Nieruchomość stanowi majątek osobisty żony wnioskodawcy i została nabyta w ramach umowy darowizny od jej brata. Pod adresem nieruchomości zarejestrowana jest działalność gospodarcza prowadzona przez żonę wnioskodawcy. Obecnie nieruchomość zamieszkiwana jest przez matkę żony wnioskodawcy oraz została oddana do używania jej znajomym.
W treści złożonego wniosku jego autor przedstawił historię kolejno nabywanych i zbywanych przez małżonków nieruchomości, zlokalizowanych w różnych miejscowościach podkreślając że wszystkie one służyły im do zaspokajania własnych potrzeb mieszkaniowych.
Wnioskodawca wzywany do uzupełnienia przedstawionego przez siebie opisu stanu faktycznego podał że jeżeli chodzi o nieruchomość II to wraz z żoną dysponowali wolnymi środkami finansowymi i zamierzali bezpiecznie ulokować posiadany kapitał poprzez zakup działki. Zakup został sfinansowany z prywatnych oszczędności i miał charakter lokaty środków. Podobnie wyglądała sytuacja w przypadku nieruchomości III.
W kwestii kolejnych nabyć, odpowiadając na pytanie organy wnioskodawca stwierdził, że w 2025 roku (podczas trwającej budowy domu na nieruchomości IV) oboje powzięli informację, że gmina planuje wydzielenie nowych działek budowlanych w M., zlokalizowanych z jednej strony w bezpośrednim sąsiedztwie lasu, a z drugiej - z widokiem na dolinę rzeki L.. Potencjalne nabycie działki w tej lokalizacji, zapewniającej znacznie wyższy poziom prywatności oraz walory krajobrazowe, stanowi dla małżonków bardziej atrakcyjną perspektywę długoterminowego miejsca zamieszkania. W związku z powyższym, w przypadku nabycia nieruchomości od gminy, zamierzają oni sprzedać nieruchomość IV, a środki uzyskane ze sprzedaży przeznaczyć na sfinansowanie budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na ww. działce, który będzie służyć zaspokojeniu własnych potrzeb mieszkaniowych. Poza nieruchomością opisaną powyżej, małżonkowie nie planują nabycia kolejnych nieruchomości w ciągu najbliższych 5 lat. Po upływie tego okresu nie mają jeszcze sprecyzowanych planów dotyczących ewentualnego nabycia innych nieruchomości.
Wnioskodawca i jego żona zamierzają sprzedać nieruchomość II i nieruchomość III, ponieważ zostały one nabyte jako lokata prywatnych oszczędności. Zainteresowani chcą wykorzystać własne doświadczenie przy budowie domów i po zakończeniu inwestycji sprzedać te nieruchomości, aby upłynnić zgromadzony kapitał.
W przypadku nieruchomości II uzyskane środki planowane są częściowo na budowę domu na nieruchomości III, a częściowo na bieżące potrzeby. Z kolei środki uzyskane ze sprzedaży nieruchomości III mają zostać przeznaczone na zabezpieczenie potrzeb bytowych oraz jako rezerwa finansowa na przyszłość.
Wnioskodawca podkreślił, że decyzja o sprzedaży nieruchomości I wynika z niekomfortowej lokalizacji, sąsiedztwa oraz dojazdu, które ujawniły się dopiero w trakcie zamieszkania. Sprzedaż nastąpi po upływie ponad 5 lat od nabycia działki. Natomiast domy wybudowane na nieruchomości II i III zostanie on wystawiony na sprzedaż i nie będzie przez nich zamieszkany.
W przypadku nieruchomości nr IV niektóre prace zostaną wykonane przez specjalistów, a niektóre przez wnioskodawcę i jego żonę.
Na tle opisanego zdarzenia przyszłego wnioskodawca sformułował pytanie następującej treści:
czy w świetle przedstawionego zdarzenia przyszłego zainteresowani będą zobowiązani do naliczenia i zapłacenia podatku od towarów i usług od sprzedaży nieruchomości I, nieruchomości II, nieruchomości III oraz nieruchomości IV?
Zdaniem wnioskodawcy odpowiedź na to pytanie winna być przecząca. Według niego zbycie wszystkich nieruchomości traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT (ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 z późn. zm.). Jednakże nie każda czynność stanowiąca dostawę, w rozumieniu art. 7 ustawy o VAT, podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, gdyż aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku VAT. Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem VAT wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik.
Według wnioskodawcy czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej.
W przedmiotowej sprawie, mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny, nie można przyjąć, iż małżonkowie prowadzą działalność gospodarczą w zakresie obrotu nieruchomościami, a sprzedaż nieruchomości będzie miała charakter profesjonalny. Sprzedaż wszystkich nieruchomości ma charakter incydentalny i jest wyzbyciem się przez nich majątku prywatnego.
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe. Zdaniem organu określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie o VAT (art. 15 ust. 1 i ust. 2), ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem "podatnik" tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.
Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.
W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.
Organ zauważył, że pojęcie "majątku prywatnego" nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen V. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. "Majątek prywatny" to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
Problem odnoszący się do rozstrzygnięcia, czy sprzedaż nieruchomości jest sprzedażą majątku osobistego, czy też stanowi sprzedaż realizowaną przez podatnika prowadzącego w tym zakresie działalność gospodarczą, był przedmiotem orzeczenia TSUE z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10).
Z ww. orzeczenia wynika m.in., że osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na gruncie nabytym ze zwolnieniem z podatku od wartości dodanej i przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku od wartości dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 dyrektywy 112, zmienionej dyrektywą 2006/138/WE, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeśli sprzedaż ta następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby.
Ponadto, Trybunał orzekł, że liczba i zakres transakcji sprzedaży nie ma charakteru decydującego i nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Trybunał stwierdził, że dużych transakcji sprzedaży można dokonywać również jako czynności osobistych.
Trybunał wyjaśnił, że inaczej jest w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy. Przykładowo podane zostały działania polegające na uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
Zatem przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność "handlową" wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
Odnosząc to do okoliczności niniejszej sprawy elementami przesądzającymi o uznaniu transakcji sprzedaży nieruchomości za prowadzenie działalności gospodarczej jest cel nabycia oraz całokształt działań jakie podjęli małżonkowie w odniesieniu do tychże nieruchomości przez cały okres ich posiadania.
Organ zwrócił uwagę, że wnioskodawca i jego żona już wcześniej dokonywali nabycia i sprzedaży nieruchomości. Jego zdaniem taka aktywność jest charakterystyczne dla podmiotów występujących profesjonalnie w obrocie gospodarczym.
W stosunku do opisanych we wniosku nieruchomości małżonkowie podjęli już działania charakterystyczne dla podmiotów zajmujących się obrotem nieruchomościami, zmierzającymi do ich sprzedaży. To zaś czyni ich podatnikami podatku od towarów i usług, zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej dodał, że dostawa nowo wybudowanych jednorodzinnych budynków mieszkalnych na nieruchomości II oraz nieruchomości III nastąpi w ramach pierwszego zasiedlenia. Zatem, ich dostawa nie będzie mogła korzystać ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT.
Również zwolnienie w oparciu o art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy o VAT nie będzie miało zastosowania ponieważ co do zasady podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego przy zakupie materiałów i usług budowlanych niezbędnych do wybudowania jednorodzinnych budynków mieszkalnych.
Ponadto z opisu sprawy nie wynika, aby nieruchomości II oraz nieruchomości III będą wykorzystywane wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku.
Natomiast w odniesieniu do nieruchomości I oraz nieruchomości IV należy stwierdzić, że wybudowane przez małżonków budynki jednorodzinne będą zamieszkiwane przez okres dłuższy niż da lata. Zatem sprzedaż tych budynków jednorodzinnych nie będzie dokonana w ramach pierwszego zasiedlenia. Ponadto pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą ww. budynków upłynie okres dłuższy niż 2 lata. W związku z powyższym dostawa nieruchomości I i nieruchomości IV oraz budynków jednorodzinnych znajdujących się na nich, będzie mogła korzystać ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy w związku z art. 29a ust. 8 ustawy.
Skargę na indywidualną interpretację Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej wniósł wnioskodawca, zaskarżając ja w całości.
Zaskarżonemu aktowi zarzucił naruszenie prawa materialnego oraz przepisów procesowych, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1) art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług polegające na nieprawidłowym zakwalifikowaniu sprzedaży nieruchomości II i III jako czynności podlegających opodatkowaniu VAT w ramach działalności skarżącego. Organ błędnie uznał skarżącego za podatnika VAT działającego w ramach działalności gospodarczej w odniesieniu do jednorazowego zbycia jego prywatnego majątku, podczas gdy zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o VAT oraz utrwalonym orzecznictwem czynność ta stanowi zwykłe zarządzanie majątkiem prywatnym, pozostające poza zakresem opodatkowania VAT. Organ błędnie zastosował pojęcie działalności gospodarczej oraz zakres opodatkowania, pomijając ustawowe kryteria ciągłości i zorganizowania działalności, co doprowadziło do nieprawidłowej kwalifikacji prawnej zbycia prywatnych nieruchomości,
2) naruszenie art. 121 § 1 w zw. z art. 14h oraz art. 14c § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej poprzez nieodniesienie się przez organ do całości stanowiska przedstawionego we wniosku skarżącego, brak analizy wszystkich regulacji prawnych mających znaczenie dla oceny przedmiotowej sprawy jak również nieprzedstawienie w sposób wyczerpujący stanowiska organu co do oceny prawnej opisanego zdarzenia przyszłego, co w konsekwencji doprowadziło do prowadzenia postępowania w sposób naruszający zasadę zaufania do organów podatkowych.
Na tej podstawie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej, w części w której stwierdza ona nieprawidłowość jego stanowiska odnośnie nieruchomości II i III, a także zasądzenie na jego rzecz od organu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi podkreślono, że sam zamiar osiągnięcia korzyści ze sprzedaży majątku nie przesądza jeszcze o prowadzeniu przez sprzedającego działalności gospodarczej. Poza tym skarżący nie ma zamiaru czynić ze sprzedaży nieruchomości II i III stałego źródła dochodu.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 57a P.p.s.a. (ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.) skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą, opinię, o której mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowę wydania tych opinii, opinię w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinię zabezpieczającą w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowę wydania opinii zabezpieczającej w sprawie opodatkowania wyrównawczego może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Z treści przytoczonej wyżej regulacji w sposób jednoznaczny wynika, że rozpoznając skargi, między innymi na indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego, wojewódzki sąd administracyjny nie dokonuje całościowej kontroli tego rodzaju aktów, ale jest związany zarzutami jakie zostały przeciwko nim sformułowane, a także ich prawną podstawą. Z tego więc względu rozpoznanie tego rodzaju skargi, z woli ustawodawcy, ograniczać się musi do oceny zasadności sformułowanych w niej zarzutów.
W niniejszym przypadku skarżący sformułował przeciwko zaskarżonej przez siebie indywidualnej interpretacji z 16 stycznia 2026 r. wyłącznie dwa zarzuty, spośród których jeden odnosi się do naruszenia przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej przepisów prawa procesowego, drugi zaś uchybienia przez ten organ regulacjom materialnoprawnym.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu procesowego stwierdzić należy, że nie znajduje on uzasadnionych podstaw. Wbrew bowiem twierdzeniom jego autora organ interpretacyjny nie dopuścił się naruszenia art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 14h oraz art. 14c § 1 i § 2 tej ustawy, w szczególności w sposób wskazywany w skardze, tj. poprzez nieodniesienie w pełni do stanowiska skarżącego, wyrażonego we wniosku o wydanie interpretacji.
Zgodnie z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, stosowanym z mocy jej art. 14h także w postępowaniach dotyczących wydania indywidualnych interpretacji, postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Wyrażona w tej regulacji zasada ma charakter stricte procesowy i jako taka odnosi się bezpośrednio do sposobu procedowania organu w sprawie. Z kolei w myśl art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. Zgodnie natomiast z art. 14c § 2 Ordynacji podatkowej, który również została wskazany jako naruszony w treści ocenianego zarzutu, w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym.
Oba przepisy, tj. art. 14c § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej, odnoszą się do wymogów, jakie powinna spełniać indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego, którym to wymogom zaskarżony akt Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej czyni zadość. W jego treści organ przedstawił bowiem opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego w postaci, w jakiej został przekazany przez wnioskodawcę, a także własną ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Przedstawił również prawidłowe, jego zdaniem, stanowisko w kwestii problematyki sformułowanej we wniosku wraz z jego prawnym uzasadnieniem.
Skarżący zarzuca organowi nieprzedstawienie przez niego w sposób wyczerpujący jego stanowiska, co do poddanego ocenie organu zagadnienia, opisanego we wniosku, a także brak analizy regulacji prawnych, znajdujących w tym wypadku zastosowanie.
Odnosząc się do tego rodzaju stwierdzeń skarżącego, odnośnie postaci naruszenia wymienionych przez niego przepisów, podkreślić należy, iż nie znajdują one uzasadniony podstaw.
W pierwszej kolejności zauważyć bowiem należy, że poprzez pryzmat art. 14c § 1 i § 2 Ordynacji nie można oceniać prawidłowości wykładni i zastosowania konkretnych regulacji prawa materialnego. Są to bowiem regulacje o jednoznacznie procesowym charakterze, nieodnoszące się do merytorycznej treści wyrażanego przez organ interpretacyjny stanowiska w przedstawionej mu kwestii. To zaś (merytoryczny pogląd na zagadnienia przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji) ma odzwierciedlać tok rozumowania organu, negującego własny pogląd wnioskodawcy i jako takie nie może być zbyt lakoniczne czy zdawkowe. Nie może także pomijać jego istotnych i skonkretyzowanych argumentów.
W tym kontekście zwrócić należy również uwagę, że organ interpretacyjny nie ma bezwzględnego obowiązku ustosunkowania się do wszystkich podnoszonych przez wnioskodawcę argumentów, ale jedynie to tych, które w jego ocenie mają znaczenie dla rozstrzygnięcia przedstawionej mu problematyki.
W niniejszym przypadku Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w sposób jasny i jednoznaczny przedstawił swoje stanowisko odnośnie poddanego jego ocenie zagadnienia, związanego z możliwością (zasadnością) przypisania skarżącemu przymiotu podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. W tym względzie odpowiadając twierdząco na to pytanie, w odniesieniu do nieruchomości II i III, w kontekście art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT, zwrócił uwagę na całokształt okoliczności towarzyszących podejmowanych przez skarżącego, wraz z żoną, działań. Odniósł się także do tego rodzaju problematyki, odwołując się do stanowiska wyrażonego w tej kwestii przez TSUE, w kilku wyrokach, których sygnatury wskazał. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej ocenił również sposób działania skarżącego i jego małżonki, z punktu widzenia art. 43 ust. 10 ustawy o VAT, analizując szczegółowo okoliczności odnoszące się do wskazanych we wniosku nieruchomości, z uwzględnieniem sposobu działania obojga małżonków, nie tylko w odniesieniu do tych nieruchomości, ale także innych nieruchomości i praw, których nabycie i sprzedaż zostały opisane we wniosku.
Odnosząc się do kwestii braku analizy wszystkich znajdujących w tym wypadku zastosowanie regulacji, to również w tym względzie powtórzyć należy, że zastosowanie czy też niezastosowanie konkretnych regulacji prawa materialnego, w odniesieniu do przedstawianego opisu stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, nie może być oceniania wyłącznie z punktu widzenia dochowania wymogom procesowej regulacji art. 14c § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej. Te dwa ostatnie przepisy nakazują jedynie organowi interpretacyjnemu dokonanie oceny stanowiska wnioskodawcy (w ujęciu faktycznym i prawnym) i takowa ocena została przeprowadzona. Brak jest też podstaw do stwierdzenia aby taka ocena była nazbyt lakoniczna lub żeby pomijała istotne w sprawie argumenty, jakie zostały sformułowane przez skarżącego.
W związku z powyższym procesowy zarzut skargi uznać należało za pozbawiony podstaw.
Przechodząc do drugiego z zarzutów skargi, opartego na twierdzeniach związanych z mającym miejsce, według skarżącego, naruszeniem przez organ interpretacyjny przepisów prawa materialnego, również nie sposób stwierdzić podstaw do uznania jego zasadności.
W ramach tego zrzutu skarżący zarzucił Dyrektorowi Krajowej Informacji Skarbowej naruszenie art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT nie podając, w sposób jednoznaczny i precyzyjny, na czym naruszenie tychże regulacji miałoby konkretnie polegać. Innymi słowy skarżący wprost nie wyjaśnił czy w przypadku tego zarzutu chodzi mu o błędną wykładnię czy też wadliwe zastosowanie wymienionych przez niego przepisów. Jedynie z opisowo przedstawionych skutków uchybienia art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy VAT można wywnioskować, w sposób pośredni, że intencją skarżącego było zakwestionowanie sposobu zastosowania przytoczonych przez niego w treści tego zarzutu regulacji.
W ramach tychże twierdzeń skarżący ograniczył się w zasadzie do prostego zaprzeczenia zasadności stanowisku organu, wskazując na jednorazową postać zbycia przez niego majątku, który określił jako prywatny, a którą należy rozpatrywać w kategoriach zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Dodatkowo skarżący wskazał na błędne posłużenie się przez organ pojęciem działalności gospodarczej oraz zakresem opodatkowania, co było związane z pominięciem ustawowych kryteriów, w postaci ciągłości oraz zorganizowania działalności.
Odnosząc się do tego rodzaju twierdzeń skarżącego i argumentów przytoczonych na ich poparcie również nie sposób jest uznać ich zasadności.
I tak w pierwszej kolejności zauważyć należy, że z przedstawionych we wniosku okoliczności faktycznych i elementów zdarzeń przyszłych nie wynika, abyśmy w tym wypadku mieli do czynienia z czynnościami jednorazowymi. Już tylko z tego opisu, przedstawionego przez samego skarżącego wynika, że wraz z małżonką planuje on zbycie czterech nieruchomości (w większości nabytych już z zamiarem dalszej sprzedaży), w warunkach, w których już uprzednio dokonał nabycia lub zbycia, w zbliżonych uwarunkowaniach faktycznych, innych nieruchomości. Za środki ze zbycia nieruchomości nr IV planuje on też nabycie kolejnej. Tak więc już tylko z tego względu nie można przyjąć, że podejmowane przez niego działania miały wyłącznie charakter incydentalny i sporadyczny, a tym bardziej jednorazowy. Opisane przez niego okoliczności odnoszące się do podejmowanych przez niego działań w tym zakresie wskazują na zbliżony modus operandi jego aktywności w tym względzie, który wyklucza w sposób jednoznaczny i kategoryczny możliwość przyjęcia jednorazowości podejmowanych działań, prowadząc do stwierdzenia o odpowiednim sposobie ich zorganizowania, a także powtarzalności, które to cechy konstytuują przesłankę ciągłości podejmowanych czynności, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.
Co zaś się tyczy podnoszonych przez skarżącego argumentów dotyczących zarządzania majątkiem prywatnym, to również w tym względzie brak jest podstaw do uznania zasadności tego rodzaju argumentów.
W tym aspekcie w pierwszej kolejności zwrócić należy uwagę, co słusznie zauważył Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, że pojęcie majątku prywatnego nie zostało zdefiniowane ani w prawie krajowym, ani unijnym. Jest ono wywodzone z orzecznictwa TSUE i jako takie związane jest ze ścisłą cezurą dokonaną pomiędzy majątkiem służącym podatnikom wyłącznie do celów prywatnych, a tym w jakikolwiek sposób zaangażowanym w prowadzoną przez nich działalność zarobkową, cechującą się pewną ciągłością, związaną jednoznacznie z odpowiednim stopniem zorganizowania tego rodzaju czynności.
W tej sytuacji, w której nie ma właściwej definicji legalnej pojęcia majątku prywatnego, znaczenie tego pojęcia można oceniać wyłącznie w kontekście zarzutu błędnej wykładni art. 15 ust. 1 czy też ust. 2 ustawy o VAT. Taki zarzut nie został jednak sformułowany. Niezależnie jednak od powyższego nie można pomijać tego, iż skarżący w niniejszej sprawie akcentuje, że kolejne nabywanie przez niego nieruchomości i ich odpłatne zbywanie, miało i ma się realizować w ramach zarządu jego (i jego żony) majątkiem prywatnym, tymczasem w odniesieniu do nieruchomości II i III, co do których organ interpretacyjny uznał, iż ich sprzedaż winna być opodatkowana podatkiem od towarów i usług, sam skarżący wskazał na inwestycyjny charakter ich nabycia. W tym względzie zaznaczył, że dysponując wraz z żoną wolnymi środkami, postanowili jej zainwestować, właśnie poprzez nabycie nieruchomości gruntowych, oznaczonych nr II i III, następnie ich zabudowę domami jednorodzinnymi, których to nie będą wykorzystywać na zaspokojenie własnych celów mieszkaniowych, jak też gospodarczych.
Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że brak jest podstaw do przyjęcia, że w opisanych wyżej warunkach, działania podejmowane przez skarżącego i jego żonę, w odniesieniu do nieruchomości nr II i III, powinny być zakwalifikowane jako zarządzanie majątkiem prywatnym, pozostające poza zakresem opodatkowania podatkiem od towarów i usług. O ile bowiem samo pochodzenie środków przeznaczonych na nabycie tychże działek może faktycznie stanowić prywatny zasobów małżonków, to jednak działania podejmowane z ich wykorzystaniem (zakup nieruchomości gruntowych i ich zabudowa domami jednorodzinnymi, z założenia przeznaczonymi na sprzedaż) są typowe dla podmiotów prowadzących w tym właśnie zakresie działalność gospodarczą. Jest to aktywność odpowiadająca w swojej formie i treści, a także zakresie, aktywności podmiotów trudniących się działalnością deweloperską, która w dodatku wkomponowuje się w ogólny obraz podejmowanych przez skarżącego (i jego żonę) działań w odniesieniu do nieruchomości i praw do lokali, przejawiający się ich obrotem na rynku, niewątpliwie cechujący się ciągłością. Jakkolwiek liczba dokonywanych transakcji tego rodzaju, na przestrzeni konkretnego przedziału czasowego, nie jest w tym wypadku czynnikiem przesądzającym o przyjęciu wystąpienia elementu ciągłości, o którym mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, to niewątpliwe jednak jest to istotny czynnik, który w tym wypadku winien być brany pod uwagę, oczywiście w kontekście całokształtu okoliczności.
Patrząc na przedstawiony opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego nie sposób jest przyjąć, że podejmowane i zaplanowane do realizacji przez skarżącego działania winny być zakwalifikowane wyłącznie jako mieszczące się w zakresie zarządu majątkiem prywatnym.
Również odnosząc się do zagadnienia z punktu widzenia wymaganego art. 15 ust. 2 ustawy o VAT zarobkowego celu podejmowanych działań, nie sposób jest stwierdzić naruszenia prawa w tym zakresie przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej. Stwierdzenia skarżącego o lokacie prywatnych oszczędności w proces zakupu i zabudowy nieruchomości, nieprzeznaczonych na własne potrzeby, świadczy o inwestycyjnym charakterze podejmowanych działań. Podkreślenie zaś tego, że w ten sposób skarżący i jego żona zamierzają najpierw wykorzystać, w procesie budowlanym, własne doświadczenie przy budowie domów i po zakończeniu inwestycji sprzedać te nieruchomości, aby upłynnić zgromadzony kapitał, wskazuje na zarobkowy zamiar podejmowanych działań. Stwierdzenie skarżącego o celu, jakim w tym wypadku miało być wyłącznie upłynnienie środków, którymi dysponował jeszcze przed nabyciem nieruchomości, stoi w sprzeczności z postacią zamierzonych do podjęcia czynności, związanych z wykorzystaniem posiadanego doświadczenia przy budowie domów. To właśnie z ich zmonetyzowaniem łączyć należy owo upłynnienie tego rodzaju wartości, w postaci przełożenia ich na konkretną wartość ekonomiczną. Tak więc również zarobkowy cel podejmowanych działań nie może budzić w tym wypadku wątpliwości.
Co zaś się tyczy argumentu skarżącego związanego z brakiem podstaw do utożsamianiu zamiaru osiągnięcia korzyści ze sprzedaży majątku z prowadzeniem działalności gospodarczej to w tym względzie zauważyć należy, że organ interpretacyjny nie wyraził takiego poglądu. Przypisanie skarżącemu cech podatnika podatku od towaru i usług wywiódł on z całokształtu okoliczności sprawy, w oparciu o które wykluczył możliwość przyjęcia działania małżonków wyłącznie w ramach zarządu prywatnym majątkiem. O ile więc rzeczywiście nie ma podstaw do przyjęcia, że sprzedaż majątku prywatnego nie może wiązać się z zamiarem uzyskania za niego jak najwyższej ceny, uwzględniającej nadwyżkę ponad jego wartość, odzwierciedloną we wskaźnikach rynkowych, to jednak nie może to stanowić argumentu przeciwko przyjęciu prowadzenia działalności w sytuacji, w której realizująca ją de facto osoba nabywa konkretne rzeczy – nieruchomości gruntowe, z zamiarem ich sprzedaży już po zabudowie. W tym bowiem wypadku jej zamiar podejmowania aktywnych działań, w sposób ciągły i zarobkowy, jest jednoznaczny i czytelny.
Mając więc na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę, jako niezasadną.