Wyrok WSA z dnia 26 maja 2026, sygn. I SA/Rz 38/26

Dalej organ zważył iż nie zaistniała żadna okoliczność opisana w art. 17 ust. 2 u.p.o.l. której zaistnienie zwalniałoby skarżącą od obowiązku wniesienia opłaty uzdrowiskowej.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła Pani M. K. zarzucając iż prawo stanowione jest sprzeczne z prawem naturalnym i dlatego nie obowiązuje. Nie powinna być obciążona opłatą z tego tytułu. Ponadto naprowadziła że przebywała w szpitalu uzdrowiskowym [...] "w którym bzdurna opłata za oddychanie nie jest należna". Przebywała na oddziale pulmonologicznym. Podniosła także jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym na stałe.

Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny miał na uwadze, co następuje:

Skarga na uwzględnienie nie zasługuje.

Organ nie naruszył prawa określając skarżonej opłatę uzdrowiskową związaną z jej pobytem na terenie uzdrowiska R. w okresie od 5 do 26 sierpnia 2025 r.

Przepis art. 17 ust. 1 a u.p.o.l. stanowi że Rada Gminy może wprowadzić opłatę uzdrowiskową. Pobiera się ją od osób fizycznych przebywających dłużej niż dobę w celach zdrowotnych w miejscowościach znajdujących się na obszarach którym nadano status uzdrowiska na zasadach określonych w ustawie z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym uzdrowiska i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz w gminach uzdrowiskowych- za każdą rozpoczętą dobę pobytu.

Jest faktem powszechnie znanym, że R. w której przebywała skarżąca ma status uzdrowiska w związku z czym pobyty w tej miejscowości jest związany z koniecznością zapłaty opłaty uzdrowiskowej.

Rada Miejska w R. powołaną powyżej uchwałą wprowadziła obowiązek zapłaty opłaty uzdrowiskowej dla osób przebywających w celach zdrowotnych, turystycznych, wypoczynkowych czy też szkoleniowych na terenie uzdrowiska. Wprowadzenie takiej opłaty jest więc czynnością znajdującą uzasadnienie w przepisach ustawy i w związku z tym wszelkie rozważania skarżącej odnośnie prawa naturalnego w postaci prawa do oddychania które w jej ocenie uchyla nakaz zapłaty opłaty uzdrowiskowej nie mogą być uwzględnione.

Nie występują także jak słusznie zauważyło SKO w [...] okoliczności przewidziane w art. 17 ust 2 wyłączające pobieranie opłaty uzdrowiskowej od osób przebywających na terenie uzdrowiska. W szczególności nie zaistniała ulga przewidziana w art. 17 ust. 2 pkt 2 u.p.o.l. stanowiąca że opłaty uzdrowiskowej nie pobiera się od osób przebywając w szpitalach. Zakres przedmiotowy tej ulgi należy bowiem rozumieć w sposób funkcjonalny czyli odnieść do rodzaju leczenia jakiemu poddawany w uzdrowisku jest dany pacjent, nie zaś do rodzaju samej jednostki z której zostaje on zakwaterowany. Chodzi więc o to czy dana osoba jest poddawana leczeniu stricte szpitalnemu czy też jest poddawana leczeniu uzdrowiskowemu, leczeniu sanatoryjnemu. Wprowadzenie takiego rozumienia tej ulgi zapobiega sytuacjom doprowadzającym do różnicowania osób przebywających na leczeniu sanatoryjnym z uwzględnieniem rodzaju jednostki w której zostali zakwaterowani. Dokonanie wykładni związanej z miejscem zakwaterowania prowadziłoby bowiem do lepszej sytuacji osoby pobierającej leczenie sanatoryjne a przebywanie w jednostce mającej charakter szpitala niż tej która takie samo leczenie pobiera będąc zakwaterowaną w sanatorium. To charakter leczenia będzie przesądzał o prawie do ulgi.

Przenosząc te rozważania w realia niniejszej sprawy należy zauważyć że skarżąca została skierowana do "sanatorium uzdrowiskowe" gdzie wskazano jako miejsce pobytu oddział sanatoryjny uzdrowiskowy- [...]. Pobierała leczenie sanatoryjne w różnych jednostkach w postaci zakładów leczniczych. Samo więc zakwaterowanie w jednostce mającej także status szpitala nie będzie przesądzało o prawie do zwolnienia od obowiązku zapłaty opłaty sanatoryjnej przewidzianego w art. 17 ust 2 pkt 2 u.p.o.l.

Skoro więc organ w postaci Burmistrza G. miał prawo pobrać opłatę uzdrowiskową i nie zachodziły przyczyny wykluczające indywidualny obowiązek jej ponoszenia przez skarżącą to sankcjonująca taki stan decyzja SKO nie narusza prawa.

Dlatego też Sąd skargę oddalił w myśl art. 151 p.p.s.a.