Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Spór w niniejszej sprawie dotyczy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji dotyczącą zobowiązania podatkowego w podatku rolnym i od nieruchomości. W decyzji z 11 kwietnia 2025 r. Burmistrz naliczył podatek od nieruchomości także za budynek niemieszkalny, bowiem ustalił, na podstawie wypisu z rejestru gruntów, wypisu z kartoteki budynków oraz wyrysu z mapy ewidencyjnej, że przedmiotowy budynek niemieszkalny jest położony na terenach sklasyfikowanych jako mieszkaniowe. Tymczasem jednym z warunków zwolnienia od podatku od nieruchomości jest położenie budynku gospodarczego lub jego części – na gruntach gospodarstw rolnych, służących wyłącznie działalności rolniczej (art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. "b" u.p.o.l.).
W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 210 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111, dalej jako O.p.) decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne, zaś stosownie do postanowień § 4 tego artykułu, uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa.
Ponadto, zgodnie z treścią art. 187 § 1 O.p. organ podatkowy jest obowiązany do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, co oznacza rozważenie, przeanalizowanie, zaznajomienie się z całym materiałem dowodowym. Ocena materiału dowodowego musi być dokonana we wzajemnym powiązaniu faktów, a wyciągnięte wnioski powinny być spójne i stanowić logiczną całość. Obowiązek rozpatrzenia całego materiału dowodowego jest ściśle związany z wynikającą z art. 191 O.p. zasadą swobodnej oceny dowodów, która powinna być oparta na wszechstronnej ocenie całości materiału dowodowego.
W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie spełnia powyższych wymogów, co w konsekwencji doprowadziło także do naruszenia ustanowionej w art. 127 O.p. zasady dwuinstancyjności postępowania.
Rola organu odwoławczego nie sprowadza się wyłącznie do oceny argumentów podnoszonych przez podatnika. Wydanie decyzji powinno być poprzedzone, zgodnie z art. 122 (zasada prawdy obiektywnej) i ww. art. 187 § 1 O.p., zgromadzeniem wyczerpującego materiału dowodowego pozwalającego na zbudowanie podstawy faktycznej takiej decyzji oraz – co kluczowe w niniejszej sprawie - powinno być poprzedzone zweryfikowaniem informacji dotyczących przedmiotu opodatkowania, przekazanych przez podatnika. W realiach kontrolowanej sprawy było to uwzględnienie faktu, że toczy się postępowanie, wszczęte z urzędu przez Starostę, dotyczące nieprawidłowości dostrzeżonych w ewidencji gruntów i budynków, związanych z ujawnionymi na przedmiotowej działce użytkami rolnymi oraz ich powierzchnią (zawiadomienie o wszczęciu z urzędu postępowania, k. [...] akt [...]).
Znajdujące się w aktach informacje stanowią punkt odniesienia do czynionych następnie ustaleń faktycznych pozwalających na wykreowanie zobowiązania podatkowego w prawidłowej wysokości. Zebrany materiał dowodowy powinien być poddany wszechstronnej ocenie przez organ podatkowy. Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania (art. 127 O.p.) postępowanie odwoławcze polega na ponownym rozstrzygnięciu sprawy administracyjnej (podatkowej), która była przedmiotem rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Istotą administracyjnego toku instancji jest więc dwukrotne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy, nie zaś kontrola zasadności zarzutów podniesionych w stosunku do orzeczenia organu pierwszej instancji (tak Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z 8 sierpnia 2023 r. III FSK 516/23; Lex). Z obowiązków tych Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie wywiązało się.
Uszło uwadze Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu , że w toku postępowania odwoławczego skarżący nadesłał ww. zawiadomienie od Starosty S. o wszczęciu postępowania w celu wyjaśnienia rozbieżności zawartych w ewidencji gruntów i budynków, dotyczących użytków gruntowych na przedmiotowej działce nr [...] (k. [...] akt [...]).
Mając na uwadze związanie organu podatkowego informacjami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków Samorządowe Kolegium Odwoławcze powinno było wstrzymać się z ponownym rozstrzygnięciem sprawy podatkowej, do czasu wyjaśnienia rozbieżności zawartych w ewidencji gruntów i budynków, dotyczących przedmiotowej działki. Dopiero wówczas organ wyższego stopnia dysponowałby wszystkim informacjami pozwalającymi na powtórne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy.
Jak bowiem okazało się w toku postepowania sądowoadministracyjnego, Starosta S. decyzją z 20 października 2025 r., a więc zapadłą już po wydaniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzji kontrolowanej obecnie przez Sąd, wprowadził zmianę w ewidencji gruntów i budynków dla przedmiotowej działki nr [...], polegającą na przywróceniu oznaczenia sposobu użytkowania części tej działki jako grunty rolne zabudowane zamiast tereny mieszkaniowe (k. [...] akt sądowych). W konsekwencji organ podatkowy decyzją z 18 grudnia 2025 r., działając w trybie art. 254 O.p. zmienił swoją decyzję w podatku rolnym i od nieruchomości, zmniejszając wymiar zobowiązania pieniężnego (k. [...] akt sądowych). Uzasadniając Burmistrz wskazał, że 04 grudnia 2025 r. otrzymał zawiadomienie o zmianach w danych ewidencyjnych Starostwa Powiatowego w S.. Między innymi grunty sklasyfikowane dotychczas jako "pozostałe" opodatkowane w podatku od nieruchomości zostały przeklasyfikowane w "grunty rolne zabudowane" opodatkowane w podatku rolnym. Wobec powyższego podatnik spełnił wszystkie warunki aby skorzystać ze zwolnienia budyniu gospodarczego od podatku od nieruchomości.
Ponownie rozpoznając odwołanie S. Z. od decyzji Burmistrza z 11 kwietnia 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze , po niezbędnym uzupełnieniu akt sprawy, rozważy umorzenie postępowania odwoławczego.
Z tych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej P.p.s.a.) orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. O kosztach sądowych orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a. uwzględniając uiszczony przez skarżącego wpis, w kwocie 100 zł.