W ustawowym terminie skarżący wnieśli skargę na powyższą decyzję, podnosząc błędne zakwalifikowanie budynku jako związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej, podczas gdy budynek przy ul. [...]- decyzją Prezydenta Miasta z dnia 7 września 2020 r. zmienił sposób użytkowania istniejącego budynku o funkcji przemysłowej na budynek mieszkalny jednorodzinny. Ponadto zarzucili, że w decyzji została nieprawidłowo wskazana powierzchnia budynku jako 140,00 m2 i 377,00 m2, co łącznie daje 517,00 m2, podczas gdy z aktu notarialnego wynika, że całkowita powierzchnia budynku wynosi 470 m2. Powyższe skutkowało błędnym przyjęciem zarówno przedmiotu jak i podstawy opodatkowania, a w konsekwencji niezasadnym ustaleniem zawyżonego podatku.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:
Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: "p.p.s.a.") sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 - 2 p.p.s.a.).
W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja SKO oraz poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta powinny zostać wyeliminowane z obrotu prawnego, z powodu naruszenia przepisów prawa procesowego, to jest art. 121 § 1, art. 122 § 1, art.187 § 1, art. 188, art. 191, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Sąd przypomina, że zgodnie z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Organy podatkowe w postępowaniu podatkowym obowiązane są udzielać niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania (art. 121 § 2 Ordynacji podatkowej). W toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym (art. 122 § 1 Ordynacji podatkowej). Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej). Organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej). Organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 191 Ordynacji podatkowej). Natomiast zgodnie z art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej, decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne. Powyższe regulacje odnoszą się również do organu rozpatrującego odwołanie, o czym stanowi art. 235 Ordynacji podatkowej.
W ocenie Sądu, organy podatkowe nie podjęły niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz nie zebrały i nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący, całego materiału dowodowego w sprawie.
W szczególności w decyzji organu podatkowego pierwszej instancji wskazano przedmiot i podstawę opodatkowania podatkiem rolnym i podatkiem od nieruchomości, natomiast w uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego ustalono na podstawie ewidencji gruntów i budynków oraz złożonej przez skarżących informacji o gruntach oraz o nieruchomościach i obiektach budowlanych. Należy jednak stwierdzić, że w aktach sprawy brak jest dokumentów, na które powołał się organ. Sąd nie jest więc w stanie zweryfikować czy organ prawidłowo określił przedmiot i podstawę opodatkowania, zastosował właściwe stawki podatkowe i w konsekwencji w sposób prawidłowy ustalił zobowiązanie podatkowe. Zaniechania organu w zakresie zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego skutkują wydaniem decyzji noszącej znamiona dowolności i arbitralności. Natomiast SKO, pomimo tego, że skarżący w odwołaniu zakwestionowali ustalony przez organ podatkowy pierwszej instancji przedmiot i podstawę opodatkowania, nie przeprowadziło żadnego postępowania dowodowego, zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji sprowadza się do zacytowania przepisów znajdujących zastosowanie w sprawie, wyrażenia stanowiska, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniu podatkowym, a dane tam zawarte wiążą organy prowadzące postępowanie, a także ogólnikowych stwierdzeń, że organ pierwszej instancji przyjął prawidłowe wielkości przedmiotu opodatkowania, wydał decyzję w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania dowodowego, a podniesione zarzuty są bezzasadne. SKO nie ustosunkowało się w żaden sposób do zarzutów odwołania, jak i przedłożonego wraz z odwołaniem dokumentu, natomiast twierdzenia o prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu dowodowym przez organ pierwszej instancji świadczą o tym, że SKO nierzetelnie przeprowadziło postępowanie odwoławcze, skoro organ podatkowy pierwszej instancji nie dołączył do akt sprawy jakichkolwiek dokumentów mających stanowić podstawę ustaleń faktycznych w sprawie. Nie wiadomo na jakiej podstawie SKO uznało, że z danych wynikających z ewidencji gruntów wynika, że organ podatkowy pierwszej instancji przyjął prawidłowe wielkości przedmiotu opodatkowania, skoro w aktach sprawy brak jest wypisu z ewidencji gruntów (podobnie jak informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych), ponadto SKO twierdzi, że stan faktyczny, na podstawie którego ustalono wysokość zobowiązania podatkowego za poprzedni okres nie uległ zmianie, podczas gdy w aktach sprawy brak jest decyzji ustalającej skarżącym wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za 2024 rok. Uniemożliwia to weryfikację prawidłowości stanowiska SKO, a tym samym zaskarżona decyzja nie poddaje się kontroli sądowoadministracyjnej.
Brak prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, brak przeprowadzenia kompletnego postępowania dowodowego oraz brak sporządzenia prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji przez organy podatkowe skutkował wadliwością zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, którą to wadliwość sąd administracyjny zobligowany był stwierdzić uwzględniając w tym zakresie zarzuty skargi. W tym stanie rzeczy zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji podlegały uchyleniu w całości na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 p.p.s.a., o czym Sąd orzekł jak w pkt I sentencji wyroku.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 1 p.p.s.a. Koszty te obejmują uiszczony wpis od skargi w kwocie 500 zł.
W ponownie prowadzonym postępowaniu organ uwzględni powyższe wskazania Sądu.