Wyrok WSA z dnia 17 marca 2026, sygn. I SA/Po 945/25

W skardze na powyższą decyzję, wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji Burmistrza, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, spółka zarzuciła naruszenie:

I. przepisów prawa materialnego, tj.:

1. art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 1, 3 ,3a i 9 P.b. przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że urządzenia techniczne stacji redukcyjno-pomiarowych, jako elementy sieci gazowej, stanowią budowle podlegające opodatkowaniu, mimo że nie są one ani obiektami budowlanymi, ani urządzeniami budowlanymi;

2. art. 1a ust 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 1 i 6 P.b. oraz z przepisami o wyrobach budowlanych (w szczególności art. 10 P.b. w zw. z ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o wyrobach budowlanych i rozporządzeniem 305/2011/UE), poprzez pominięcie wymogu, że obiekt budowlany musi być wzniesiony w wyniku budowy z użyciem wyrobów budowlanych i uznanie za obiekt budowlany (i budowlę) urządzeń technicznych stacji redukcyjno pomiarowych,

3. art. 1a ust 1 pkt 2 u.p.o.l., w zw. z art. 3 pkt 1 P.b., poprzez oparcie wykładni tych przepisów na nieobowiązującej po 28 czerwca 2015 r. kategorii budowli stanowiącej całość techniczno – użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami,

4. art. 1a ust 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 1, poprzez błędną kwalifikację spornych urządzeń stacji redukcyjno – pomiarowych jako instalacji zapewniających możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, co prowadzi do nieuprawnionego rozszerzenia pojęcia instalacji na elementy technologiczne sieci,

5. art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 3 P.b. oraz art. 84 i art. 217 Konstytucji poprzez przyjęcie, że otwarta definicja budowli z art. 3 pkt 3 P.b. może być przeniesiona na grunt podatku od nieruchomości i służyć obejmowaniu opodatkowaniem wszystkich urządzeń współpracujących z gazociągiem (w oparciu o ogólną kategorię "sieci technicznej" i "sieci gazowej jako całości techniczno – użytkowej, co prowadzi do niekonstytucyjnego rozszerzenia przedmiotu opodatkowania.

II. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:

1. art. 2a Ordynacji podatkowej w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., przez przyjęcie profiskalnej, funkcjonalnej wykładni pojęcia budowli i zakresu opodatkowania sieci gazowej, mimo istniejących obiektywnych wątpliwości, i niezastosowanie zasady, zgodnie z którą niedające się usunąć wątpliwości, co do treści przepisów prawa podatkowego powinny być rozstrzygane na korzyść podatnika,

2. art. 122 § 1, art. 187 § 1, art. 191 i art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej przez oparcie rozstrzygnięcia w istotnej części na opinii biegłego oraz na kategoriach technicznych (takich jak całość techniczno – użytkowa sieci gazowej, niezbędność technologiczna urządzeń) bez dokonania własnej, prawnej oceny spełnienia przesłanek obiektu budowlanego, budowli oraz urządzenia budowlanego, co oznacza, że organy nie podjęły wszelkich niezbędnych działań dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz dokonały dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów,

3. art. 120 Ordynacji podatkowej, poprzez oparcie zakresu przedmiotowego opodatkowania na definicjach i pojęciach zawartych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe, podczas gdy, przepisy tego rozporządzenia nie mogą kształtować przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości, który musi być określony w ustawie

a w konsekwencji:

4. niewłaściwe zastosowanie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej przez utrzymanie w mocy decyzji, w sytuacji, gdy brak było podstaw do takiego rozstrzygnięcia.

W uzasadnieniu skargi spółka rozwinęła argumentację zarzutów.

Odpowiadając na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Spór między stronami koncentrował się na opodatkowaniu obiektów o łącznej wartości 4.506.571,16 zł. W trakcie postępowania spółka wyjaśniła, że wyłączyła z opodatkowania urządzenia techniczne o powyższej wartości, które nie stanowiły urządzeń budowlanych i budowli w rozumieniu P.b. oraz u.p.o.l. Urządzenia te zostały wyszczególnione w wydruku opisanym jako "wykaz różnic obiektów budowlanych [...]" złożonym organowi w dniu 29 lipca 2020 r. W wykazie pod nr [...] ujęto urządzenia opisane jako: stacja redukcyjno-pomiarowa, punkt redukcyjno-pomiarowy, stacja pomiarowa, telemetria, gazomierz rotorowy, gazomierz turbinowy, przyłącze, punkt redukcyjny, punkt pomiarowy, rejestrator impulsów, gazociąg; natomiast pod nr [...]: przyłącza, fundamenty, gazociągi.

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania podatkowego organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa (art. 120 Ordynacji podatkowej), a postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej). Oznacza to działanie w oparciu o obowiązującą normę prawną, prawidłowe ustalenie znaczenia tej normy, niewadliwe dokonanie subsumcji oraz prawidłowe ustalenie następstw prawnych. Dotyczy to zastosowania zarówno normy prawa materialnego, jak i normy prawa procesowego. Kluczowe dla działania na podstawie przepisów prawa jest zatem działanie wyłącznie na podstawie obowiązującej i w pełni ukształtowanej normy prawnej.

W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie organy podatkowe obu instancji uchybiły powyższemu wzorcowi prowadzenia postępowania.

Kontrolowana sprawa dotyczy zobowiązania spółki w podatku od nieruchomości za 2020 r., a zatem powinna zostać rozstrzygnięta przez organy, według norm przewidzianych w Ordynacji podatkowej w zakresie materiału dowodowego, jak i subsumcji pod właściwą normę prawa materialnego, z uwzględnieniem definicji legalnych obowiązujących w roku podatkowym 2020. Organy dokonały w sprawie nieprawidłowej wykładni prawa materialnego.

Przy rozstrzyganiu sprawy organ pierwszej instancji przede wszystkim nie wziął pod uwagę, że z dniem 28 czerwca 2015 r. zmieniła się definicja obiektu budowlanego w P.b. (art. 3 pkt 1), mająca charakter normatywny. Skutkiem dokonanej nowelizacji jest zawężenie (wykluczenie) możliwości uznania za odrębny przedmiot opodatkowania jedynie instalacji zapewniających możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Nie stanowią też odrębnego przedmiotu opodatkowania inne części składowe niewzniesione z użyciem wyrobów budowlanych, co skutkuje wyłączeniem spod opodatkowania podatkiem od nieruchomości urządzeń technicznych, a opodatkowaniu podlegają jedynie ich elementy budowlane. Organ odwoławczy wprawdzie zauważył, że zmianie uległa powyższa definicja, jednak decyzję Burmistrza utrzymał w mocy i stwierdził, że sporne obiekty można potraktować jako części budowli (sieci gazowej) w postaci instalacji umożliwiających jej użytkowanie zgodnie z jej przeznaczeniem. Badane obiekty są bowiem niezbędne dla spełniania celu działania sieci, czyli dystrybucji gazu.

Należy wyjaśnić, że zarówno P.b., jak i u.p.o.l., definiują budynek jako obiekt budowlany trwale z gruntem związany, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiadający fundamenty i dach (odpowiednio art. 3 pkt 2 i art. 1a ust. 1 pkt 1), przy czym - co istotne - zgodnie z art. 3 pkt 1 lit. a P.b.(w brzmieniu do 27 czerwca 2015 r.) obiektem budowlanym był budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi.

Nowe brzmienie definicji obiektu budowlanego od 28 czerwca 2015 r. pozwala stwierdzić, że ustawodawca z zakresu tego pojęcia wyłączył urządzenia oraz zrezygnował z warunku całości techniczno-użytkowej w odniesieniu do budowli, natomiast do wszystkich trzech kategorii obiektów, tj. budynków, budowli oraz obiektów małej architektury odniósł warunek ich wzniesienia z użyciem wyrobów budowlanych oraz włączył w zakres definicji instalacje zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem.

Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. budowlę stanowi po pierwsze (i) obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a po drugie (ii) także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Zgodnie natomiast z art. 3 pkt 9 P.b. przez urządzenia budowlane należy rozumieć: "urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki".

W związku z literalnym brzmieniem art. 3 pkt 9 P.b., do którego nawiązuje u.p.o.l., przyłącza gazowe posiadane przez skarżącą (na których zlokalizowane są urządzenia techniczne stanowiące punkty pomiarowe) stanowią urządzenia budowlane związane z obiektem budowlanym, które zapewniają możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem (spółka nie kwestionuje opodatkowania przyłączy gazowych w kategorii budowli).

Organ pierwszej instancji zamiennie zacytował definicję obiektu budowlanego w obecnym, jak i poprzednim brzmieniu przepisów i w sposób nieprawidłowy prowadził postępowanie. Organ odwoławczy wprawdzie zauważył, że z uzasadniania decyzji Burmistrza oraz tezy dowodowej postanowienia o powołaniu biegłego wynika, iż organ pierwszej instancji najwyraźniej nie odnotował zmiany kluczowego przepisu P.b. definiującego obiekt budowlany, jednak w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego wykreślenie z definicji zwrotu "całość techniczno-użytkową" nie zmienia faktu, że opodatkowaniu podlega, poza wyraźnie wskazanymi w P.b. przypadkami, zarówno część budowlana, jak i techniczna (instalacje). Ponadto Samorządowe Kolegium Odwoławcze , mimo że stwierdziło, iż w świetle obowiązujących przepisów badanie związku techniczno-użytkowego nie miało już znaczenia dla kwalifikacji danego obiektu jako budowli, to przywołuje opinię biegłego, który dokonuje analizy sprawy z uwzględnieniem tego związku i uznaje ją za wiarygodną i przydatną dla rozstrzygnięcia sprawy.

Z akt administracyjnych wynika, że Burmistrz, powołując biegłego wadliwie wskazał cel opinii, którą miał sporządzić, a mianowicie, że biegły miał ustalić na podstawie analizy technicznej, czy sporne urządzenia techniczne (stacje i punkty redukcyjne, redukcyjno-pomiarowe i pomiarowe oraz inne urządzenia techniczne infrastruktury gazowej), o których wartość spółka obniżyła podstawę opodatkowania w 2020 r., stanowią niezbędny i konieczny element sieci gazowej, z punktu widzenia kryterium całości techniczno-użytkowej, czy też niektóre lub poszczególne elementy sieci tego kryterium nie spełniają. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że ocena techniczna powinna udzielić odpowiedzi na pytanie, czy odłączenie tych urządzeń czyniłoby budowle bezużytecznymi i spowodowałoby niemożność jej funkcjonowania, a w szczególności ustalenie, czy urządzenia te stanowią niezbędny i konieczny element sieci gazowej, z punktu widzenia kryterium całości techniczno-użytkowej.

Natomiast, zawiadamiając skarżącą o terminie przeprowadzenia dowodu z oględzin obiektów budowlanych przez biegłego, organ zaznaczył, że celem przeprowadzenia tego dowodu jest zbadanie cech urządzeń technicznych znajdujących się w stacjach i punktach redukcyjnych, stacjach redukcyjno - pomiarowych i pomiarowych, nawanialniach, kotłowniach oraz innych urządzeniach technicznych infrastruktury gazowniczej, wskazania związku technicznego między tymi urządzeniami a gazociągiem, a także zbadanie czy stacje redukcyjno - pomiarowe są połączone z siecią gazową, czy stanowią całość techniczno-użytkową. Zbadanie tego związku, według organu, było konieczne do ustalenia elementów sieci gazowej i oceny powiązania techniczno-użytkowego części budowlanych z urządzeniami technicznymi.

Przyjmując za własne ustalenia poczynione przez biegłego oraz przedstawioną w opinii ocenę w zakresie stanu faktycznego, Burmistrz stwierdził, że wszystkie urządzenia techniczne bez względu na położenie (ich umiejscowienie) stanowią całość techniczno-użytkową wraz z gazociągiem i tym samym jako stanowiące konieczny element sieci gazowej z punktu widzenia kryterium całości techniczno-użytkowej stanowią budowle i podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Swoje uzasadnienie organ pierwszej instancji oparł na stanowisku biegłego, dowodząc swoich racji na poglądzie istnienia całości techniczno-użytkowej, o której mowa w art. 3 pkt 1 lit. b P.b., który to przepis został uchylony ustawą z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 443) i w 2020 r. już nie obowiązywał.

W konsekwencji powyższego należy przyjąć, że organ pierwszej instancji błędnie zlecił zbadanie sprawy biegłemu w oparciu o nieobowiązujące w 2020 r. definicje, a w rezultacie organ posłużył się nieadekwatnym do badanego roku podatkowego stanowiskiem zawartym w opinii biegłego.

Natomiast organ odwoławczy, po przywołaniu prawidłowej definicji budynku i budowli z u.p.o.l. oraz definicji obiektu budowlanego z P.b., stwierdził, że odesłanie z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. do art. 3 pkt 1 P.b. powoduje, iż przedmiotem opodatkowania jest budowla wraz z instalacjami umożliwiającymi jej użytkowanie zgodnie z jej przeznaczeniem. Zatem będą nim także instalacje (część techniczna) niezbędne do tego, aby taki obiekt mógł służyć temu, po co został wzniesiony. Podkreślił jednocześnie, że w starym stanie prawnym obie części stanowiły co do zasady całość techniczno-użytkową. Pomimo zmiany definicji nie ma podstaw do twierdzenia, że aktualnie w przypadku budowli instalacje te nie podlegają już opodatkowaniu. Przedmiotem podatku jest bowiem budowla jako obiekt budowlany, a zatem budowla wraz z instalacjami, które warunkują normalne jej funkcjonowanie. Jeżeli zatem na podstawie wskazanych dowodów (w tym opinii biegłego) można stwierdzić, że instalacja zapewnia możliwość funkcjonowania budowli, to zasadniczo powinna być traktowana jako część budowli, a nie odrębny przedmiot opodatkowania. Na koniec organ powołując się na art. 3 pkt 3a, art. 29 ust. 2 pkt 11 P.b. i załącznik do P.b. kategoria [...] obiektów budowlanych stwierdził, że prawo podatkowe uznaje gazociąg oraz sieć gazową za budowle stanowiące przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Natomiast sporne obiekty można potraktować jako części budowli (sieci gazowej) w postaci instalacji umożliwiających jej użytkowanie zgodnie z jej przeznaczeniem. W odniesieniu do opinii biegłego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że sporne urządzenia są połączone z pozostałymi elementami sieci w taki sposób aby zgodnie z wymogami nadawały się do określonego użytku, tworząc całość techniczno-użytkową. Urządzenia stanowią niezbędny i konieczny element sieci gazowej, z punktu widzenia kryterium całości techniczno-użytkowej oraz, że bez tych urządzeń sieć gazowa nie będzie spełniać swojej funkcji. W końcowej części swych rozważań, organ odwoławczy stwierdził, że jakkolwiek błędem organu pierwszej instancji było odniesienie się do nieobowiązujących już przepisów P.b., to w jego ocenie sporne urządzenia można zakwalifikować jako instalacje zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem.

Z takim stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie sposób się zgodzić, szczególnie w sytuacji, gdy sprawa dotyczy podatku od nieruchomości za 2020 r. Nowe brzmienie definicji legalnej obiektu budowlanego pozwala stwierdzić, że ustawodawca z zakresu tego pojęcia niewątpliwie wyłączył urządzenia techniczne oraz zrezygnował z warunku całości techniczno-użytkowej w odniesieniu do budowli. Wbrew stanowisku organu odwoławczego, powyższych zabiegów legislacyjnych nie można pomijać, czy uznawać za nieistotne.

W niniejszej sprawie organy pominęły fakt, że aby uznać stację za element sieci gazowej należałoby ustalić w pierwszej kolejności, czy stacja stanowi budowlę lub budynek. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie miała miejsca, bowiem organ odwoławczy nie dokonał prawidłowej wykładni art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 1 i 9 P.b. Organ odwoławczy zaakceptował działanie Burmistrza, który uznał, że to biegły jest właściwym do dokonania takiej wykładni. Należy zatem stwierdzić, że w kontrolowanej sprawie kwalifikacji w zakresie obiektów stacji i punktów gazowych pod kątem regulacji z P.b. i u.p.o.l. dokonał biegły i dodatkowo swoje rozważania prowadził jedynie w oparciu o funkcjonowanie sieci gazowej, której definicja i funkcje poszczególnych elementów zawarte są w przepisach wykonawczych do P.b.

W rozstrzygnięciu organu odwoławczego brak informacji na temat wyrobów budowlanych, co potwierdza, że nie dokonano wykładni przepisów mających zastosowanie w sprawie lecz całe wnioskowanie zostało oparte na opinii biegłego. W treści art. 3 pkt 1 P.b. w brzmieniu obowiązującym od 28 czerwca 2015 r. ustawodawca zastrzegł, że obiekt budowlany ma być wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Tymczasem organ odwoławczy, przyjmując za organem pierwszej instancji, że w sprawie mamy do czynienia z obiektami budowlanymi, w tym budowlą, dokonując wykładni tego przepisu, nie zajął się kwestią, czy sporne urządzenia były wzniesione z użyciem "wyrobów budowlanych". Stanowisko organów obu instancji dotyczące opodatkowania obiektów spółki oparte jest w głównej mierze na przepisach niemogących stanowić podstawy do określania przedmiotów opodatkowania oraz na poglądzie wynikającym z rozważań dotyczących funkcjonowania i budowy sieci gazowych. Organy pominęły, że poczynione ustalenia należy ocenić w odniesieniu do przepisów u.p.o.l. i P.b., po dokonaniu ich prawidłowej wykładni, co należy do obowiązków organu podatkowego, a nie biegłego. Organy powinny zatem wziąć pod uwagę sens obowiązującego od 28 czerwca 2015 r. nowego brzmienia definicji obiektu budowlanego w P.b. i dokonać właściwej subsumpcji stanu faktycznego do przepisów prawa materialnego. Kluczowym zatem jest dokładne ustalenie, który ze spornych obiektów, czy urządzeń można zakwalifikować jako budowle w rozumieniu u.p.o.l. W stanie prawnym obowiązującym od 28 czerwca 2015 r. budowla, to obiekt budowlany wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Z P.b. wyraźnie wynika zatem, że budowlą są wyłącznie części budowlane urządzeń technicznych. Niewątpliwie przedmiotem rozważań organów podatkowych obu instancji nie były więc obiekty, w których znajdują się urządzenia techniczne, ale sieć gazowa.

Zmiany definicji obiektu budowlanego nie można pomijać, czy uznawać za nieistotną. Istotne jest natomiast porównanie dotychczasowego i nowego brzmienia definicji legalnej obiektu budowlanego. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie nie jest więc wyłącznie określenie, co składa się na budowlę w postaci sieci gazowej, której właścicielem jest skarżąca, lecz czy należy uznać za budowlę, w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., urządzenia techniczne infrastruktury gazowniczej, a więc stacji punktów redukcyjno-pomiarowych gazu, które są zlokalizowane w kontenerach posadowionych na fundamentach lub budynkach. W związku ze zmianą linii orzeczniczej kwestia czy pomiędzy gazociągiem a stacją redukcyjno-pomiarową gazu istnieje związek nie tylko użytkowy, ale i techniczny staje się bezprzedmiotowa. Organy podatkowe obu instancji stwierdziły, że budowlą jest sieć gazowa, pomijając istotne okoliczności wynikające z treści definicji budowli, tj. art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym od 28 czerwca 2015 r.

W konkretnej sprawie podatkowej konieczne jest jednoznaczne ustalenie, co podlega opodatkowaniu w danym roku podatkowym. Należy zatem prawidłowo zidentyfikować konkretny obiekt budowlany, mający stanowić przedmiot opodatkowania i dopiero w następnej kolejności podjąć próbę odpowiedzi na pytanie, czy obiekt ten można zaliczyć do kategorii budynków lub budowli, bądź też przyjąć, że z woli ustawodawcy nie podlega on w ogóle opodatkowaniu.

W kontrolowanej sprawie opodatkowany został określony kompleks różnych obiektów, gdyż dla organów podatkowych obu instancji decydującym był funkcjonalny związek określonych obiektów, pozwalających - ich zdaniem - na ich łączne opodatkowanie, jako jednej budowli, czyli sieci gazowej.

W ocenie Sądu organy dokonały błędnej wykładni art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 1, 3 i 9 P.b. Rozstrzygnięcia organów obu instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania i naruszenia te miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 210 § 1 pkt 6 i § 4, jak i art. 2a, art. 120, art. 121 § 1 w zw. z art. 122 § 1 i art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 197 Ordynacji podatkowej.

Ponownie rozpatrując sprawę organy obu instancji obowiązane będą uwzględnić przedstawioną wyżej ocenę prawną, co do zastosowania w sprawie przepisów prawa materialnego i procesowego. W przypadku konieczności powołania biegłego, Burmistrz zobowiązany będzie wskazać przepisy prawa materialnego adekwatne do badanego roku podatkowego.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej: "P.p.s.a.") orzekł, jak w punkcie 1 sentencji wyroku.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 i 4 P.p.s.a. oraz § 2 ust. 1 pkt 1 lit. f rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1687).