej i niezależnej od przedsiębiorcy, a także niedającej się przewidzieć przeszkody całkowicie uniemożliwiającej prowadzenie lub kontynuowanie działalności gospodarczej. Nie dotyczy to sytuacji, gdy w czasie trwania takiej przeszkody przedsiębiorca, w posiadaniu którego znajduje się nieruchomość (jej część), samodzielnie podejmuje czynności mające na celu jej przygotowanie do przyszłej (planowanej) działalności gospodarczej, podnosi dla celów wykonywanej działalności gospodarczej walory użytkowe nieruchomości, funkcjonalnie wiążąc ją z prowadzonym przedsiębiorstwem lub rozlicza w ramach działalności gospodarczej inne koszty z nią związane.
Odnosząc powyższe rozważania do rozpatrywanej sprawy, Sąd stwierdza, że prawidłowo uznano opodatkowaną nieruchomość, stanowiącą własność skarżącej, za związaną z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą. O powyższym związku w przypadku spółki świadczy, że koszty związane z prądem i monitoringiem budynku są nadal ujmowane w kosztach uzyskania przychodów spółki i choć spółka nie dokonuje odpisów amortyzacyjnych, to do czasu korekty, złożonej na potrzeby stwierdzenia nadpłaty, podatek od nieruchomości był dotąd zaliczany do kosztów uzyskania przychodów spółki. Co więcej powyższa nieruchomość stanowi element przedsiębiorstwa spółki i jest ujęta w ewidencji środków trwałych spółki na koncie [...] pod nazwą "P.-S.", a wydatki na utrzymanie budynku zwiększają jego wartość jako środka trwałego w budowie. Trafnie organy obu instancji zwróciły uwagę, że na związek z prowadzoną przez skarżącą działalnością gospodarczą wskazuje, iż spółka w 2014 r. nabyła przedmiotową nieruchomość, jako przedsiębiorca w branży obsługującej rynek nieruchomości. Podjęte działania zabezpieczające budynek przed osobami trzecimi, należy rozpatrywać w kategoriach przyszłej (planowanej) działalności gospodarczej. W skardze nie podważono wiążących danych z ewidencji potwierdzających, że sporny budynek od 6 maja 2019 r. jest zakwalifikowany do kategorii "pozostałe budynki niemieszkalne".
Uwzględniając powyższe, zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że sporny budynek, choć nieużytkowany i zaniedbany, co jest skutkiem biznesowej decyzji spółki, jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej skarżącej i przy zachowaniu zasad staranności mógłby być potencjalnie w niej wykorzystywany. W skardze nie wykazano obiektywnych przeszkód uniemożliwiających remont i pełne wykorzystanie potencjału przedmiotowego budynku w centrum miasta.
3.4. Z akt analizowanej sprawy nie wynika, aby w stosunku do budynku została wydana decyzja, o której stanowi art. 67 ust. 1 Prawo budowlane lub decyzja trwale wyłączająca budynek z użytkowania. Co miałoby istotne znaczenie na gruncie przepisu art. 1a ust. 2a u.p.o.l., który stanowi, że do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 Prawo budowlanego (...). Zgodnie z art. 1a ust. 2a pkt 3 u.p.o.l. wyłączenie budynków, budowli lub ich części spod opodatkowania najwyższą stawką podatkową dotyczy jedynie sytuacji, gdy została wydana decyzja o nakazie rozbiórki lub o wyłączeniu z użytkowania. Skoro wobec przedmiotowego budynku nie została wydana decyzja, na podstawie art. 67 ust. 1 Prawo budowlanego, to argumenty o złym stanie technicznym budynku, zdewastowanym i pozostającym w ruinie nie mogą stanowić podstawy do wyłączenia z opodatkowania budynku związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej.
3.5. Badając prawidłowość przeprowadzenia postępowania podatkowego, Sąd nie stwierdza uchybień, które miałyby istotny wpływ na wynik sprawy. Z treści art. 180 § 1 i art. 187 § 1 o.p. nie można wyprowadzić konkluzji, że organy podatkowe zobowiązane są do poszukiwania w sposób nieskończony środków dowodowych służących poparciu twierdzeń strony co do funkcji mieszkalnej budynku, w sytuacji gdy strona nie przedstawia wiarygodnych danych, potwierdzających inną podstawę opodatkowania niż ustalona przez organy. Pozycja procesowa strony w zakresie dowodzenia nie jest kształtowana wyłącznie przez przepisy o.p. Sytuację procesową strony w zakresie dowodzenia modyfikują w sposób istotny przepisy materialnego prawa podatkowego. W judykaturze zwraca się również uwagę, że w postępowaniu podatkowym obowiązuje tzw. zasada współdziałania. Znajduje ona uzasadnienie w relacjach zasady prawdy materialnej oraz w prawie strony do czynnego udziału w postępowaniu podatkowym. Przy czym współudział w postępowaniu "ewoluował" z kategorii uprawnienia do kategorii powinności, która jest podyktowana interesem strony. Jeżeli zatem podatnik kwestionuje jakiś dowód czy fakt, to na podatniku ciąży obowiązek uzasadnienia swojej racji (por. wyrok NSA z dnia 14 listopada 2007 r., o sygn. akt II FSK 1287/06). W sprawach, w których na stronie spoczywa ciężar wskazania konkretnych faktów lub zdarzeń, z których wywodzi ona dla siebie określone skutki prawne, a twierdzenia strony w tym zakresie są ogólnikowe i lakoniczne, obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie jest wezwanie strony do uzupełnienia i sprecyzowania tych twierdzeń. W sytuacji gdy strona nie wskaże takich konkretnych okoliczności, można z tego wywieść negatywne dla niej skutki (por. wyrok NSA z dnia 19 września 1988 r., o sygn. akt II SA 1947/87). Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Powinnością skarżącej było bowiem przedstawienie w toku postępowania podatkowego wiarygodnych i jednoznacznych dowodów, że podstawa opodatkowania wskazana w korektach deklaracji dotycząca spornego budynku jest taka, jak oczekuje skarżąca. Wobec bierności strony i nieprzedłożenia decyzji z dnia 17 grudnia 2018 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę, z której ma wynikać przeznaczenie budynku na cele mieszkalne, zgodne z miejscowym planem zagospodarowania, organy podatkowe były uprawnione do poczynienia ustaleń w oparciu o dane pozyskane w toku postępowania, w szczególności na podstawie danych z ewidencji gruntów i budynków, których skarżąca skutecznie nie podważyła. Co więcej, jak wspomniano, pełnomocnik skarżącej potwierdził podczas rozprawy, że po odebraniu i uprawomocnieniu się powyższej decyzji z 2018 r., spółka nie podjęła działań zmierzających do wprowadzenia zmian w ewidencji budynków i wprowadzenia jego funkcji mieszkalnej. Zdaniem Sądu, składany w toku postępowania podatkowego wniosek dowodowy o oględziny budynku, w celu określenia aktualnej faktycznej funkcji budynku, pozostaje bez znaczenia wobec danych urzędowych w ewidencji gruntów i budynków aktualnych od 2019 r. Całokształt okoliczności ujawnionych w sprawie, w szczególności kluczowe dla jej rozstrzygnięcia wspomniane dowody, były wystarczające do wydania zaskarżonej decyzji.
Wbrew twierdzeniom skarżącej organ podatkowy nie pominął części wyjaśnień i dowodów strony, wybierając określone elementy materiału, które potwierdzały przyjętą wcześniej tezę. W ocenie Sądu, organy podatkowe nie naruszyły swoim działaniem zasad proceduralnych, w szczególności powołanych w skardze przepisów art. 121 § 1 i art. 122 o.p., działając na postawie przepisów prawa i w sposób nienaruszający zaufania. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy uznać należy za kompletny i oceniony w pełnym zakresie, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, wynikającą z art. 191 o.p. Skarżąca nie przedstawiła przekonujących argumentów, mogących prowadzić do konkluzji, że zgromadzony materiał dowodowy zawiera braki, a jego ocena jest wadliwa lub dowolna. Z akt sprawy i poczynionych na ich podstawie ustaleń, wynika że organy podatkowe zgromadziły niezbędne dowody, pozwalające na prawidłowe i dokładne ustalenie stanu faktycznego oraz załatwienie sprawy w postępowaniu podatkowym, które wszechstronnie rozpatrzyły i uznały za spójne i logiczne. Powyższe ustalenia i wnioski z nich wynikające zostały przedstawione w prawidłowo skonstruowanym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, spełniającym wymogi z art. 210 § 4 o.p. Wobec powyższego zamierzonego rezultatu nie mógł także odnieść zarzut uchybienia art. 210 § 1 pkt 6 o.p., albowiem uzasadnienia decyzji organów obu instancji zawierają pełną i przekonującą argumentację faktyczną i prawną.
3.6. Zdaniem Sądu za chybiony uznać należy także zarzut naruszenia art. 2a o.p., zgodnie z którym niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego rozstrzyga się na korzyść podatnika. W niniejszej sprawie nie wystąpiły bowiem niedające się usunąć wątpliwości co do sposobu rozumienia regulacji podatkowych. Autor skargi upatruje owych wątpliwości raczej w ustaleniach fatycznych, oczekując ich interpretacji na korzyść strony, co nie znajduje podstaw w przepisach o.p. Dokonana przez organy podatkowe wykładnia przepisów u.p.o.l. była prawidłowa i nie doprowadziła do sprzecznych rezultatów, a w rezultacie pozwoliła na właściwe ich zastosowanie.
W konsekwencji, wbrew twierdzeniom skarżącej, w sprawie nie mogło dojść do uchybienia art. 10 ust. 1 i 2, art. 11 oraz art. 14 Prawa przedsiębiorców poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę zaufania do przedsiębiorców, poprzez rozstrzyganie wątpliwości co do stanu faktycznego i prawnego na niekorzyść podatnika oraz odstąpienie od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym. Sąd zwraca także uwagę, że w niniejszym postępowaniu regulacje zawarte w Prawie przedsiębiorców w ogóle nie miały zastosowania.
W świetle powyższych rozważań Sąd stwierdza, że zaskarżone decyzje nie naruszają prawa w sposób, dający podstawy do wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy, nie ujawniły wad proceduralnych tego rodzaju, iż mogłyby one mieć istotny, a nie jakikolwiek, wpływ na podjęte rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu nie budzi również wątpliwości prawidłowość wykładni przepisów prawa materialnego u.p.o.l. oraz właściwej ich subsumcji. Wobec powyższego brak jest podstaw do przyjęcia, że w badanej sprawie doszło do błędnego opodatkowania w latach 2020-2023 przedmiotowego budynku jako związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej, a w konsekwencji nieuprawnione jest oczekiwanie skarżącej stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości, w oparciu o przepisy art. 72 i 75 o.p.
3.7. Mając na uwadze całokształt podniesionych okoliczności, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę w całości jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.