Zauważył organ, że w aktach sprawy brak jest śladów jakiejkolwiek inicjatywy, jaką Spółka miałaby wykazywać w celu ustalenia organu, który wydał decyzję w stosunku do niej, w szczególności Spółka nie zwracała się z takim pytaniem do Pierwszego Urzędu Skarbowego w K., a więc organu prowadzącego postępowanie egzekucyjne wobec Spółki. Zdaniem organu wskazuje to, że Spółka miała wiedzę, jaki organ wydał decyzję stanowiącą podstawę wystawienia tytułów wykonawczych i najpóźniej w dacie uzyskania wglądu w treść wystawionych wobec niej tytułów wykonawczych miała dostateczny zakres informacji umożliwiających jej skierowanie wniosku o wznowienie postępowania.
Nie podzielił organ odwoławczy twierdzeń Spółki, że informacja o dacie i numerze decyzji w tytułach egzekucyjnych nie jest równoznaczna z "dowiedzeniem się" o przedmiocie zawartego w decyzji rozstrzygnięcia i sposobie rozstrzygnięcia sprawy. Zauważył organ, że w udostępnionych stronie 25 października 2024 r. tytułach wykonawczych, poza wspomnianymi już wyżej numerem decyzji oraz datą jej wydania, widnieje także informacja o rodzaju należności - podatku VAT za okresy miesięczne 2019 r. (sekcja D pkt 2). Nadto wspomniany już fakt wydania na podstawie tej decyzji tytułów wykonawczych jednoznacznie wskazuje kierunek wydanego rozstrzygnięcia. Wobec tego w ocenie organu odwoławczego strona z chwilą zapoznania się z treścią dokumentów udostępnionych w Pierwszym Urzędzie Skarbowym w K. powzięła wiadomość o wydaniu decyzji w myśl art. 241 § 1 pkt 1 O.p. i posiadała niezbędne informacje do wystosowania wniosku o wznowienie postępowania.
W nawiązaniu do dołączonego do odwołania pisemnego oświadczenia M. K. i K. K., z 30 kwietnia 2025 r.. gdzie wskazano, że pracownik Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. odmówił M. K. wglądu w decyzję oraz udzielenia informacji, czego ta decyzja dotyczy i przez jaki organ została wydana, organ zauważył, że Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w K., będąc w posiadaniu wydanej decyzji, nie miałby podstaw do odmówienia Spółce (albo jej prawidłowo ustanowionemu pełnomocnikowi), której ta decyzja dotyczy, wglądu w jej treść, jak również udzielenia informacji o organie, który taką decyzję wydał. Zgodnie z art. 178 § 1 O.p. strona ma prawo wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, odpisów oraz sporządzania kopii przy wykorzystaniu własnych przenośnych urządzeń; prawo to przysługuje również po zakończeniu postępowania). Zauważył przy tym, że argumenty te nie zostały podniesione we wniosku o wznowienie postępowania, a data sporządzenia oświadczenia (30 kwietnia 2025 r.) pokrywa się z datą sporządzenia odwołania, co wskazuje, że zostało ono sporządzone dla celów postępowania odwoławczego, co sugeruje też tytuł tego oświadczenia. Podniósł także organ, że zgodnie z art. 179 § 2 i 3 O.p. odmowa umożliwienia stronie zapoznania się z dokumentami, sporządzania z nich notatek, kopii i odpisów, uwierzytelniania odpisów i kopii lub wydania uwierzytelnionych odpisów następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie.
Dyrektor IAS w Rzeszowie skonstatował, że w okresie od 25 października 2024 r. do 13 lutego 2025 r. (niemal 4 miesiące) Spółka nie zwracała się do Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. o udzielenie informacji odnośnie wskazania organu, który wydał decyzję stanowiącą podstawę wydania tytułów wykonawczych. Nie jest zgodny z zasadami doświadczenia życiowego wniosek, że podmiot, który powziął informację o wydaniu wobec niego decyzji podatkowej, skutkującej istotnym obciążeniem finansowym, nie mając wiedzy o organie, który taką decyzję wydał, nie podejmuje żadnych działań mających na celu ustalenie tego organu.
W świetle powyższego organ odwoławczy uznał, że przytoczone wyżej okoliczności wskazują, że Spółka uzyskała wszelkie niezbędne informacje konieczne do złożenia wniosku o wznowienie postępowania już 25 października 2024 r. Odnosząc się do twierdzeń strony, że treść wezwania skierowanego w toku postępowania egzekucyjnego do Prezesa Zarządu Spółki w żadnym elemencie wezwania nie ma jakiejkolwiek wzmianki, o jakiego rodzaju zobowiązanie chodzi, jaki jest tytuł tego zobowiązania ani też kto jest wierzycielem, organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji ustalił, że rozpoczęcie biegu terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania nastąpiło w chwili zapoznania M. K. - pełnomocnika Prezesa Zarządu Spółki z materiałami sprawy egzekucyjnej, a nie z chwilą otrzymania wezwania z 9 października 2024 r.
Reasumując, Dyrektor IAS w Rzeszowie stwierdził, że organ I instancji zasadnie odmówił wznowienia postępowania w rozpatrywanej sprawie ze względu na przekroczenie przez stronę terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, o którym mowa w art. 241 § 2 pkt 1 O.p.. Zachowanie ustawowego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania podatkowego jest niezbędne do uruchomienia procedury wznowieniowej, zaś jego niezachowanie skutkuje obligatoryjną odmową wszczęcia postępowania wznowieniowego.
W skardze do tut. Sądu na powyższą decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 3 lipca 2025r., skarżąca, działając za pośrednictwem fachowego pełnomocnika adwokata, zarzuciła naruszenie:
I. przepisów prawa materialnego
1) art. 243 § 3 w zw z art. 240 $ 1 pkt 4 w zw. z art. 241 § 2 pkt 1 O.p. przez błędne zastosowanie i odmowę wznowienia postępowania w związku z nieuprawnionym przyjęciem przez organ podatkowy, że strona uchybiła terminowi wniesienia żądania w terminie miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji, w sytuacji gdy wniosek o wznowienie postępowania jest zasadny i strona nie uchybiła terminowi do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania, a o sposobie rozstrzygnięcia sprawy strona dowiedziała się dopiero w trakcie zapoznawania się z aktami postępowania i takie postępowanie powinno zostać wszczęte a decyzja uchylona, bowiem brak uchylenia zaskarżonej decyzji skutkuje i będzie miał wpływ na wyrządzenie skarżącej szkody polegającej na prowadzeniu wobec niej postępowania egzekucyjnego na podstawie decyzji, która powinna ulec uchyleniu, gdyż w sposób rażący narusza prawo między innymi naczelnej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu oraz zasady zaufania obywatela do organu.
2) art. 241 § 2 pkt 1 w zw. z art. 240 § 1 pkt 4 w zw. z art.243 par.3 O.p. przez błędną wykładnię i uznanie , że zwrot dotyczący "powzięcia wiadomości o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, że wystarczającym jest, że strona uzyskała w postępowaniu egzekucyjnym numer decyzji i datę, podczas gdy strona musi uzyskać informację pozwalającą jej zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono w stopniu pozwalającym na sformułowanie zarzutu wznowienia postępowania, dotyczy to więc takich danych jak nazwa organu, który wydał decyzję oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy, z którym strona zapoznała się dopiero po udostępnieniu akt postępowania podatkowego w dniu 13 lutego 2025r. i na pewno takiej wiedzy nie uzyskała z dokumentów ani tez od pracownika organu podatkowego prowadzącego postępowanie egzekucyjne.
II/ przepisów postępowania:
3/ art. 120, art.121 § 1 i 2, art. 122 O.p. w zw. z art. 191 O.p. w zw. z art. 128 O.p. w_ zw z art. 240 § 1 pkt 4 O.p. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i niewyjaśnienie okoliczności faktycznych mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, poprzez prowadzeniu postępowania podatkowego w taki sposób, aby zabezpieczyć wyłącznie interesy fiskalne Skarbu Państwa, wbrew uzasadnionym interesom skarżącego podatnika oraz wbrew ogólnej regule postępowania podatkowego nakazującej tłumaczyć wątpliwości na korzyść podatnika (in dubio pro tributario) - co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego i bezpodstawnego uznania, że skarżąca powzięła wiedzę o zakończonym prawomocnym postępowaniu podatkowym, w którym wydano prawomocną decyzje dla skarżącej w dniu 25 października 2024r., co skutkowało też naruszeniem prawa materialnego określonego w pkt I zarzutów niniejszej skargi, co też w konsekwencji stanowi również naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych a zasada trwałości decyzji administracyjnych (art. 128 O.p.) jest istotną wartością, jednakże w rozdziałach 17-22 Działu IV Ordynacji podatkowej mowa jest w ogóle o postępowaniach nadzwyczajnych, gdzie zasada trwałości musi ustąpić, gdyż nie ma ona waloru absolutnego; stąd nie należy powtórnie "dyskontować" tej zasady w sporze o wykładnię art. 240 § 1 pkt 4 O. w zw. z art. 241 § 2 pkt 1 O.p. "pojęcia "powzięcie wiadomości " o wydaniu decyzji.
Wywodząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji a także o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:
Skarga jest niezasadna.
Przeprowadzona przez Sąd kontrola zaskarżonej decyzji nie wykazała, aby została ona wydana z naruszeniem prawa w stopniu wymagającym zastosowania środków określonych w przepisach art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: P.p.s.a.). Kontrola sądowoadministracyjna sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem (legalności) działalności organów administracji publicznej. Sąd analizuje, czy organy administracji publicznej działają na podstawie i w granicach prawa, a jego istotne naruszenia mogą stanowić podstawę uchylenia zaskarżonego aktu albo stwierdzenia jego nieważności.
Zaskarżona decyzja została podjęta w trybie nadzwyczajnym, wskutek złożenia przez skarżącą wniosku o wznowienie postępowania wznowieniowego, mającego na celu wzruszenia ostatecznej decyzji NPUC-S w Przemyślu z dnia 14 maja 2024 r w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy podatkowe od stycznia do czerwca 2019 roku. Spór w rozpoznawanej sprawie dotyczy zasadności i prawidłowości odmowy wznowienia postępowania podatkowego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną-
Nakreślając ogólnie zasady prowadzenia w trybach nadzwyczajnych, wpierw podkreślić należy, że z art. 128 O.p. wynika zasada trwałości decyzji ostatecznych. Stanowi ona, że uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznych, stwierdzenie nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w Ordynacji podatkowej oraz ustawach podatkowych. Wznowienie postępowania podatkowego, uregulowane w przepisach art. 240 O.p. i następnych, jest jednym z wyjątków od przywołanej zasady. Celem postępowania wznowieniowego jest ustalenie, czy postępowanie zakończone ostateczną decyzją dotknięte było wadą określoną w art. 240 § 1 O.p. i kolejno wydanie jednego z rozstrzygnięć z art. 245 § 1 O.p.. Postępowanie wznowieniowe toczy się zatem w ściśle określonych ramach prawnych. Jego przedmiotem nie może być ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, lecz jedynie zbadanie, czy wystąpiły przesłanki z art. 240 § 1 O.p., w tym wskazana przez skarżąca z art. 240 § 1 pkt 4 O.p..
Niemniej jednak aby organy takim badaniem przesłanek wznowieniowych mogły się zająć, wpierw zobowiązane są do sprawdzenia, czy wznowienie postępowania jest w ogóle dopuszczalne. W świetle art. 243 § 1 O.p. żądanie wznowienia postępowania przez stronę wszczyna, z chwilą jego doręczenia organowi podatkowemu postępowanie wstępne, w toku którego organ ogranicza się do badania, czy:
a) żądanie pochodzi od strony,
b) strona ma zdolność do czynności prawnych,
c) żądanie dotyczy postępowania zakończonego decyzją lub postanowieniem,
d) kwestionowana decyzja lub postanowienie mają charakter ostateczny,
e) w żądaniu wskazano podstawę wznowienia,
f) czy zachowany został termin przewidziany w ustawie do zgłoszenia wniosku.
Zgodnie z art. 241 § 2 pkt 1 O.p. niedopuszczalne jest wznowienie postępowania, jeżeli wniosek o wznowienie na podstawie art. 240 § 1 pkt 4 O.p. został wniesiony po upływie miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji.
W sytuacji niespełnienia choćby jednej z wymienionych wyżej przesłanek, w tym także w razie niezachowania miesięcznego terminu do złożenia wniosku o wznowienie, uzasadnione jest wydanie decyzji odmawiającej wznowienie postępowania na podstawie art. 243 § 3 O.p..
Ponieważ w sprawie niniejszej taka sytuacja miała miejsce, organ podatkowy zobligowany był do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania - w zakresie przesłanki wskazanej we wniosku datowanym na dzień 10 marca 2025 r. skoro jak wykazały jednoznacznie organy, skarżąca powzięła wiadomość o wydaniu decyzji wskazanej we wniosku (decyzja NPUC-S w Przemyślu z dnia 14 maja 2024 r.) najpóźniej z dniem 25 października 2024 r.
Co do sposobu rozumienia użytego w art. 241 § 2 pkt 1 O.p. zwrotu normatywnego "powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji" Sąd podziela w całej rozciągłości stanowisko organu odwoławczego. Przyjęło się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że nie należy go utożsamiać z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji. Zwrot ten rozumieć należy w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 28 stycznia 2015 r., sygn. akt II OSK 1555/13; z 14 lipca 2021 r., sygn. akt II GSK 1354/18 oraz z 23 czerwca 2022 r., sygn. akt I FSK 509/20, z dnia 30 lipca 2025 r. sygn. akt II FSK 1439/22). Podkreśla się w szczególności to, że dla przyjęcia w/w przesłanki istotne jest, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji niezależnie od źródła, z którego pochodzi informacja. Nie jest natomiast konieczne zapoznanie się przez stronę z treścią decyzji. W przeciwnym bowiem razie to strona decydowałaby, przy braku dowodów przeciwnych, kiedy z decyzją się zapoznała, nawet w przypadku kiedy decyzja została jej doręczona osobiście. Decydowałaby również, kiedy z decyzją zapoznała się w sposób wystarczający.
Tak więc przez "powzięcie wiadomości o decyzji" należy rozumieć moment rzeczywistego uzyskania informacji przez stronę, pozwalających na identyfikację decyzji i jej istotnych elementów. Pojęcie to swym zakresem obejmuje szereg stanów faktycznych, przy czym przez powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji należy rozumieć uzyskanie informacji o treści rozstrzygnięcia zawartego w wydanej decyzji z jakiegokolwiek źródła oraz w jakikolwiek sposób. Materializuje się ono zatem w różnych sytuacjach faktycznych. Zdaniem Sądu w realiach niniejszej sprawy informacje, do których dostęp uzyskała Spółka przez swojego pełnomocnika były wystarczające do identyfikacji decyzji. Jak niespornie ustalono w sprawie, pełnomocnik Spółki nie tylko zapoznał się z treścią tytułu wykonawczego wystawionego w oparciu o sporną decyzję, ale też uzyskała jej fotokopie. W ocenie Sądu tytuł wykonawczy zawiera wystarczające dane o decyzji, pozwalające zidentyfikować tę konkretną decyzję podatkową, w zakresie której skarżąca złożyła spóźniony wniosek o wznowienie postępowania. Tymczasem jak wykazał organ poszczególne pozycje tego tytułu wykonawczego identyfikują nie tylko organ który wydał decyzję stanowiącą tytuł egzekucyjny, ale także jej oznaczenie, datę jej wydania oraz wskazanie rodzaju należności której dotyczy to jest VAT za oznaczone okresy rozliczeniowe - poszczególne miesiące 2019 r. Sam tytuł wykonawczy jednoznacznie określa natomiast kierunek rozstrzygnięcia.
Wskutek powzięcia wiadomości o wszczęciu postępowania egzekucyjnego naturalnym jest, że dłużnik dąży do powzięcia informacji kto i jaką należność skierował na drogę postępowania egzekucyjnego. W przypadku skarżącej została wezwana przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. do złożenia wyjaśnień w związku z zaległościami podatkowymi, ze wskazaniem podstawy prawnej mającej oparcie o przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Uprawnione jest wnioskowanie organu, że skoro strona nie występowała do organu egzekucyjnego o zidentyfikowanie wierzyciela, który wystawił wobec niej tytuł wykonawczy, to zdawać musiała sobie sprawę z oznaczenia tego organu, tym bardziej, że dane do tego posiadała. Jest naturalne i zgodne z doświadczeniem życiowym , że dłużnik, będący przy tym profesjonalnym uczestnikiem obrotu gospodarczego, weryfikuje tytuły egzekucyjne przede wszystkim pod względem podmiotu który je wystawił i rodzaju dochodzonej wierzytelności. Świadczy to o tym, że Spółka miała wiedzę, jaki organ wydał decyzję stanowiącą podstawę wystawienia tytułów wykonawczych i najpóźniej w dacie uzyskania wglądu w treść wystawionych wobec niej tytułów wykonawczych miała dostateczny zakres informacji umożliwiających jej skierowanie w terminie 1 miesiąca wniosku o wznowienie postępowania.
W konsekwencji uznać należało, że DIAS w skarżonej decyzji dokonał prawidłowej oceny, że Spółka nie dochowała miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 241 § 2 pkt 1 O.p., na złożenie wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wydaniem ostatecznej decyzji NPUC-S w Przemyślu z dnia 14 maja 2024 r i w konsekwencji zasadnie odmówił wznowienia postępowania na podstawie art. 243 § 3 O.p.
Bezpodstawne są także podniesione w skardze zarzuty naruszenia w sprawie przepisów prawa procesowego statuujących podstawowe zasady postępowania podatkowego. Wbrew stanowisku skarżącej, zgodnie z zasadami prowadzenia postępowania podatkowego określonymi art. 120, art. 121 § 1 i 2, art. 122 w zw. z art. 191 O.p.. organy zgromadziły niezbędny materiał dowodowy do wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, które następnie poddały ocenie swobodnej, uwzgledniającej zasady logicznego rozumowania oraz wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego. Nie można więc zgodzić się z zarzutami skargi, że materiał dowodowy został oceniony wybiórczo i arbitralnie. Natomiast sam fakt, że materiał dowodowy został przez organ oceniony odmiennie niż oczekiwała tego strona skarżąca, nie świadczy o naruszeniu przez organ odwoławczy wskazanych w skardze przepisów postępowania.
W szczególności mocy dowodowej i znaczenia przydawanego im przez skarżącą nie mogą mieć oświadczenia M. K. i K. K. sygnowane datą 30 kwietnia 2025 r. i dołączone do odwołania od decyzji organu I instancji. Ocena spełnienia określonych przesłanek wymaganych przez prawo wymaga odwołania się do obiektywnych dowodów, a nie subiektywnego przekonania strony, a takich dowodów skarżąca nie oferuje.
Sąd, stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.