W skardze do tut. Sądu Podatnik zarzucił, że stanowisko organów jest dla niego nie do przyjęcia, wykrętne i nie odpowiada rzeczywistości. Nie wzięto pod uwagę jego wieku, niepełnosprawności.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd nie stwierdził, aby kontrolowane postanowienia zostały wydane z naruszeniem prawa, o jakim mowa w przepisach art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej:"p.p.s.a.").
Z przedłożonych Sądowi akt sprawy wynikało, że podanie Podatnika z 14 lutego 2025 r. nie określało żądania w sposób mogący skutecznie zainicjować postępowanie przed organami podatkowymi. Nie wynikało z niego, czego i na jakiej podstawie Podatnik oczekuje od organu podatkowego, do którego skierował wniosek. Nie pozwalało ono przyporządkować wniosku do normy prawnej, która stanowiłaby dla organu podatkowego podstawę do jego rozpatrzenia. Pomimo podjętych przez organ podatkowy pierwszej instancji czynności, Podatnik nie sprecyzował swojego żądania na tyle, aby możliwe byłoby jego merytoryczne rozpatrzenie i nadanie mu procesowego biegu. Analiza tych pism przez Sąd potwierdza prawidłowość kwalifikacji organów, że Podatnik nie określił przedmiotu postępowania dostatecznie precyzyjnie. Samo powołanie się na "zwrot pieniędzy, które pobrał ZUS jako podatek z emerytury za okres, jaki jest możliwy" to zbyt mało, aby przy uwzględnieniu przepisów Ordynacji podatkowej możliwe było określenie, czego ono faktycznie dotyczy. Organ pierwszej instancji wywiązał się z ciążącego na nim obowiązku i umożliwił wnoszącemu podanie jego uzupełnienie. Nie mógł natomiast sam określić przedmiotu tego postępowania.
Odnośnie do powyższego zauważyć należy, że podanie kierowane do organów podatkowych, które podlega rozpatrzeniu na zasadach określonych w Ordynacji podatkowej, musi spełniać wymagania wynikające z art. 168 § 2 tej ustawy, czyli powinno zawierać co najmniej treść żądania, wskazanie osoby, od której pochodzi, oraz jej adres (miejsca zamieszkania lub zwykłego pobytu, siedziby albo miejsca prowadzenia działalności) lub adres do doręczeń w kraju, identyfikator podatkowy, a w przypadku nierezydentów - numer i serię paszportu lub innego dokumentu stwierdzającego tożsamość, lub inny numer identyfikacyjny, o ile nie posiadają identyfikatora podatkowego, a także czynić zadość innym wymogom ustalonym w przepisach szczególnych. Natomiast w przepisach art. 169 § 1 i 4 Ordynacji podatkowej postanowiono, że jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Organ podatkowy wydaje postanowienie o pozostawieniu podania bez rozpatrzenia, na które przysługuje zażalenie.
Skarżący, pomimo wezwania, nie zdołał na tyle sprecyzować swojego oczekiwania kierowanego do organu podatkowego, aby można go było zakwalifikować jako żądanie w rozumieniu powołanego art. 168 § 2 Ordynacji podatkowej. Celem żądania jest zazwyczaj ustalenie lub określenie pewnej sytuacji prawnej wnioskodawcy. Złożone przez Skarżącego pisma nie określały istoty żądania, które powinno było stać się przedmiotem rozpatrzenia przez organ podatkowy przez pryzmat właściwych przepisów prawa materialnego i procesowego. Organ podatkowy nie może domyślać się intencji wnioskodawcy i nie może uzupełniać podania o treści, których podatnik sam nie przedstawił. Nie może prowadzić postępowania o nieokreślonym przedmiocie, zwłaszcza jeżeli podanie określonej treści musiałoby na gruncie przepisów prawa podatkowego zostać połączone z dodatkowymi czynnościami, do dokonania których uprawniony jest tylko podatnik (np. złożenia deklaracji podatkowej). W okolicznościach sprawy, organ nie mógłby zdecydować za Podatnika, o jaki rodzaj świadczenia o podatkowym charakterze się ubiega. Uzupełnienie tego rodzaju braku podania na wstępnym etapie postępowania podatkowego należy do obowiązków strony. Od jej woli i aktywności zależy, czy postępowanie, które inicjuje, zostanie faktycznie przeprowadzone i jego żądanie zostanie rozpatrzone, czy też stwierdzone braki nie zostaną w ustawowym terminie usunięte (uzupełnione) zgodnie ze wskazaniem organu, a postępowanie zostanie zakończone formalnym rozstrzygnięciem, bez nadania podaniu dalszego biegu. Trafne odczytanie zakresu żądania jest szczególnie istotne w przypadku wszczynania postępowania na wniosek strony.
Z analizy akt spawy wynikało, że organ pierwszej instancji wyjaśnił Podatnikowi powody wezwania, czyniąc zadość zasadzie prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Udzielił Mu niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego określających warunki wszczęcia postępowania, dopełniając wymagań określonych w art. 121 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej. Wyznaczył Podatnikowi termin, w którym powinno nastąpić uzupełnienie podania i określił rygor niewykonania wezwania. W aktach sprawy znajduje się dowód doręczenia wezwania oraz stanowisko Podatnika stanowiące odpowiedź na wezwanie, które nie czyniło zadość treści wezwania. Nie można było na jego podstawie określić treści żądania – przedmiotu postępowania. Prawidłowo więc, zgodnie z powołanymi w postanowieniu przepisami prawa, podanie Podatnika pozostawiono bez rozpatrzenia. Natomiast organ odwoławczy zasadnie utrzymał postanowienie organu pierwszej instancji w mocy.
Z podanych względów Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, dlatego na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.
O kosztach pomocy prawnej udzielonej z urzędu Sąd nie orzekł, z uwagi na brak wniosku w tym zakresie.