Uzasadnienie
W dniu 14 lipca 2025 r. do Urzędu Skarbowego P. wpłynął wniosek M. J. (dalej także jako skarżący) o wydanie decyzji stwierdzającej nadpłatę i określającej jej wysokość, wydanie postanowienia w sprawie zaliczenia nadpłaty na poczet zaległych zobowiązań podatkowych. W uzupełnionym na żądanie organu wniosku skarżący wyjaśnił, że Naczelnik Urzędu Skarbowego P. prowadził wobec skarżącego postępowanie egzekucyjne na podstawie własnych tytułów wykonawczych z 03 lipca 2015 r. o wskazanych numerach, mimo że część zobowiązań podatkowych była przedawniona w momencie wystawienia tytułów wykonawczych. Pomimo tego prowadzone były postępowania egzekucyjne i zostały wyegzekwowane środki finansowe.
Naczelnik Urzędu Skarbowego P. decyzją z 27 listopada 2025 r. nr [...] umorzył postępowanie z wniosku M. J. w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług oraz w podatku dochodowym od osób fizycznych, powstałej w wyniku umorzonych postępowań egzekucyjnych prowadzonych na podstawie tytułów wykonawczych z 03 lipca 2015 r. o sygn.: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] – jako bezprzedmiotowe, ponieważ wniosek o stwierdzenie nadpłaty wpłynął 14 lipca 2025 r., tj. po upływie terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych objętych nieskutecznie doręczonymi tytułami wykonawczymi z 03 lipca 2015 r.
W odwołaniu skarżący zarzucił nieadekwatne do sytuacji powołanie się przez organ podatkowy na przepisy art. 79 § 2 i art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej przy wskazaniu podstawy prawnej zaskarżanej decyzji.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej także jako Dyrektor IAS) decyzją z 27 marca 2026 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Dyrektor IAS zastrzegł, że organ I instancji powinien wydać decyzję o odmowie stwierdzenia nadpłaty, ale z uwagi na ekonomikę procesową uchylenie rozstrzygnięcia organu I instancji byłoby niecelowe, przedłużając tylko czas załatwienia sprawy.