b) odmowę przydania mocy powszechnie obowiązującej wyrokowi Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2017 r. sygn. akt SK 13/15 (Dz. U. z 2017 poz., 2372) poprzez pominięcie sentencji ww. orzeczenia w trakcie postępowania oraz wydanie rozstrzygnięcia sprzecznego z tymże orzeczeniem, w sytuacji, gdy zgodnie z treścią ww. wyroku art. 1a ust. 1 pkt 3 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. rozumiany w ten sposób, że wystarczającą przesłanką zakwalifikowania gruntu podlegającego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości do kategorii gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej jest prowadzenie działalności gospodarczej przez osobę fizyczną będącą jego współposiadaczem, uznany został niezgodny z art. 2 w związku z art. 64 ust. 1 i 2 oraz art. 84 w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej,
c) w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie tych przepisów, polegające w szczególności na przyjęciu, że przedmiotowe w sprawie nieruchomości objęte decyzją określającą wysokość zobowiązania podatkowego stanowią grunty i budynki znajdujące się w posiadaniu przedsiębiorcy, a co za tym już tylko z tego powodu związane są z prowadzeniem przez niego działalności gospodarczej, a w konsekwencji opodatkowanie przedmiotowych gruntów i budynków według niewłaściwej stawki podatku od nieruchomości,
4) art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez sporządzenia uzasadnienia zaskarżonej decyzji w sposób niepoddający się kontroli sądowej , godzący w zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, wewnętrznie sprzeczny i nielogiczny, nieuwzględniający podnoszonych w odwołaniu zarzutów.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:
Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 - 2 p.p.s.a.).
W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja SKO oraz poprzedzająca ją decyzja Burmistrza powinny zostać wyeliminowane z obrotu prawnego, z powodu naruszenia przepisów prawa procesowego, to jest art. 121 § 1, art. 122 § 1, art.187 § 1, art. 188, art. 191, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Sąd przypomina, że zgodnie z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Organy podatkowe w postępowaniu podatkowym obowiązane są udzielać niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania (art. 121 § 2 Ordynacji podatkowej). W toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym (art. 122 § 1 Ordynacji podatkowej). Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej). Organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej). Organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 191 Ordynacji podatkowej). Natomiast zgodnie z art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej, decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne. Powyższe regulacje odnoszą się również do organu rozpatrującego odwołanie, o czym stanowi art. 235 Ordynacji podatkowej.
W ocenie Sądu, organy podatkowe nie podjęły niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz nie zebrały i nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący, całego materiału dowodowego w sprawie.
W szczególności w decyzji organu podatkowego pierwszej instancji wskazano przedmiot i podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości, natomiast w uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że wysokość podatku wynika z informacji złożonej przez skarżącą.
Należy jednak stwierdzić, że w aktach sprawy brak jest jakichkolwiek dokumentów, w tym wspomnianej informacji złożonej przez skarżącą, na którą powołał się organ. Sąd nie jest więc w stanie zweryfikować czy organ prawidłowo określił przedmiot i podstawę opodatkowania, zastosował właściwe stawki podatkowe i w konsekwencji w sposób prawidłowy ustalił zobowiązanie podatkowe. Zaniechania organu w zakresie zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego skutkują wydaniem decyzji noszącej znamiona dowolności i arbitralności.
Natomiast SKO, pomimo tego, że skarżąca w odwołaniu zakwestionowała ustalony przez organ podatkowy pierwszej instancji przedmiot i podstawę opodatkowania, nie przeprowadziło żadnego postępowania dowodowego, zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji sprowadza się do zacytowania przepisów znajdujących zastosowanie w sprawie oraz orzeczeń sądów administracyjnych.
Przedstawiono w nim również stanowisko, że o związaniu przedmiotu opodatkowania z prowadzoną działalnością gospodarczą przesądza okoliczność ujęcia budynków w ewidencji środków trwałych zaś bez znaczenia jest tutaj brak dokonywania amortyzacji dla celów podatku dochodowego.
W ocenie organu z treści aktu notarialnego stanowiącego dokument nabycia nieruchomości wynika, że została ona nabyta przez podatnika działającego jako przedsiębiorca.
Rzecz jednak w tym, że poza odwołaniem się do tych okoliczności w sprawie brak jest jakichkolwiek dowodów potwierdzających taki stan rzeczy. W zasadzie "akta" organu I instancji zawierają jedynie decyzję tego organu a akta organu odwoławczego zaskarżoną decyzję wraz z pismem Burmistrza z dnia 24 marca 2025 r. przekazującym odwołanie organowi odwoławczemu.
W zasadzie to z tego pisma można uzyskać najwięcej informacji co do tego, co było podstawą podjętego w sprawie przez organ I instancji rozstrzygnięcia. Treść tego pisma nie może jedna zastępować prawidłowo zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie.
Brak prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, brak przeprowadzenia kompletnego postępowania dowodowego oraz brak sporządzenia prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji przez organy podatkowe a przede wszystkim brak zgromadzenia w sprawie jakichkolwiek dowodów i zamieszczenia ich w aktach sprawy sprawia, że wydane w sprawie decyzje wymykają się jakiejkolwiek kontroli. Sądowi nie zostały przedstawione jakiekolwiek dowody, na podstawie których, można byłoby dokonać oceny prawidłowości podjętych w sprawie rozstrzygnięć.
W tym stanie rzeczy zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji podlegały uchyleniu w całości na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 135 p.p.s.a., o czym Sąd orzekł jak w pkt I sentencji wyroku.
O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie 2 sentencji wyroku, na podstawie art. 200 p.p.s.a. w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w związku z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2026 r., poz. 118). Zasądzona kwota 6.900 zł odpowiada równowartości wpisu od skargi - 1.500 zł i wynagrodzenia radcy prawnego - 5.400 zł.
W ponownie prowadzonym postępowaniu organ uwzględni powyższe wskazania Sądu.