Wyrok WSA z dnia 05 czerwca 2025, sygn. I SA/Rz 92/25

- art. 239c Ordynacji podatkowej, poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, w sytuacji, w której brak ku temu przesłanek,

- art. 253a Ordynacji podatkowej, poprzez jego niezastosowanie i nieuchylenie decyzji zagrażającej ważnym interesom podatnika, w sytuacji, gdy istniały ku temu przesłanki,

- art. 2a Ordynacji podatkowej, poprzez zastosowanie rozstrzygnięcie wątpliwości na niekorzyść podatnika,

- art. 222, art. 228 § 1, art. 239 Ordynacji podatkowej,

- art. 83 ust. 1 pkt 1 i ust. 3, ust. 4 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w {...}nie rozpatrzył wszystkich dowodów złożonych przez stronę oraz doszedł do błędnych wniosków, ponieważ nie było przesłanek do takiego przekształcenia.

Spółka zarzuciła także błąd w ustaleniach faktycznych:

- poprzez przyjęcie, że strona świadomie i z premedytacją składała niedoszacowane deklaracje podatkowe,

- poprzez przyjęcie, że strona posiada majątek i zdolności zarobkowe, pozwalające przyjąć, że nie zachodzi w niniejszym postępowaniu przesłanka ważnego interesu podatnika,

- polegający na przyjęciu, że odebranie pod przysięgą zeznań od strony oraz wszelkich innych podmiotów zaangażowanych w niniejszą sprawę, nie miałoby waloru istotności dla przedmiotowego rozstrzygnięcia.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że spółka wysłała do organu odwoławczego podpisane odwołanie i to przed rzekomymi wezwaniami do uzupełnienia rzekomych braków. Spółka zakwestionowała, że przesyłkę pocztową zawierającą wezwanie do usunięcia braków doręczono do spółki dnia 17 września 2024 r. Spółka prowadzi książkę korespondencji przychodzącej i w tej książce nie ma zapisu o doręczeniu tego pisma dnia 17 września 2024 r. G.B. nie odebrała takiej przesyłki, poza tym nie jest to osoba uprawniona do odbioru przesyłek. Spółka zatem nie otrzymała wezwania do nadesłania podpisanego odwołania.

Wskazano także, że spółka uprawdopodobniła, że uchybienie terminowi nie nastąpiło z jej winy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, skargę złożoną w niniejszej sprawie rozpoznał na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; zwanej dalej p.p.s.a.). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

W następnej kolejności stwierdzić należy, że w myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Normatywnym potwierdzeniem sprawowania przez sądy administracyjne kontroli działalności administracji publicznej jest również art. 3 § 1 p.p.s.a., stanowiący ponadto, że sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie.

Zaznaczenia wymaga, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Co więcej, pozostaje zobowiązany do wzięcia z urzędu pod rozwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodniesionych w skardze, pozostających jednak w związku z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Na podstawie art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Oznacza to zatem, że w przypadku zaistnienia takiej konieczności, uchylone może zostać nie tylko orzeczenie organu wydane w postępowaniu odwoławczym, które zostało zaskarżonego do wojewódzkiego sądu administracyjnego, ale i orzeczenie wydane na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w {...} z dnia 28 listopada 2024 r., oraz poprzedzającego go postanowienia tego organu z dnia 21 października 2024 r. w oparciu o wyżej opisane zasady, orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że wydane w sprawie rozstrzygnięcia są prawidłowe i nie naruszają prawa.

Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowiły przepisy Ordynacji podatkowej, a w szczególności jej art. 169. Zgodnie z § 1 tego przepisu jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. W myśl art. 169 § 4 Ordynacji podatkowej organ podatkowy wydaje postanowienie o pozostawieniu podania bez rozpatrzenia, na które przysługuje zażalenie.

Wydanie orzeczenia w trybie art. 169 § 1 i § 4 Ordynacji podatkowej zamyka podatnikowi możliwość rozpatrzenia przez organ jego podania. W niniejszej sprawie pozostawienie odwołania skarżącej bez rozpatrzenia pozbawiło ją możliwości skontrolowania przez organ II instancji prawidłowości decyzji Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego w {...}z 19 lipca 2024 r. w sprawie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2019 r. w trybie kontroli instancyjnej.

Stąd, stwierdzenie przez organ podatkowy, że odwołanie należy pozostawić bez rozpatrzenia, wymaga pewności tego organu (popartej materiałem dowodowym) nie tylko co do tego, że nie spełnia ono wymogów określonych przepisami prawa, ale także, że doręczenie stronie wezwania do usunięcia braków tego podania było prawidłowe.

Zatem jeżeli chodzi o braki odwołania od wskazanej powyżej decyzji, to niewątpliwie nie było ono opatrzone stosownym podpisem. Z kolei jeżeli chodzi o doręczenie stronie wezwania do usunięcia braków tego podania, to było ono prawidłowe.

Jak bowiem wynika z informacji uzyskanych od Poczty Polskiej S.A., w tym duplikatu zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki zawierającej wezwanie do usunięcia braków formalnych odwołania, przesyłka zawierająca to wezwanie z dnia 12 września 2024 r. została wydana osobie upoważnionej do odbioru pism w imieniu spółki - G.B. . Skarżąca nie przedstawiła dowodów podważających prawidłowość tego doręczenia. W szczególności dowodu takiego nie może stanowić przedłożona kserokopia jednej karty książki otrzymanej korespondencji, bowiem nie wynika z niej wg jakiego klucza zamieszczano w niej zapisy i czy jest ona kompletna.

Sama zaś spółka odnośnie spornej kwestii zajmuje wykluczające się stanowiska.

W złożonym zażaleniu na zaskarżone postanowienie kwestionowała prawidłowość doręczenia wezwania z 12 września 2024 r. do uzupełnienia braków formalnych podania wskazując, że w tym okresie prezes spółki był chory i nie wykonywał w tym czasie obowiązków służbowych, w tym nie odbierał korespondencji kierowanej do spółki. W skardze skarżąca twierdzi, że wysłała do organu podpisane odwołanie i to przed rzekomymi wezwaniami do uzupełnienia rzekomych braków. Takie twierdzenie spółki jest oczywiście bezzasadne, co wynika w sposób jednoznaczny z treści odwołania.

Przeczy temu także zachowanie samej skarżącej, która równolegle z zażaleniem na postanowienie w sprawie pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia złożyła wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania, w którym m. in wskazała, że nie otrzymała wezwania z 12 września 2024 r. oraz wskazała przyczyny uprawdopodabniające - w jej ocenie - wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych odwołania.

W ocenie Sądu prawidłowe jest stanowisko organu, co do braków odwołania od decyzji, prawidłowe również było wezwanie przez organ do uzupełnienia braków formalnych odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego w {...} z dnia 19 lipca 2024 r. Należy tutaj podkreślić, że z treści tego wezwania wynikało w sposób niebudzący wątpliwości kto i w jaki sposób ma usunąć braki formalne odwołania. Nie budzi także wątpliwości sposób doręczenia tego wezwania.

Reasumując stwierdzić należy, że skoro braki odwołania nie zostały uzupełnione w wyznaczonym terminie, za zasadne należało uznać jego pozostawienie bez rozpatrzenia.

Z podanych względów skarga jako niezasadna została oddalona, o czym orzeczono na podstawie art. 151 p.p.s.a.