Organ odwoławczy nie zgodził się z podaną przez importera w analizowanym zgłoszeniu celnym klasyfikacja tego towaru do kod CN 7019 59 00 (kod TARIC 7019 59 00 85 – tkaniny pozostałe), uznając, że towar należy zaklasyfikować do kodu CN 7019 40 00 ( kod TARIC 7019 40 00 80 Materiały z niedoprzędów z ciągłego włókna szklanego, zszywanych lub nie, z wyłączeniem produktów impregnowanych lub preimpregnowanych i prepregów) do którego przypisane jest ostateczne cło antydumpingowe w wysokości 69% oraz ostateczne cło wyrównawcze w stawce 30,7%. Przytoczył i omówił obowiązujący w dacie importu towaru opis pozycji 7019.
Jak wskazał organ odwoławczy zgodnie z treścią Not Wyjaśniających do HS (w brzmieniu obowiązującym w dacie importu) pozycja 7019 obejmuje włókna szklane niezmienione oraz włókna szklane (włączając wełnę szklaną w rozumieniu uwagi 4. do niniejszego działu) w różnych postaciach, w tym artykuły z włókien szklanych, które są wyłączone z innych pozycji ze względu na ich naturę. Włókna szklane można otrzymywać w różnych procesach, które zostały opisane i pogrupowane w wyjaśnieniach.
Organ odwoławczy mając na uwadze stan faktyczny towaru ustalony w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy, kierując się treścią reguły 1 i 6 ORINS, brzmieniem pozycji 7019 i dalszych podpozycji, treścią uwag do działu 70. oraz Not Wyjaśniających do HS stwierdził, że właściwym dla przedmiotowego towaru jest kod CN 7019 40 00 (kod TARIC 7019 40 00 80), w ramach którego klasyfikowane są materiały z niedoprzędów z ciągłego włókna szklanego, zszywanych lub nie, z wyłączeniem produktów impregnowanych lub preimpregnowanych (prepregów), inne niż: tkaniny z niedoprzędów impregnowane żywicą epoksydową, o współczynniku rozszerzalności cieplnej pomiędzy 30°C a 120°C; prepregi, arkusze lub zwoje, zawierające żywicę poliimidową, pozostałe z pozostałych. Wyjaśnił, że z uwagi na to, że przedmiotowa tkanina posiada bardziej szczegółową klasyfikację, należało wykluczyć zadeklarowaną przez stronę klasyfikację do kodu TARIC 7019 59 00 85, obejmującego pozostałe tkaniny (inne niż tkaniny z niedoprzędów).
Zaznaczył organ odwoławczy, że wziął pod uwagę wyniki badań tkaniny, przedstawione w sprawozdaniu z badań nr 408000- CGL.472.1617.2022.BS.KM z dnia 28.09.2022r., które pozyskano w wyniku czynności podjętych w innym postępowaniu, tj. w postępowaniu dot. zgłoszenia celnego nr MRN 22PL402010I0807312 z dnia 15.09.2022 r. Stwierdził jednak, że badania te dotyczyły tego samego towaru, co towar będący przedmiotem importu w niniejszej sprawie – to jest tkaniny z włókna szklanego przestrzennej 3D. Podkreślił organ, że badania te zostały przeprowadzone przez akredytowane laboratorium, tj. laboratorium Urzędu Celno - Skarbowego w Przemyślu, dotyczą tej samej tkaniny, a ich wynik jest zgodny ze stanowiskiem zaprezentowanym przez Dyrektora KIS, który wydał na wniosek strony wiążącą informację taryfową nr PL BTI WIT-2023-001648 z dnia 7 grudnia 2023 r. bowiem w opisie i wnioskach z badań wskazano, że badany towar jest wyrobem włókienniczym mechanicznie związanym, wykonanym z tkaniny z niedoprzędów z włókien szklanych o splocie zamkniętym (tzn. posiada strukturę zamkniętą).
Podkreślił, że Dyrektor KIS wypowiadał się w sprawie towaru o nazwie o nazwie handlowej 3D glassfiber fabrics, opisanego jako "Wyrób składający się z dwóch warstw tkaniny o splocie płóciennym wykonanych z niedoprzędów z włókien ciągłych szklanych, połączonych splotem pionowym przędzą z włókna szklanego (w kształcie cyfry 8). Takie połączenie tworzy otwartą, zintegrowaną, przestrzenną strukturę 3D. Wyrób stosowany w przemyśle lotniczym do zastosowań konstrukcyjnych, po poddaniu tkaniny nasycaniu żywicą w specjalnych formach, celem uzyskania elementów konstrukcyjnych statku powietrznego (skrzydła, kadłub i inne). Masa powierzchniowa 540 g/m2. Grubość 3 m. Prezentowany w rolkach o szerokości 127 cm i długości 50 mb.
Zgodnie z decyzją DKIS dla tak opisanego towaru właściwy jest kod CN 7019 6100 zaznaczając, że wiążąca informacja taryfowa dotyczyła ustalenia 8- cyfrowego kodu CN, z kolei 10-cyfrowy kod TARIC jest rozwinięciem 8-cyfrowego kodu CN i zawiera szczegółowe informacje o środkach polityki handlowej np. o cle antydumpingowym. Organ zasygnalizował, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z dnia 30października 2024 r. sygn. akt I SA/Op 539/24 oddalił skargę strony na ostateczną decyzję w przedmiocie wiążącej informacji taryfowej (wyrok nieprawomocny). Wydana przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej decyzja WIT nr PL BTI WIT-2023-001648 z dnia 07.12.2023 r. jest zatem nadal obowiązująca (do dnia 06.12.2026 r.) i wiążąca w zakresie klasyfikacji taryfowej przedmiotowego towaru. Zaznaczył przy tym organ odwoławczy, że w 2022 r. nastąpiła zmiana w Nomenklaturze Systemu Zharmonizowanego (HS). Z tabeli korelacyjnych CN 2021 do CN 2022, dostępnych na ogólnodostępnej stronie internetowej podatki.gov.pl Cło/Zintegrowana Taryfa Celna/ Nomenklatura taryfowa i WTC, wynika, że kod ex CN 7019 40 00 z dniem 01.01.2022 r. został zastąpiony kodem ex CN 7019 6100. Co więcej, ww. tabele zawierają również aktualizacje kodów na poziomie TARIC, z których wynika, że kod TARIC 7019 40 00 80 (zmieniony w dniu: 01.06.2021 r. na kod 7019 40 00 82, z kolei w dniu 16.12.2021 r. na kod 7019 40 00 84), z dniem 01.01.2022r. przekształcony został w kod TARIC 7019 61 00 84. Zdaniem organu odwoławczego nie może budzić zatem wątpliwości, że kod CN 7019 40 00 - obowiązujący w dacie importu towaru będącego przedmiotem niniejszego postępowania ( 21.03.2021 r.), ustalony w niniejszym postepowaniu jest tożsamy z kodem 7019 6100, wskazanym w decyzji WIT z dnia 7 grudnia 2023r. wydanej na wniosek strony dla tożsamego towaru.
W ocenie organu odwoławczego dokonane w sprawie ustalenia wskazują jednoznacznie, że towar będący przedmiotem niniejszego postępowania to ten sam towar, który był przedmiotem badań dokonanych przez akredytowane laboratorium celne oraz towar będący przedmiotem wydanej na wniosek strony wiążącej informacji taryfowej. Zauważył, że strona nie kwestionowała tego faktu, wskazując, że od lat sprowadza ten sam towar od chińskiego producenta.
Jednocześnie organ uznał, że przedmiotowy towar jest tkaniną z niedoprzędów, a nie materiałem (czego próbowała dowodzić Strona na etapie postępowania odwoławczego) bo w wyjaśnieniach skierowanych do organu I instancji, jak i do organu odwoławczego sama wskazywała, że towar jest tkaniną z niedoprzędów.
W konsekwencji zmiany klasyfikacji taryfowej konieczne stało się określenie niepobranej kwoty długu celnego. Dla towarów klasyfikowanych w obrębie kodu 7019 40 00 80, ustanowiona została stawka celna "erga omnes" w wysokości 7 %, natomiast dla towarów pochodzących z Chin (tak jak towar będący przedmiotem niniejszego postępowania) dodatkowo ostateczne cło antydumpingowe w wysokości 69% i ostateczne cło wyrównawcze w stawce 30,7%, nałożone odpowiednio: rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2020/492 z dnia 01.04.2020 r. nakładającym ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych materiałów z włókna szklanego tkanych lub zszywanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Egiptu oraz rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2020/776 z dnia 12.06.2020 r. nakładającym ostateczne cła wyrównawcze na przywóz niektórych materiałów z włókna szklanego tkanych lub zszywanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Egiptu i zmieniającym rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2020/492 nakładające ostateczne cła antydumpingowe na przywóz niektórych materiałów z włókna szklanego tkanych lub zszywanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Egiptu.
Zmiana kwoty należności wynikającej z długu celnego wpłynęła z kolei na zmianę podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług (którą stanowi wartość celna towaru powiększona o należne cło), a w konsekwencji na zmianę kwoty tegoż podatku. Kwota podatku od towarów i usług, z zastosowaniem stawki w wysokości 23%, została w zaskarżonej decyzji również prawidłowo obliczona. W świetle powyższego za nieuzasadniony organ odwoławczy uznał zarzut strony dot. naruszenia przepisów w/w rozporządzeń komisji UE. . podkreślił przy tym, że środki polityki handlowej, w tym cła antydumpingowe, czy cła wyrównawcze, nakładane są w drodze rozporządzeń przez odpowiednie organy Unii Europejskiej (Komisję Europejską), po przeprowadzeniu w tym zakresie postępowania i nie jest władny do wyrażania opinii w tym zakresie.
Zaznaczył jednakże organ odwoławczy, że w toku prowadzonego postępowania otrzymał przekazane przez Departament Ceł Ministerstwa Finansów stanowisko Komisji Europejskiej w kwestii ustalenia czy tkanina z ciągłego włókna szklanego o przestrzennej strukturze 3D (opisana zgodnie z opisem przedstawionym przez stronę i załączoną fotografią) była przedmiotem dochodzenia w sprawie objęcia cłem ochronnym przywozu tego rodzaju towaru oraz czy podlega cłu antydumpingowemu. Jak wynika z uwierzytelnionego tłumaczenia otrzymanego dokumentu, Komisja Europejska stwierdziła, w oparciu o przedstawiony w zapytaniu opis towaru, że produkt ten został objęty pierwotnym postępowaniem w sprawie tkanin z włókien szklanych ( GFF). Wyjaśniła, że istnieją trzy reprezentatywne typy produktów objętych cłami antydumpingowymi: tkaniny z przędz ciągłych ("WR"), dziane tkaniny nieskręcane ("NCF"), materiały złożone ("CM"). W ocenie Komisji Europejskiej produkt opisany w zapytaniu kwalifikuje się jako:
NCF - tkaniny multiaxialne (również uniaxialne) składające się z dwóch do czterech warstw przędz lub włókien szklanych - także w połączeniu z matami włókien ciętych ("CSM") lub matami z włókien ciągłych ("CFM"), włókninami lub welonami, które mogą być dodawane jako warstwa wierzchnia (piąta) lub czasem spodnia (szósta) - zszywane ze sobą pod kątem 0°, 90°, +/- 45° lub innym, o masie powierzchniowej od 200 do 2400 g/m2: lub
-CM - tkaniny o masie powierzchniowej od 200 do 2400 e/m2. wytwarzane przez:
(i) mechaniczne zszywanie warstw WR lub NCF z jednej lub obu stron rdzenia syntetycznego:
(ii) łączenie WR z CSM, CFM lub welonami poprzez:
(a) zszywanie mechaniczne,
(b) klejenie proszkowe, lub
(c) igłowanie (bez spoiwa ani nici zszywających ); lub
(iii) mechaniczne zszywanie warstw CSM, CFM lub welonów z rdzeniem syntetycznym (bez WR).
Odnosząc się do wniosku dowodowego strony dotyczącego dopuszczenia w sprawie opinii innego akredytowanego laboratorium niż laboratorium celne lub podmiot, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1, 2 i 4- 8 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz.U. z 2023 r. poz. 742,1088 i 1234) ze specjalizacją w zakresie struktur tkaninowych (np. Politechnika Łódzka Wydział Technologii Materiałowych i Wzornictwa Tekstyliów) - na okoliczność wykazania faktu, że towar importowany przez Skarżącą nie posiada splotu zamkniętego oraz, że został prawidłowo zaklasyfikowany na dzień 23.04.2021 r. do kodu taryfy celnej 7019 59 00 85 (Pozostałe) organ stwierdził, że brak było podstaw do przeprowadzenia tego dowodu, co zostało wyjaśnione stronie w piśmie z dnia 2 grudnia 2025 r.. Zdaniem organu odwoławczego zalegający w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający do ustalenia stanu towaru będącego przedmiotem niniejszego postępowania na dzień dokonania zgłoszenia celnego. Powołanie biegłego, czy też zlecenie wykonania opinii, w szczególności badań laboratoryjnych, byłoby zasadne według organu odwoławczego wyłącznie w przypadku wątpliwości co do stanu faktycznego towaru, a taka sytuacja nie ma miejsca w niniejszej sprawie. Stan faktyczny towaru wynika natomiast z treści zgłoszenia celnego wraz z dołączonymi do niego dokumentami, pisemnych wyjaśnień strony oraz sprawozdań z badań z dnia 28 września 2022r.), który odzwierciedla cechy i właściwości towaru.
Odnosząc się do zarzutu odwołania organ odwoławczy wskazał, że w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki do zastosowania w rozpatrywanej sprawie art. 103 ust.2 UKC. W jego ocenie w przedmiotowej sprawie niewątpliwie wystąpił związek pomiędzy powstaniem długu celnego w związku ze zgłoszeniem towaru objętego zgłoszeniem celnym MRN 21PL402010I0340154 z dnia 23.04.2021 r. do procedury dopuszczenia do obrotu a wprowadzeniem w błąd organu celnego przez stronę w zakresie klasyfikacji taryfowej towaru, w wyniku czego naraziła ona na uszczuplenie należności celne. Takie działanie wypełniło znamiona czynu karalnego odpowiadającego oszustwu celnemu z art.87 §1 Kodeksu karno-skarbowego. W myśl bowiem art. 87 § 1 Kks kto przez wprowadzenie w błąd organu uprawnionego do kontroli celnej naraża należność celną na uszczuplenie, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo obu tym karom łącznie. Wskazał ponadto organ, że w orzecznictwie Trybunatu Sprawiedliwości UE i polskich sądów administracyjnych zostało ugruntowane stanowisko, zgodnie z którym to organy celne są zobowiązane do stwierdzenia, czy istnieje związek pomiędzy powstaniem długu celnego, a popełnieniem czynu podlegającego postępowaniu karnemu, z zastrzeżeniem, że ustalenia takie są czynione wyłącznie na użytek postępowania zmierzającego do ustalenia należności celnych i w żaden sposób nie wpływają na ewentualną ocenę prawnokarną czynu, dokonywaną już przez właściwe w tych kwestiach organy ścigania i sądy. Przesłanka czynu podlegającego, w chwili popełnienia, wszczęciu postępowania karnego nie wymaga przy tym istnienia ani wyroku skazującego, ani nawet wszczęcia postępowania karnego, lecz jedynie popełnienia czynu, który podlega postępowaniu sądowemu w sprawach karnych.
W ocenie Dyrektora IAS w Rzeszowie zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy był kompletny i wystarczający do zajęcia stanowiska w kwestii klasyfikacji taryfowej importowanego z Chin towaru w postaci tkaniny z włókna szklanego o strukturze przestrzennej 3D. W rozpatrywanej sprawie podjęto wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Zebrany w sprawie materiał dowodowy został wnikliwie oceniony i rozpatrzony, a dokonana ocena nie wykracza poza granice zasady swobodnej oceny dowodów uregulowanej w art. 191 Ordynacji podatkowej. Uzasadnienie faktyczne zaskarżonej decyzji zawiera szczegółowe wykazanie faktów, na których organ oparł swoje rozstrzygnięcie, a uzasadnienie prawne wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Importer był prawidłowo poinformowany o podjętych przez organ czynnościach oraz poczynionych ustaleniach i umożliwiono mu, przed wydaniem rozstrzygnięcia, przedstawienie swojego stanowiska. Końcowo organ odwoławczy zauważa, że okoliczność, iż z zebranego materiału dowodowego importer wyciąga inne wnioski niż organ nie świadczy, że doszło do naruszenia przepisów postępowania.
W skardze do tut. Sądu na opisana decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 19 stycznia 2026 r. strona, za pośrednictwem fachowego pełnomocnika – adwokata zarzuciła naruszenie:
1. art. 77 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 w zw. z art. 103 ust. 1 i ust. 2 UKC przez nieprawidłowe uznanie, że powstał dług celny w niniejszej sprawie, podczas gdy o długu celnym nie powiadamia się dłużnika po upływie okresu trzech lat od dnia powstania długu celnego (odprawa dnia 23.04.2021 r.) oraz przez nieprawidłowe uznanie, że w niniejszej sprawie dług celny powstał w wyniku czynu, który w czasie popełnienia podlegał sądowemu postępowaniu karnemu, podczas gdy Skarżąca nie wprowadziła w błąd organów celnych, a w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji określającej dług celny, która to została wydana po upływie okresu przedawnienia;
2. naruszenie art. 1 i art. 2 Rozporządzenia Wykonawczego Komisji (UE) 2020/776 z dnia 12 czerwca 2020 r. przez ich nieprawidłową wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie w sprawie, a w konsekwencji przyjęcie, że towar ze zgłoszenia celnego numer MRN 21PL402010I0340154 z dnia 23.04.2021 r. powinien zostać zaklasyfikowany do kodu Taryfy 7019 40 00 80 i objęty stawką celną 7%, ostatecznym cłem wyrównawczym w wysokości 30,7% i ostatecznym cłem antydumpingowym w wysokości 69%, podczas gdy powyższe organ ustalił na zasadzie analogii do towaru objętego zgłoszeniem celnym MRN 22PL40201011056079 z dnia 25.11.2022 r., podczas gdy nie przeprowadzono w niniejszym postępowaniu żadnych badań towaru objętego zgłoszeniem celnym z dnia 23.04.2021 r. oraz na obecnym etapie postępowania towar, którego dotyczy spór nie jest zwykła tkanina, lecz jak stwierdziła Komisja Europejska produktem bardziej złożonym: NCF - tkanina multixialną składającą się z dwóch do czterech warstw przędz lub włókien szklanych - także w połączeniu z matami z włókien ciętych ("CSM") lub matami z włókien ciągłych ("CFM"), włókninami lub welonami, które mogą być dodawane jako warstwa wierzchnia (piąta) lub czasem spodnia (szósta) - zszywane ze sobą pod kątem 0 stopni, 90 stopni, +/- 45 stopni lub innym, o masie powierzchniowej od 200 do 2400 g/m2 lub CM - tkanina o masie powierzchniowej od 200 do 2400 » m2 wytwarzana przez mechaniczne zszywanie warstw WR lub NCF z jednej lub obu stron rdzenia syntetycznego: łączenie WR z CSM, CFM lub welonami poprzez: zszywanie mechaniczne, klejenie proszkowe lub igłowanie (bez spoiwa ani nici zszywających) lub mechaniczne zszywanie warstw CSM, CFM lub welonów z rdzenia syntetycznego (bez WR), a w przedmiocie ww. wyrobu żadne badania laboratoryjne nie zostały wykonane:
3. naruszenie art. 103 ust. 3 UKC w zw. z art. 8 ust. 1 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/2446 z 28 lipca 2015 r., przez błędne przyjęcie przez organ istnienia podstaw do zawieszenia biegu terminu przedawnienia długu celnego,
4. naruszenie art. 22 § 6 UKC. przez nieprawidłowe zawiadomienie dłużnika o zamiarze wydania niekorzystnej decyzji w związku z którą miałby powstać dług celny;
5. art. 122 § 1, art. 187 § 1 i § 2 oraz art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. (Dz.U. z 2025 r., poz. 111 z późn. zm.; dalej: O.p.) w związku z art. 91 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz.U. z 2023 r., poz. 1590 z późn. zm.; dalej Prawo celne) przez bezzasadną odmowę przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu technologii wyrobów włókienniczych lub materiałów kompozytowych, mimo że rozstrzygnięcie sprawy wymagało wiadomości specjalnych, a pomiędzy stroną a organem istniał spór co do technicznych cech przedmiotowego wyrobu, zwłaszcza po piśmie Skarżącej z dnia 24.06.2025 r. uzupełniającym odwołanie i w związku z faktem, iż w niniejszym postępowaniu nie przeprowadzono badań próbki towaru objętego zgłoszeniem celnym z dnia 23.04.2021 r.
Wywodząc powyższe skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Sąd administracyjny bada zatem zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa.
Przepis art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.) stanowi, że uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3).
Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W wyniku tak przeprowadzonej kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiot sprawy dotyczy kwalifikacji taryfowej sprowadzonego przez skarżącą z Chin towaru opisanego w zgłoszeniu celnym z dnia 23 kwietnia 2021 r. jako tkanina z włókna szklanego przestrzenna 3D –grubość 3 mm, szerokość 1,27m (o nazwie handlowej 3D Glassfiber Fabrics, E3PC-3MM Thickness Width 1,27) o grubości 3 mm, szerokości 1,27 m, wyprodukowanej i importowanej od chińskiego producenta Ch. Co., Ltd. Tkana w 100 % z niedoprzędów szklanych typu E o niskiej przewodności eklektycznej
W zgłoszeniu celnym z 23 kwietnia 2021 r. zgłaszający zaklasyfikował ww. towar do kodu CN 7019 59 00 (kod TARIC 7019 59 00 85), do którego przypisana jest stawka celna "erga omnes" w wysokości 7%. Z kolei zgodnie ze stanowiskiem organów przedmiotowy towar należy zaklasyfikować do kodu CN 7019 40 00 ( kod TARIC 7019 40 00 80), do którego poza stawką celną "erga omnes" w wysokości 7%, przypisane jest ostateczne cło antydumpingowe w wysokości 69% oraz ostateczne cło wyrównawcze w stawce 30,7%.
W zasadzie spór koncentruje się po pierwsze wokół prawidłowości ukształtowania podstawy faktycznej, to jest czy organ zebrał i właściwie ocenił dowody pozwalające na uznanie, że przedmiotem postępowania jest towar, który może zostać zaklasyfikowany zgodnie z jego stanowiskiem, a po drugie czy zachowane zostały terminy na skuteczne powiadomienie o długu celnym.
Po pierwsze podkreślenia wymaga, że skarżąca w swoich wyjaśnieniach w sprawie podkreślała, że od niemal 20 lat sprowadza ten sam towar od tego samego producenta - materiał z włókna szklanego o strukturze przestrzennej 3D. Organy celne ustaliły, że identycznie opisany towar, o tej samej nazwie handlowej (3D Glassfiber Fabrics 3mm) od tego samego producenta (chiński podmiot Ch. Co., Ltd.) był sprowadzany przez skarżącą na podstawie innego zgłoszenia celnego z dnia 25 listopada 2022 r., gdzie został zaklasyfikowany do kodu CN 7019 59 00 (kod Taric 7019 59 00 85) W obu porównywanych zgłoszeniach celnych to jest z dnia 23 kwietnia 2021 r. i z dnia 25 listopada 20222 r. w/w towar został tak samo zaklasyfikowany, przy uwzględnieniu zmiany Nomenklatury Systemu Zharmonizowanego (kod HS), która miała miejsce od 1 stycznia 2022 r.
W wyniku kontroli celnej zgłoszenia celnego z dnia 25 listopada 2022 r. pobrana została próbka towaru do badań pod kątem klasyfikacji towarowej i przebadana przez Dział Laboratorium Celno-Skarbowego w Przemyślu. W sprawozdaniu z badań z dnia 28 września 2022 r. stwierdzono że badany towar stanowi wyrób włókienniczy mechanicznie związany, wykonany z tkaniny z niedoprzędów z włókien szklanych o splocie zamkniętym i zasugerowano zmianę klasyfikacji z kodu TARIC 7019 69 90 85 do kodu TARIC 7019 61 00 84. Po unieważnieniu kontrolowanego zgłoszenia celnego skarżąca zgłosiła w/w towar do procedury uszlachetniania czynnego na podstawie zgłoszenia celnego MRN 22PL40201011056079 dnia 25 listopada 2022 r. deklarując kod TARIC 7019 6100 84 i obliczając w zgłoszeniu cło (7%), ostateczne cło wyrównawcze (30,7%) oraz ostateczne cła antydumpingowe (69%).
W ocenie Sądu poczynione w sprawie ustalenia oraz treść wyjaśnień skarżącej w trakcie postępowania celnego uprawniały organy celne do uznania, że w obu porównywanych zgłoszeniach występował taki sam towar, co uprawniało do ekstrapolacji na grunt niniejszej sprawy ustaleń i wniosków przyjętych na podstawie kontroli zgłoszenia celnego z dnia 28 września 2022r i przeprowadzonych wówczas badań pobranej próbki tego towaru.
Niejakim potwierdzeniem faktu, że skarżąca sprowadzała w 2021 r. i w 2022 r. taki sam towar od tego samego producenta z Chin są okoliczności przedstawione przez skarżącą w skierowanym do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej wniosku o wydanie decyzji w sprawie Wiążącej Informacji Taryfowej w zakresie klasyfikacji opisanej w nim importowanej tkaniny oraz zajęte w tej sprawie stanowisko organu. Wniosek dotyczył towaru opisanego jako wyrób składający się z dwóch warstw tkaniny o splocie płóciennym wykonanych z niedoprzędów z włókien ciągłych szklanych, połączonych splotem pionowym przędzą z włókna szklanego (w kształcie cyfry 8). Takie połączenie tworzy otwartą, zintegrowaną, przestrzenną strukturę 3D. Wyrób stosowany w przemyśle lotniczym do zastosowań konstrukcyjnych, po poddaniu tkaniny nasyceniu żywicą w specjalnych formach, celem zyskania elementów konstrukcyjnych statku powietrznego (skrzydła, kadłub i inne). Masa powierzchniowa 540g/m2. Grubość 3mm. Dyrektor KIS w WIT z 7 grudnia 2023 r. uznał, że towar powinien zostać zaklasyfikowany do kodu CN 7019 6100 Wspólnej Taryfy Celnej. Taka klasyfikacja jest zgodna według organu z postanowieniami l.6. reguły Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej oraz z brzmieniem pozycji 7019, obejmującej włókna szklane (włącznie z wełną szklaną) oraz artykuły z nich ( na przykład przędza, niedoprzędy, tkaniny), a także zgodna z brzmieniem podpozycji 7019 61 00, a zatem zbieżnie jak przyjęły to organy w niniejszej sprawie. Zatem organy celne w niniejszej sprawie dysponowały Wiążącą Informacja Taryfowa dla analogicznego towaru, którym handlowała skarżąca i mogły się nią kierować przy rozstrzyganiu sprawy. Dodać trzeba, że wiążącą informacja taryfowa stała się ostateczna w toku instancji, a WSA w Opolu wyrokiem z dnia 30 października 2024 r. sygn. akt I SA/Op 539/24 oddalił skargę skarżącej (wyrok nieprawomocny). Warto zwrócić uwagę, że skarżąca w niniejszym postępowaniu podawała opis, cechy oraz zastosowanie przedmiotowego towaru w sposób zbieżny z opisem stanu sprawy w postępowaniu w sprawie wiążącej informacji taryfowej.
Bezpodstawne są także zarzuty co wagi i znaczenia dowodu z opinii na podstawie przeprowadzonych badań przez Dział Laboratorium Celne Urzędu Celno-Skarbowego w Przemyślu, które to laboratorium jest akredytowaną jednostką do przeprowadzania badań na zlecenie organów podatkowych. Skarżąca podważając znaczenie dowodowe sprawozdania z badań nie odnosi się w jakikolwiek sposób do poczynionych w następstwie tych badań wniosków, to jest nie wskazuje jakichkolwiek ich wad, braków czy też niekonsekwencji, względnie zastosowanie niewłaściwej metody badawczej. Skarżąca koncentruje się zatem na instytucjonalnym aspekcie funkcjonowania laboratorium jako jednostki badawczej, a nie na samych badaniach, w oderwaniu od ich konkretnych uwarunkowań i rezultatów, dodać trzeba zbieżnych z resztą wyżej opisanego materiału dowodowego. Brak jest podstaw do podważania rzetelności przeprowadzonych badan towaru, tylko z tego powodu, że Laboratorium Celne usytuowane jest strukturze organów celnych, służąc właśnie potrzebom prowadzonych postepowań celnych m.in. w zakresie rodzaju, składu i właściwości towarów będących przedmiotem tych postepowań. Zgodnie z art. 91 ustawy Prawo celne, badania składu sprowadzonego produktu wykonują właśnie laboratoria celne lub inne laboratoria akredytowane zgodnie z odrębnymi przepisami, a także podmioty, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1, 2 i 4 - 8 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2022 r. poz. 574, z późn. zm.) lub inne podmioty, które dysponują metodami i wyposażeniem niezbędnym dla danego rodzaju badań lub analiz. Skarżąca nie przedstawiła żadnych wiarygodnych okoliczności, w oparciu o które, można byłoby podważać treść sprawozdania z badań na które powołały się organy celne w niniejszej sprawie.
Godzi się zauważyć, że skarżąca polemicznie kwestionując tożsamość towaru w obu opisanych wyżej sprawach a tym samym dezawuując przydatność na użytek niniejszej sprawy wniosków i wyników z badań próbek towaru z innej sprawy, jednocześnie sama nie dostarcza żadnych dowodów na poparcie stawianych przez siebie tez, w szczególności co do tego, że cechy i właściwości towaru objętego przedmiotowym zgłoszeniem celnym były inne aniżeli przyjęły to organy.
Godzi się zauważyć, że w zgłoszeniu celnym MRN 22PL40201011056079 dnia 25 listopada 2022 r. po przeprowadzonej kontroli celnej i unieważnieniu pierwoptnego zgłoszenia celnego skarżąca zadeklarowała dla analogicznego towaru kod TARIC 7019 6100 84 i obliczyła w zgłoszeniu cło (7%), ostateczne cło wyrównawcze (30,7%) oraz ostateczne cła antydumpingowe (69%).
Zdaniem Sądu nie jest sprzeczne z powyżej dokonanymi ustaleniami stanowisko Komisji Europejskiej w kwestii objęcia cłem ochronnym oraz cłem antydumpingowym towaru zgodnie z opisem przedstawionym przez skarżąca jako tkanin z włókien szklanych, które mogą występować w trzech reprezentatywnych postaciach wskazanych w stanowisku Komisji.
W tych okolicznościach nie można zgodzić się także ze skarżącą , że w sprawie doszło do naruszenia art. 122 § 1, art. 187 § 1 i 2 czy art. 191 O.p. O.p. poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu zgromadzenia kompletnego materiału dowodowego i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Wobec uzyskanych jednoznacznych wyników badań próbek towaru przez Centralne Laboratorium, nie było konieczności dodatkowego ich potwierdzenia przez inną jednostkę badawczą. Zgodnie z treścią art. 188 O.p. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. W sytuacji, gdy nie budzi wątpliwości wymowa już przeprowadzonych dowodów, w tym wypadku w zakresie cech, właściwości i stanu towaru podlagającego klasyfikacji towarowej dalsze prowadzenie postepowania dowodowego było zbędne. Dodać należy, że klasyfikacja towarów do odpowiednich pozycji TARIC jest autonomicznym uprawnieniem i obowiązkiem organu celnego na podstawie całokształtu zgromadzonych dowodów. Podstawa faktyczną niniejszej sprawy uprawniała natomiast dokonanie tej taryfikacji zgodnie z treścią zaskarżonej decyzji.
Tak więc w kontekście żądań skarżącej dotyczących przeprowadzenia wnioskowanych przez nią dowodów na okoliczność potwierdzenia klasyfikacji towarów do wskazanych przez nią kodów TARIC podkreślić należy, że klasyfikacji towaru do konkretnej pozycji dokonuje organ na podstawie Wspólnej Taryfy Celnej, w oparciu o cechy, właściwości i stan danego towaru w momencie dokonywania zgłoszenia celnego, a nie biegły, którego opinii organ jest uprawniony, a nie zobowiązany zasięgnąć na etapie czynionych przez siebie ustaleń. W kontrolowanej sprawie ustalenie obiektywnych cech towaru było możliwe w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy.
Zgodnie z art. 56 UKC podstawą należnych należności celnych przywozowych i wywozowych jest Wspólna Taryfa Celna, natomiast inne środki, ustanowione w przepisach unijnych regulujących określone dziedziny wymiany towarowej, stosowane są w odpowiednich przypadkach zgodnie z klasyfikacją taryfową danych towarów. Stosownie do art. 56 ust. 2 lit. a/ UKC, Wspólna Taryfa Celna obejmuje Nomenklaturę scaloną towarów, określoną w rozporządzeniu (EWG) nr 2658/87.
Stosownie do treści art. 57 ust. 1 UKC, "Klasyfikacja taryfowa" towarów do celów stosowania Wspólnej Taryfy Celnej polega na określeniu jednej podpozycji lub dalszych podpodziałów w Nomenklaturze scalonej, do których towary te mają zostać zaklasyfikowane. "Klasyfikacja taryfowa" towarów do celów stosowania środków pozataryfowych polega na określeniu jednej podpozycji lub dalszych podpodziałów w Nomenklaturze scalonej lub innej nomenklaturze ustanowionej przepisami unijnymi, która jest całkowicie lub częściowo oparta na Nomenklaturze scalonej, lub która dodaje do niej dalsze podpodziały, do których towary te mają zostać zaklasyfikowane (ust. 2). Podpozycja lub dalszy podpodział, określone zgodnie z przepisami ust. 1 i 2, wykorzystywane są do celów stosowania środków związanych z tą podpozycją (ust. 3). Komisja może przyjąć środki w celu określenia klasyfikacji taryfowej towarów zgodnie z ust. 1 i 2 (ust. 4).
Przy ustalaniu prawidłowej klasyfikacji towaru do danej pozycji CN w pierwszej kolejności należy kierować się Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS) oraz uwagami do poszczególnych sekcji i działów, zamieszczonymi w części pierwszej załącznika nr I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87. Najważniejszą z nich jest reguła 1, zgodnie z którą tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne, a do celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz, o ile nie są one sprzeczne z treścią powyższych pozycji i uwag, zgodnie z następnymi regułami - od 2 do 6.
Zgodnie natomiast z regułą 6, do której w niniejszej sprawie również odwołał się organ celny, klasyfikacja towarów do podpozycji tej samej pozycji powinna być przeprowadzona zgodnie z ich treścią i uwagami do nich, z uwzględnieniem ewentualnych zmian wynikających z powyższych reguł, stosując zasadę, że tylko podpozycje na tym samym poziomie mogą być porównywane. Odpowiednie uwagi do sekcji i działów mają zastosowanie również do tej reguły, jeżeli treść tych uwag nie stanowi inaczej.
Zaznaczenia wymaga, że reguły ORINS zostały ułożone sekwencyjnie, w związku z czym zastosowanie kolejnej z nich uzależnione jest od uprzedniego wyeliminowania możliwości zastosowania uprzedniej reguły. Gdy pierwsza reguła ORINS nie jest możliwa do zastosowania w sprawie, należy korzystać z reguł od 2 do 6. Zgodnie natomiast z utrwalonym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości UE, w celu zagwarantowania pewności prawa i ułatwienia kontroli, kryterium decydującego dla klasyfikacji taryfowej towarów należy upatrywać w obiektywnych cechach i właściwościach towarów, określonych w brzmieniu pozycji CN i w uwagach do sekcji lub działów.
Wspólna Taryfa Celna (WTC) ma charakter wyczerpujący. Ze względu na brak możliwości wymienienia i opisania wszystkich towarów, które mogą różnić się między sobą oraz zmieniać, w pozycjach taryfowych często stosuje się sformułowania otwarte. Nie zmienia to jednak faktu, że do każdego importowanego towaru przypisany jest odpowiedni kod taryfy, z przyporządkowaną do niego stawką celną, co oznacza, że towar jest zawsze klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji z wyłączeniem wszystkich innych, które mogłyby być brane pod uwagę.
Z poczynionych w sprawie ustaleń wynika, że będący przedmiotem kontrolowanego w sprawie zgłoszenia celnego towar stanowił wyrób włókienniczy mechanicznie związany, wykonany z tkaniny z niedoprzędów z włókien szklanych o splocie zamkniętym. Stwierdzone cechy tego towaru w świetle opisanych wyżej reguł 1 i 6 ORINS oraz brzmieniem pozycji 7019 i dalszych podpozycji, treścią uwag do działu 70. oraz Not Wyjaśniających do HS, uprawniały do przyporządkowania go do kodu CN 7019 40 00 (kod TARIC 7019 40 00 80), w ramach którego klasyfikowane są materiały z niedoprzędów z ciągłego włókna szklanego, zszywanych lub nie, z wyłączeniem produktów impregnowanych lub preimpregnowanych (prepregów), inne niż: tkaniny z niedoprzędów impregnowane żywicą epoksydową, o współczynniku rozszerzalności cieplnej pomiędzy 30°C a 120°C; prepregi, arkusze lub zwoje, zawierające żywicę poliimidową, pozostałe z pozostałych. W związku z tym słusznie uznały organy celne, że skoro towar ten posiada bardziej szczegółową klasyfikację, nie było możliwe uwzględnienie klasyfikacji deklarowanej przez skarżącego to jest do kodu TARIC 7019 59 00 85, obejmującego pozostałe tkaniny (inne niż tkaniny z niedoprzędów).
Sąd nie podzielił także zarzutu skargi co do niezachowania przez organ terminu do powiadomienia o długu celnym, bowiem nie powiadamia się dłużnika po upływie trzech lat od dnia powstania długu celnego, a termin ten w niniejszej sprawie upłynął. Dług celny w przywozie powstaje w wyniku objęcia towarów nieunijnych podlegających należnościom celnym przywozowym procedurą dopuszczenia do obrotu i powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego (art.77 ust. 1 i 2 UKC). W niniejszej sprawie przyjęcie zgłoszenia celnego nastąpiło w dniu 23 kwietnia 2021 r. Zgodnie z art. 103 ust. 1 UKC o długu celnym nie powiadamia się dłużnika po upływie okresu trzech lat od dnia powstania długu celnego. Jednak w świetle art.103 ust.2 UKC w przypadku gdy dług celny powstał w wyniku czynu, który w czasie popełnienia podlegał sądowemu postępowaniu karnemu, okres trzech lat przewidziany w ust. 1 przedłuża się minimalnie do pięciu a maksymalnie do dziesięciu lat zgodnie z prawem krajowym. Stosownie zaś do treści art. 56 PC, w przypadku, o którym mowa w art. 103 ust. 2 unijnego kodeksu celnego, powiadomienie dłużnika o kwocie należności nie może nastąpić po upływie 5 lat, licząc od dnia powstania długu celnego.
Organy cele wywodząc swoją kompetencje do wydania decyzji w sprawie po upływie podstawowego 3-letniego terminu powołały się na wskazaną wyżej przesłankę i zdaniem Sadu w realiach niniejszej sprawy miały ku temu uzasadnione podstawy faktyczne. Należy podkreślić, że przepisy prawa celnego nie definiują pojęcia czynu, który w czasie popełnienia podlegał sądowemu postępowaniu karnemu. Problem ten był przedmiotem rozważań Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, który w wyroku z 18 grudnia 2007 r., C-62/06 dokonał interpretacji pojęcia "czynu podlegającego postępowaniu sądowemu w sprawach karnych" zawartego w art. 3 akapit pierwszy rozporządzenia Rady (EWG) nr 1697/79 z 24 lipca 1979 r. w sprawie odzyskiwania po dokonaniu odprawy celnej należności celnych przywozowych lub wywozowych, które były wymagane od osoby zobowiązanej do zapłaty za towary zgłoszone do procedury celnej przewidującej obowiązek uiszczenia takich należności (Dz. Urz. L 197, s. 1). TSUE wskazał, że dla możliwości zastosowania przewidzianego w art. 3 rozporządzenia nr 1697/79 odstępstwa w zakresie terminu przedawnienia odnoszącego się do pokrycia nieuzyskanych należności, przepis ten nie wymaga, aby organy ścigania danego państwa członkowskiego rzeczywiście wszczęły dochodzenie karne, które doprowadziło do skazania sprawców danego czynu, ani tym bardziej, by nie nastąpiło przedawnienie ścigania (teza 25). Co ważne, TSUE uznał, że kwalifikacja czynu jako podlegającego postępowaniu sądowemu w sprawach karnych w rozumieniu art. 3 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1697/79 w sprawie odzyskiwania po dokonaniu odprawy celnej należności celnych przywozowych lub wywozowych, które nie były wymagane od osoby zobowiązanej do zapłaty za towary zgłoszone do procedury celnej przewidującej obowiązek uiszczenia takich należności, leży w kompetencji organów celnych powołanych do określania dokładnej kwoty należności celnych przywozowych lub wywozowych. Stanowisko to podtrzymał TSUE w wyroku z 16 lipca 2009 r. w sprawach C-124/08 i C-125/08.
Zarówno zatem orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, jak i orzecznictwo krajowych sądów administracyjnych oraz wykładnia językowa art. 103 ust. 2 UKC wskazują w ocenie Sądu, że do zastosowania tego przepisu nie jest konieczne ani stwierdzenie prawomocnym wyrokiem popełnienia czynu zabronionego, ani nawet wszczęcie postępowania karnego, lecz stwierdzenie wystąpienia czynu, który zaledwie podlega wszczęciu postępowania karnego. Wystarczającą przesłanką do zastosowania art. 103 ust. 2 UKC jest wykazanie przez organ celny, że czyn, który spowodował powstanie długu celnego był w momencie popełnienia zagrożony przez obowiązujące przepisy sankcją karną.
Zgodzić się zatem przychodzi z organami celnymi w niniejszej sprawie, że podanie przez skarżącą (w jej imieniu) niewłaściwej taryfikacji celnej przedmiotowego towaru w zgłoszeniu celnym skutkujące uniknięciem dodatkowych obciążeń celnych odpowiada obiektywnie znamionom czynu zabronionego z art. 87 § 1 k.k.s. to jest wprowadzeniu w błąd organu celnego (tu: w zakresie klasyfikacji taryfowej towaru), w wyniku czego narażono na uszczuplenie należności celne. Takie zachowanie podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo obu tym karom łącznie.
Reasumując stwierdzić przychodzi, że organy celne w niniejszej sprawie nie naruszyły wskazanych w skardze przepisów proceduralnych związanych ze sposobem gromadzenia i oceną zebranego w sprawie materiału dowodowego, to jest art. 187 § 1 O.p. i art. 191 O.p. w zw. z art. 71 ust 1 pkt 1 P.c gdyż niewadliwe ustalania będące wynikiem swobodnej oceny organów na podstawie całokształtu ujawnionych okoliczności sprawy pozwalają zakwestionować taryfikację wskazaną w badanym zgłoszeniu celnym, oraz uznać, że prawidłowo towary powinny być zaklasyfikowane do kodu taryfowego z którym związane są dodatkowe obciążenia celne w postaci cła wyrównawczego i cła antydumpingowego.
Ponieważ w sprawie dokonano prawidłowych ustaleń faktycznych i w ich następstwie właściwej klasyfikacji taryfowej spornego towaru, za nieuzasadniony uznać należy zarzut skargi naruszenia art. 1 i art. 2 Rozporządzenia Wykonawczego Komisji (UE) 2020/776 z dnia czerwca 2020 r. nakładającego ostateczne cła wyrównawcze na przywóz niektórych materiałów z włókna szklanego tkanych lub zszywanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Egiptu i zmieniające rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2020/492 nakładające ostateczne cła antydumpingowe na przywóz niektórych materiałów z włókna szklanego tkanych lub zszywanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Egiptu.
Mając powyższe na względzie Sąd, w oparciu o art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.