Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia
społeczne (Dz. U. z 2003 r. nr 141, poz. 1365; dalej: "rozporządzenie MGPPS")
i przeprowadził ich wykładnię.
Zakład podkreślił, że Strona ma 29 lat i jest w wieku aktywności zawodowej,
która zgodnie z obowiązującymi np. przepisami dla kobiet trwa do 60 roku życia.
Ponadto ma możliwość zarejestrowania się w urzędzie pracy jako osoba bezrobotna. Status osoby bezrobotnej, poza skorzystaniem z dostępnych ofert pracy daje też możliwość udziału w przewidzianych formach aktywizacji zawodowej. Dodatkowo
w 21 października 2025 r. Strona została wykreślona z KRS jak wspólnik spółki jawnej
i aktualnie w Zakładzie nie jest zgłoszona do ubezpieczeń, nawet jako osoba bezrobotna. Gospodarstwo domowe Strona prowadzi wspólnie z matką, której suma dochodów
z tytułu zatrudnienia i otrzymywanej renty rodzinnej wynosi ok. [...] zł.
W opinii Zakładu podstawowym wskaźnikiem służącym do oceny trudnej sytuacji materialnej jest kwota minimum socjalnego, ustalana przez Instytut Pracy i Spraw Socjalnych dla konkretnych gospodarstw pracowniczych lub emeryckich. Opracowanie Instytutu nie przewiduje modelu gospodarstwa prowadzonego przez 2 kobiety w wieku aktywności zawodowej. Natomiast minimum socjalne za III kwartał 2025 r. ustalane
dla dwuosobowego gospodarstwa pracowniczego wynosi [...] zł i nie przekracza sumy dochodów matki. Kwota minimum socjalnego uwzględnia wydatki na żywność, mieszkanie (użytkowanie i energia, wyposażenie), edukację, kulturę i rekreację, odzież i obuwie, ochronę zdrowia, higienę osobistą, transport i łączność oraz pozostałe wydatki.
Zatem w ocenie organu kwota [...]zł będąca w dyspozycji gospodarstwa domowego, w którym żyje Strona nie tylko zapewnia zaspokojenie podstawowych potrzeb, ale daje też możliwość podjęcia się spłaty należności z tytułu składek.
Ponadto Strona jest osobą młodą i nie udowodniła, że z powodu stanu zdrowia nie może podjąć zatrudnienia. W związku z powyższym należy według
Zakładu spłata zadłużenia np. w ramach układu ratalnego nie zagraża egzystencji
Strony i jej matki.
Zakład podkreślił, że przy podejmowaniu decyzji rozważył również,
czy nie wystąpiły przesłanki do umorzenia ze względu na interes zobowiązanego
i interes publiczny.
Zakład wskazał, że nie zachodzą przesłanki do umorzenia ze względu na ważny interes zobowiązanego. Z kolei okoliczności powstania zadłużenia spowodowane
m.in. opieszałością likwidatora spółki, czy wynikające z nieporozumień między wspólnikami nie mogą stanowić przesłanki do umorzenia należności.
Odnosząc się do ewentualnego wystąpienia przesłanki do umorzenia ze względu na interes publiczny, Zakład stwierdził, że podstawowym obowiązkiem wszystkich płatników jest ponoszenie kosztów należności składkowych, które są nakładane na wszystkich według tych samych reguł ustawowo określonych. Umorzenie zaległości niektórym byłoby równoznaczne z przerzuceniem ekonomicznych skutków działania osoby niepłacącej na pozostałych uczestników systemu ubezpieczeń.
W opinii Zakładu, skoro Strona jest osobą młodą i nie udowodniła, że z powodu stanu zdrowia jest całkowicie niezdolna do pracy, a nieopłacone należności z tytułu składek za okres 06.2021-03.2025 objęte są egzekucją, co ma wpływ na zawieszenie biegu terminu ich przedawnienia, to podjęcie na tym etapie decyzji o umorzeniu byłoby przedwczesne.
W skierowanej do Sądu skardze na opisaną wyżej decyzję Skarżąca zarzuciła:
- naruszenie art. 28 ust. 3a u.s.u.s. w zw. z § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia MGPPS: poprzez ich błędne zastosowanie polegające na: a) niewłaściwej ocenie sytuacji materialnej skarżącej i jej rodziny, w szczególności mechanicznym przyjęciu, że dochód matki Skarżącej stanowi podstawę do odmowy umorzenia, bez uwzględnienia rzeczywistych możliwości finansowych gospodarstwa domowego oraz braku prawnego obowiązku matki do spłaty zobowiązań Skarżącej, b) pominięciu faktu, że Skarżąca
nie posiada żadnych własnych dochodów ani majątku, jest całkowicie uzależniona
od wsparcia matki i nie ma realnych możliwości samodzielnej spłaty zadłużenia, i c) błędnym uznaniu, że spłata zadłużenia nie pozbawiłaby Skarżącej i jej rodziny możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych, podczas gdy egzekucja kwoty
[...] zł od osoby bez dochodów i majątku nieuchronnie doprowadziłaby do takiego skutku.
- naruszenie art. 28 ust. 3a u.s.u.s. w zw. z § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenie MGPPS poprzez błędne uznanie, że nie zachodzi przesłanka przewlekłej choroby lub konieczności sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, pozbawiającej zobowiązanego możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności, pomimo że: a) Skarżąca w okresie od kwietnia 2017 r.
do 2 lipca 2024 r. sprawowała całodobową opiekę nad ciężko chorym ojcem przebywającym w śpiączce, co całkowicie uniemożliwiało jej podjęcie zatrudnienia,
b) równocześnie wspierała matkę chorą na raka piersi (od sierpnia 2021 r.) i raka tarczycy (od 2022 r.), co wymagało dodatkowej opieki i wsparcia, c) w okresie tym Skarżąca była obiektywnie pozbawiona możliwości uzyskiwania jakichkolwiek dochodów z uwagi na konieczność sprawowania stałej opieki nad chorymi członkami rodziny.
- naruszenie art. 28 ust. 3b u.s.u.s. poprzez niezastosowanie zasady ważnego
interesu osoby zobowiązanej oraz interesu publicznego przy ocenie wniosku
o umorzenie, pomimo zaistnienia wyjątkowych okoliczności uzasadniających umorzenie, w szczególności: a) całkowicie obiektywnego charakteru powstania zadłużenia, niezależnego od woli i działań Skarżącej, b) wykorzystania Skarżącej jako młodej, niedoświadczonej osoby przez nieuczciwego wspólnika spółki, c) dramatycznej
sytuacji rodzinnej uniemożliwiającej jakąkolwiek aktywność zawodową w okresie narastania zadłużenia, d) braku perspektyw spłaty zadłużenia bez narażenia skarżącej na konieczność korzystania z pomocy społecznej, co byłoby sprzeczne z interesem publicznym.
- naruszenie art. 28 ust. 3 pkt 3 u.s.u.s. poprzez błędne uznanie, że nie zachodzą przesłanki całkowitej nieściągalności należności, podczas gdy: a) skarżąca
zaprzestała faktycznego prowadzenia działalności gospodarczej już w roku 2020 r.,
kiedy złożyła pierwszy raz Oświadczenie o wypowiedzeniu umowy spółki,
tj. 29.06.2020 r., ale tylko na skutek działań nieuczciwego wspólnika została wykreślona z KRS jako wspólnik spółki dopiero w dniu 21 października 2025 r., b) nie posiada żadnego majątku, z którego można egzekwować należności, c) nie posiada małżonka,
d) brak jest możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie w rozumieniu przepisów O.p., gdyż odpowiedzialności za zadłużenie spółki jawnej spoczywa na wspólnikach solidarnie, a drugi wspólnik - likwidator spółki - świadomie doprowadził do powstania zadłużenia poprzez zaniechanie swoich obowiązków.
- naruszenie art. 28 ust. 3 pkt 6 u.s.u.s. poprzez błędne uznanie, że nie jest oczywiste, iż w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne, podczas gdy: a) skarżąca nie posiada żadnych dochodów ani majątku,
b) nie ma realnych perspektyw uzyskania dochodów pozwalających zadłużenia w wysokości prawie 110 tysięcy złotych, c) ewentualna egzekucja mogłaby być skierowana wyłącznie do matki skarżącej, która nie jest prawnie zobowiązana do spłaty cudzego długu, d) kontynuowanie egzekucji wobec osoby bez majątku i dochodów generuje wyłącznie koszty dla systemu bez realnych szans na odzyskanie należności.
- naruszenie art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a.") poprzez: a) niepełne zebranie materiału dowodowego w sprawię, w szczególności niewyjaśnienie wszystkich okoliczności dotyczących powstania zadłużenia oraz faktycznej sytuacji życiowej skarżącej w okresie narastania zobowiązań, i b) nierzetelną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, polegającą na pominięciu istotnych okoliczności przemawiających za umorzeniem należności, c) naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej poprzez mechaniczne zastosowanie kryteriów formalnych bez uwzględnienia wyjątkowego charakteru sprawy.
- naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji,
które nie odpowiada wymogom tego przepisu, w szczególności: a) pominięcie w uzasadnieniu istotnych okoliczności sprawy dotyczących całkowicie obiektywnego charakteru powstania zadłużenia, niezależnego od woli skarżącej, b) błędną i powierzchowną ocenę sytuacji materialnej skarżącej, opartą wyłącznie na mechanicznym porównaniu dochodów matki z minimum socjalnym, bez uwzględnienia rzeczywistych możliwości finansowych i braku prawnego obowiązku matki do spłaty zobowiązań córki, c) niewyjaśnienie, dlaczego organ uznał, że nie zachodzą przesłanki ważnego interesu zobowiązanej, pomimo przedstawienia przez skarżącą szczegółowych okoliczności dotyczących dramatycznej sytuacji rodzinnej i zdrowotnej, d) brak odniesienia się do kluczowego argumentu skarżącej, że zadłużenie powstało w wyniku wykorzystania jej przez nieuczciwego wspólnika spółki obowiązków przez likwidatora, e) nieuzasadnione odwołanie się do możliwości zawarcia układu ratalnego bez wyjaśnienia, w jaki sposób skarżąca bez dochodów i majątku miałaby spłacać raty.
- naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie w postępowaniu zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, w sytuacji, gdy skarżąca przez wiele lat starała się o wykreślenie ze spółki, składała wnioski do sądu, a organy państwa tym sąd rejestrowy) nie zapewniły jej skutecznej ochrony przed nieuczciwym wspólnikiem, co doprowadziło do powstania zadłużenia.
- naruszenie art. 6 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę równego traktowania stron, polegający na: a) nieuwzględnieniu szczególnej sytuacji młodej osoby, która postała wykorzystana przez doświadczonego wspólnika spółki, b) przerzuceniu całej odpowiedzialności za zadłużenie na skarżącą, pomimo
że to drugi wspólnik - likwidator spółki - był odpowiedzialny za prowadzenie spraw spółki i opłacanie składek, c) nierozważeniu możliwości dochodzenia należności od drugiego wspólnika - likwidatora spółki, który faktycznie doprowadził do powstania zadłużenia.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty Skarżąca wniosła o: uchylenie zaskarżonej decyzji Zakładu z dnia 22 stycznia 2026 r., nr [...] w całości i zasądzenie od organu na rzecz ewentualnych kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje.
Skarga okazała się zasadna.
Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego,
które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia.
Sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji, jej zgodność z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron, oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym
wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 §1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.
W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Zasadniczy spór w sprawie sprowadza się do oceny zasadności odmowy umorzenia Skarżącej zaległych, nieopłaconych składek.
Materialnoprawną podstawą umorzenia należności z tytułu składek jest powołany w decyzji art. 28 u.s.u.s. Wskazany przepis daje prawo do umorzenia tych należności w sytuacji ich całkowitej nieściągalności (art. 28 ust. 1-3), a także w uzasadnionych przypadkach, w stosunku do składek na ubezpieczenia społeczne ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek, pomimo braku ich całkowitej nieściągalności (art. 28 ust. 3a), przy czym umorzenie składek powoduje także umorzenie odsetek za zwłokę, kosztów upomnienia i dodatkowej opłaty (art. 28 ust. 4). Jednocześnie na postawie art. 32 u.s.u.s., przepisy dotyczące składek na ubezpieczenie społeczne stosuje się odpowiednio także do składek na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych oraz na ubezpieczenie zdrowotne.
Zgodnie z art. 28 ust. 3 u.s.u.s., całkowita nieściągalność składek, o której mowa w art. 28 ust. 2 tej ustawy zachodzi, gdy:
1) dłużnik zmarł nie pozostawiając żadnego majątku lub pozostawił ruchomości niepodlegające egzekucji na podstawie odrębnych przepisów albo pozostawił przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty stanowiącej trzykrotność przeciętnego wynagrodzenia i jednocześnie brak jest następców prawnych oraz nie ma możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie;
2) sąd oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości dłużnika lub umorzył postępowanie upadłościowe z przyczyn, o których mowa w art. 13 i art. 361 pkt 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe (Dz. U. z 2020 r. poz. 1228 i 2320);
3) nastąpiło zaprzestanie prowadzenia działalności przy jednoczesnym braku majątku, z którego można egzekwować należności, małżonka, następców prawnych, możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa;
4) nie nastąpiło zaspokojenie należności w zakończonym postępowaniu likwidacyjnym;
4a) wysokość nieopłaconej składki nie przekracza kwoty kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym;
4b) nie nastąpiło zaspokojenie należności w umorzonym postępowaniu upadłościowym;
4c) ogłoszono upadłość, o której mowa w części III w tytule V ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe;
5) naczelnik urzędu skarbowego lub komornik sądowy stwierdził brak majątku, z którego można prowadzić egzekucję;
6) jest oczywiste, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne.
Powyższe wyliczenie jest wyczerpujące, tj. stanowi zamknięty katalog sytuacji, w których można uznać, że ma miejsce całkowita nieściągalność należności z tytułu składek i dopiero wystąpienie którejkolwiek z przesłanek określonych w tym przepisie daje potencjalną możliwość umorzenia tych należności.
Ponadto, należności z tytułu składek mogą być w uzasadnionych przypadkach umarzane pomimo braku ich całkowitej nieściągalności, na zasadach określonych w cytowanym na wstępie rozporządzeniu. Przepis § 3 ust. 1 ww. aktu stanowi, że Zakład może umorzyć należności z tytułu składek, jeżeli zobowiązany wykaże, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie opłacić tych należności, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny, w następujących przypadkach:
1) gdy opłacenie należności z tytułu składek pozbawiłoby zobowiązanego i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych;
2) poniesienia strat materialnych w wyniku klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia powodujących, że opłacenie należności z tytułu składek mogłoby pozbawić zobowiązanego możliwości dalszego prowadzenia działalności;
3) przewlekłej choroby zobowiązanego lub konieczności sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, pozbawiającej zobowiązanego możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności.
Z przywołanych przepisów jednoznacznie wynika, że rozstrzygnięcia wydawane w przedmiocie umorzenia zaległych należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne są podejmowane w ramach tzw. uznania administracyjnego co oznacza, że nawet stwierdzenie istnienia przesłanek przewidzianych w przepisach, których wystąpienie jest warunkiem umorzenia - nie zobowiązuje organu do umorzenia należności. Organ ma prawo swobodnego wyboru czy w danej sprawie zachodzi przypadek uzasadniający przyznanie ulgi, czyli to organ decyduje o sposobie rozstrzygnięcia. Sąd nie ma uprawnień, aby nakazać organom uwzględnienie wniosku strony o udzielenie ulgi, nie może kwestionować rozstrzygnięcia merytorycznego, jego celowości czy słuszności.
Kontrola legalności decyzji wydanych w ramach uznania administracyjnego sprowadza się do badania, czy w procesie dochodzenia do podjęcia rozstrzygnięcia organ dochował przewidzianych przepisami przesłanek i procedur, w tym, czy uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych, które mogłyby przemawiać za spełnieniem przesłanek umorzenia oraz czy organ nie naruszył zasady swobodnej oceny dowodów. Decyzja "uznaniowa" podlega kontroli sądowej co do jej zgodności z przepisami prawa, a więc sąd administracyjny jest uprawniony do oceny, czy organ prawidłowo zastosował przepisy prawa i czy w ich kontekście prawidłowo dokonał ustaleń faktycznych i czy te ustalenia znajdują oparcie w wystarczającym materiale dowodowym sprawy oraz, czy wyprowadzone z tych ustaleń - wnioski w zakresie merytorycznym, a więc dokonana ocena prawna sprawy, nie przekraczają zasady swobodnej oceny dowodów, zaś wyciągnięte wnioski, czy są logiczne i poprawne. Jeżeli Sąd stwierdzi, że okoliczności te zostały rozważone, a także organ wyczerpująco swoje stanowisko uzasadnił - nie ma podstawy prawnej do ingerowania w treść rozstrzygnięcia.
A zatem nie budzi wątpliwości, że rozstrzygnięcie organu nie może mieć charakteru dowolnego, lecz musi być wynikiem wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy zgodnie z art. 7 k.p.a., wszechstronnego zebrania oraz rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a) oraz jego oceny (art. 80 k.p.a.), co powinno znaleźć wyraz w uzasadnieniu decyzji odpowiadającym wymogom art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. Dowolność tę wyklucza również brzmienie art. 6 k.p.a., w myśl którego organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa.
Zaznaczyć również trzeba, że w szczególności decyzje odmowne (negatywne) dla wnioskodawcy powinny być przekonująco i jasno uzasadnione, zarówno co do faktów, jak i co do prawa, tak, aby nie było wątpliwości, że wszystkie okoliczności istotne dla sprawy zostały rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. Z decyzji musi zatem wynikać między innymi, że organ nie pozostawił poza swoimi rozważaniami argumentów podnoszonych przez stronę, nie pominął istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy dowodów lub nie dokonał ich oceny wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego.
Odnosząc powyższe generalne rozważania do rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdza, że organ nie dochował spoczywających na nim obowiązków.
Sąd podziela co prawda stanowisko organu, że w ustalonym przez organ stanie faktycznym nie zaistniała żadna z podstaw całkowitej nieściągalności należności skarżącej z tytułu odsetek od zaległych składek, o których mowa w art. 28 ust. 3 pkt 1, 2, 4, 4a, 4b, 4c, 5, 6 u.s.u.s.
Natomiast w ocenie Sądu organ nie wyjaśnił w sposób przekonywujący, że nie zachodzi też przesłanka, o której mowa w art. 28 ust. 3 pkt 3 u.s.u.s. Organ jedynie przytoczył treść ww. przepisu nie odnosząc go do aktualnej sytuacji Skarżącej. Nie ma sporu, że Skarżąca obecnie nie prowadzi działalności gospodarczej, organ nie wskazał też majątku, z którego można egzekwować należności, jak również małżonka, następców prawnych, możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa; Organ zatem w żaden sposób nie odniósł treści tego przepisu to konkretnej sytuacji występującej w badanej sprawie.
Organ jedynie odnosząc się do innej przesłanki z art. 28 ust. 3 pkt 5 u.s.u.s. wskazał, że naczelnik urzędu skarbowego lub komornik sądowy nie stwierdził braku majątku, z którego można prowadzić egzekucję – nie dotyczyło to jednak rozważań odnośnie zastosowania art. 28 ust. 3 pkt 3 u.s.u.s.
Tymczasem zdaniem Sądu, dopiero jednoznaczne i jasne wykazanie, że nie zachodzi żadna przesłanka z art. 28 ust. 3 u.s.u.s. pozwala rozważać sytuację wnioskodawcy pod kątem wystąpienia przesłanek wskazanych w § 3 ust 1 pkt 1 i 3 rozporządzenia wydanego na podstawie art. 28 ust. 3a u.s.u.s. Dodatkowo tylko Sąd podkreśla, że dokonując oceny wskazanych przesłanek organ winien badać sytuację Strony na dzień złożenia wniosku o umorzenie zaległości, tym samym nie mogą wpłynąć na jego ocenę okoliczności i stany faktyczne które miały miejsce na długo przed złożeniem wniosku (np. choroba i sprawowanie opieki nad członkiem rodziny w 2021 roku).
Niezależnie od powyższego zgodzić należy się ze Skarżącą, że organ nie wyjaśnił również dlaczego organ uznał, że nie zachodzą przesłanki ważnego interesu zobowiązanej. Organ bowiem na stronie 12 zaskarżonej decyzji wyjaśnił jedynie na czym polega kryterium "ważnego interesu podatnika", powołał na tą okoliczność pogląd wyrażony w wyroku NSA i WSA w Kielcach, po czym podsumował że "Zakład Ubezpieczeń Społecznych wykazał, ze nie zachodzą przesłanki do umorzenia ze względu na ważny interes zobowiązanego". Tym samym Zakład w żadnym miejscu decyzji nie przełożył rozważań teoretycznych na temat pojęcia "ważnego interesu podatnika" na stan badanej sprawy. Brak bowiem jakiegokolwiek odniesienia przyjętych definicji do ustaleń poczynionych w odniesieniu do sytuacji Skarżącej.
Sąd ponownie podkreślając, że decyzja w przedmiocie umorzenia składek na ubezpieczenie społeczne ma charakter uznaniowy, wskazuje, że nie zwalnia to jednak z organu z obowiązku rzetelnej i wnikliwej analizy wszelkich okoliczności sprawy w celu stwierdzenia, czy zostały spełnione określone w przepisach przesłanki dokonywanej przy wydawaniu tego rodzaju. Dopiero w ten sposób przeprowadzona analiza stanu faktycznego sprawy stanowi materię będącą podstawą do wydania decyzji o charakterze uznaniowym.
Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja nie zawiera przekonywującego uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia w kontekście powyższych rozważań. Organ bowiem nie dokonał oceny spełnienia przesłanki z art. 28 ust. 3 pkt 3 u.s.u.s., jak również w sposób powierzchowny odniósł się do kwestii ważnego interesu strony.
W efekcie organ nie zastosował się zatem do zasad wynikających z art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 w zakresie uzasadnienia decyzji art. 7 art. 8, art. 11, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zakresie zasad prowadzonego postępowania.
Reasumując Sąd uznał, że w niniejszej sprawie organ nie zadziałał prawidłowo, a w efekcie doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności zasad procesowych, w tym zasad sporządzania uzasadnienia decyzji administracyjnej. Powyższe skutkowało koniecznością wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ w pełni uwzględni stanowisko wyrażone w uzasadnieniu niniejszego wyroku Sądu.
Z powyższych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) orzeczono jak w sentencji wyroku. Sąd mając bowiem na uwadze treść skargi i będąc związany granicami sprawy (art. 134 § 1 p.p.s.a.) uchylił zaskarżoną decyzję w całości.
Wszystkie ww. orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej bazie orzeczeń NSA - http://orzeczenia.nsa.gov.pl.