Wyrok WSA z dnia 11 grudnia 2025, sygn. I SA/Rz 480/25

2. art. 165 § 3 Ordynacji podatkowej - poprzez niezastosowanie tego przepisu i nieuznanie, że doręczenie organowi skorygowanej deklaracji podatkowej stanowi (co najmniej implicite) żądanie wszczęcia postępowania podatkowego w sprawie ustalenia prawidłowej wysokości zobowiązania,

3. art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej (zasada zaufania i prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych) oraz art. 122 Ordynacji podatkowej (obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego) - poprzez wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w sposób pośpieszny i formalistyczny, bez rzetelnego wyjaśnienia wszelkich okoliczności sprawy i bez umożliwienia skarżącemu wypowiedzenia się co do zebranych informacji,

4. art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 2 Konstytucji RP oraz art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji RP - poprzez rozszerzającą, nieuprawnioną interpretację przesłanek odmowy wszczęcia postępowania, prowadzącą do bezpodstawnego pozbawienia skarżącego możliwości merytorycznego rozpoznania sprawy i naruszenia jego prawa do sądu,

5. błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów o pomocy de minimis, w szczególności art. 3 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (UE) nr 1407/20I3 z 18 grudnia 2013 r. (oraz obowiązującego od 1 stycznia 2024 r. Rozporządzenia Komisji (UE) 2023/... - nowego aktu regulującego pomoc de minimis) w zw. z postanowieniami Uchwały Rady Miejskiej w [...] nr 17/2015. Organ mylnie przyjął, jakoby przekroczenie przez skarżącego pułapu 200.000 euro pomocy de minimis powodowało definitywny brak możliwości udzielenia dalszej pomocy od początku 2025 r., nawet w sytuacji, gdy część wcześniejszej pomocy "wypadła" już z trzyletniego okresu rozliczeniowego. Organ nie przeprowadził szczegółowych wyliczeń, nie ustalił precyzyjnie, jaki jest stan kumulacji pomocy de minimis otrzymanej przez skarżącego w okresie trzech lat bieżących (2023, 2024, 2025),

6. niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego w zakresie wykorzystanego limitu pomocy de minimis - wbrew wymogom art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej organ nie zgromadził pełnego materiału dowodowego dotyczącego wysokości pomocy de minimis otrzymanej przez skarżącego i nie dokonał prawidłowych ustaleń, czy oraz ewentualnie kiedy nastąpiło przekroczenie limitu 200.000 euro,

7. naruszenie zasady in dublo pro tributario (art. 2a Ordynacji podatkowej) - organ naruszył tę zasadę zarówno na etapie proceduralnym, jak i merytorycznym. W aspekcie materialnym naruszenie polegało na przyjęciu najbardziej niekorzystnej dla podatnika wykładni przepisów regulujących pomoc de minimis oraz na rozstrzygnięciu wątpliwości faktycznych (co do wysokości przyznanej pomocy) na niekorzyść skarżącego,

8. błędne uznanie, że złożenie korekty deklaracji wyklucza możliwość prowadzenia postępowania podatkowego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Ocenie Sądu podlega zgodność aktów administracyjnych zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena ta dokonywana jest przy tym według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co wynika z treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. - dalej: p.p.s.a.). Wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu może nastąpić wówczas, gdy zostanie spełniona przynajmniej jedna z przesłanek wskazanych w art. 145 p.p.s.a.

Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia w tak zakreślonych granicach Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

W rozpoznawanej sprawie organ uznał, że złożona przez spółkę deklaracja w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2025 r. z dnia 16 stycznia 2025 r. zawierała błędy rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, co w ocenie organu uprawniało go do prowadzenia postępowania w trybie przepisu art. 274 § 1 Ordynacji podatkowej.

W ocenie organu spółka mogła złożyć jedynie sprzeciw od dokonanej przez organ korekty. Tego jednak nie uczyniła, co z kolei spowodować musiało, że złożona przez nią korekta deklaracji nie mogła spowodować wszczęcia postępowania, co za tym idzie należało odmówić wszczęcia postępowania w przedmiocie korekty deklaracji podatkowej.

Stanowisko to jest całkowicie błędne. Po pierwsze organ w ogóle nie wziął pod uwagę tego, że tego samego dnia w którym została złożona deklaracja tj. 16 stycznia 2025 r., została złożona także korekta deklaracji w której spółka wykazała zobowiązanie podatkowe w wysokości 0 zł. Nie wiadomo dlaczego organ w ogóle tej korekty nie uwzględnił.

Słusznie podnosi spółka, że jeżeli organ nie zgadzał się z dokonaną korektą to powinien wszcząć stosownie postępowanie i w ramach tego postępowania wymierzyć podatek w prawidłowej wysokości.

Co więcej, nieuprawnione jest stanowisko organu, że strona nie mogła skutecznie złożyć korekty deklaracji ponieważ, kwestionować dokonaną przez organ w trybie art. 274 § 1 Ordynacji podatkowej korektę deklaracji może tylko w drodze sprzeciwu. Rzecz bowiem w tym, że dokonanie przez organ korekty deklaracji w trybie art. art. 274 § 1 Ordynacji podatkowej nie pozbawia strony możliwości złożenia korekty deklaracji.

Jak stanowi przepis art. 274 § 4 Ordynacji podatkowej w razie niewniesienia sprzeciwu w terminie, korekta deklaracji, o której mowa w § 1 pkt 1, wywołuje skutki prawne jak korekta deklaracji złożona przez podatnika.

Sprzeciw od dokonanej przez organ korekty może dotyczyć właśnie sposobu dokonania tej korekty. Ewentualne jego niezłożenie nie pozbawia strony możliwości późniejszego kwestionowania wysokości zobowiązania podatkowego poprzez złożenie korekty deklaracji w przypadku na przykład uznania, że ma zastosowanie zwolnienie z podatku.

Całkowicie nieuprawniony jest zatem pogląd organu, że sprawa korekty deklaracji złożonej przez podatnika w dniu 16 stycznia 2025 r. została ostatecznie załatwiona w trybie przepisu art. 274 Ordynacji podatkowej i brak jest podstaw do wszczęcia postępowania podatkowego na skutek złożenia tej korekty.

W ponownym postepowaniu organ I instancji jeżeli uważa, że złożona korekta deklaracji podatkowej jest nieprawidłowa powinien wszcząć postępowanie podatkowe i w ramach tego postępowania określić prawidłową wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2025 r.

Z uwagi na to, że w rozpoznawanej sprawie ocenie podlegała wyłącznie zasadność podjętego rozstrzygnięcia o charakterze procesowym, brak było podstaw odnoszenia się do kwesti związanych w wysokością zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości z 2025 r.

Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c p.p.s.a. w związku z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia 20 maja 2025 r. oraz orzekł o kosztach postępowania.