Skarżący podnosi, że niezrozumiałe jest dlaczego spocznik przed wejściem na strych stanowi element klatki schodowej, a spocznik na końcu schodów do piwnicy nie jest już elementem klatki schodowej.
Zarzuca również, że w przypadku decyzji dotyczących 2020 r. i 2021 r. organ w nieuprawniony sposób wskazuje, ze nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego. Organ stanowisko to opiera na dwóch przesłankach, że skarżący nie złożył informacji podatkowej nie ujawnił w złożonej informacji podatkowej prawidłowo wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego. Brak jednak no to jakichkolwiek dowodów Na żadną z tych przesłanek SKO nie przywołał żadnego dowodu. W decyzji wskazano, że "akta sprawy nie dają podstaw do jednoznacznego stwierdzenia, że w ogóle złożył organowi podatkowemu przewidzianą w art. 6 ust 6 u.p.o.l., informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych. Skoro bowiem organ takiej informacji nie posiada, a podatnik nie udowodnił, że dokonał jej złożenia, to nie można tylko w oparciu o treść uzasadnień zawartych w powołanym przez odwołującego decyzjach domniemywać, że została ona faktycznie złożona." Takim stwierdzeniem organ podważa zapisy w prawomocnych decyzjach wydanych przez Burmistrza Miasta J. z dnia 21 lutego 2002 r. oraz 18 lutego 2008 r. gdzie w uzasadnieniu, w obu przywołanych powyżej decyzjach zawarto zapisy że decyzja została wydana w oparciu o ewidencję gruntów, złożony wykaz nieruchomości, lub wysokość podatku ustalono na podstawie złożonych informacji podatkowych oraz danych z ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostwo Powiatowe w J. Kolegium odrzuciło te dowody, twierdząc że skoro organ podatkowy w aktach sprawy nie przekazał mojej informacji podatkowej, to nie można domniemywać że informacja została faktycznie złożona. Fakt że w decyzjach z 2002, 2008 i późniejszych potwierdzono że zostały one wydane na podstawie złożonej informacji podatkowej nie jest domniemaniem, jest to potwierdzenie przez organ podatkowy stanu faktycznego.
W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:
Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 146 ze zm. - dalej: p.p.s.a.) sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 1-2 p.p.s.a.).
Mając na względzie przedmiot zaskarżonych decyzji, jak i poprzedzających je postępowań podatkowych, wyjściowo przywołania wymagają podstawowe regulacje prawa materialnego, kształtujące specyfikę zobowiązania w podatku od nieruchomości.
Zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące:
1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3;
2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych;
3) użytkownikami wieczystymi gruntów;
4) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie
a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, Krajowym Ośrodkiem Wsparcia Rolnictwa lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokalni mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości,
b) jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2.
Z kolei w myśl art. 3 ust. 4 u.p.o.l., jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach, z zastrzeżeniem ust. 4a-6. Jeżeli natomiast wyodrębniono własność lokali, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od gruntu oraz od części budynku stanowiących nieruchomość wspólną w rozumieniu art. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2019 r., poz. 737) ciąży na właścicielach w zakresie odpowiadającym ich udziałowi w nieruchomości wspólnej.
Obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku, o czym stanowi art. 6 ust. 1 u.p.o.l. Jeżeli natomiast w trakcie roku podatkowego zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, a w szczególności zmiana sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części, to w myśl art. 6 ust. 3 u.p.o.l. podatek ulega obniżeniu lub podwyższeniu, poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło to zdarzenie. W dalszej kolejności art. 6 ust. 6 u.p.o.l. formułuje wobec osób fizycznych obowiązek złożenia właściwemu organowi podatkowemu informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w ust. 3. Z perspektywy rozpatrywanego przypadku szczególne znaczenie uzyskuje także art. 6 ust. 7 u.p.o.l., stanowiący, że co do zasady podatek od nieruchomości na rok podatkowy od osób fizycznych ustala corocznie organ podatkowy właściwy ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania.
W niniejszej sprawie większość zarzutów koncentruje się wokół problematyki przedawnienia prawa do wydania decyzji ustalającej skarżącemu wymiar podatku od nieruchomości za 2020 r. i 2021 r. oraz prawidłowości ustaleń organów co do powierzchni przedmiotów opodatkowania.
W ocenie podatnika zastosowanie powinna znaleźć zasada ogólna wyrażona w art. 68 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, że zobowiązanie podatkowe, którego konkretyzację ustawodawca powiązał z doręczeniem decyzji ustalającej jego wysokość (art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej), nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy.
Organ odwoławczy przyjął w tym zakresie odmienne zapatrywanie. Zwrócił bowiem uwagę na dyspozycję art. 68 § 2 Ordynacji podatkowej, zastosowaną finalnie w realiach rozpatrywanego przypadku, w myśl której jeżeli podatnik nie złożył deklaracji rozumianej, zważywszy na brzmienie art. 3 pkt 5 Ordynacji podatkowej, także jako informacja składana na potrzeby podatku od nieruchomości - w terminie przewidzianym w przepisach prawa podatkowego (pkt 1) lub w złożonej deklaracji nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego (pkt 2), to zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w § 1, nie powstaje, pod warunkiem, że decyzja ustalająca wysokość tego zobowiązania została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy.
Organ wskazał, że takiej informacji nie posiada, a podatnik nie udowodnił, że dokonał jej złożenia, to nie można tylko w oparciu o treść uzasadnień zawartych w powoływanych przez skarżącego decyzjach domniemywać, że została ona faktycznie złożona.
Po drugie, nawet gdyby faktycznie podatnik dokonał złożenia informacji podatkowej, to i tak nie sposób byłoby przyjąć, że ujawnił w niej prawidłowo wszystkie dane niezbędne do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego.
Przystępując do rozstrzygnięcia zarysowanego wyżej problemu, zauważyć trzeba, że zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości osób fizycznych powstają poprzez doręczenie decyzji. Wnioskując a contrario, niedokonanie doręczenia we wskazanym w art. 68 Ordynacji podatkowej terminie skutkuje tym, że zobowiązanie podatkowe nie powstaje. Przedawnia się bowiem prawo organu podatkowego do wydania i doręczenia decyzji ustalającej, a przez to wygasa ciążący na podatniku obowiązek zapłacenia podatku (por.: L. Etel, Komentarz do art. 68 Ordynacji podatkowej, [w:] Ordynacja podatkowa. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2021). Jeżeli w trakcie postępowania wymiarowego nastąpi upływ terminu przedawnienia, postępowanie to jako bezprzedmiotowe, powinno zakończyć się wydaniem decyzji umarzającej (art. 208 Ordynacji podatkowej). Decyzja ustalająca wydana po upływie terminu przedawnienia kwalifikuje się z kolei do stwierdzenia jej nieważności z powodu rażącego naruszenia prawa (art. 247 Ordynacji podatkowej), natomiast decyzja ustalająca wydana przed upływem terminu przedawnienia, a doręczona po jego upływie, nie powoduje powstania zobowiązania podatkowego (op. cit.). Kwestia przedawnienia prawa do wydania decyzji wymiarowej ma zatem zasadnicze znaczenia dla istnienia zobowiązania podatkowego i powinna zostać zbadana wyjściowo, przed przystąpieniem do analizy prawidłowości pozostałych aspektów zaskarżonego aktu oraz przebiegu postępowania podatkowego, ponieważ potencjalne skutki naruszenia art. 68 § 1 lub 2 Ordynacji podatkowej mają najdalej idący charakter.
W orzecznictwie przyjmuje się, że ogólny trzyletni termin na wydanie decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego, przewidziany w art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej, dotyczy wyłącznie sytuacji, gdy pomiędzy podatnikiem i organem podatkowym nie ma sporu co do okoliczności objętych informacją o nieruchomościach i obiektach budowlanych. Informacja ta powinna zawierać wszystkie te dane co do budynków, gruntów i statusu podatnika, które w całości, bez potrzeby jakichkolwiek dodatkowych ustaleń i wyjaśnień, mogą stanowić podstawę wydania decyzji z art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej (por.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2017 r., sygn. akt II FSK 864/15). Dla ustalenia możliwości zastosowania przepisu konstruującego termin trzyletni istotne jest zatem jedynie ustalenie czy podatnik poinformował organ podatkowy o wszelkich niezbędnych danych, pozwalających na prawidłowe ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego. Jeżeli tego nie uczynił, z mocy omawianego przepisu termin do wydania decyzji ustalającej ulega przedłużenia do 5 lat (por.: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 czerwca 2021 r., sygn. akt III SA/Wa 436/21).
W doktrynie przyjmuje się przy tym, że nieprawidłowe dane podane w deklaracji muszą dotyczyć wielkości rzutujących na wysokość zobowiązania i nie można za takie uznać braku lub błędu w danych podatnika, bądź wypełnienia jej niezgodnie z wymaganiami (por.: L. Etel, Komentarz do art. 68 Ordynacji podatkowej, [w:] Ordynacja podatkowa. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2021). Za wadliwą w rozumieniu art. 68 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej należy natomiast uznać deklarację, w której pominięto wymagane dane lub zamieszczono dane nierzetelne z zakresu związanego z przedmiotem podatku, podstawą opodatkowania i ulgami (por.: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 24 marca 2021 r., sygn. akt I SA/Lu 491/20). Co ważne, norma art. 68 § 2 Ordynacji podatkowej odnosi się do całego zobowiązania podatkowego. Brak zatem możliwości jego dzielenia na część objętą unormowaniem art. 68 § 1 oraz część objętą warunkami art. 68 § 2 Ordynacji podatkowej - Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 sierpnia 2017 r. (sygn. akt II FSK 2031/15) zwrócił w tym kontekście uwagę na konieczność powiązania dyspozycji normy zawartej w art. 68 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej z konkretnym zobowiązaniem podatkowym za dany okres, a nie jego częścią.
Podatnik powinien zatem wykazać w stosownej informacji takie dane, które umożliwią organowi podatkowemu wydanie prawidłowej decyzji ustalającej wysokość podatku od nieruchomości. Nie czyniąc tego, uniemożliwia wydanie prawidłowej decyzji. Okoliczność, iż organ podatkowy może zweryfikować dane wykazane przez podatnika w informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych, nie zwalnia podatnika z obowiązku prawidłowego wypełnienia informacji. To właśnie konieczność weryfikacji błędnie wypełnionych deklaracji stanowi argument za przedłużeniem terminu przedawnienia prawa do wydania decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe na podstawie art. 68 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej (por.: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1294/20). Dysponowanie przez organ podatkowy wiedzą o faktycznym przedmiocie opodatkowania nie może zatem prowadzić do pominięcia uregulowania zawartego w art. 68 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Wskazano w nim bowiem wyraźnie, że to zaniedbanie podatnika prowadzi do przedłużenia terminu do doręczenia decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego (por.: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 23 marca 2021 r., sygn. akt I SA/Lu 491/20).
Przenosząc powyższe rozważania na realia analizowanej sprawy, Sąd doszedł do przekonania o prawidłowości stanowiska organów podatkowych i zastosowania w niniejszej sprawie pięcioletniego terminu przedawnienia prawa do wydania decyzji ustalającej.
Słusznie tutaj organ powołuje się na brak w aktach sprawy informacji złożonej przez podatnika. Ewentualne odwoływanie się organu I instancji do takiej informacji w innych decyzjach nie może stanowić dowodu, że została ona złożona. Także sam skarżący nie dysponuje dowodem potwierdzającym złożenie takiej informacji do organu.
Podsumowując, biorąc pod uwagę obciążające podatnika zaniedbania informacyjne, w niniejszej sprawie zastosowanie znalazł pięcioletni termin przedawnienia prawa do wydania decyzji ustalającej za 2020 r. i 2021 r. , który upływał odpowiednio z dniem 31 grudnia 2025 r. i 31 grudnia 2026 r.
Zastrzeżenia jednak budzi sposób ustalenia podatku w zaskarżonych decyzjach.
W niniejszej sprawie istotne jest to, że w art. 4 ust. 2 u.p.o.l. prawodawca określił zasady zaliczenia do powierzchni użytkowej, wskazując, że powierzchnię pomieszczeń lub ich części oraz część kondygnacji o wysokości w świetle od 1,40 m do 2,20 m zalicza się do powierzchni użytkowej budynku w 50%, a jeżeli wysokość jest mniejsza niż 1,40 m, powierzchnię tę pomija się. Ponadto, dla ustalenia tego parametru, ustawodawca dodatkowo wprowadza definicję legalną w art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. Zgodnie z tym unormowaniem powierzchnia użytkowa budynku lub jego części to powierzchnia mierzona po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach, z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych; za kondygnację uważa się również garaże podziemne, piwnice, sutereny i poddasza użytkowe.
Sąd podziela stanowisko organów orzekających w sprawie, co do znaczenia ewidencji gruntów i budynków dla wymiaru podatku od nieruchomości i konsekwencji w zakresie związania tymi danymi, co wynika z art. 21 ust. 1 Prawo geodezyjne i kartograficzne.
Stosownie do tego unormowania podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Chodzi więc w tym przypadku o podstawę wymiaru podatków, a zatem sformułowanie odnoszące się do tego wymiaru zawarte w regulacji nie mającej charakteru ustawy podatkowej.
Jednak, mając na względzie znaczenie ewidencji gruntów i budynków dla wymiaru podatku od nieruchomości, nie można pominąć jednoznacznie sformułowanych przepisów ustawowych, zawartych w ustawie podatkowej, tj. u.p.o.l., która wprowadza kryteria pozwalające na ustalenie parametru powierzchni użytkowej z konsekwencją w postaci podstawy opodatkowania, a zatem jednego z elementów konstrukcji prawnej podatku od nieruchomości. Inaczej mówiąc, poprzestanie jedynie na ewidencji gruntów i budynków bez uwzględnienia zbadania "rzeczywistej" powierzchni użytkowej nie może doprowadzić do naruszenia normy ustawowej, która wskazuje na podstawę opodatkowania podatku od nieruchomości.
Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela stanowisko tego NSA zaprezentowane w wyroku z dnia 6 listopada 2024 r., sygn. akt III FSK 1079/24, gdzie przyjęto, że w sytuacji gdy podatnik w postępowaniu podatkowym podważa przyjętą przez organy do podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości powierzchnię użytkową budynku, wskazując zarazem na dowody pokazujące rzeczywistą powierzchnię (lub źródła ich przeprowadzenia), organ podatkowy nie może uchylić się od obowiązku weryfikacji danych zawartych w ewidencji gruntów pod kątem ustalenia podstawy opodatkowania zgodnej z przepisami ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Przeciwny pogląd oznacza nieuprawnione nadanie prymatu art. 21 ust. 1 Prawo geodezyjne i kartograficzne nad jednoznaczną wypowiedzią legislatora w ustawie podatkowej - art. 4 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l., której przepisy precyzującą sposób ustalenia podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości.
Biorąc pod uwagę zatem jednoznacznie sformułowane regulacje ustawowe co do parametru powierzchni użytkowej budynku lub jego części, precyzujące podstawę opodatkowania podatku od nieruchomości, nie sposób podzielić zasadności poprzestania w rozpoznawanej sprawie jedynie na ewidencji gruntów i budynków jeżeli chodzi o opodatkowanie pomieszczeń przynależnych tj. piwnicy i strychu.
Skarżący słusznie wskazuje, że w aktach sprawy znajduje się rzut budynku z którego wynika, że powierzchnia piwnicy wynosi 7 m2.
Niezrozumiałe jest także działanie organu, co do dokonywania oględzin strychu i piwnicy. Przede wszystkim z protokołu oględzin nie wiadomo jaka jest powierzchnia piwnicy. Samo zaś działanie organu w tym zakresie jest niekonsekwentne. Organ bowiem podejmuje próbę oględzin tych pomieszczeń, żeby ostatecznie przyjąć wielkości wynikające z ewidencji gruntów i budynków powołując się na związanie tymi danymi.
W takiej sytuacji nie można uznać, że organ podatkowy w rozpoznawanej sprawie uzyskał pewność stanu faktycznego co do kluczowej kwestii, a zatem powierzchni użytkowej pomieszczeń przynależnych tj. piwnicy i strychu
W konsekwencji także doszło do naruszenia 191 Ordynacji podatkowej, poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów. Zgodnie z tym unormowaniem organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Należy zatem zauważyć, że w treści tego unormowania ustawodawca formułując zasadę swobodnej oceny dowodów posłużył się określeniem całego materiału dowodowego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęto bowiem, że normatywne określenie odnoszące się do całego materiału dowodowego oznacza, że de facto to organ prowadzący postepowanie ocenia, kiedy materiał ten jest kwalifikowany jako cały z uwagi na pewność co do uzyskania stanu faktycznego (por. wyroki NSA: z 11 marca 2025 r., sygn. akt III FSK 1671/23, z 11 czerwca 2025 r., sygn. akt III FSK 346/24, z 16 grudnia 2025 r., sygn. akt III FSK 797/25).
Na uwzględnienie nie zasługują zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, w szczególności dotyczących pozbawienia możliwości czynnego udziału w postępowaniu na etapie postępowania odwoławczego. Należy przyznać rację skarżącemu, że organ II instancji przed wydaniem zaskarżonych decyzji nie zawiadomił stron o możliwości zapoznania się z aktami i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów. Jednak aby skutecznie podnieść zarzut naruszenia zasady czynnego udziału w postępowaniu, strona powinna wykazać, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (tak wyrok NSA z 14 stycznia 2022 r., I OSK 536/21, LEX nr 3349697). W niniejszej sprawie skarżący nie wykazał, jakich konkretnie czynności procesowych nie mógł podjąć z powodu braku poinformowania o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Zatem powyższe uchybienie przepisom postępowania należało ocenić jako niemające istotnego wpływu na wynik sprawy zwłaszcza, że na etapie postępowania odwoławczego organ II instancji nie przeprowadzał nowych dowodów w sprawie.
Mając na uwadze, że zaskarżone decyzje naruszają przepisy postępowania Sąd działając w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł o ich uchyleniu - jak w pkt I wyroku.
Na podstawie art. 153 p.p.s.a., przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ będzie zatem zobowiązane do uwzględnienia powyższych uwag Sądu i ustali w sposób nie budzący wątpliwości jaka jest powierzchnia użytkowa piwnicy i strychu.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając na rzecz strony skarżącej kwotę 500 zł, obejmującą uiszczone wpisy sądowe od skarg uiszczone stosownie do § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2021 r., poz. 535).