8. Czy to Franczyzodawca miał obowiązek ewidencjonowania sprzedaży na rzecz
konsumentów na własnej kasie, czy to Wnioskodawczyni miała taki obowiązek – jakie są zapisy dotyczące tej kwestii w umowie franczyzowej oraz jakie były zapisy dotyczące tej kwestii w umowie/aneksach do umowy?
9. Jeśli to Franczyzodawca miał obowiązek rejestracji na kasie rejestrującej sprzedaży prowadzonej na rzecz konsumentów i nie powierzył Wnioskodawczyni swojej kasy, a ona dokonywała ewidencji sprzedaży Franczyzodawcy na własnej kasie, to czy miała umowę podpisaną z Franczyzodawcą na ewidencjonowanie cudzej sprzedaży na własnej kasie? Skoro Wnioskodawczyni zobowiązana była do zakupu drukarki fiskalnej to na jakiej zasadzie przebiega rejestracja sprzedaży?
10. W jaki sposób kalkulowane było wynagrodzenie miesięczne Wnioskodawczyni? Co składało się na wynagrodzenie podstawowe i za co było to wynagrodzenie? Za jakie czynności otrzymywała prowizję (marżę umowną) od wartości sprzedanych towarów?
11. Czy Wnioskodawczyni wystawiała faktury na rzecz Franczyzodawcy obejmujące wartość ww. wynagrodzenia/prowizji? Jakie czynności dokumentowały te faktury? Jakie były postanowienia zawartych przez nią umowy i aneksów do umowy w tym zakresie?
12. Jak należy rozumieć stwierdzenie, że wszelkie braki inwentaryzacyjne rozliczane były z Franczyzodawcą i obciążały również Podatnika, który z tego tytułu musiał wpłacać Franczyzodawcy od 0,5% do 2,5% opłaty miesięcznej z tyt. tzw. Wskaźnika Ubytków Towarowych?
13. Z jakiego tytułu oraz w jakich sytuacjach Wnioskodawczyni przysługują posprzedażowe upusty cen?
14. Czy Wnioskodawczyni uwzględniła w ewidencjach oraz plikach JPK wszystkie otrzymane od Franczyzodawcy faktury i faktury korygujące dotyczące rabatów zakupowych?
15. Kto odprowadza podatek VAT należny z tytułu sprzedaży realizowanej w sklepie
i zaewidencjonowanej na kasie rejestrującej: Wnioskodawczyni czy Franczyzodawca?
16. Czy z umowy franczyzowej wynika w sposób jednoznaczny fakt, że Franczyzodawca będzie Wnioskodawczyni powierzał towar celem jego sprzedaży w imieniu i na rzecz Franczyzodawcy?
Udzielając odpowiedzi na pytanie czy działała Wnioskodawczyni działa na podstawie umowy agencyjnej, czy raczej prowadzi działalność we własnym imieniu i na własny rachunek, Skarżąca wskazała, że formalnie nie działa na podstawie umowy agencyjnej lub innej umowy o podobnym charakterze. Zaznaczyła, że opodatkowaniem nie jest objęta literalna treść umowy, a określone zdarzenia gospodarcze, podejmowane pomiędzy podatnikami w ramach nawiązanego stosunku umownego. Treść umowy nie może zatem przesądzać o określonych elementach stanu faktycznego. Podatnik zawarł określoną umowę z Franczyzobiorcą, nazwaną odgórnie i jednostronnie przez Franczyzodawcę jako "umowa o współpracy franczyzowej", w celu prowadzenia działalności gospodarczej i osiągania z tego tytułu zysków. Podatnik nie miał wpływu tak na kształt pierwotnego stosunku umownego zawartego pomiędzy stronami, jak i jego późniejszych modyfikacji, narzucanych jednostronnie przez Franczyzodawcę. Podatnik nie ma i nie miał możliwości kształtowania poszczególnych zapisów umownych. Jedyną możliwością pozostawioną w zakresie Podatnika było i jest uprawnienie do wypowiedzenia umowy w przypadku braku akceptacji wprowadzanych do niej zmian (co należy uznać za uprawnienie niekorzystne dla Podatnika). W konsekwencji Podatnik nie wykreował stanu faktycznego i prawnego, w którym obecnie funkcjonuje w obrocie. Podatnik zawarł umowę, nazwaną odgórnie i jednostronnie przez Franczyzodawcę jako "umowa o współpracy franczyzowej", jednakże zawiera ona liczne zapisy i regulacje, które są charakterystyczne również dla ajencji. W rzeczywistości bowiem Podatnik w ramach zawartej umowy (określającej warunki współpracy, w tym wynagrodzenie) prowadzi działalność gospodarczą de facto na rzecz Franczyzodawcy (pozyskuje towar wyłącznie od Franczyzodawcy lub wskazanych przez niego źródeł, a więc korzysta z jego towarów, usług i marki, w udostępnionym mu w tym celu lokalu oraz przekazuje mu cały dzienny utarg), co wskazuje, że w praktyce nie jest właścicielem towarów ani usług, które sprzedaje, ale działa na podstawie umowy, która określa warunki współpracy podobnie jak ma to miejsce w przypadku umowy ajencyjnej (jednocześnie ajencja nie wyklucza zachowania autonomii w prowadzeniu działalności w ramach określonych reguł).
Wnioskodawczyni zaznaczyła, że przedstawione okoliczności stanowią element stanu faktycznego sprawy i nie powinny być kwalifikowane jako interpretacja zapisów umowy lub jej ocena dokonywana przez Podatnika. Podatnik nie przesądza, czy zawarta umowa jest umową franczyzową czy ajencyjną. Zauważa jednak, że ukształtowany stosunek prawny jest zbliżony do umowy ajencji, zatem jego działania mogą być kwalifikowane jako działania ajenta, zwłaszcza w kontekście opisywanej kwestii dotyczącej posiadania towaru. Podatnik, kierując się dążeniem do przedstawienia stanu faktycznego w sposób pełny i przejrzysty wskazuje, że zawarł umowę oznaczoną jako umowa Franczyzową i w tym reżimie określany jest jako franczyzobiorca. Ponadto wnioskodawczyni zaznaczyła, że nie wnioskuje do organu o uzyskanie odpowiedzi podatkowych dotyczących aspektu rzeczywistego rozporządzania majątkiem franczyzodawcy oraz pozornego przeniesienia własności towaru na franczyzobiorcę.
W ramach odpowiedzi na pytanie odnośnie postanowień umowy franczyzowej/aneksów do umowy dotyczących kwestii zakupu towarów od Franczyzodawcy, Wnioskodawczyni podała, że ma obowiązek zaopatrywać/zatowarowywać się u Franczyzodawcy lub wskazanych przez niego podmiotów. Zgodnie z umową, Franczyzobiorca zobowiązany jest nabywać towary wyłącznie od Franczyzodawcy lub podmiotów wskazanych przez Franczyzodawcę, a w zakresie Towarów Regionalnych od Dostawców Regionalnych, którzy spełniają wymogi jakościowe określone dla dostawców produktów żywnościowych.
Wnioskodawczyni przytoczyła zapisy umowne, które wskazują, że nie włada towarem jak właściciel w rozumieniu i dla celów podatku VAT.
W ramach odpowiedzi na pytanie co widniało/widnieje w fakturach wystawianych Wnioskodawczyni przez Franczyzodawcę w zakresie danych nabywcy, przedmiotu sprzedaży, wartości towarów, sposobu dokonania zapłaty, Skarżąca wskazała, że na tych fakturach widnieją: Dane Nabywcy, Miejsce dostawy, adres do korespondencji, miejsce wystawienia faktury oraz data sprzedaży, nr indeksów towarowych (ich ilość, cena jednostkowa, rabat %, wartość netto przed rabatem, wartość netto po rabacie, stawka VAT), nr konta, nr faktury, termin płatności: zgodnie z instrukcją, sposób płatności: przelew elektroniczny krajowy, rachunek bankowy Sprzedawcy czyli Franczyzodawcy, wartość netto, kwota VAT, wartość brutto, rozliczenie dotyczące opakowań kaucyjnych.
Odpowiadając na pytanie czy z zawartej przez Wnioskodawczynię umowy/aneksów do umowy wynikało jednoznacznie, że Franczyzodawca powierza jej towar celem jego sprzedaży w imieniu i na rzecz Franczyzodawcy, Skarżąca wyjaśniła, że z zawartej umowy nie wynika jednoznacznie taka sytuacja, przy czym zaznaczyła, że brak określonych zapisów umownych nie może być utożsamiany z brakiem zaistnienia określonych elementów stanu faktycznego w rzeczywistości. Podkreśliła, że okoliczność zawarcia w umowie określonych, jednostkowych zapisów, w tym w szczególności dot. prowadzenia działalności gospodarczej we własnym imieniu i na własny rachunek, sama w sobie nie wyklucza faktycznego dokonywania sprzedaży na rzecz Franczyzodawcy w ramach realizacji danej umowy. Wielowątkowa regulacja umowna wprowadza (narzuca) określone metodyki i wzorce postępowania, którymi należy się kierować w ramach realizacji umowy. To właśnie owe wzorce postępowania, których Franczyzodawca oczekuje od Franczyzobiorcy i do których Franczyzobiorca się stosuje, wskazują na faktyczne powierzenie towaru celem jego sprzedaży.
W ramach odpowiedzi na pytanie z pkt 5 wezwania Wnioskodawczyni podała, że podejmuje decyzje związane z działalnością gospodarczą, jednakże muszą one być zgodne z obowiązującymi go standardami obsługi sklepu określonymi w umowie, instrukcjach, wytycznych lub zaleceniach. Wnioskodawczyni odpowiada za zarządzanie sklepem w ramach wiążących wytycznych Franczyzodawcy, zatem jej swoboda w zarządzaniu sklepem jest ograniczona. Ona odpowiada za zatrudnianie pracowników, przy czym zgodnie z umową, ma obowiązek zaangażować do obsługi Sklepu osoby posiadające odpowiednie kwalifikacje i uprawnienia stosownie do powierzanych im zadań oraz dające rękojmię należytego wykonywania powierzonych im obowiązków. Jednocześnie Franczyzodawca uprawniony będzie do wnioskowania do Franczyzobiorcy o zwolnienie lub odsunięcie od wykonywania obowiązków osoby zaangażowanej w obsługę Sklepu, która będzie niekompetentna lub będzie naruszała swoje obowiązki pracownicze, albo wykonywać je będzie w sposób rażąco naruszający standardy obsługi Sklepu określone w umowie, instrukcjach, wytycznych lub zaleceniach. Wnioskodawczyni odpowiada (przed Franczyzodawcą) za przestrzeganie ustalonych godzin otwarcia sklepu w dni handlowe, ale nie ma wpływu na godziny otwarcia sklepu (wszelkie odstępstwa w tym zakresie wymagają zgody Franczyzodawcy, zaś za nieprowadzenie sprzedaży towarów w dni handlowe Franczyzodawca może nakładać kary umowne). Wnioskodawczyni odpowiada za pracę w niedzielę i święta, ma obowiązek prowadzić Działalność Handlową w Sklepie (i Sklep będzie otwarty i dostępny dla Klientów) we wszystkie dni tygodnia w godzinach od 6.00 do 23.00, z tym zastrzeżeniem że Działalność Handlowa będzie prowadzona wyłącznie w sposób i w zakresie dopuszczalnym przez obowiązujące przepisy prawa. Zgodnie z Instrukcją obowiązek prowadzenia sprzedaży nie występuje w święta oraz w niedziele niehandlowe (dni niehandlowe) określone w Ustawie z 10 stycznia 2018 r. o ograniczeniu handlu w niedziele i święta oraz w niektóre inne dni, które to dni w danym roku są wskazane w Załączniku do Instrukcji
W ramach odpowiedzi na pytanie z w jaki sposób kwestie wystawiania faktur uregulowane zostały w umowie/aneksach do umowy pomiędzy Wnioskodawczynią a franczyzodawcą, wskazano, że w Umowie, Aneksach i Instrukcjach brak jest zapisu regulującego kwestię wystawiania faktur VAT przez Franczyzodawcę w zakresie obejmującym towar dostarczany do sklepu (tzw. faktur sprzedażowych). Instrukcje regulują jedynie kwestie związane z wystawianiem faktur korygujących. Wnioskodawczyni przytoczyła istotne w tym kontekście zapisy umowy.
Odpowiadając na pytanie z pkt 7 wezwania Wnioskodawczyni podała zapisy instrukcji w zakresie płatności za fakturę otrzymaną od Franczyzodawcy.
W ramach odpowiedzi na pytanie z pkt 8 Wnioskodawczyni wyjaśniła, że zgodnie z zapisami umowy, to Podatnik ma obowiązek ewidencji sprzedaży na kasie
fiskalnej, która formalnie stanowi własność Podatnika (Podatnik nabył kasę odgórnie
wskazaną przez Franczyzodawcę oraz zarejestrował ją na siebie zgodnie z zobowiązaniem umownym) oraz przytoczyła zapisy umowy dotyczące tej kwestii.
Z kolei odpowiadając na pytanie organu czy Wnioskodawczyni miała umowę podpisaną z Franczyzodawcą na ewidencjonowanie cudzej sprzedaży na własnej kasie, wyjaśniała ona, że nie zawierała żadnych odrębnych umów w tym zakresie, a ponadto żaden z zapisów w ramach stosunku umownego nawiązanego z Franczyzodawcą nie reguluje wprost tej kwestii.
Natomiast w odpowiedzi na pytanie dotyczące sposobu skalkulowania wynagrodzenie miesięcznego Wnioskodawczyni, jego składników oraz otrzymywanej prowizji (marży umownej) od wartości sprzedanych towarów, Wnioskodawczyni podała, że zgodnie z umową po zakończeniu każdego miesiąca kalendarzowego Franczyzodawca przeprowadza proces miesięcznego rozliczenia Franczyzobiorcy (rozliczenie częściowe Stron), na podstawie którego rozliczeniu podlegają dokonane przez Franczyzobiorcę w danym miesiącu wpłaty i ustalana jest kwota do wypłaty na rzecz Franczyzobiorcy. Proces miesięcznego rozliczenia jest przeprowadzany do 5 dni roboczych od zakończenia danego miesiąca. Kwota do wypłaty składa się w wartościach brutto z: a) marży zrealizowanej przez Franczyzobiorcę, przy czym dla przecen uwzględnia się marżę zrealizowaną nie mniejszą niż zero złotych b) prowizji należnej z tytułu zawierania umów lub pośredniczenia przy zawieraniu umów na świadczenie Usług Okołohandlowych, w szczególności świadczonych w ramach "Drobnych Rachunków" c) rabatów, w szczególności Rabatu Podstawowego, Rabatu Dodatkowego Kwotowego, Rabatu Dodatkowego Procentowego, Rabatu za wzrost sprzedaży Produktów Świeżych, Rabatu Intensyfikacyjnego, Rabatu Lojalnościowego, dopłaty do ceny Towarów Regionalnych (promocja), d) kary za brak prowadzenia sprzedaży Towarów dla Klientów w dni handlowe w określone w § 4 ust. 29 Umowy Współpracy Franczyzowej, e) obligatoryjnych potrąceń wynikających w szczególności z: Opłat Franczyzowych, Opłaty za Podnajem, Opłaty za Wyposażenie, Raty Opłaty Inicjalnej Podstawowej, Raty Opłaty Inicjalnej Kaucyjnej f) Wpłaty na ubytki towarowe wyliczanej według reguły określonej w § 20 ust. 17 – 30, g) Koszty Eksploatacyjne rozliczane za pośrednictwem Franczyzodawcy, a w szczególności wszelkie koszty związane z używaniem Sklepu i prowadzeniem w nim Działalności Handlowej (na podstawie refakturowania przez Franczyzodawcę na Franczyzobiorcę), w szczególności koszty: wywozu nieczystości/śmieci, koszty usług telekomunikacyjnych i teleinformatycznych, opłaty za dzierżawę oprogramowania terminala, koszty energii elektrycznej; h) koszty wszelkich materiałów eksploatacyjnych kupowanych od Franczyzodawcy, a niepodlegających dalszej odprzedaży, w szczególności opakowań jednorazowych, rolek kasowych, strojów firmowych oraz innych Towarów, które nie podlegają sprzedaży detalicznej u Franczyzobiorcy, a kupowane są przez niego od Franczyzodawcy, których wartość brutto wyliczona jest na podstawie wystawionych Franczyzobiorcy faktur VAT i faktur VAT KOREKTA przez Franczyzodawcę za okres od 21 dnia miesiąca poprzedniego do 20 dnia miesiąca bieżącego, którego dotyczy rozliczenie miesięczne; i) prowizja od płatności zrealizowanych transakcji kartami płatniczymi skorygowana o potrącenia i inne dopłaty; j) wynagrodzenie za usługę drukowania; k) kar finansowych, w tym kar umownych określonych w Umowie Współpracy Franczyzowej lub w odrębnych Instrukcjach; l) spłata pożyczki; m) ubezpieczenie na wypadek wystąpienia szkody w ramach "Polisy na Biznes"; n) ubezpieczenie majątku, środków obrotowych oraz OC; o) koszt wydania kolejnego certyfikatu do Usługi Zaufania (w przypadku utracenia kluczy); p) należności z tytułu zawartych przez Franczyzobiorcę odrębnych umów na realizację usług, jeżeli zgodnie z warunkami tych umów operatorem rozliczeń jest Franczyzodawca, natomiast Franczyzobiorca jest zobowiązany do uiszczenia należnej kwoty za usługę na konto Franczyzodawcy (np. należności za wsparcie Franczyzobiorców w pozyskaniu przez Agencje Pracy pracowników tymczasowych lub zleceniobiorców do realizacji wyznaczonych zadań ("Praca Tu i Teraz"); q) koszt usługi merchandisingu w zakresie przygotowania Sklepu do otwarcia "[...]".
Wnioskodawczyni wyjaśniła, że składniki wynagrodzenia Franczyzobiorcy określa miesięczne zestawienie w formie Dashboardu (widoczne na portalu Z-Market), gdzie wypunktowane są różne elementy wynagrodzenia Podatnika.
Ponadto Wnioskodawczyni doprecyzowała, że po wpłaconym utargu brutto przez Franczyzobiorcę w ramach miesięcznych rozliczeń, Franczyzobiorca otrzymywał wynagrodzenie w formie przelewu od Franczyzodawcy - była to kwota wynagrodzenia przelewana w ramach rozliczenia miesięcznego przez Franczyzodawcę z którego składa się:
- marża zrealizowana przez Franczyzobiorcę, przy czym dla przecen uwzględnia się marżę zrealizowaną nie mniejszą niż zero złotych,
- prowizja należna z tytułu zawierania umów lub pośredniczenia przy zawieraniu umów na świadczenie Usług Okołohandlowych, w szczególności świadczonych w ramach "Drobnych Rachunków",
- rabaty, w szczególności Rabat Podstawowy, Rabat Dodatkowy Kwotowy, Rabatu Dodatkowy Procentowy, Rabat za wzrost sprzedaży Produktów Świeżych, Rabat Intensyfikacyjny, Rabat Lojalnościowy, dopłata do ceny Towarów Regionalnych (promocja),
- kary za brak prowadzenia sprzedaży Towarów dla Klientów w dni handlowe,
- obligatoryjne potrącenia wynikające w szczególności z: Opłat Franczyzowych, Opłaty za Podnajem, Opłaty za Wyposażenie, Raty Opłaty Inicjalnej Podstawowej, Raty Opłaty Inicjalnej Kaucyjnej, Wpłaty na ubytki towarowe wyliczanej,
- Koszty Eksploatacyjne rozliczane za pośrednictwem Franczyzodawcy,
- koszty wszelkich materiałów eksploatacyjnych kupowanych od Franczyzodawcy, a niepodlegających dalszej odprzedaży,
- prowizja od płatności zrealizowanych transakcji kartami płatniczymi skorygowana o potrącenia i inne dopłaty;
- wynagrodzenie za usługę drukowania,
- kary finansowe, w tym kary umowne określone w Umowie Współpracy Franczyzowej lub w odrębnych Instrukcjach,
- spłata pożyczki,
- ubezpieczenie na wypadek wystąpienia szkody w ramach "Polisy na Biznes",
- ubezpieczenie majątku, środków obrotowych oraz OC,
- koszt wydania kolejnego certyfikatu do Usługi Zaufania (w przypadku utracenia kluczy),
- należności z tytułu zawartych przez Franczyzobiorcę odrębnych umów na realizację usług, jeżeli zgodnie z warunkami tych umów operatorem rozliczeń jest Franczyzodawca, natomiast Franczyzobiorca jest zobowiązany do uiszczenia należnej kwoty za usługę na konto Franczyzodawcy (np. należności za wsparcie Franczyzobiorców w pozyskaniu przez Agencje Pracy pracowników tymczasowych lub zleceniobiorców do realizacji wyznaczonych zadań ("Praca Tu i Teraz"),
- koszt usługi merchandisingu w zakresie przygotowania Sklepu do otwarcia "[...]".
W zakresie kwestii marży Wnioskodawczyni wyjaśniła, że marża ze sprzedaży wszystkich Towarów Handlowych stanowi jedno ze źródeł dochodów z Działalności Handlowej Franczyzobiorcy w Sklepie. Jest to różnica pomiędzy Detaliczną Ceną Odsprzedaży Towarów a ceną ich zakupu [nadwyżka nad ceną zakupu Towarów, która zawiera się w Detalicznej Cenie Odsprzedaży (cena detaliczna = marża + cena zakupu)].
W odpowiedzi na pytanie czy Wnioskodawczyni wystawiała faktury na rzecz Franczyzodawcy obejmujące wartość ww. wynagrodzenia/prowizji, Skarżąca wskazała, że nie wystawiała faktur za wynagrodzenie otrzymywane w formie przelewu od Franczyzodawcy, jak również nie było zapisów umownych odnoszących się do sposobu dokumentowania niniejszego wynagrodzenia/prowizji w takiej formie dokumentacyjnej.
W ramach odpowiedzi na pytanie jak należy rozumieć stwierdzenie, że wszelkie braki inwentaryzacyjne rozliczane były z Franczyzodawcą i obciążały również Podatnika, Wnioskodawczyni wyjaśniła, że stwierdzenie to należy rozumieć tak, że Franczyzodawca potrąca z miesięcznego rozliczenia (wynagrodzenia Franczyzobiorcy) tzw. wskaźnik ubytków towarowych. Zgodnie z umową w celu zapobieżenia powstawaniu Niedoboru Finansowego powstającego w szczególności z powodu przeterminowania, uszkodzeń, kradzieży itp., wprowadza się zasady ustalania Wskaźnika Ubytków Towarowych (WUT), której szczegóły reguluje osobna instrukcja. Z tytułu zapłaty ceny sprzedaży za zakupiony od Franczyzodawcy Towar CL Franczyzobiorca zobowiązany jest zapłacić Franczyzodawcy równowartość sprzedanego w danym miesiącu rozliczeniowym Towaru CL w cenach zakupu brutto, z uwzględnieniem zmniejszenia o wartości Rabatu Promocyjnego, gdzie następnie całość jest powiększona o Wskaźnik Ubytków Towarowych. Dla każdego Franczyzobiorcy ustalana jest indywidualna wartość Wskaźnika Ubytków Towarowych zależna od jego Sytuacji Finansowej (od 0,5% do maksymalnie 2,5%) według zasad określonych w odrębnej Instrukcji.
Odpowiadając na pytanie dotyczące posprzedażowych upustów cen Wnioskodawczyni przytoczyła postanowienia Aneksu regulujące te kwestię.
W ramach odpowiedzi na pytanie z pkt 14 wezwania Wnioskodawczyni wskazała, że uwzględniła wszystkie faktury korygujące w ewidencjach oraz plikach JPK. W sposób nieświadomy ujmowała w sposób całkowity faktury korygujące za pośrednictwem biura rachunkowego. Post factum podjęła próbę weryfikacji czy zasadnym było księgowanie faktur korygujących z tytułu rabatów zakupowych, co próbuje potwierdzić za pośrednictwem instytucji wniosku o wydanie interpretacji
indywidualnej.
Odwiedzając na pytanie kto odprowadza podatek VAT należny z tytułu sprzedaży realizowanej w sklepie i zaewidencjonowanej na kasie rejestrującej Wnioskodawczyni wskazała, że to ona odprowadzała podatek VAT należny z tytułu sprzedaży realizowanej w sklepie i zewidencjonowanej na kasie rejestrującej, co wynikało z mechanizmu rozliczeń narzuconego przez franczyzodawcę.
W ramach odpowiedzi na ostatnie z pytań sformowanych przez organ w wezwaniu, Wnioskodawczyni wskazała, że fakt, iż nie dysponuje ona towarem dostarczonym od Franczyzodawcy jak właściciel oraz, że sprzedaż tych towarów dokonywana jest przez nią w imieniu i na rzecz Franczyzodawcy nie wynika jednoznacznie z umowy franczyzowej. Zaznaczyła, że stosunek cywilnoprawny wyłaniający się z literalnych zapisów umowy nie przesądza o dokonaniu dostawy towarów na rzecz Podatnika, a w konsekwencji dokonywaniu dalszej sprzedaży towaru przez Podatnika we własnym imieniu i na własny rachunek. Istnieje szereg okoliczności, które potwierdzają stan faktyczny pierwotnie opisany we wniosku. Co najistotniejsze, na gruncie niniejszej sprawy nie istniał i nie istnieje ważny tytuł prawny (w szczególności ważna umowa sprzedaży pomiędzy franczyzodawcą a franczyzobiorcą) stanowiący podstawę do ustalenia zaistnienia dostawy towaru na rzecz podatnika na gruncie podatku VAT.
Ponadto Wnioskodawczyni wyraziła przekonanie, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy dochodzi do kuriozalnej sytuacji, w której to sprzedaż towaru bezpośrednio na rzecz konsumenta determinowała ostateczną cenę towaru wskazaną w pierwotnej fakturze "zakupowej", rzekomo ustaloną pomiędzy stronami w momencie wystawienia faktury "sprzedażowej" / dostarczenia towaru. Innymi słowy – faktycznej, rzeczywistej ceny "sprzedaży" towaru nie określa "sprzedawca" (franczyzodawca), a ponadto strony nie znają i nie są w stanie przewidzieć rzeczywistej ceny "sprzedaży" tak długo dopóki towar nie zostanie faktycznie sprzedany konsumentowi, w sklepie de facto udostępnianym Podatnikowi w tymże celu przez franczyzodawcę. Cena "sprzedaży" wskazana w fakturach "zakupowych" jest zatem ceną pozorną, iluzoryczną, nieznajdującą odzwierciedlenia w rzeczywistej cenie wynikającej w faktury korygującej, a zatem nie można przyjąć, by strony, zawierając "umowę sprzedaży" (na co wskazywać miały by zapisy umowne których przytoczenia zażądał organ interpretacyjny) określiły cenę towaru w sposób pozwalający na stwierdzenie, że umowa nie jest pozorna i że jest ona ważna. Powyższe wynika wprost z mechanizmu narzuconego jednostronnie przez franczyzobiorcę. Podatnik nie miał i nie ma realnego wpływu na treść stosunku umownego, nawet wszelkie "instrukcje" mają bowiem charakter wzorca umownego i z automatu stają się integralną częścią umowy, jeśli Podatnik się im nie sprzeciwi (co powodowałoby rozwiązanie umowy i utratę środków do życia po stronie Podatnika). Co więcej, franczyzodawca dokonując przedmiotowych korekt czyni to w sposób zbiorczy, nie uwzględniając "rabatu" w cenach jednostkowych poszczególnych towarów, zatem nie wiadomo jaka jest ostateczna, rzeczywista cena "sprzedaży"
danego towaru.
Zdaniem Wnioskodawczyni w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie można zatem przyjąć, by strony określiły rzeczywistą cenę sprzedaży w momencie rzekomego zawierania umowy "sprzedaży". W fakturach określono cenę jednostkową poszczególnych towarów, ale nie może ona być utożsamiana z faktyczną ceną sprzedaży, biorąc pod uwagę wskazany schemat postępowania i rozliczeń, w oparciu o który kolejno dokonywano zbiorczych korekt pierwotnych faktur "sprzedażowych". Rzeczywista cena sprzedaży ustalana i kształtowana była dopiero po dokonaniu sprzedaży danego towaru przez Podatnika bezpośrednio konsumentom.
Postanowieniem z 25 sierpnia 2025 r., opisanym na wstępie, Dyrektor KIS odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wniosku Skarżącej o wydanie interpretacji indywidualnej.
Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał m.in. art. 165a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm., dalej: o.p.). w zw. z art. 14h o.p.
Organ interpretacyjny stwierdził, że ewentualne rozstrzygnięcie o skutkach podatkowych w przedmiotowej sprawie musiałoby zostać poprzedzone kompleksową analizą prawną umowy franczyzowej oraz umowy dodatkowej, w szczególności pod kątem własności towaru, co nie jest możliwe w trybie wydawania interpretacji indywidualnych przepisów prawa podatkowego.
Zdaniem organu przedmiotem wniosku nie jest wyjaśnienie wątpliwości dotyczących przepisów prawa podatkowego, ale potwierdzenie przez organ interpretacyjny, że w opisanym stanie faktycznym:
- nie dochodzi do rzeczywistego rozporządzenia majątkiem franczyzodawcy, gdyż to on w dalszym ciągu wykonuje uprawnienia właściciela, sprawując rzeczywistą kontrolę nad towarem i dysponuje nim;
- mimo pozornego przeniesienia własności towaru na franczyzobiorcę (Wnioskodawczynię) - franczyzobiorcy (Wnioskodawczyni) nie przysługują uprawnienia właściciela, czego dowodzą przytoczone przez nią postanowienia umowy współpracy franczyzowej.
W ocenie Dyrektora KIS złożony w przedmiotowej sprawie wniosek nie dotyczy oceny prawidłowości zastosowanej wykładni przepisów prawa podatkowego, a jedynie zmierza do potwierdzenia, że Wnioskodawczyni nie jest właścicielem towarów handlowych dostarczanych do sklepu, a własność towaru przysługuje w całości Franczyzodawcy - co, jak wynika z opisu, jest przedmiotem sporu i jednym z powodów, dla których złożyła wniosek o interpretację indywidualną.
W ocenie organu wniosek Skarżącej sprowadza się do uzyskania odpowiedzi na pytanie, czy towar jej dostarczany stanowi jej własność oraz czy działania franczyzodawcy są zgodne z prawem.
Dyrektor KIS stwierdził, że opis stanu faktycznego jest niespójny co powoduje, że nie można ocenić skutków podatkowych sytuacji, która jest niejasna.
Organ podkreślił, że udzielone przez Wnioskodawczynię odpowiedzi są sprzeczne, bowiem z jednej strony wskazuje, że działalność prowadzi we własnym imieniu i na własny rachunek a z drugiej, iż sprzedaż dokonywana jest na rzecz Franczyzodawcy.
Wobec powyższego rozstrzygnięcie o skutkach podatkowych musiałoby zostać poprzedzone kompleksową analizą prawną umowy franczyzowej oraz umowy dodatkowej, w szczególności pod kątem własności towaru, co nie jest możliwe w trybie wydawania interpretacji indywidualnych przepisów prawa podatkowego.
Brak jednoznacznego wskazania co do charakteru prowadzonej działalności uniemożliwia ocenę skutków podatkowych przedstawionej we wniosku sytuacji.
Skarżąca nie zgodziła się z powyższym rozstrzygnięciem Dyrektora KIS i wniosła na nie zażalenie.
Opisanym na wstępnie postanowieniem z 28 października 2025 r. Dyrektor KIS utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Organ uznał, że opis stanu faktycznego jest niespójny a przekazane przez Wnioskodawczynię informacje są sprzeczne. Z jednej strony, zdaniem Skarżącej, sprzedaż dokonywana jest na rzecz Franczyzodawcy, a z drugiej strony, z danych na paragonie wynika, że sprzedaży dokonuje Skarżąca w ramach swojej prowadzonej działalności.
Organ interpretacyjny podkreślił, że w postępowaniu interpretacyjnym nie jest uprawniony do przeprowadzenia postępowania dowodowego w celu jednoznacznego potwierdzenia lub wykluczenia podanych informacji. O ile dane zawarte na paragonie wskazują, że Skarżąca dokonuje sprzedaży towaru w sklepie w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, to z drugiej strony Skarżąca wskazuje, że sprzedaży dokonuje w imieniu Franczyzodawcy i na jego rzecz.
W związku z powyższym organ stwierdził, że przy tak przedstawionych okolicznościach sprawy nie sposób stwierdzić, czy Skarżąca dokonuje sprzedaży towaru we własnym imieniu i na własną rzecz, czy w imieniu franczyzodawcy i kto powinien rozliczać podatek VAT w związku z tą sprzedażą.
W konsekwencji organ odwoławczy uznał, że rozstrzygnięcie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie interpretacji jest prawidłowe.
W skardze do tut. Sądu na powyższe postanowienie Dyrektora KIS z 28 października 2025 r. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia z 25 sierpnia 2025 r. w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania celem wydania interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj.:
a) art 14b § 1 w zw. z art 165a § 1, art 120, art. 121 § 1 w zw. z art 14h O.p. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania i w konsekwencji niewydanie interpretacji indywidualnej w sytuacji, gdy w przedstawionym stanie faktycznym możliwe i konieczne było dokonanie interpretacji przepisów prawa podatkowego oraz ustalenie konsekwencji podatkowych dokonywanych przez Podatnika czynności, co pozostawało w kompetencji organów;
b) art 14b § 1 w zw. z art 165a § 1, art 120, art 121 § 1 w zw. z art 14h O.p. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania i w konsekwencji niewydanie interpretacji indywidualnej w sytuacji, gdy w podobnych stanach faktycznych organy podatkowe wydawały już interpretacje indywidualne prawa podatkowego;
c) art 14b § 1 w zw. z art 120, art 121 § 1 w zw. z art 14h O.p. polegające na odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej i w konsekwencji niewydaniu interpretacji w indywidualnej sprawie Podatnika - w sytuacji, gdy organ jest uprawniony i zobowiązany do posiłkowania się przepisami z innych dziedzin prawa, jeśli tego wymaga wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego;
d) art 14b § 3 o.p. w zw. z art 165a § 1, art 120, art 121 § 1 w zw. z art 14h O.p. poprzez bezzasadne przyjęcie, że Podatnik nie przedstawił stanu faktycznego w sposób wyczerpujący, a w konsekwencji wydanie i utrzymanie w mocy postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania - w sytuacji gdy wniosek zawierał wszystkie elementy istotne z punktu widzenia oceny stanowiska wnioskodawcy;
e) art 14b § 3 w zw. z art. art 169 § 1, art. 165a § 1 oraz art 120, art. 121 § 1 w zw. z art, 14h O.p. poprzez bezzasadne przyjęcie, że wniosek Podatnika nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa i w konsekwencji bezpodstawne wezwanie Podatnika do uzupełnienia wniosku, a następnie, w oparciu o udzielone przez podatnika odpowiedzi, wydanie i utrzymanie w mocy postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania - w sytuacji, gdy wszelkie przesłanki formalne i merytoryczne wniosku, wymagane przepisami prawa zostały spełnione przez Wnioskodawczynię już w momencie składania wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej;
f) art 165a § 1 o.p. w zw. z art. 14h O.p. poprzez jego bezpodstawne zastosowanie wobec przyjęcia, że w stanie faktycznymi niniejszej sprawy zachodzą przyczyny, z powodu których postępowanie nie może być wszczęte na skutek błędnego przyjęcia, że wniosek Podatnika nie dotyczy oceny prawidłowości zastosowanej wykładni przepisów prawa podatkowego oraz zmierza do potwierdzenia, że Podatnik nie jest właścicielem towarów handlowych dostarczanych do sklepu, a własność towaru przysługuje w całości franczyzodawcy - w sytuacji gdy przyczyny przedstawione przez organ na poparcie zasadności zastosowania powołanego przepisu nie wynikają z treści wniosku Podatnika;
g) art 14o § 1 O.p. w zw. z art 14d O.p., poprzez jego niezastosowanie w sytuacji gdy nie wydano i nie doręczono Podatnikowi interpretacji indywidualnej lub postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w terminie określonym w art 14d O.p. i w konsekwencji odstąpienie od uznania, że w dniu następującym po dniu, w którym upłynął termin wydania interpretacji, została wydana interpretacja stwierdzająca prawidłowość stanowiska wnioskodawcy w pełnym zakresie.
W uzasadnieniu skargi Skarżąca podniosła, że w podobnym stanie faktycznym (tj. w analogicznej sytuacji innego franczyzobiorcy, wynikającej ze zbieżnego opisu oraz z tych samych zapisów umownych) Dyrektor KIS wydał 8 listopada 2024 r. interpretację indywidualną nr 014-KDIP4-3.4012.580.2024.1.RK i 12 czerwca 2025 r. interpretację indywidualną nr 014-KDIP4-3.4012.178.2025.2.JG, odnoszące się do skutków podatkowych w podatku VAT bez zadawania wnioskodawcy dodatkowych pytań przyjmując, że stan faktyczny został przedstawiony w sposób wyczerpujący a postawione pytania podatkowe oraz stanowisko wnioskodawcy pozwalają na wydanie interpretacji indywidulanej.
Skarżąca podkreśliła, że opisała stan faktyczny przywołując zapisy umowne istotne z punktu widzenia możliwości oceny stanowiska oraz wskazała własne stanowisko zajęte w sprawie. Tymczasem organ interpretacyjny zadał jej szereg pytań ukierunkowanych na uzyskanie określonego profilu odpowiedzi, głównie w zakresie przytoczenia fragmentów umowy i dokumentów dodatkowych, których kolejno użył do wykazania nieścisłości oraz jako argument odmowy wydania interpretacji.
W ocenie skarżącej Dyrektor KIS bezzasadnie wydał a następnie utrzymał w mocy postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie interpretacji indywidulanej.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor KIS podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 - dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania.
Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych jego przypadków, które nie zostały podniesione w skardze, a które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych lub czynności.
Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).
Istotą sporu, jaki zwisł przed Sądem, jest w niniejszym przypadku ocena czy uzasadnione jest stanowisko organu, że skarżąca - pomimo wezwania - nie przedstawiła, w sposób wyczerpujący, jak to określa art. 14b § 3 O.p. opisu zaistniałego stanu faktycznego, na gruncie którego wystąpiła o wydanie dla niej indywidualnej interpretacji. Mając zaś na względzie konkretne, podjęte przez organ interpretacyjny czynności, zmierzające, w jego ocenie do wyjaśnienia wynikających z tego opisu niejasności i rozbieżności, sądowa kontrola obejmować musi nie tylko ocenę samego wykonania przez skarżącą skierowanego do niej wezwania czy wezwań, ale również tego czy sformułowane w ramach tych wezwań zapytania w istocie dotyczyły istotnych, z punktu widzenia prawnopodatkowej oceny stanowiska wnioskodawczyni zagadnień, jak również czy nie wykraczały one poza ich dopuszczalny zakres, rozpatrywany z punktu widzenia potrzeb wydania interpretacji.
Podkreślenia w tym miejscu wymaga to, że istotą interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego jest stwierdzenie czy wnioskodawca prawidłowo postrzega, jakie skutki prawne, na gruncie określonych przepisów prawa podatkowego, wywołuje przedstawiony przez niego stan faktyczny/zdarzenie przyszłe. Postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej jest jednak postępowaniem szczególnym, do którego nie mają bezpośredniego zastosowania inne (poza wskazanymi w ustawie) przepisy Ordynacji podatkowej, w szczególności nie obejmuje ono postępowania dowodowego, które może być prowadzone w toku kontroli podatkowej, czy postępowania podatkowego lub czynności sprawdzających. Tym samym organ wydający interpretację indywidualną nie może badać, w sensie merytorycznym, sprawy podatkowej, wynikającej z przytoczonego we wniosku opisu stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Postępowanie interpretacyjne może się zatem opierać wyłącznie na stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym wyczerpująco przedstawionym przez wnioskodawcę i tylko w stosunku do tak określonego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego wyrażana jest ocena prawna, tak przez samego podatnika, jak i przez organ.
Zgodzić się należy z organem interpretacyjnym w niniejszej sprawie, że już tylko z tych względów przedstawiony we wniosku opis stanu faktycznego nie może mieć charakteru warunkowego i nie może budzić jakichkolwiek wątpliwości co do przedstawionej w nim postaci konstytuujących go zdarzeń i elementów faktycznych. Wyczerpująco przedstawiony stan faktyczny (zaistniały bądź przewidywany), to taki, na podstawie którego można, w sposób pewny i nienasuwający żadnych uzasadnionych i istotnych wątpliwości, udzielić informacji w zakresie możliwości zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, użyte w art. 14b § 3 O.p. określenie "wyczerpująco" należy rozumieć jako przedstawienie danego zagadnienia na tyle szczegółowo, wszechstronnie, gruntownie i dokładnie, aby wnioskodawca mógł zająć stanowisko w stosunku do prezentowanego stanu rzeczy, zaś organ podatkowy na tej podstawie udzielić jednoznacznej odpowiedzi co do konkretnego zdarzenia przyszłego lub obecnego (por. wyrok NSA z 15 grudnia 2016 r., I FSK 745/15). Ewentualne nieścisłości czy niejasności, istotne zarówno z punktu widzenia potrzeb zajęcia stanowiska przez samego wnioskodawcę, jak również ustosunkowania się do tego stanowiska przez organ interpretacyjny, powinny być wyjaśnione/uzupełnione w ramach instytucji uzupełnienia wniosku.
Zgodnie z art. 14h O.p., w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio, między innymi, przepis art. 165a O.p.. Na mocy art. 165a § 1 O.p., gdy żądanie wszczęcia postępowania (art. 165 O.p.) zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.
Analiza przesłanek odmowy wszczęcia postępowania, wskazanych w art. 165a § 1 O.p., w związku z przepisami tej ustawy regulującymi postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, prowadzi do wniosku, że w pojęciu "jakichkolwiek innych niż brak statusu zainteresowanego przyczyn braku możliwości wszczęcia postępowania" mieszczą się wszelkie zagadnienia (okoliczności), poza oczywiście brakiem po stronie wnioskodawcy statusu podmiotu zainteresowanego jej wydaniem, uniemożliwiające wydanie prawidłowej, w tym zawierającej niezbędne elementy przewidziane przez ustawodawcę dla tego rodzaju aktu administracyjnego, oraz spełniające funkcje przypisane tej instytucji, tj. interpretacji indywidualnej. Tytułem dygresji wypada zauważyć, że organ interpretacyjny - jeśliby uznać zasadność powodów odmowy wszczęcia postepowania o wydanie interpretacji indywidualnej w niniejszej sprawie - miałby podstawy prawne do wydania takiego rozstrzygnięcia.
W trybie żądania uzupełnienia braków wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, który to wniosek nie spełnienia prawem przewidzianych dla niego wymogów (w zakresie postaci opisu stanu faktycznego, bądź zdarzenia przyszłego, sprecyzowanych w art. 14b § 3 O.p.) organ podatkowy może żądać wszak jedynie uzupełnienia wniosku o tego rodzaju jego elementy, bez których nie jest możliwa ocena, czy stanowisko wnioskodawcy, przedstawione we wniosku i wyrażona w nim ocena prawna są prawidłowe czy też błędne. Elementy te organ interpretacyjny powinien precyzyjnie wskazać w wezwaniu, wyjaśniając dlaczego ich brak uniemożliwia wydanie interpretacji indywidualnej. Interpretacja indywidualna ma bowiem na celu uzyskanie stanowiska organu podatkowego w zakresie rozumienia przepisów prawa podatkowego, na gruncie przedstawionego przez wnioskodawcę, a nie ustalanego przez organ podatkowy, stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. W judykaturze podkreślane jest, że procedura uzupełniania wskazanych wyżej braków wniosku nie może być wykorzystywana przez organ do unikania merytorycznej wypowiedzi w sprawie (por. np. wyrok WSA we Wrocławiu z 14 marca 2024 r., sygn. akt I SA/Wr 733/23). Wezwanie do uzupełnienia stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) opisanego we wniosku, organ wydający interpretację indywidualną zobowiązany jest ograniczyć do takich danych, które nie będą skutkowały przerzuceniem ciężaru wykładni przepisów prawa na wnioskodawcę, a jedyne pozwolą na uzyskanie informacji niezbędnych do oceny prawidłowości stanowiska podmiotu występującego o wydanie interpretacji. Organ nie może oczekiwać od wnioskodawcy przedstawienia własnych ocen występujących na tle przedstawionego przez niego we wniosku opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego zagadnień, a w razie dokonania takich, winien je pomijać, a nie wykorzystywać do wykazywania pozornych sprzeczności w treści zawartego we wniosku opisu stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Słusznie podnosi się w doktrynie i orzecznictwie, że instytucji uzupełniania wniosku, a ściślej samego wezwania przez organ interpretacyjny do jego uzupełnienia, nie należy interpretować rozszerzająco, bowiem taka wykładnia przepisów w tym zakresie stanowiłaby skuteczny środek dla organu interpretacyjnego, ograniczający merytoryczne rozpatrywanie wniosków. W efekcie oznaczałoby to ograniczenie prawa do zainicjowania postępowania o wydanie interpretacji i w konsekwencji wykluczenia merytorycznego rozpatrzenia wniosku.
W niniejszej sprawie organ interpretacyjny niewątpliwie nadużył opisanej wyżej instytucji wezwania do uzupełnienia opisu stanu faktycznego, oczekując od Wnioskodawczyni - poza podaniem treści zapisów umownych, wiążących ją z Franczyzodawcą - nie tyle podania czy wyjaśnienia niezbędnych i istotnych elementów opisu stanu faktycznego, lecz przede wszystkim dokonania przez nią własnej ich oceny - wypowiedzenia się przez nią co do poszczególnych elementów tego stanu, ocenianych w dodatku nie tylko z punktu widzenia prawa podatkowego, ale także prawa cywilnego, by następnie dowieść, że pomiędzy tymi ocenami a faktami (elementami stanu faktycznego) występuje zasadniczy rozdźwięk. Taki sposób procedowania organu w niniejszej sprawie Sąd postrzega jako nieznajdujący uzasadnienia w przepisach, mających zastosowanie na gruncie postępowania zmierzającego do wydania interpretacji. Co więcej nosi on znamiona tego rodzaju sytuacji, w której organ w istocie zastawia na wnioskodawcę swoistego rodzaju "pułapkę", poprzez nieuzasadnione rozszerzenie jego obowiązków o przedstawienie okoliczności nieistotnych z punktu widzenia potrzeb wydania interpretacji, czy też własnych ocen wnioskodawcy, a dotyczących tych właśnie okoliczności, do których nie był on prawnie zobligowany. W konsekwencji taki sposób procedowania organu, przekierowujący spór na mniej istotne zagadnienia czy okoliczności, skutkował uchyleniem się przez organ od jego powinności, jaką było wydanie interpretacji indywidualnej. To bowiem rzeczą organu interpretacyjnego jest dokonanie oceny stanowiska wnioskodawcy na tle konkretnego opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego i jeżeli się z nim nie zgadza, a w tym wypadku uznaje, że nie przystaje ono do obiektywnych elementów stanu faktycznego, to winien wydać negatywną interpretację indywidualną (uznać stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe), odpowiednio uzasadniając swoją ocenę. Rozbieżność między stanowiskiem własnym strony, a treścią przedstawionego do oceny organu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, nie może być podstawą do uznania, że wystąpiły obiektywne przeszkody (sprzeczności) uniemożliwiające wydanie interpretacji indywidualnej, bo w takim razie rację bytu straciłaby negatywna interpretacja indywidualna, kwestionująca prawidłowość własnego stanowiska wnioskodawcy, odnośnie przedstawionego przez niego zagadnienia.
Wniosek strony o udzielenie interpretacji indywidualnej, z jakim mamy do czynienia na gruncie niniejszej sprawy, zawiera miarodajny opis stanu faktycznego, który odnosi się do konkretnych zdarzeń na tle określonego stosunku prawnego, którego faktyczne aspekty, odnoszące się do realizacji przez strony umownego stosunku prawnego, wynikających z niego ich obowiązków, co do zasady, zostały dostatecznie przedstawione i właściwie sprecyzowane, z punktu widzenia potrzeb wydania interpretacji. Skarżąca szeroko i precyzyjnie przedstawiła na żądanie organu zapisy umowy łączącej go z kontrahentem, na tle realizacji której miały miejsce określone zdarzenia opisane we wniosku. Została jednak wezwana przez organ, w pierwszej kolejności do dokonania interpretacji tych zapisów, co już ze swej istoty jest subiektywną oceną, gdyż postrzeganie znaczenia i skutków realizacji zapisów umownych przez jej stronę z reguły wiąże się z przypisywaniem im znaczenia nacechowanego jednostronnym podejściem i chęcią przedstawienia swoich racji oraz umotywowania wyrażanego stanowiska. Przykładem takiej oceny jest dywagacja skarżącej odnośnie tego czy łączący go stosunek prawny zawiera więcej elementów umowy agencyjnej czy też nienazwanej umowy franczyzy. Podobnie ocenić należy wezwanie do podania że franczyzodawca powierza jej towar celem jego sprzedaży w imieniu i na rzecz franczyzodawcy.
Mając na uwadze powyższe, a ściślej treść wezwań kierowanych przez organ do skarżącej stwierdzić należy, że gdyby miała ona pewność w kwestii prawnopodatkowych skutków przedstawionego przez nią opisu stanu faktycznego, to nie występowałaby z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej. Tym samym zasadne jest stwierdzenie, że w tym zakresie samo wystosowane przez organ zapytanie było zbędne, co wynikało nie tylko z tego, że podstawą wydania interpretacji miałoby by być subiektywne stanowisko wnioskodawczyni (skarżącej), ale także dlatego, iż miałoby się ono odnosić do zagadnień objętych regulacją prawa cywilnego, które nie mają bezpośredniego przełożenia na kwestie prawnopodatkowe (zwłaszcza na gruncie podatku od towarów i usług gdzie oceniane jest nie samo prawo własności nad rzeczami, ale sprawowanie specyficznego władztwa nad nimi, rozumianego jako prawo do rozporządzania nimi na wzór właściciela).
Nie można też godzić się z organem, że przedstawiony we wniosku opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego był nazbyt ogólny. Odnosi się on bowiem do konkretnej praktyki (zdarzeń) w działalności gospodarczej wnioskodawczyni, dokładnie zrelacjonowanej, a w uzupełnieniu poszerzonej o treść zapisów umownych, na tle których zdarzenia te wystąpiły, do których to zapisów skarżąca – jak wskazała w uzupełnieniu swojego stanowiska – stosuje się. Opis ten generalnie rzecz biorąc był wystarczający dla potrzeb wydania żądanej interpretacji indywidualnej przy uwzględnieniu treści zapisów umownych i okoliczności związanych z ich faktyczną realizacją. Jeżeli zaś organ widział potrzebę dopytania o dalsze szczegóły, czy też praktyczne aspekty realizacji umowy, to winien był odpowiednio sformułować swoje wezwania w tym zakresie, kierując do strony precyzyjnie zredagowane pytanie czy pytania. Tymczasem w okolicznościach przedmiotowej sprawy większość zawartych w wezwaniach pytań odnosiła się nie do konkretnej postaci istotnych dla prawnopodatkowej oceny faktów, ale sposobu postrzegania ich przez skarżącą, niekoniecznie w wymiarze podatkowym. Te pierwsze zaś, nie dość że miały drugorzędny charakter, to w dodatku nie były dostatecznie skonkretyzowane i jednoznaczne. W związku z tym nie sposób generalnie zdyskwalifikować udzielonych na nie odpowiedzi i uznać, że stanowią one wyraz niejednoznaczności i niespójności przedstawionego opisu stanu faktycznego.
Clue niniejszej sprawy stanowi ocena, czy wnioskodawczyni otrzymując towar od franczyzodawcy nabywa nad nim władztwo ekonomiczne, rozumiane jako prawo do rozporządzania nim jak właściciel. Nabycie takiego prawa jest konstytutywnym elementem definicji dostawy towarów w rozumieniu art. 5 ust 1 ustawy o VAT w zw. z art. 7 ust 1 ustawy o VAT. Ocena stanowiska skarżącej, że przy uwzględnieniu nakreślonych okoliczności we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej nie nabywa władztwa nad towarami przekazanymi jej przez franczyzodawcę, co z kolei stoi na przeszkodzie uznaniu, że dokonuje dostawy (sprzedaży) na rzecz konsumentów, powinna być przedmiotem wydanej interpretacji indywidualnej DKIS, od czego się jednak organ ten uchylił.
Skarżąca, co należy podkreślić, nie wnosiła także o ocenę stosunku prawnego łączącego ją z franczyzodawcą, lecz przedstawiła do oceny organu interpretacyjnego jasno zarysowaną kwestię prawnoprawną – uzyskania czy też nie, władztwa ekonomicznego nad towarami przekazywanymi jej przez franczyzodawcę, a więc wystąpienia dostawy towarów. To jak subiektywnie skarżąca postrzega charakter tego stosunku prawnego i warunki w jakich został ukształtowany, nie powinny mieć znaczenia dla organu przy podejmowaniu decyzji o sposobie rozstrzygnięcia. Przedstawiony we wniosku opis praktyki łącznie z zapisami konkretnej umowy, w związku z którą podejmowane są określone, szczegółowo opisane przez wnioskodawczynię działania, łącznie stanowią wystarczająco dookreślony stan faktyczny, co do którego skarżąca zajęła stanowisko własne w zakresie jego konsekwencji prawnopodatkowych. Ewentualna sprzeczność pomiędzy stanem faktycznym podanym we wniosku, a jego oceną zaprezentowaną przez wnioskodawcę we wniosku, może doprowadzić do wydania negatywnej interpretacji indywidualnej, ale nie do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie jej wydania.
Nadto zauważyć należy, na co słusznie zwróciła uwagę skarżąca, że wydawane już były interpretacje indywidualne, w których organ interpretacyjny w zakresie zbliżonego stanu faktycznego jak w niniejszej sprawie, zajmował merytoryczne stanowisko. Przykład takiej interpretacji został zresztą wskazany w uzasadnieniu stanowiska własnego wnioskodawczyni. W tej więc sytuacji odmowa wszczęcia postępowania na wniosek strony, w sytuacji, gdy na tle niemalże tożsamego zdarzenia przyszłego, Dyrektor KIS jednak wydał interpretację indywidualną, jest nie do pogodzenia z zasadą nakazującą prowadzenie postępowania w sposób budzący zaufania podatnika do działania organów podatkowych.
Ponadto zauważyć należy, że obawa organu odnośnie doprowadzenia do rozbieżności na tle podobnych stanów faktyczno-prawnych nie może być przeszkodą do wydania interpretacji o odmiennej treści (sprzecznej z dotychczas wyrażanym stanowiskiem), czy jak w niniejszej sprawie, zupełnie prowadzić do odmowy jej wydania, z powołaniem nie na niespełnienie przez wniosek właściwych jemu wymagań.
Reasumując, Sąd nie dostrzegł żadnych argumentów uzasadniających odmowę wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej na wniosek skarżącej. Zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Dyrektora KIS, naruszają więc w sposób istotny art. 165a § 1 O.p. co determinowało rozstrzygniecie Sądu, a tym samym zbędne już stało się odniesienie do pozostałych zarzutów skargi.
W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 p.p.s.a., uchylił zaskarżone postanowienie, jak również poprzedzające je postanowienie Dyrektora KIS.
W dalszym toku postępowania DKIS będzie zobowiązany wydać interpretację indywidualną dla skarżącej.
Na wniosek strony skarżącej Sąd, na podstawie art. 209, art. 200, art. 205 § 2 oraz p.p.s.a. oraz § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 1687), zasądził na jej rzecz zwrot kosztów postępowania sądowego, na które złożyły się kwota uiszczonego wpisu od skargi w wysokości 100 zł, zwrot kosztów zastępstwa procesowego przez doradcę podatkowego w kwocie 480 zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.