Odnosząc się do zarzutów odwołania organ II instancji podkreślił, że skarżący, wzywani do tego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w{...}, nie złożyli korekty swojego zeznania podatkowego przed wszczęciem postępowania w sprawie, ani w jego trakcie, czy też po jego zakończeniu. Stąd twierdzenia stron o uniemożliwieniu złożenia im korekty zeznania są bezpodstawne.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w stwierdził także, że niezrozumiały jest {...} zarzut skarżących dotyczący wprowadzenia ich w błąd przez pracownika organu I instancji, gdyż przeczy temu analiza nagranej rozmowy telefonicznej. Co zaś się tyczy kwestii związanych z wychowywaniem córki K., to organ podkreślił, że fakt ten nie jest przez niego kwestionowany.
Co do odsetek, organ stwierdził, że nie zajmował się tą kwestią w zaskarżonych decyzjach.
Skargę na decyzje Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w {...} wnieśli podatnicy. Zaskarżonym decyzjom zarzucili błędne rozpoznanie sprawy przez organ II instancji, który w ramach ponownego rozpoznania sprawy powinien był przeprowadzić w sposób prawidłowy samodzielne postępowanie w celu ustalenia czy decyzja organu I instancji wydana została z zachowaniem reguł postępowania podatkowego, czy właściwie ustalono stan faktyczny sprawy oraz czy dokonano właściwej oceny prawnej ustalonego stanu faktycznego, czego w ich przekonaniu nie uczyniono.
W związku z powyższym zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1. naruszenie art. 191 Ordynacji podatkowej - poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę zgromadzonych dowodów, dokonaną przez organ II instancji, który nie chciał dostrzec, że materiał dowodowy już na samym początku podjętych czynności sprawdzających Urzędu Skarbowego w {...} był w części wadliwy wskutek błędu pracownika dokonującego weryfikacji dokumentów, przypisującego dane podatkowe córce {...}, a dotyczące córki {...}, co w efekcie implikowało bezzasadne wezwanie do złożenia korekty zeznania PIT-37 za 2019 rok w odniesieniu do obu dorosłych córek skarżącego,
2. naruszenie zasady zaufania obywatela do organów podatkowych (art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej: postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych) - poprzez niedostrzeżenie przez organ II instancji, że Urząd Skarbowy w {...} nakłaniał do korekty zeznań podatkowych na podstawie błędnych informacji udzielonych przez urzędników, a stan faktyczny był rozpoznany przez US w {...} poprzez odezwę do US w {...}
dopiero po prawie 4 miesiącach od daty wezwania skarżącego A.N. do dokonania korekty (pismo z dnia 14.05.2024 r.),
3. naruszenie art. 120 Ordynacji podatkowej, stanowiącego, że organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa, gdy w istocie organ II instancji:
a) usprawiedliwiał naganne, cyniczne i nieetyczne zachowanie pracownicy US w Przemyślu w trakcie nagranej rozmowy telefonicznej w dniu 05.08.2024 r., nakreślającej skutki niezłożenia korekty (,,jak wszcznę za trzy lata to postępowanie, to później żeby nie było tego elementu karnego jeszcze, karno-skarbowego za decyzje z trzech lat" i także: ,,natomiast co do córki K., no tutaj skoro ona pracuje i mieszka poza P., no musiałabym ją przesłuchiwać i mamę jej w jakim stopniu uczestniczył pan w wychowaniu, w sprawowaniu opieki nad nią" - co jawnie świadczy o działaniu pracownicy US w Przemyślu bez rozpoznania tego prawa, gdyż - jak stwierdziła - ,,alimenty nie są absolutnie powodem do tego, aby odliczać ulgę", a o czym diametralnie odmienne zdanie miał sam organ II instancji w punkcie II treści swojego uzasadnienia o tytule ,,Władza rodzicielska i obowiązek alimentacyjny", dokonując prawidłowej w wykładni tego pojęcia i związanych z tym praw podatnika,
b) nie dostrzegł, że Urząd Skarbowy w {...} jako organ I instancji wszczął postępowanie podatkowe dopiero po ponad pół roku od daty ,,wyrażonych wątpliwości" skarżącego A.N. co do zasadności złożenia korekt, a ekspert skarbowy K.S. , która w przytoczonej wyżej rozmowie telefonicznej stosowała nieuprawnione metody perswazji, ostatecznie dokonała tego nieśpiesznie dopiero w dniu 05.09.2024 r.,
4. naruszenie zasady rozstrzygania na korzyść podatnika korzyść podatnika niedających się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego (art. 2a Ordynacji podatkowej.), gdyż – niezgodnie z tezami ujętymi w części V uzasadnienia organu II instancji o tytule ,,Brak wątpliwości co do przepisów" - takowe mają miejsce, a zasadniczą wątpliwością jest kwestia wymagalności odsetek, określona w decyzji organu I instancji, co do której Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w {...}odniósł się w punkcie IV.6 uzasadnienia, konkludując: ,,Organ I instancji w wykonaniu tej decyzji rozliczy Państwa pod względem rachunkowym - co do zaległości i odsetek" - gdy w rzeczywistości wymagalność tychże odsetek w naszym odczuciu budzi wątpliwości i zasady słuszności nakazywałyby odstąpienie od ich wymierzenia bądź ich umorzenie.
Na tej podstawie skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonych decyzji, uchylenie poprzedzających je decyzji organu I instancji oraz umożliwienie im złożenie korekt. Oprócz tego skarżący wnieśli również o zasądzenia od organu na ich rzecz kosztów postępowania.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w {...}, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:
Przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, realizowanej pod kątem zgodności z prawem, były trzy decyzje Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w {...}, w przedmiocie określenia skarżącym zobowiązań podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata: 2019-2021. Zgodnie z art. 134 § 1. P.p.s.a. (ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.) wojewódzki sąd administracyjny, sprawując tego rodzaju kontrolę, rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, z którym na gruncie niniejszej sprawy nie mamy do czynienia.
W myśl art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., dokonując kontroli decyzji lub postanowienia wojewódzki sąd administracyjny może uwzględnić wniesioną na tego rodzaju akty administracyjnie skargę, gdy stwierdzi: (pkt a) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; (pkt b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, (pkt c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Tak więc uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie organu administracji publicznej warunkowane jest nie samym stwierdzeniem jakiegokolwiek naruszenia prawa, ale takiego uchybienia przepisom, czy to materialnym czy też procesowym, które miało (w przypadku naruszenia regulacji materialnoprawnych), lub mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
W niniejszym przypadku skarżący kasacyjnie kwestionując legalność skierowanych do nich ostatecznych w administracyjnym toku instancji decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w R{...} sformułowali przeciwko tym rozstrzygnięciom, co do zasady, wyłącznie zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Jedyny wyjątek w tym wypadku stanowi zarzut, w którym podnieśli uchybienie art. 2a Ordynacji podatkowej, który odnosi się do zasad wykładni niejasnych przepisów prawa podatkowego, które ustawodawca nakazuje rozstrzygać na korzyść podatnika. W tym jednak wypadku skarżący zwrócili uwagę na bliżej niesprecyzowane niejasności, odnoszące się do zasad naliczania odsetek, problematyka których nie była przedmiotem władczych rozstrzygnięć Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w {...}
W kwestii odsetek podkreślić należy, że zaskarżonymi decyzjami określono skarżącym wysokość ich zobowiązań podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych, za lata 2019-2021, natomiast kwestia odsetek została poruszona wyłącznie w uzasadnieniach przedmiotowych decyzji, w następstwie odnoszących się do tej problematyki zarzutów odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w {...}.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w {...}zasadnie stwierdził w wydanych przez siebie decyzjach, że powstanie zaległości, od której naliczane są odsetki jest skutkiem rozliczenia przez podatników, w złożonych przez nich zeznaniach, podatku i określenia jego wysokości przez organ, które rozliczy organ podatkowy w wykonaniu zaskarżonych decyzji. Tak więc wszelkie kwestie związane z ich wysokością i prawidłowością ich naliczenia będą przedmiotem czynności i ewentualnych rozstrzygnięć w innych postępowaniach. W związku z tym zarzut naruszenia art. 2a Ordynacji podatkowej, w odniesieniu do zaskarżonych decyzji nie znajduje uzasadnionych podstaw.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, nie będąc związany zarzutami skarg, niezależnie od postaci sformułowanych w nich zarzutów, dokonał całościowej kontroli zaskarżonych decyzji, pod kątem prawidłowości wykładni i zastosowania przepisów prawa materialnego, jednakże nie stwierdził uchybień w tym zakresie.
Przechodząc do zagadnień procesowych, na wstępie rozważań w tym przedmiocie zauważyć należy, że skarżący wskazując na nieprawidłowości, jakie ich zdaniem towarzyszyły poprzedzającemu postępowania podatkowe czynnościom sprawdzającym, zwłaszcza w zakresie sugerowania im niekorzystnej, z ich punktu widzenia, korekt zeznań podatkowych, któremu miała towarzyszyć nieuprawniona presja ze strony pracownika organu, zarówno w skargach, jak i na rozprawie w dniu 18 listopada 2025 r., podkreślali, że nie kwestionują oni samej treści zapadłych w ich sprawach decyzji, tj. wynikających z nich kwot zobowiązań podatkowych za lata 2019-2021. Tym samym sami skarżący przyznali, że nieprawidłowości na które zwrócili uwagę, nie miały wpływ na treść skierowanych do nich decyzji. To zaś wyklucza możliwość uchylenia zaskarżonych decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., który łączy bezpośrednio możliwość uwzględnienia skargi, z uwagi na dopuszczenie się przez organ naruszenia przepisów postępowania, ze stwierdzeniem potencjalnego, istotnego wpływu tego rodzaju naruszenia na wynik sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, nie będąc związany, jak to już wyżej zostało zasygnalizowane, zarzutami skarg, nie przesądzając kwestii wystąpienia podnoszonych przez skarżących nieprawidłowości, w zakresie sposobu procedowania organu podatkowego, w szczególności wymienianej przez nich pracownicy organu, dokonując kontroli legalności decyzji w całościowym ich aspekcie nie stwierdził, aby te nieprawidłowości, nawet gdyby rzeczywiście miały miejsce, mogły mieć chociażby potencjalny wpływ na wynik spraw. Nie sposób bowiem stwierdzić, że w jakimkolwiek względzie wpłynęłoby to na wysokość określonych nimi zobowiązań. Te zaś, jak przyznali sami skarżący, zostały określone w prawidłowej wysokości.
Skarżący w niniejszej sprawie, wskazując na konkretne nieprawidłowości, jakich dopuścili się pracownicy organu podatkowego I instancji, na etapie poprzedzającym wszczęcie postępowań podatkowych podkreślali, że skutki tych działań wpłynęły niekorzystnie na ich sytuację finansową, generując odsetki, jak również koszty egzekucyjne. Nie przesądzając zasadności tego rodzaju stwierdzeń, które winny być oceniane i rozstrzygane w ramach innych postępowań, jak również ewentualnych prawnokarnych aspektów tego rodzaju okoliczności, które także pozostają poza kognicją Sądu, stwierdzić jednoznacznie należy, że nie mogły one mieć wpływu na ocenę zgodności z prawem zaskarżonych decyzji podatkowych, które określają, w sposób prawidłowy, wysokość zobowiązań podatkowych skarżących za lata 2019-2021. To zaś przesądza o konieczności oddalenia skargi, gdyż brak jest podstaw do przyjęcia zaistnienia sytuacji określonej w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., tj. wystąpienia takiej postaci naruszenia prawa procesowego, które mogło mieć przynajmniej potencjalny wpływ na wynik spraw, tj. treść zapadłych w niej rozstrzygnięć.
Na marginesie niniejszych rozważań, w kwestii wniosku skarżących o umożliwienie im dokonania korekt zeznań podatkowych, dodać jedynie należy, że po wszczęciu postepowania podatkowego złożenie korekty nie jest możliwe, poza tym Sąd nie jest władny do formułowania uwzględniających ten wniosek rozstrzygnięć. Brak jest bowiem ku temu podstaw w przepisach P.p.s.a.
W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargi.