Wyrok WSA z dnia 14 lipca 2026, sygn. I SA/Rz 142/26

Organ odwoławczy podkreślił, że podatnik nie przedłożył żadnych dokumentów urzędowych, które stanowiłby przeciwdowód wpisom w ewidencji gruntów i budynków. W związku z powyższym za nieuzasadnione uznał zarzuty odwołania, gdyż w jego zobowiązanie w podatku 2025 rok organ podatkowy I instancji ustalił na podstawie dokumentów urzędowych to jest danych z ewidencji gruntów i budynków oraz złożonych przez podatnika informacji podatkowych o przedmiotach opodatkowania.

Wskazał organ ponadto, że wyliczenie podatku przez organ podatkowy nie budzi wątpliwości, zastosowano prawidłowe stawki podatkowe ustalone w Uchwale Rady Miejskiej w B. nr [...] z dnia [...] 2024 rok w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości (Dz Urz. Województwa Podkarpackiego z 2024 r. poz. [...]).

W osobistej skardze do tut. Sądu podatnik podniósł, że nie zgadza się z decyzją gdyż oparta została o wadliwe ustalenia faktyczne oraz na podstawie niezgodnie z prawem dokonanych zmian w dokumentacji urzędowej.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania.

W wyniku kontroli sądu administracyjnego decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.), lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.)

Rozpatrując sprawę w tak zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Kontroli Sądu w niniejszej sprawie poddano decyzję wymiarową w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2025 r.

Bezsporne w niniejszej sprawie jest, że skarżący jest współwłaścicielem działki zabudowanej nr [...] położonej w B. o ogólnej powierzchni 0,1641 ha oraz posadowionego na niej budynku mieszkalnego o pow. 90,09 m2 . Te przedmioty opopdatkowania skarżący wykazał w deklaracji podatkowej i zostały przyjęte przez organ podatkowy w wartościach deklarowanych. Skarżący nie zgadza się jednak z klasyfikacją gruntu przyjętą przez organ to jest Ba (tereny przemysłowe), uważając, że sporne grunty stanowią użytek rolny oraz domaga się być opodatkowanym z tytułu posiadania budynku gospodarczego na działce [...] obręb B. Sąd stwierdza, że stanowisko skarżącego nie znajduje oparcia w ustalonych okolicznościach sprawy na tle niewadliwych ustaleń faktycznych. Organy podatkowe przeprowadziły bowiem prawidłowe postępowanie podatkowe, opierając się w tych spornych kwestiach na danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków dotyczących gruntów na działkach ew. nr [....] i [...].

Z aktualnych odpisów ewidencji gruntów i budynków dla w/w działek, których odpisy zostały dołączone do akt sprawy wynika, że działka nr [...] obręb B. o powierzchni 0,0672 ha, została skalsyfikowana jako teren przemysłowy – Ba. Jak wyjaśnił organ podatkowy klasyfikacja tych gruntów jako użytek rolny PsIV, została zmieniona po modernizacji tych gruntów jeszcze w 2008 r. Z kolei wykazywana przez skarżącego działka o nr [...] obręb B. wraz posadowionym na niej budynkiem gospodarczym o powierzchni 22,50 m2 zgodnie z ewidencją gruntów i budynków stanowi w całości własność Skarbu Państwa a ich wieczystym użytkownikiem jest Zakład Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Spółka z o.o.. W tym wypadku słusznie przyjęły zatem organy podatkowe, że nie ma podstaw do obciążania skarżącego podatkiem od tych nieruchomości.

Wobec oparcia się przez organy podatkowe przy ustalaniu zobowiązania w podatku od nieruchomości na danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków, wyjaśnić należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych, wielokrotnie rozważano rolę ewidencji gruntów i budynków dla wymiaru podatków w kontekście brzmienia art. 21 ust. 1 p.g.k. Zgodnie z tym przepisem podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.

W świetle ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych (por. np. wyroki: WSA w Rzeszowie z dnia 13 marca 2025 r., sygn. akt I SA/Rz 608/24 czy WSA w Gdańsku z dnia 23 stycznia 2018 r., sygn. akt I SA/Gd 1248/17), organy podatkowe są związane danymi wynikającymi z ewidencji do czasu ich zmiany w trybie przewidzianym przepisami prawa geodezyjnego i kartograficznego.

W niniejszej sprawie organ podatkowy oraz Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo przyjęły za podstawę wymiaru podatku dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, aktualne na dzień wydania decyzji. Podnoszona przez skarżącego rozbieżność między stanem faktycznym a informacjami ujawnionymi w EGiB, choć może mieć znaczenie w odrębnym postępowaniu dotyczącym ich aktualizacji, nie mogła skutkować odstąpieniem od ich zastosowania w toku sprawy podatkowej.

Sam fakt toczącego się równolegle postępowania administracyjnego w przedmiocie korekty ewidencji gruntów nie wpływa na obowiązywanie dotychczasowych wpisów. Toczące się postępowania dotyczące aktualizacji danych ewidencyjnych nie mają wpływu na bieg procedury podatkowej, która opiera się na danych obowiązujących w momencie wydania decyzji podatkowej. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że zmiana danych ewidencyjnych wywołuje skutki ex nunc, a nie ex tunc (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 czerwca 2013 r., sygn. akt II OSK 2631/11).

Ponieważ Sąd nie stwierdził przy wydawaniu decyzji podatkowych żadnych uchybień natury proceduralnej, ani przepisów prawa materialnego, skarga musiała zostać oceniona za niezasadną i oddalona na podstawie 151 P.p.s.a.

O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu udzielonej przez wyznaczonego pełnomocnika z urzędu – adwokata, Sąd orzekł w oparciu o przepisy § 23 ust. 1 pkt 1 lit a w zw. z § 8 pkt 2 oraz § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2026 poz. 87 t.j.).