Organ odwoławczy podkreślił, że Spółka swoje stanowisko w kwestii klasyfikacji towaru do działu 7 (pozycja 0711, bądź 0712), opiera na tym, że suszone pomidory, czasowo zakonserwowane solą, nie nadają się w tym stanie do bezpośredniego spożycia przez ludzi. Jej zdaniem z uwagi na niemożność spełnienia przez towar parametrów mikrobiologicznych kwalifikujących go jako bezpieczny do spożycia przez ludzi, klasyfikacja do działu 20 jest nieprawidłowa. W momencie obejmowania procedurą celną towar nie może zostać zidentyfikowany jako bezpieczny i nadający się do spożycia. Towar nie spełnia norm etykietowania wymaganych dla produktów konsumenckich przeznaczonych do sprzedaży dla ludzi. Pakowanie surowca w duże kartony transportowe wskazuje na jego surowcowy charakter oraz dystrybucję w kanale B2B (business - to - business), a nie sprzedaż detaliczną. Surowiec wymaga dalszej obróbki technologicznej (m.in. mycia/blanszowania, selekcji i pasteryzacji) przed wprowadzeniem na rynek detaliczny.
Według organu odwoławczego zadeklarowany w zgłoszeniu celnym kod CN 0712 90 30 właściwy jest wyłącznie dla pomidorów suszonych, całych, ciętych w kawałki, w plasterkach, łamanych lub w proszku, dalej nieprzetworzonych. W jego ocenie zastosowany proces solenia pomidorów wyklucza pozycję 0712, gdyż proces suszenia niekoniecznie wymaga zastosowania soli. Przepisy nie precyzują wymaganej technologii procesu suszenia - stanowiąc, że ususzenie jest jedynym dopuszczalnym w obrębie tej klasyfikacji sposobem przetworzenia towaru. Przepisy nie wskazują na zastosowanie w procesie suszenia jakichkolwiek dodatkowych substancji np. soli. Suszenie jest, co do zasady, procesem polegającym na usunięciu płynów z suszonego produktu przy użyciu czynników takich jak ciepło i ruch powietrza. Dodanie soli nie tylko wspomaga proces suszenia, ale także w oczywisty sposób naturalnie przyczynia się do konserwacji suszonego produktu, a to oznacza dalsze przetworzenie produktu. Nawet, jeśli główną intencją podmiotu zajmującego się przetwarzaniem produktu byłoby wspomaganie przy pomocy soli procesu suszenia, to nie można pominąć faktu, że sól jest jednym z podstawowych i najstarszych środków służących do konserwacji żywności. Użycie soli powoduje przekroczenie granicy "suszenia" przewidzianego w ramach pozycji 0712.
W dziale 7 nie ma mowy o możliwości dokonania solenia produktu celem jego przetworzenia, czy zakonserwowania, jedynym wyjątkiem jest możliwość solenia warzyw w celu ich tymczasowej konserwacji na okres transportu lub przechowywania przed użyciem - pod warunkiem, że w tym stanie nie nadają się one do bezpośredniego spożycia. Ale taki przypadek technologicznego przygotowania produktu nie występuje w odniesieniu do przedmiotowego importu, którego przedmiotem były przecież pomidory suszone, a nie produkt zakonserwowany tymczasowo.
Zgodnie z Notą wyjaśniającą do HS do działu 20 - uwagi ogólne - uwagą nr 6 dział ten obejmuje warzywa, owoce, orzechy i pozostałe jadalne części roślin przetworzone lub zakonserwowane innymi sposobami niż te, o których mowa w dziale 7, 8 lub 11 lub gdziekolwiek indziej w nomenklaturze. Brzmienie pozycji taryfowej 2002 jest następujące: Pomidory przetworzone lub zakonserwowane inaczej niż octem lub kwasem octowym.
W ocenie organu odwoławczego w niniejszej sprawie niewątpliwie mamy do czynienia z pomidorami przetworzonymi i zakonserwowanymi inaczej niż octem lub kwasem octowym. Zatem to ta pozycja taryfowa jest właściwa dla importowanego towaru, a w ramach tej pozycji kod CN 2020 10 90, według którego klasyfikowane są pozostałe pomidory, całe lub w kawałkach - inne niż bez skórek.
Organ odwoławczy podkreślił, że przedmiotowe pomidory otrzymane zostały w takim samym procesie, jak pomidory będące przedmiotem powołanego wyżej rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2020/2080 z dnia 9 grudnia 2020r. Również zawartość soli w produkcie końcowym (14,6±0,7 [% mas]) nie odbiega od jej zawartości w produkcie będącym przedmiotem rozporządzenia 2020/2080 (10,65-
17,35 [% mas]). Zatem towar będący przedmiotem importu, jak i towar będący przedmiotem rozstrzygnięcia klasyfikacyjnego są niewątpliwie towarami podobnymi. Zauważył nadto organ, że zajmując stanowisko w sprawie klasyfikacji towaru, unijny prawodawca rozważył również możliwość zaklasyfikowania produktu otrzymanego w ww. procesie zarówno do pozycji 0711, jak i do pozycji 0712, końcowo ją odrzucając.
Ponadto organ odwoławczy podkreślił, że przyjęta w niniejszej sprawie klasyfikacja taryfowa koresponduje również z klasyfikacją dokonaną w wiążących informacjach taryfowych wydanych dla podobnych towarów - vide chociażby decyzje o nr: SEBTITV-2024-22662, FRBTIFR-BTI-2023-07317, FRBTIFR-BTI-2024-03331, DEBTI1411/24-1. Wprawdzie jak zaznaczył, w/w WIT wydane zostały dla innych podmiotów, niemniej jednak stanowią pewne potwierdzenie klasyfikacji taryfowej stosowanej przez organ, a podstawowym celem wydawania wiążących informacji taryfowych jest zapewnienie jednolitego stosowania przepisów prawa celnego.
Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy podkreślił, że czystość mikrobiologiczna nie stanowi kryterium klasyfikacyjnego do pozycji 2002, lecz procesy technologiczne, którym produkt został poddany. Jeżeli chodzi o zawartość soli, to towar określony w rozporządzeniu wykonawczym 2020/2080 ma jej więcej (do 17,35 % mas.), a jednak Komisja Europejska przesądziła o jego klasyfikacji do pozycji 2002.
Organ zauważył poza tym, ze twierdzeniu, że suszone pomidory nie nadawały się do spożycia przeczy świadectwo nr 3/2024 z dnia 1 czerwca 2024r. dotyczące wymagań zdrowotnych przez środek spożywczy przekraczający granicę, w którym Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny stwierdził, że "suszone pomidory połówki solone - półprodukt", spełniają wymagania w zakresie wymagań zdrowotnych i mogą być przeznaczone do spożycia przez ludzi. Co więcej Wojewódzki Inspektorat Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w P. w Protokole kontroli nr [...] z dnia 9 lipca 2024r. potwierdził jakość handlową ww. towaru. Ministerstwo Rolnictwa i Leśnictwa Dyrekcja Generalna ds. Żywności i Kontroli Republiki Turcji w świadectwie zdrowia nr [...] z dnia 24 maja 2024r. potwierdziło, że producent ("N") podlega regularnym kontrolom Inspektorów ds. Żywności z Ministerstwa Rolnictwa i Leśnictwa w zakresie minimalnych wymagań technicznych i higienicznych oraz obowiązujących przepisów (ważność świadectwa do dnia 24.05.2024r.). Poza tym sam importer, na etapie obsługi zgłoszenia celnego, w piśmie z dnia 7 sierpnia 2024r. stwierdził, że towar jest wyrobem spożywczym i długotrwałe przechowywanie może drastycznie pogorszyć jego jakość i uczynić go niezdatnym do spożycia. Zaznaczył ponadto organ, że importer deklarując w zgłoszeniu celnym kod CN 0712 90 30, potwierdził, że pomidory te nadają się do bezpośredniego spożycia.
Organ odniósł się także do powołanej przez importera WIT o nr [...] z dnia 10.08.2023r., w której organy włoskie zaklasyfikowały suszone pomidory do kodu CN 0711 90 80, a więc odmiennie niż we wiążących informacjach taryfowych powołanych przez organ w niniejszej decyzji. W związku z tym organ odwoławczy zauważył, że na 267 posiedzeniu Komitetu Kodeksu Celnego Sekcja Nomenklatury Taryfowej i Statystycznej, Podsekcja Rolnictwo/Chemia (które miało miejsce w Brukseli w dniach 25-26.03.2025r.) przedmiotem dyskusji była ponownie klasyfikacja taryfowa suszonych pomidorów, a konkretnie towaru o poniższej charakterystyce: "solone i suszone połówki lub paski pomidorów, zgłoszonych jako nienadające się do bezpośredniego spożycia ze względu na zawartość bakterii. Zawartość soli wynosi od 3% do 14% masy. Proces produkcji polega na krojeniu świeżych pomidorów, ich soleniu, a następnie wystawieniu na działanie słońca w celu wysuszenia. Produkt pakowany jest w torby z tworzywa sztucznego, umieszczone w 10 kg kartonach i transportowany w temperaturze pokojowej." W odniesieniu do ww. towaru Komitet zajął następujące stanowisko: produkt klasyfikowany jest do kodu CN 2002 10 90 jako "pomidory przetworzone lub zakonserwowane inaczej niż octem lub kwasem octowym". Klasyfikacja wyznaczona jest przez reguły 1 i 6 Ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury scalonej oraz brzmienie kodów CN 2002, 2002 10 i 2002 10 90. Pozycja 0711 obejmuje warzywa, które poddano obróbce wyłącznie w celu ich tymczasowej konserwacji na okres transportu lub przechowywania przed użyciem, pod warunkiem że w stanie tym nie nadają się one do bezpośredniego spożycia. Ponieważ przedmiotowy produkt nie jest zakonserwowany tymczasowo, wyklucza się klasyfikację do pozycji 0711. Pozycja 0712 obejmuje warzywa suszone, które nie zostały poddane dalszemu przetworzeniu. Solenie nie jest procesem przewidzianym w pozycji 0712. Uważa się je za dalsze przetworzenie, ponieważ procesy suszenia niekoniecznie wymagają dodania soli. W związku z tym wyklucza się klasyfikację do pozycji 0712. Państwa członkowskie zostały poproszone o sprawdzenie swoich decyzji WIT i, w razie potrzeby, o ich cofnięcie zgodnie z konkluzją Komitetu.
Ustosunkowując się do przedłożonej przez importera ekspertyzy organ wskazał, że jest ona opinią prywatną i stanowi jedynie wyraz stanowiska sporządzającego opinię. W postępowaniu dotyczącym klasyfikacji taryfowej towaru to organ celno-skarbowy posiada kompetencje do taryfikowania importowanych towarów i żadna opinia/ekspertyza nie może przesądzać tej kwestii.
W skardze do tut. Sądu na opisana decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 14 lipca 2025 r. Spółka, za pośrednictwem fachowego pełnomocnika, zarzuciła naruszenie:
I. przepisów prawa materialnego, tj. Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 7 września 1987, dalej: "Rozporządzenie Bazowe" lub "CN") w brzmieniu nadanym Rozporządzeniem Wykonawczym Komisji (UE) nr 2023 2364 z dnia 26 września 2023 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658 87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. Dz.U. L, 2023/2364, 31.10.2023., dalej "Rozporządzenie zmieniające CN"), poprzez:
a. niewłaściwą interpretację Nomenklatury Scalonej (w tym Uwag oraz Not Wyjaśniających) w brzmieniu nadanym przez Rozporządzenie zmieniające CN - w szczególności w zakresie pozycji HS 0711 oraz HS 0712;
b. niewłaściwą interpretację Nomenklatury Scalonej (w tym Uwag oraz Not Wyjaśniających) w brzmieniu nadanym przez Rozporządzenie zmieniające CN, polegającą na uznaniu, że postanowienia kodu CN 2002 10 90 powinny być interpretowane w ten sposób, że przytoczony kod CN obejmuje swoim zakresem pomidory suszone będące przedmiotem dopuszczenia do obrotu ze zgłoszenia celnego o nr MRN [...].
II. przepisów prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1. art. 187 § 1 w zb. z art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r., poz. 111 ze zm.; dalej: O.p.) w zw. z art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy z 19 marca 2004 r. Prawo celne (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1590, ze zm., dalej: P.c.), poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz błędną, arbitralną ocenę zebranego materiału dowodowego polegającą na:
a. braku szczegółowej analizy wszystkich dokumentów przedstawionych przez Spółkę (np. specyfikacje produktu, dokumentacja transportowa i technologiczna), które jednoznacznie wskazują, że importowany towar - w świetle przepisów i regulacji żywnościowych - nie może zostać uznany za nadający się do bezpośredniego spożycia przez ludzi (co ma kluczowe znaczenie dla ustalenia czy towar podlega właściwej klasyfikacji do pozycji HS 0711, czy też 2002);
b. pominięciu ważnych dowodów natury biologicznej (np. wyników badań, informacji o procesach mikrobiologicznych), które wskazują, że nie da się całkowicie wykluczyć, że towar w czasie transportu może być niebezpieczny dla zdrowia człowieka i tym samym powoduje to, że towar nie może być uznany za nadający się do bezpośredniego spożycia w rozumieniu przepisów dotyczących bezpieczeństwa żywności.
2. art. 187 § 1 O.p.zw. z art. 73 ust. 1 pkt 1 P.c. poprzez brak wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i zaniechanie czynności dowodowych przez organ celny, wyrażający się w:
a. niedokonaniu ustaleń w zakresie procesów mikrobiologicznych zachodzących w produkcie (na co powoływała się Spółka), a mających zasadnicze znaczenie dla stwierdzenia, czy w chwili odprawy celnej towar nadawał się do bezpośredniego spożycia przez ludzi,
b. braku aktywnego działania dowodowego ze strony organu, w szczególności niedokonaniu niezależnej ekspertyzy laboratoryjnej próbek towaru.
Zaniedbanie przeprowadzenia wymienionych czynności dowodowych i pominięcie istotnej dokumentacji dotyczącej charakteru towaru doprowadziło do błędnego i niepełnego ustalenia stanu faktycznego.
W ocenie skarżącej miało to istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ rzetelne wyjaśnienie składu, właściwości mikrobiologicznych i stopnia obróbki towaru jest decydujące dla prawidłowej klasyfikacji taryfowej.
W związku z powyższym skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania a także o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przypisanych.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
W piśmie procesowym złożonym na rozprawie w dniu 11 grudnia 2025 r. , stanowiącym załącznik do protokołu rozprawy, Spółka we wniosku o skierowanie do TSUE sformułowanych na piśmie pytań prejudycjalnych zawarła dodatkową argumentację. Mianowicie Spółka uważa, że rozporządzenie klasyfikacyjne Komisji Europejskiej nr 2020/2080 klasyfikujące solone i suszone połówki pomidora do kodu CN 2002 10 90 nie jest zgodne z Systemem Zharmonizowanym a w konsekwencji z art. 1 ust 2 lit. A oraz art. 3 ust 1 lit. A Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87. Podkreśliła, że z orzecznictwa TSUE (m.in. wyrok w sprawie C-273/09 i wskazane tam orzecznictwo) kompetencje Komisji w zakresie wydawania przepisów wykonawczych do Nomenklatury Scalonej podlegają istotnym ograniczeniom i nie upoważniają jej do zmiany zakresu pozycji taryfowych określonych na podstawie HS. Odnosząc się do treści Not wyjaśniających do pozycji HS 0711 i HS 0712 skarżąca podniosła, że brak jest przepisu w HS, który wykluczałby "solenie" jako metodę pomocniczą w procesie suszenia, a tym samym w rozporządzeniu Komisji Europejskiej nr 2020/2080 wprowadzono nowy warunek, nieistniejący w HS, tworząc bezpodstawne rozróżnienie między suszeniem z dodatkiem soli a suszeniem bez jej użycia. Zdaniem skarżącej istota działu 20 HS polega na tym, że warzywo zostało przetworzone w sposób końcowy (lub niemal końcowy) - co nie ma miejsca w przypadku solonych i suszonych pomidorów, które pełnią funkcję półproduktu poddanego minimalnym zabiegom utrzymującym je w stanie przydatnym do dalszej obróbki.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Sąd administracyjny bada zatem zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa.
Przepis art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.) stanowi, że uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3).
Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W wyniku tak przeprowadzonej kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zaistniały w sprawie główny spór dotyczy kwalifikacji taryfowej sprowadzonego przez skarżącą z Turcji towaru, w postaci suszonych pomidorów o charakterystyce płaskich, owalnych połówek pomidorów o zawartości chlorków w przeliczeniu na NaCI ok. 14,6 % masy, . zawartości wody ok. 22,1 % masy i zawartości suchej masy ok. 77,9 % masy. Według zapisu zgłoszenia celnego (pozycja 31) deklarowany towar stanowią "pomidory suszone (połówki) o zasoleniu 8-10,5%, nienadające się do bezpośredniego spożycia" , który został przez skarżącą spółkę zadeklarowany do kodu TARIC 0712 90 30 00, z preferencyjną stawką celną 0 %. W przedmiotowym zgłoszeniu celnym Spółka zadeklarowała kod CN 0712 90 30 00 (kod TARIC 0712 90 30 00). Organy celne po weryfikacji i badaniu laboratoryjnym deklarowanego towaru zmieniły jego klasyfikację przyjmując, że prawidłową pozycją dla tego towaru jest kod CN 2002 10 90 (kod TARIC 2002 10 90 00). Zdaniem organów, obiektywne cechy i właściwości importowanego towaru (suszonych pomidorów) pozwalają wykluczyć zadeklarowaną w zgłoszeniu klasyfikację taryfową do pozycji 0712, ponieważ pozycja ta obejmuje warzywa suszone, które nie zostały poddane dalszemu przetworzeniu. Solenie pomidorów wyklucza jednak zastosowanie w niniejszym przypadku pozycji 0712, gdyż solenie nie jest procesem przewidzianym w dziale 7; uważa się je za dalsze przetworzenie, ponieważ procesy suszenia niekoniecznie wymagają dodania soli. Organy celne, mając na uwadze reguły 1 i 6 ORINS, stwierdziły, że pomidory w postaci połówek, pasków o zawartości soli 14,6 % winny być zaklasyfikowane do kodu CN 2002 10 90 00. Odrzuciły także organy sugerowaną przez skarżąca klasyfikację do pozycji 0711, która w myśl postanowień uwagi nr 5 do działu 07, odnosi się do warzyw, które zostały poddane obróbce wyłącznie w celu zapewnienia ich tymczasowego zakonserwowania na czas transportu lub magazynowania przed użyciem pod warunkiem, że w dalszym ciągu nie nadają się w tym stanie do bezpośredniego spożycia, pozycja ta nie obejmuje jednak towarów, które oprócz tymczasowego zakonserwowania w solance zostały poddane również obróbce specjalnej (np. w roztworze sody, przez fermentację mlekową), objętych działem 20, a ponadto według organów przedmiotowy produkt nadaje się do bezpośredniego spożycia, co potwierdził niejako importer deklarując w zgłoszeniu celnym kod CN 0712 90 30.
W tak zakreślonym sporze rację należy przyznać organom.
Zgodnie z art. 56 UKC podstawą należnych należności celnych przywozowych i wywozowych jest Wspólna Taryfa Celna, natomiast inne środki, ustanowione w przepisach unijnych regulujących określone dziedziny wymiany towarowej, stosowane są w odpowiednich przypadkach zgodnie z klasyfikacją taryfową danych towarów. Stosownie do art. 56 ust. 2 lit. a/ UKC, Wspólna Taryfa Celna obejmuje Nomenklaturę scaloną towarów, określoną w rozporządzeniu (EWG) nr 2658/87.
Stosownie do treści art. 57 ust. 1 UKC, "Klasyfikacja taryfowa" towarów do celów stosowania Wspólnej Taryfy Celnej polega na określeniu jednej podpozycji lub dalszych podpodziałów w Nomenklaturze scalonej, do których towary te mają zostać zaklasyfikowane. "Klasyfikacja taryfowa" towarów do celów stosowania środków pozataryfowych polega na określeniu jednej podpozycji lub dalszych podpodziałów w Nomenklaturze scalonej lub innej nomenklaturze ustanowionej przepisami unijnymi, która jest całkowicie lub częściowo oparta na Nomenklaturze scalonej, lub która dodaje do niej dalsze podpodziały, do których towary te mają zostać zaklasyfikowane (ust. 2). Podpozycja lub dalszy podpodział, określone zgodnie z przepisami ust. 1 i 2, wykorzystywane są do celów stosowania środków związanych z tą podpozycją (ust. 3). Komisja może przyjąć środki w celu określenia klasyfikacji taryfowej towarów zgodnie z ust. 1 i 2 (ust. 4).
Zgodnie z art. 58 ust. 1 UKC, Komisja przyjmuje w drodze aktów wykonawczych środki dotyczące jednolitego zarządzania kontyngentami taryfowymi i plafonami taryfowymi, o których mowa w art. 56 ust. 4, oraz środki dotyczące zarządzania nadzorem nad dopuszczaniem do obrotu lub wywozem towarów, o których mowa w art. 56 ust. 5. Komisja przyjmuje środki, o których mowa w art. 57 ust. 4, w drodze aktów wykonawczych. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 285 ust. 4 (ust. 2).
Wyjaśnienia wymaga, że zgodnie z art. 1 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) 2658/87, Komisja ustanawia nomenklaturę towarową, zwaną dalej "Nomenklaturą Scaloną" lub w skrócie "CN", która spełnia jednocześnie wymogi Wspólnej Taryfy Celnej, statystyk w dziedzinie handlu zewnętrznego Wspólnoty i innych polityk wspólnotowych dotyczących przywozu lub wywozu towarów. W myśl ust. 2 Nomenklatura Scalona obejmuje: a) nomenklaturę Systemu Zharmonizowanego; b) wspólnotowe podpodziały do tej nomenklatury nazywane "podpozycjami CN" w tych przypadkach, gdy określona jest odpowiadająca stawka celna; c) przepisy wstępne, dodatkowe uwagi do sekcji lub działów oraz przypisy odnoszące się do podpozycji CN. Nomenklatura Scalona zawarta jest w załączniku I. We wspomnianym załączniku ustanowiono stawki celne Wspólnej Taryfy Celnej i w razie konieczności dodatkowe jednostki statystyczne, a także inne niezbędne informacje. Załącznik zawiera umowne stawki celne. Jednakże w każdym przypadku, gdy stawki autonomiczne są niższe od stawek umownych albo w przypadku gdy stawki umowne nie mają zastosowania, we wspomnianym Załączniku podano również stawki autonomiczne (art. 1 ust. 3).
Stosownie do treści art. 2 w/w. rozporządzenia Komisja ustanawia Zintegrowaną Taryfę Wspólnot Europejskich ( dalej: TARIC), która spełnia wymogi Wspólnej Taryfy Celnej, statystyk w dziedzinie handlu zewnętrznego, polityki handlowej, rolnej i innych polityk wspólnotowych dotyczących przywozu lub wywozu towarów. Taryfa ta opiera się na Nomenklaturze Scalonej i obejmuje: a) środki zawarte w niniejszym rozporządzeniu; b) dodatkowe podpodziały wspólnotowe, nazywane "podpozycjami TARIC", potrzebne do wprowadzenia w życie szczególnych środków wspólnotowych wymienionych w załączniku II; c) wszelkie inne informacje konieczne do wprowadzenia w życie numerów kodowych TARIC lub dodatkowych numerów kodowych określonych w art. 3 ust. 2 i 3 oraz do zarządzania tymi numerami kodowymi; d) stawki celne i inne opłaty przywozowe i wywozowe, włączając zwolnienia celne i preferencyjne stawki celne dla konkretnych towarów w przywozie lub wywozie; e) środki przedstawione w załączniku II stosowane do przywozu i wywozu konkretnych towarów.
W myśl art. 3 ust. 1 rozporządzenia każda podpozycja CN posiada ośmiocyfrowy numer kodowy: a) pierwsze sześć cyfr stanowi numery kodowe odnoszące się do pozycji i podpozycji nomenklatury Systemu Zharmonizowanego; b) siódma i ósma cyfra określają podpozycje CN. Gdy pozycja lub podpozycja Systemu Zharmonizowanego nie jest dalej dzielona do celów wspólnotowych, siódma i ósma cyfra to "00". Podpozycje TARIC są identyfikowane poprzez dziewiątą i dziesiątą cyfrę, które wraz z numerami kodów określonymi w ust. 1 stanowią numery kodów TARIC. W przypadku braku podpodziału wspólnotowego dziewiątą i dziesiątą cyfrą kodu będą cyfry "00" (ust. 2). W wyjątkowych przypadkach można stosować dodatkowe czterocyfrowe kody TARIC w celu zastosowania szczególnych środków wspólnotowych, które nie są zakodowane lub są zakodowane częściowo za pomocą dziewiątej i dziesiątej cyfry (ust. 3).
Komisja na podstawie art. 12 ww. rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 przyjmuje każdego roku w formie rozporządzenia pełną wersję Nomenklatury Scalonej wraz ze stawkami celnymi zgodnie z art. 1, jako wynik środków przyjętych przez Radę lub Komisję. Rozporządzenie podlega opublikowaniu nie później niż do 31 października w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich i stosuje się je od dnia 1 stycznia następnego.
Przy ustalaniu prawidłowej klasyfikacji towaru do danej pozycji CN w pierwszej kolejności należy kierować się Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS) oraz uwagami do poszczególnych sekcji i działów, zamieszczonymi w części pierwszej załącznika nr I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87. Najważniejszą z nich jest reguła 1, zgodnie z którą tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne, a do celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz, o ile nie są one sprzeczne z treścią powyższych pozycji i uwag, zgodnie z następnymi regułami - od 2 do 6.
Zgodnie natomiast z regułą 6, do której w niniejszej sprawie również odwołał się organ celny, klasyfikacja towarów do podpozycji tej samej pozycji powinna być przeprowadzona zgodnie z ich treścią i uwagami do nich, z uwzględnieniem ewentualnych zmian wynikających z powyższych reguł, stosując zasadę, że tylko podpozycje na tym samym poziomie mogą być porównywane. Odpowiednie uwagi do sekcji i działów mają zastosowanie również do tej reguły, jeżeli treść tych uwag nie stanowi inaczej.
Zaznaczenia wymaga, że reguły ORINS zostały ułożone sekwencyjnie, w związku z czym zastosowanie kolejnej z nich uzależnione jest od uprzedniego wyeliminowania możliwości zastosowania uprzedniej reguły. Gdy pierwsza reguła ORINS nie jest możliwa do zastosowania w sprawie, należy korzystać z reguł od 2 do 6. Zgodnie natomiast z utrwalonym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości UE, w celu zagwarantowania pewności prawa i ułatwienia kontroli, kryterium decydującego dla klasyfikacji taryfowej towarów należy upatrywać w obiektywnych cechach i właściwościach towarów, określonych w brzmieniu pozycji CN i w uwagach do sekcji lub działów.
Wspólna Taryfa Celna (WTC) ma charakter wyczerpujący. Ze względu na brak możliwości wymienienia i opisania wszystkich towarów, które mogą różnić się między sobą oraz zmieniać, w pozycjach taryfowych często stosuje się sformułowania otwarte. Nie zmienia to jednak faktu, że do każdego importowanego towaru przypisany jest odpowiedni kod taryfy, z przyporządkowaną do niego stawką celną, co oznacza, że towar jest zawsze klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji z wyłączeniem wszystkich innych, które mogłyby być brane pod uwagę.
Pozycja 0712 wskazywana przez stronę skarżącą w zgłoszeniu celnym obejmuje "Warzywa suszone, całe, cięte w kawałki, w plasterkach, łamane lub w proszku, ale dalej nie przetworzone" (kod CN 0712 90 30 - pomidory suszone).
W świetle powyższego zapisu Wspólnej Taryfy Celnej rodzaj i sposób przetworzenia importowanych pomidorów ma istotne znaczenie przy klasyfikacji taryfowej towarów. W ocenie Sądu rację mają zatem organy, że jedynym dopuszczalnym sposobem zakonserwowania przewidzianym dla kodu 0712 jest suszenie. Przepisy nie precyzują wymaganej technologii procesu suszenia, stanowiąc jedynie, że ususzenie jest jedynym dopuszczalnym w obrębie tej klasyfikacji taryfowej sposobem przetworzenia towaru. Przepisy nie wskazują na zastosowanie w procesie suszenia jakichkolwiek dodatkowych substancji, takich jak sól. Suszenie jest procesem polegającym na usunięciu płynów z suszonej substancji przy użyciu czynników takich jak ciepło i ruch powietrza. Dodanie czynników chemicznych takich jak sól, które nie tylko wspomagają proces suszenia, ale także w sposób oczywisty naturalnie przyczyniają się do konserwacji suszonego produktu, należy uznać za dalsze przetworzenie produktu. Nawet jeśli główną intencją podmiotu zajmującego się przetwarzaniem produktu byłoby wspomaganie przy pomocy soli procesu suszenia to nie można pominąć tego, że sól jest jednym z podstawowych i najstarszych środków służących do konserwacji żywności. Zatem według tut. Sądu użycie soli jest formą przetworzenia produktu prowadzącą do przekroczenia granicy "suszenia" przewidzianej w ramach kodu 0712.
Fakt, że zgłoszone przez stronę skarżącą pomidory suszone przeznaczone do dalszego przetworzenia zostały zakonserwowane solą, czyli jak wyżej wykazano - przetworzone, skutkuje wyłączeniem importowanego towaru z pozycji 0712 Taryfy celnej. Podstawowym wyznacznikiem zakwalifikowania towaru do Działu 7 Taryfy celnej - kodu 0712 - jest to, by towar ten stanowiły warzywa suszone, w żaden sposób dalej nieprzetworzone. Kod ten nie odnosi się zatem do suszonych pomidorów, które zostały przetworzone wskutek użycia soli i nadają się do bezpośredniego spożycia.
Zgodnie z Uwagą Ogólną (6) do Działu 20 WTC dział ten obejmuje "(...) Warzywa, owoce, orzechy i pozostałe jadalne części roślin przetworzone lub zakonserwowane innymi sposobami niż te, o których mowa w dziale 7., 8. lub 11. lub gdziekolwiek indziej w nomenklaturze (...)".
Pozycja CN 2002 obejmuje "Pomidory przetworzone lub zakonserwowane inaczej niż octem lub kwasem octowym", zaś kod TARIC 2002 10 90 00 dotyczy grupy towarowej obejmującej "pozostałe pomidory całe lub w kawałkach".
Treść not wyjaśniających do HS dotyczących pozycji CN 2002 stanowi, że pozycja ta obejmuje pomidory, zarówno całe, jak i w kawałkach, inne niż pomidory przetworzone lub zakonserwowane octem lub kwasem octowym (pozycja 2001) i pomidory występujące w postaci określonej w dziale 7.
W tym miejscu należy podkreślić, że w dniu 4 stycznia 2021 r. weszło w życie rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 2020/2080 z dnia 9 grudnia 2020 r. dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury scalonej (Dz. U. UE. L. z 2020 r. Nr 423, poz. 3). Obowiązywało ono zatem w dacie dokonania weryfikowanych przez organy administracji celno–skarbowej w niniejszej sprawie zgłoszeń celnych.
W preambule powyższego rozporządzenia wykonawczego wskazano, że Komisja Europejska uznała, uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające unijny kodeks celny, w szczególności jego art. 57 ust. 4 i art. 58 ust. 2, a także mając na uwadze, co następuje: (1) W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury scalonej, stanowiącej załącznik do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87, że konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towaru określonego w załączniku do niniejszego rozporządzenia. (2) Rozporządzeniem (EWG) nr 2658/87 ustanowiono Ogólne reguły interpretacji Nomenklatury scalonej. Reguły te stosuje się także do każdej innej nomenklatury, która jest w całości lub w części oparta na Nomenklaturze scalonej bądź która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która została ustanowiona szczególnymi przepisami unijnymi, w celu stosowania środków taryfowych i innych środków odnoszących się do obrotu towarowego. (3) Stosownie do wymienionych wyżej ogólnych reguł towar opisany w kolumnie 1 tabeli zamieszczonej w załączniku należy klasyfikować do kodu CN wskazanego w kolumnie 2, na mocy uzasadnień określonych w kolumnie 3 tej tabeli. (4) Należy zagwarantować, aby wiążąca informacja taryfowa wydana odnośnie do towarów, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu, która nie jest zgodna z niniejszym rozporządzeniem, mogła być nadal przywoływana przez posiadacza przez pewien okres zgodnie z art. 34 ust. 9 rozporządzenia (UE) nr 952/2013. Okres ten powinien wynosić trzy miesiące. (5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego.
Zgodnie z art. 1 tego rozporządzenia towar opisany w kolumnie 1 tabeli zamieszczonej w załączniku klasyfikuje się w Nomenklaturze scalonej do kodu CN wskazanego w kolumnie 2 tej tabeli, tj. do kodu 2002 10 90.
W załączniku do rozporządzenia w trzech kolumnach zawarto opis towaru, kod CN oraz uzasadnienie. Zgodnie z powyższymi danymi solone i suszone połówki pomidora, nadające się do bezpośredniego spożycia, o zawartości soli od 10,65 % do 17,35 % masy są klasyfikowane do kodu CN 2002 10 90. W zależności od różnych poziomów zawartości soli produkt jest podzielony na różne kategorie jakości, służące do różnych zastosowań. Z opisu towarów w przedmiotowym rozporządzeniu wynika, że proces produkcji polega na krojeniu świeżych pomidorów, soleniu ich, a następnie wystawieniu na działanie słońca w celu ich wysuszenia. Główną funkcją solenia jest przyprawienie oraz stworzenie różnych kategorii jakości. Dodatkowym efektem solenia jest przyspieszenie procesu suszenia i konserwacja produktu. W uzasadnieniu ww. rozporządzenia wskazano, że klasyfikacja wyznaczona jest przez reguły 1 i 6 Ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury Scalonej oraz brzmienie kodów CN 2002, 2002 10 oraz 2002 10 90. Pozycja 0711 obejmuje warzywa, które poddano obróbce wyłącznie w celu ich tymczasowej konserwacji na okres transportu lub przechowywania przed użyciem, pod warunkiem, że w stanie tym nie nadają się one do bezpośredniego spożycia. Ponieważ przedmiotowy produkt nadaje się do bezpośredniego spożycia, wyklucza się klasyfikację do pozycji 0711.
Pozycja 0712 obejmuje warzywa suszone, które nie zostały poddane dalszemu przetworzeniu. Solenie nie jest procesem przewidzianym w dziale 7. Uważa się je za dalsze przetworzenie, ponieważ procesy suszenia niekoniecznie wymagają dodania soli. W związku z tym wyklucza się klasyfikację do pozycji 0712. Produkt należy zatem klasyfikować do kodu CN 2002 10 90 jako pomidory przetworzone lub zakonserwowane inaczej niż octem lub kwasem octowym.
Przepisy rozporządzenia nr 2020/2080 odnoszą się wprost do towaru, który podlega taryfikacji w niniejszej sprawie i stanowi zdaniem Sądu szczególnie istotną, gdyż pochodzącą wprost od prawodawcy unijnego, wskazówkę, pozwalającą właściwie zinterpretować wymienione w niej pozycje taryfy celnej w odniesieniu do takiego samego rodzajowo towaru.
Sąd przychyla się do stanowiska DIAS w niniejszej sprawie, że z opisu procesu technologicznego, jakiemu poddawany był importowany przez skarżącą spółkę towar wynika, że był on tożsamy z procesem technologicznym opisanym w rozporządzeniu nr 2020/2080. Polegał on na krojeniu świeżych pomidorów, soleniu ich, a następnie wystawieniu na działanie słońca w celu ich wysuszenia. Ani w rozporządzeniu, ani w opisie technologii pozyskania importowanego produktu nie ma mowy o dodaniu jakichkolwiek innych niż sól elementów czy dodatków do pomidorów, zmieniających ich walory smakowe lub inne. Zdaniem strony skarżącej wysoki poziom zawartości soli powoduje, że importowane pomidory nie nadają się do bezpośredniego spożycia.
Sąd jednak nie podzielił ww. poglądu skarżącej, gdyż ze zgromadzonego materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy, to jest świadectwa nr [...] z dnia 4 czerwca 2024 r. wydanego przez Państwowy Powiatowy Inspektorat Sanitarny w K. dotyczącego wymagań zdrowotnych przez środek spożywczy przekraczający granicę, wynikało, że analizowany towar spełnia wymagania w zakresie wymagań zdrowotnych i może być przeznaczony do spożycia przez ludzi. Wymowa tego dowodu jest zbieżna z treścią badań Wojewódzkiego Inspektoratu Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w P., który w Protokole kontroli nr 504/19/WI.30/16/2024 z dnia 9 lipca 2024r. potwierdził jakość handlową ww. towaru. Z kolei Ministerstwo Rolnictwa i Leśnictwa Dyrekcja Generalna ds. Żywności i Kontroli Republiki Turcji w świadectwie zdrowia nr [...] z dnia 24 maja 2024r. potwierdziło, że producent ("N") podlega regularnym kontrolom Inspektorów ds. Żywności z Ministerstwa Rolnictwa i Leśnictwa w zakresie minimalnych wymagań technicznych i higienicznych oraz obowiązujących przepisów (ważność świadectwa do dnia 24.05.2024r.).
Podkreślenia wymaga, że powyższe świadectwo PPIS w K. nr [...] z dnia 4 czerwca 2024 r. wydane zostało na podstawie art. 82 ust. 1 ustawy z 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 2132 ze zm.). Stosownie do treści art. 82 ust. 1 wskazanej ustawy w wyniku przeprowadzonej kontroli właściwy organ Państwowej Inspekcji Sanitarnej wydaje świadectwo stwierdzające spełnianie przez towary objęte graniczną kontrolą sanitarną wymagań zdrowotnych. W przypadku stwierdzenia, że towary objęte graniczną kontrolą sanitarną nie spełniają obowiązujących wymagań zdrowotnych, organ, o którym mowa w ust. 1, podejmuje działania określone w art. 18-21 rozporządzenia nr 882/2004 (ust. 2). Organy celne obejmują towary objęte graniczną kontrolą sanitarną procedurą celną, zgodnie z warunkami określonymi w świadectwie stwierdzającym spełnienie przez te towary wymagań zdrowotnych albo zgodnie z działaniami, o których mowa w ust. 2 (ust. 3). Powyższe świadectwo jest więc dokumentem urzędowym i stwierdza spełnienie przez opisane towary wymagań zdrowotnych. Dokument urzędowy stanowi podstawowy element materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym. Dokumenty urzędowe korzystają ze szczególnej mocy dowodowej, ponieważ stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. W związku z powyższym organy administracji są zobowiązane uznać za udowodnione to, co wynika z treści dokumentu urzędowego. Z dokumentem urzędowym związane jest domniemanie prawdziwości jego treści. Organ prowadzący postępowanie nie może wobec tego swobodnie oceniać ani kwestionować treści dokumentu urzędowego.
Świadectwo sanitarne jest zatem dokumentem urzędowym, o którym mowa art. 194 § O.p. Ma zwiększoną moc dowodową. Korzysta z dwojakiego rodzaju domniemania: prawdziwości (autentyczności) oraz zgodności z prawdą twierdzeń w nim zawartych (wiarygodności). Organ podatkowy nie może zatem odrzucić istnienia faktu stwierdzonego w dokumencie urzędowym. W ocenie Sądu strona nie zdoła skutecznie zakwestionować waloru dowodowego ww. dokumentu urzędowego, a w obszernym uzasadnieniu skargi zawiera jedynie polemikę z twierdzeniami ww. świadectwa sanitarnego nie popartego przy tym innym materiałem dowodowym, które mogłyby poddawać w wątpliwość okoliczności w niej stwierdzone. Tymczasem organ dysponował nadto opinią Laboratorium Celno-Skarbowego przy MUC-S w W. określającą cechy fizyczne i chemiczne próbek importowanego przez skarżącą towaru oraz sugerowana jego taryfikację. Jest to dowód, który podlegała swobodnej ocenie organu, ale którego wymowa wpisuje się w stanowisko organu wyprowadzone o całokształt okoliczności wynikających z zebranego materiału dowodowego.
Skarżąca w konsekwencji skoncentrowała istotną część zarzutów skargi na twierdzeniu, że importowane suszone pomidory nie nadawały się do bezpośredniego spożycia, a zatem nie powinny być klasyfikowane w pozycji 2002 CN Nie można jednak pominąć, że stanowisko skarżącej jest niespójne, bowiem przed organami celnymi skarżąca upatrywała niezdatności do bezpośredniego spożycia importowanego przez siebie towaru wobec braku zapewnienia spełnienia przez ten towar parametrów mikrobiologicznych (ryzyko zanieczyszczeń i aktywności mikrobiologicznej). Jak wskazała w swoich wyjaśnieniach, w towarze mogą rozwijać się pleśnie, drożdże i bakterie, które powstają wskutek naturalnego procesu suszenia, warunków przechowywania i transportu. Otóż należy wyjaśnić, że wskazanie (opis) pozycji HS 0711 - warzywa zakonserwowane tymczasowo, nienadające się do bezpośredniego spożycia, obejmuje brak możliwości przeznaczenia do bezpośredniego spożycia wskutek zastosowanych procesów technologicznych, z natury wykluczających przeznaczenie do konsumpcji. Nie obejmuje ona włączenia się dodatkowych procesów wynikających z niewłaściwego przetwarzania czy konserwowania wobec niezapewnienia właściwych warunków, w tym przechowywania i transportowania. Jak słusznie zauważył organ odwoławczy, czystość mikrobiologiczna towaru (produktu) nie stanowi kryterium klasyfikacyjne, lecz procesy technologiczne, którym produkt został poddany.
Odwołał się organ do postanowień reguły nr 1 ORINS wedle której do celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów. Z kolei zgodnie z regułą nr 6, klasyfikacja towarów do podpozycji tej samej pozycji powinna być przeprowadzona zgodnie z ich treścią i uwagami do nich. Proces klasyfikacji towaru obejmuje zidentyfikowanie samego towaru i ustalenie, czy towar odpowiada konkretnej pozycji Wspólnej Taryfy Celnej. Słusznie podkreślił organ odwoławczy, ze w procesie tym należy posługiwać się treścią Wspólnej Taryfy Celnej wraz z uwagami do poszczególnych sekcji lub działów, a także Ogólne Reguły Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS). Niezbędne jest zatem dokonanie ustaleń w zakresie tych cech towaru, które są relewantne z punktu widzenia Wspólnej Taryfy Celnej.
W zasadzie dopiero na etapie postępowania sądowego skarżąca przeorientowała swoje stanowisko, utrzymując, że o niezdatności importowanego przez nią towaru do bezpośredniego spożycia świadczy poziom stężenia soli. Wskazać jednak należy, że prawodawca unijny rozważając klasyfikację taryfową suszonych i solonych pomidorów, o stężeniu soli w przedziale, w którym zawierał się towar, który skarżąca importowała z Turcji, dał wyraz w treści załącznika do rozporządzenia nr 2020/2080 stanowisku, że należy je uznać za nadające się do bezpośredniego spożycia.
Zdaniem Sądu ta regulacja stanowi rezultat przyjęcia, że pojęcia "nadawania się do bezpośredniego spożycia" nie należy wiązać z walorami smakowymi, które w związku z brakiem przypraw i dużą ilością soli mogą nie być zbyt wysokie, lecz z możliwością spożycia przez ludzi bez uszczerbku dla ich zdrowia, którą potwierdzają przywołane wyżej świadectwa jakości i wyniki badań. Wedle nich suszone pomidory importowane przez skarżącą spełniają wymagania zdrowotne i mogą być przeznaczone do spożycia przez ludzi. Świadectwo takie jest dokumentem urzędowym i stwierdza spełnienie przez opisane towary wymagań zdrowotnych.
Przyjęty w sprawie przez organy celne sposób klasyfikacji suszonych i solonych połówek pomidorów potwierdzają wskazane przez organ w uzasadnieniu skarżonej decyzji Wiążące Informacje Taryfowe w zakresie analogicznych towarów. Analiza najnowszych WIT w odniesieniu do takich towarów, co sama przyznała skarżąca, wskazuje na utrwalający się kierunek klasyfikacji ich do pozycji 2002 10 90. Nie dowodzi rozbieżności interpretacyjnych, jak tego chce skarżąca, że w pojedynczych WIT, ale odnoszących się do innego towaru (warzywa) przyjęto inną klasyfikację.
Według informacji pochodzących od samej skarżącej (wyjaśnienia z 5 sierpnia 2024 r.) proces technologiczny, któremu poddawane są pomidory importowane z Turcji polega na przecięciu pomidora na połówki, rozłożeniu na matach i posypaniu solą lub polaniu solanką. Jakkolwiek skarżąca nie zgadza się, że solenie jest dodatkowym procesem przetwarzania, lecz jedynie tymczasowym konserwowaniem surowca w celu ograniczenia rozwoju mikroorganizmów, to jednak opis tego procesu, jego cechy obiektywne, oraz charakterystyka towaru, po poddaniu go w/w procesom, skutkują uznaniem, że mamy do czynienia z dodatkowym przetworzeniem. Słusznie bowiem podkreśla organ, ze proces suszenia może przebiegać bez włączenia soli, czy to w postaci krystalicznej czy też solanki, czego efektem jest określony poziom NaCl w produkcie. Tymczasem w niniejszej sprawie, obydwa procesy to jest suszenie i solenie przebiegają niemal, że w jednym czasie. Nie mamy więc stricte do czynienia z tymczasową konserwacją produktu na czas przechowywania lub transportu, lecz dodatkowym procesem wspomagającym proces suszenia, choć także prowadzącym do konserwacji produktu. Niemniej jednak, w realiach niniejszej sprawy nie ma potrzeby rozważać tej cechy produktu przy ewentualnej klasyfikacji do pozycji 0711 CN, jak chce tego skarżąca, skoro procesy technologiczne, którym poddany jest produkt (suszenie i solenie) nie prowadzą, jak to już wykazano, do jego niezdatności do bezpośredniego spożycia.
Wobec braku wątpliwości co do interpretacji treści not wyjaśniających do konkurencyjnych pozycji kodu CN (HS) na tle okoliczności niniejszej sprawy (rodzaj towaru i przebieg procesów technologicznych jakim był poddawany) nie było podstaw do wystąpienia z pytaniami prejudycjalnymi, których domagała się skarżąca na rozprawie ani też podważania zasadności rozporządzenia klasyfikacyjnego Komisji Europejskiej nr 2020/2080. Klasyfikacja solonych i suszonych połówek lub pasków pomidorów była zresztą przedmiotem dyskusji na 267 posiedzeniu komitetu Kodeksu Celnego, Sekcji nomenklatury i Taryfowej i statystycznej w dniach 25-26 marca 2025 r. Pomimo uwag przedstawionych przez przedstawicieli branży Rolnictwo/Chemia nie znaleziono podstaw do odstąpienia od stosowania zasad przyjętych w rozporządzeniu wykonawczym komisji 2020/2080 a więc klasyfikacji takiego towaru do CN 2002 10 90
Na marginesie wypada zauważyć, że pogląd zaprezentowany przez WSA w Rzeszowie w niniejszej sprawie wpisuje w jednolite w ostatnim okresie rzecznictwo Wojewódzkich Sądów Administracyjnych, w tym m.in. WSA w Łodzi w wyrokach z 4 września 2025 r. sygn. akt III SA/Łd 447/25, z dnia 3 września 2025 r. sygn. akt III SA/Łd 445/25, WSA w Gdańsku z 10 października 2024 r.; sygn. akt III SA/Gd 375/24, z 11 września 2025 r., III SA/Gd 224/25, WSA w Gliwicach z 11 września 2025 r. sygn. akt II SA/Gl 296/25, z 20 listopada 2025 r. sygn. akt III SA/Gl 458/25).
Stwierdzić w konsekwencji przychodzi, że organy celne nie naruszyły wskazanych w skardze przepisów proceduralnych związanych ze sposobem gromadzenia i oceną zebranego w sprawie materiału dowodowego, to jest art. 187 § 1 O.p. i art. 191 O.p. w zw. z art. 71 ust 1 pkt 1 P.c gdyż niewadliwe ustalania będące wynikiem swobodnej oceny organów na podstawie całokształtu ujawnionych okoliczności sprawy pozwalają zakwestionować taryfikację wskazaną w badanym zgłoszeniu celnym, czy alternatywnie forsowaną w postępowaniu celnym przez skarżącą i uznać, że prawidłowo towary powinny być zaklasyfikowane do kodu taryfowego 2002 10 90. Skutkowało to określeniem niezaksięgowanej kwoty długu celnego według prawidłowej stawki celnej 14,4 %.
Mając powyższe na względzie Sąd, w oparciu o art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.