W ocenie Dyrektora KIS, w niniejszej sprawie treść złożonego wniosku o interpretację wskazuje, że wątpliwości budzi kwestia, czy sprzedaż opisanych nieruchomości w drodze licytacji będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług i w związku z tym wnioskodawca jako płatnik będzie zobowiązany do odprowadzenia do właściwego Naczelnika Urzędu Skarbowego podatku. Zatem - w pierwszej kolejności - kwestią wymagającą rozstrzygnięcia było stwierdzenie, czy sprzedaż nieruchomości gruntowej stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...] zabudowaną budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym oraz udziału 1/6 części w nieruchomości gruntowej składającej się z niezabudowanych działek ewidencyjnych nr [...] oraz [...] należących do dłużniczki nastąpi z jej majątku prywatnego (osobistego), czy też w ramach prowadzonej przez nią działalności gospodarczej.
Dyrektor KIS wskazał, że w odpowiedzi na wezwanie, w piśmie z dnia 5 maja 2025 r. wnioskodawca wskazał, że nie udało się uzyskać/zaktualizować informacji w opisanym w wezwaniu zakresie.
Dyrektor KIS stwierdził, że nie jest możliwe ustalenie w sposób wyczerpujący i niebudzący wątpliwości zdarzenia przyszłego mającego być podstawą żądanej interpretacji oraz dokonanie oceny zajętego przez wnioskodawcę stanowiska w sprawie oceny prawnej przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego. Bez ustalenia czy dłużniczka wystąpi jako podatnik podatku VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy VAT czy nie, organ nie ma możliwości przeanalizowania zastosowania zwolnienia od podatku VAT do tej transakcji. W tej postaci sprawy organ nie ma także możliwości dokonania analizy pod kątem zastosowania art. 43 ust. 21 ustawy VAT. Przepis ten ma zastosowanie tylko do tych transakcji (dostawy towarów), które podlegają pod przepisy ustawy VAT, tj. są dokonywane w ramach działalności gospodarczej i podlegają opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Natomiast na podstawie opisu sprawy - przedstawionego we wniosku oraz jego uzupełnieniu – organ nie jest w stanie ustalić, czy dłużniczka wystąpi w charakterze podatnika dokonującego tej dostawy oraz czy czynność ta będzie podlegała opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT.
Dyrektor KIS wskazał, że skierowane do wnioskodawcy wezwanie miało na celu doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego oraz uzyskanie przez organ całościowego obrazu sytuacji, aby kwestie, które budzą wątpliwości wnioskodawcy, zostały wyjaśnione. Oznacza to, że informacje, jakich organ oczekiwał, były niezbędne dla dokonania oceny przedstawionych we wniosku okoliczności po to, aby móc potwierdzić lub zakwestionować stanowisko wnioskodawcy w sprawie. W rezultacie, wniosek nadal ma braki formalne, które nie pozwalają na wydanie interpretacji indywidualnej.
Po rozpatrzeniu zażalenia wnioskodawcy, Dyrektor KIS postanowieniem z 23 czerwca 2025 r. nr 0112-KDIL3-1.4012.185.2025.3.LS utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
W uzasadnieniu postanowienia Dyrektor KIS podkreślił, że jak wynika z art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm. - dalej Ordynacja podatkowa), przedstawiony we wniosku stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) stanowi jedyną faktyczną podstawę udzielonej interpretacji i tym samym wyznacza granice, w jakich interpretacja będzie mogła wywoływać określone w ustawie skutki prawne. Zatem, to ze stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) powinien wynikać zindywidualizowany, jednoznaczny (niebudzący wątpliwości) oraz wyczerpujący opis zdarzenia, będący przedmiotem interpretacji indywidualnej. Tylko w stosunku do tak określonego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) wyrażona jest jego ocena prawna, tak przez podatnika, jak i organ podatkowy. Organ wydający interpretację rozstrzyga, czy wnioskodawca prawidłowo ocenia kwestię wpływu zaistnienia opisanej sytuacji na obowiązki i uprawnienia wynikające z unormowań prawa podatkowego. W przedmiocie wydania interpretacji nie może być prowadzone postępowanie dowodowe zmierzające do jednoznacznego określenia opisanego zdarzenia, jak również toczyć się spór co do przedstawionego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Co szczególnie istotne, to na organie spoczywa obowiązek dokonania oceny, czy stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) został przedstawiony przez wnioskodawcę wyczerpująco, czy też nie. Jeśli we wniosku o wydanie interpretacji strona przedstawiła stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) w sposób uniemożliwiający dokonanie oceny prawnej jej stanowiska, organ podatkowy - w trybie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej - wzywa stronę do uzupełnienia braków wniosku - co uczyniono w przedmiotowej sprawie.
Dyrektor KIS nie zgodził się z twierdzeniem wnioskodawcy, że zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, wnioskodawca zobowiązany jest do "wyczerpującego" a nie "zupełnego" przedstawienia zdarzenia przyszłego.
Dyrektor KIS stwierdził, że wobec treści pisma wnioskodawcy z 5 maja 2025 r., organ nie miał możliwości ustalenia, czy sprzedaż nieruchomości będzie dokonywana z majątku prywatnego dłużniczki (jako czynność niepodlegająca opodatkowaniu), czy też w ramach prowadzonej działalności gospodarczej i czy czynność ta będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT. Organ słusznie więc uznał - że wniosek nie został skutecznie uzupełniony, co uniemożliwia wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w żądanym przez wnioskodawcę zakresie. Podkreślił, że w interesie wnioskodawcy i w zgodzie z funkcjami interpretacji indywidualnej jest przedstawienie wyczerpującego i dokładnego opisu zaistniałych lub przyszłych zdarzeń, w sposób który je właściwie konkretyzuje. Bez tego co najwyżej mogłaby zostać zrealizowana funkcja informacyjna i to w znacznym uproszczeniu, ale z pewnością nie funkcja gwarancyjna interpretacji indywidualnej.
Odnosząc się do zarzutu, że przerzucanie ciężaru interpretacyjnego na wnioskodawcę jest działaniem sprzecznym z celem instytucji interpretacji indywidualnej, Dyrektor KIS podkreślił, że interpretacja indywidualna powinna być wydana w odniesieniu do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Organ podatkowy w postępowaniu o wydanie interpretacji nie jest uprawniony do samodzielnej ingerencji w stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) zawarty we wniosku o jej wydanie. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest bowiem ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Ustalenie stanu rzeczywistego/zdarzenia przyszłego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Zauważył również, że organ nie odmówił wydania interpretacji indywidualnej, lecz pozostawił wniosek bez rozpatrzenia, ponieważ nie został on uzupełniony w pełnym zakresie, co uniemożliwiło wydanie interpretacji indywidualnej. Natomiast to, że podjęte rozstrzygnięcie nie odpowiada oczekiwaniom wnioskodawcy w żaden sposób nie narusza zasady pogłębiania zaufania do organów podatkowych.
W skardze na powyższe postanowienie skarżący zarzucił naruszenie:
1) art. 233 § 1 pkt 1 i art. 239 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej poprzez utrzymanie w mocy postanowienia z 21 maja 2025 r. nr 0112- KDIL3.4012.185.2025.2.AK o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia, a przez to wypaczenie przez organ instytucji indywidualnych interpretacji prawa podatkowego;
2) art. 14b § 3, art. 14c § 1, art. 14g § 1, art. 14h w zw. z art. 169 § 1 i § 4 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 43 ust. 21 ustawy VAT poprzez utrzymanie w mocy, a przez to zaaprobowanie postanowienia o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, w którym organ bezpodstawnie przerzucił ciężar interpretacyjny na skarżącego, podczas gdy nie miał on możliwości uzyskania żądanych informacji, gdyż dłużnik jest nieobecny;
3) art. 120 i 121 § 1 w zw. z art. 169 § 1 i § 4 Ordynacji podatkowej poprzez pozostawienie bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, w sytuacji, gdy zdarzenie przyszłe zostało przedstawione w sposób wyczerpujący, a wnioskodawca odpowiedział precyzyjnie na wszystkie pytania zawarte w wezwaniu z dnia 28 kwietnia 2025 r. do uzupełnienia wniosku;
4) art. 32 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady równego traktowania obywateli wobec pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia, w sytuacji, gdy uzyskanie indywidualnej interpretacji podatkowej w zakresie opodatkowania podatkiem od towarów i usług dostawy nieruchomości należących do dłużnika było jedyną prawną możliwością zagwarantowania bezpieczeństwa podatkowego dla skarżącego będącego płatnikiem tego podatku.
Wobec powyższego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia z 21 maja 2025 r. nr 0112- KDIL3.4012.185.2025.2.AK, zobowiązanie organu do wydania interpretacji indywidualnej oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.
W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że z treści art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej wynika, że wnioskodawca zobowiązany jest do "wyczerpującego" a nie "zupełnego" przedstawienia zdarzenia przyszłego, i nie jest on zobowiązany do przedstawienia każdego szczegółu i posiadania zupełnej wiedzy na temat wszystkich okoliczności związanych z danym zdarzeniem. Gdyby tak było skarżący nie potrzebowałby interpretacji indywidualnej, która jest przecież instytucją służącą rozstrzyganiu wątpliwości, w sytuacjach nie do końca jasnych. Wyczerpujące przedstawienie stanu faktycznego w niniejszej sprawie polegało na wskazaniu, że komornik sądowy nie ma wiedzy i nie ma faktycznej możliwości ustalenia niektórych elementów rzeczywistości, ponieważ dłużniczka nie jest znana z miejsca pobytu i nie można się z nią skontaktować. Nie udało się również uzyskać istotnych informacji od kuratorów dłużniczki. Jednocześnie wnioskodawca wskazał okoliczności, które ustalić był w stanie, tj. w jakich okresach dłużniczka figurowała w rejestrze przedsiębiorców czy też w rejestrze czynnych podatników VAT. W jego ocenie, przerzucanie ciężaru interpretacyjnego na wnioskodawcę jest działaniem sprzecznym z celem instytucji interpretacji indywidualnej.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor KIS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm. - dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania.
Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych jego przypadków, które nie zostały podniesione w skardze, a które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych lub czynności.
Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).
Istotą sporu w niniejszej sprawie jest to, czy we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej i jego uzupełnieniu wystarczająco przedstawiono stan faktyczny (zdarzenie przyszłe), a także czy jest to brak formalny wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, który pozwalał Dyrektorowi KIS na zastosowanie art. 169 § 1, 4 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej.
Zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (art. 14b § 2 Ordynacji podatkowej). Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego (art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej). Interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie (art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej). Wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 lub 3a lub innych wymogów określonych przepisami prawa pozostawia się bez rozpatrzenia (art. 14g § 1 Ordynacji podatkowej). W sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 126, art. 129, art. 130, art. 135, art. 140, art. 143, art. 165 § 3b, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1-2 i 4, art. 170, art. 171, art. 208, art. 213 w zakresie uzupełniania lub sprostowania co do skargi do sądu administracyjnego, art. 214, art. 215 § 1 i 3 oraz przepisy rozdziałów 3a, 5, 6, 7, 10, 14, 16 i 23 działu IV (art. 14h Ordynacji podatkowej).
Istotą interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego jest stwierdzenie, czy wnioskodawca prawidłowo postrzega, jakie skutki prawne, na gruncie określonych przepisów prawa podatkowego, wywołuje przedstawiony przez niego stan faktyczny/zdarzenie przyszłe. Postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej jest jednak postępowaniem szczególnym, do którego nie mają bezpośredniego zastosowania inne (poza wskazanymi w ustawie) przepisy Ordynacji podatkowej, w szczególności nie obejmuje ono postępowania dowodowego, które może być prowadzone w toku kontroli podatkowej, czy postępowania podatkowego lub czynności sprawdzających. Tym samym organ wydający interpretację indywidualną nie może badać, w sensie merytorycznym, sprawy podatkowej, wynikającej z przytoczonego we wniosku opisu stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Postępowanie interpretacyjne może się zatem opierać wyłącznie na stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym (jego opisie) wyczerpująco przedstawionym przez wnioskodawcę i tylko w stosunku do tak określonego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego wyrażana jest ocena prawna, tak przez samego podatnika, jak i przez organ.
Wyczerpująco przedstawiony stan faktyczny (zaistniały bądź przewidywany), to taki, na podstawie którego można w sposób pewny i nienasuwający żadnych uzasadnionych i istotnych wątpliwości, udzielić informacji w zakresie możliwości zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, użyte w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej określenie "wyczerpująco" należy rozumieć jako przedstawienie danego zagadnienia na tyle szczegółowo, wszechstronnie, gruntownie i dokładnie, aby wnioskodawca mógł zająć stanowisko w stosunku do prezentowanego stanu rzeczy, zaś organ podatkowy na tej podstawie udzielić jednoznacznej odpowiedzi co do konkretnego zdarzenia przyszłego lub obecnego (zob. np. wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2016 r., sygn. akt I FSK 745/15). Ewentualne nieścisłości czy niejasności, istotne zarówno z punktu widzenia potrzeb zajęcia stanowiska przez samego wnioskodawcę, jak również ustosunkowania się do tego stanowiska przez organ interpretacyjny, powinny być wyjaśnione/uzupełnione w ramach instytucji uzupełnienia wniosku.
W trybie żądania uzupełnienia braków wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, który to wniosek nie spełnienia prawem przewidzianych dla niego wymogów (w tym w zakresie postaci opisu stanu faktycznego, bądź zdarzenia przyszłego, sprecyzowanych w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej) organ podatkowy może żądać jedynie uzupełnienia wniosku o tego rodzaju jego elementy, bez których nie jest możliwa ocena, czy stanowisko wnioskodawcy, przedstawione we wniosku i wyrażona w nim ocena prawna są prawidłowe czy też błędne. Elementy te organ podatkowy powinien precyzyjnie wskazać w wezwaniu, wyjaśniając dlaczego ich brak uniemożliwia wydanie interpretacji indywidualnej. Interpretacja indywidualna ma bowiem na celu uzyskanie stanowiska organu podatkowego w zakresie rozumienia przepisów prawa podatkowego, na gruncie przedstawionego przez wnioskodawcę, a nie ustalanego przez organ podatkowy, stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. W judykaturze podkreślane jest, że procedura uzupełniania wskazanych wyżej braków wniosku nie może być wykorzystywana przez organ do unikania merytorycznej wypowiedzi w sprawie. Wezwanie do uzupełnienia stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) opisanego we wniosku, organ wydający interpretację indywidualną zobowiązany jest ograniczyć do takich danych, które nie będą skutkowały przerzuceniem ciężaru wykładni przepisów prawa na wnioskodawcę, a jedyne pozwolą na uzyskanie informacji niezbędnych do oceny prawidłowości stanowiska podmiotu występującego o wydanie interpretacji.
W niniejszej sprawie Sąd stwierdza, że wbrew wywodom organu, skarżący dopełnił wymogu z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej polegającego na wyczerpującym przedstawieniu zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego, w takim zakresie w jakim było to możliwe. W szczególności przedstawiony przez skarżącego stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) pozwalał na merytoryczną ocenę jego stanowiska co do możliwości dokonania analizy pod kątem zastosowania art. 43 ust. 21 ustawy VAT. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli udokumentowane działania organów egzekucyjnych lub komorników sądowych, o których mowa w art. 18, nie doprowadziły, na skutek braku możliwości uzyskania niezbędnych informacji od dłużnika, do potwierdzenia spełnienia warunków zastosowania do dostawy towarów, o której mowa w art. 18, zwolnień od podatku, o których mowa w ust. 1 pkt 2, 3 i 9-10a, przyjmuje się, że warunki zastosowania zwolnień od podatku nie są spełnione.
Sąd wyjaśnia, że ratio legis wprowadzenia przepisu art. 43 ust. 21 ustawy VAT było przesądzenie kwestii zwolnienia od podatku od towarów i usług w sytuacjach nie pozwalających na ustalenie komornikom przesłanek tego zwolnienia, tak jak to ma miejsce w stanie faktycznym niniejszej sprawy. Skarżący słusznie zauważył w skardze, że nie występowałby z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej, gdyby stan faktyczny był na tyle klarowny, że samodzielnie mógłby ustalić, czy dana transakcja podlega opodatkowaniu czy jest z niego zwolniona, czy też nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. Skład orzekający podziela stanowisko wyrażone w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 3 października 2023 r., sygn. akt I SA/Gl 516/23, zgodnie z którym element stanu faktycznego polegający na braku posiadania przez płatnika określonych informacji powinien podlegać ocenie organu jako składowa tegoż stanu faktycznego, nie stanowi zaś podstawy do formalnego zakończenia sprawy poprzez pozostawienie wniosku o wydanie interpretacja indywidualnej bez rozpoznania. Nie można więc zgodzić się z organem, że bez ustalenia, czy dłużniczka wystąpi jako podatnik podatku VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy VAT czy nie, organ nie ma możliwości przeanalizowania zastosowania zwolnienia od podatku VAT do tej transakcji. Mając na uwadze treść przepisu art. 43 ust. 21 ustawy VAT, w przypadku braku pewności, można przyjąć, że warunki zastosowania zwolnień od podatku od wartości dodanej nie zostały spełnione. Organ interpretacyjny nie potrzebuje do wydania finalnej interpretacji indywidualnej pełnego spektrum informacji, jeżeli uznaje, że wystąpiły przesłanki do zastosowania art. 43 ust. 21 ustawy VAT. Sąd zauważa przy tym, że w stanie faktycznym sprawy Dyrektor KIS oczekuje od skarżącego posiadania informacji, których uzyskanie przez skarżącego jest niemożliwe. Skarżący wykorzystał bowiem wszystkie przysługujące mu uprawnienia w celu uzyskania informacji, których to przedłożenia oczekiwał organ.
Reasumując Sąd stwierdza, że obowiązkiem Dyrektora KIS było dokonanie oceny prawnej w ramach przedstawionego przez podatnika stanu zdarzenia przyszłego. Należy podkreślić, że to wnioskodawca ponosi odpowiedzialność za właściwe ukształtowanie okoliczności faktycznych/opisu zdarzenia przyszłego (konsekwencją wadliwości w omawianym zakresie jest ewentualna niemożliwość skorzystania z interpretacji), zaś organ - za analizę tych faktów z punktu widzenia postawionego zagadnienia prawnego i wskazanych przepisów prawnych.
W tej sytuacji należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie, podobnie jak postanowienie je poprzedzające zostało wydane z naruszeniem prawa, tj. przepisów art. 14b § 3, art. 14g § 1 i art. 14h w zw. z art. 169 § 1 i 4 Ordynacji podatkowej.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzeczono jak w pkt I sentencji wyroku.
Rozpoznając sprawę ponownie Dyrektor KIS uwzględni wyrażoną w niniejszym wyroku ocenę prawną i odniesie się co do meritum poprzez wydanie interpretacji indywidualnej prawa podatkowego.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Na zasądzoną kwotę kosztów postępowania składa się wpis od skargi w wysokości 100 zł, wynagrodzenie pełnomocnika będącego adwokatem w wysokości 480 zł ustalone zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r. poz. 1964 ze zm.) oraz kwota 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.