W ocenie podatniczki, ze złożonej dokumentacji "wynika jednoznacznie, iż organ I instancji - Wójt Gminy K. posługuje się pokrętną logiką wyrażoną w dwu dokumentach Starostwa Powiatowego w K. (Wydział B. )." Stwierdzono w nich, że nie ma dokumentacji dotyczącej zmiany sposobu użytkowania budynku [...]
Podatniczka argumentowała, że jest właścicielką pięciu obiektów budowlanych. Dwa z nich spełniają jej potrzeby i oczekiwania w zakresie mieszkalnym (stodoła do ewentualnego zaadaptowania i dom mieszkalny nr [...] pod nadzorem konserwatora zabytków).
W dalszej kolejności podatniczka wyraziła przekonanie o "przestępczej działalności urzędników Gminy K.", wadliwym założeniu księgi wieczystej, błędnej treści aktu notarialnego i o "planie przejęcia" nieruchomości.
Według podatniczki, "została skazana na sobiepaństwo Wójta Gminy K.", który tendencyjnie orzeka o przeznaczeniu budynków.
Podatniczka zaznaczyła, że Premier Rady Ministrów, Główny Geodeta Kraju oraz Minister Sprawiedliwości dopatrzyli się nieprawidłowości i zalecili zbadanie sprawy przez Prokuraturę Krajową.
W podsumowaniu swojej argumentacji podatniczka zarzuciła organowi I instancji złą wolę i brak kompetencji. Domagała się elementarnego szacunku oraz przestrzegania prawa.
Organ, odpowiadając na skargę, wniósł o jej oddalenie. W całości podtrzymał stanowisko i argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja organu jest zgodna z prawem.
Jak wynika z akt przedstawionych sądowi przez organ, postępowanie podatkowe dotyczy ustalenia podatniczce łącznego zobowiązania pieniężnego za 2024 r. W dotychczasowym toku tego postępowania podatkowego organ decyzją z 30 września 2024 r. uchylił decyzję organu I instancji z 19 lutego 2024 r., ustalającą podatniczce łączne zobowiązanie pieniężne za 2024 r. w wysokości [...] zł i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia na podstawie art. 233 § 2 O.p.
Natomiast organ I instancji, w wykonaniu decyzji organu z 30 września 2024 r., w decyzji z 12 grudnia 2024 r. zastosował art. 254 O.p. i zmienił nakaz płatniczy ustalający podatniczce łączne zobowiązanie pieniężne za 2024 r. "poprzez zastąpienie kwoty [...]zł kwotą [...]zł".
Zgodnie z art. 254 O.p. decyzja ostateczna, ustalająca lub określająca wysokość zobowiązania podatkowego na dany okres, może być zmieniona przez organ podatkowy, który ją wydał, jeżeli po jej doręczeniu nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych mających wpływ na ustalenie lub określenie wysokości zobowiązania, a skutki wystąpienia tych okoliczności zostały uregulowane w przepisach prawa podatkowego obowiązujących w dniu wydania decyzji (art. 254 § 1 O.p.).
Zmiana decyzji ostatecznej może dotyczyć tylko okresu, za który ustalono lub określono wysokość zobowiązania podatkowego (art. 254 § 2 O.p.).
Stosownie zaś do art. 128 O.p. decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w niniejszej ustawie oraz w ustawach podatkowych.
W świetle powyższych okoliczności proceduralnych analizowanej sprawy oraz treści art. 254 § 1, § 2, art. 128 O.p. należy zgodzić się z organem, który trafnie stwierdził, że organ I instancji nie miał żadnych przesłanek do stosowania art. 254 O.p. w ramach toczącego się zwykłego postępowania podatkowego. Co do zasady, organ I instancji nie mógł zmienić swojej decyzji z 19 lutego 2024 r., która została wcześniej uchylona mocą ostatecznej decyzji organu z 30 września 2024 r. W konsekwencji decyzja organu I instancji z 19 lutego 2024 r. nie pozostaje w obrocie prawnym i wprost zgodnie z art. 128 O.p. nie można przypisywać jej przymiotu ostateczności.
Tryb przewidziany w art. 254 O.p. należy odnosić wyłącznie do decyzji ostatecznej, nie zaś do decyzji, która została uchylona.
Prawidłowo zatem organ mocą kontrolowanej decyzji uchylił decyzję organu I instancji z 12 grudnia 2024 r. wydaną w wyniku zastosowania art. 254 O.p. i umorzył postępowanie podatkowe zainicjowane przez organ I instancji w trybie art. 254 O.p. W stwierdzonej sytuacji proceduralnej organ adekwatnie zastosował art. 233 § 1 pkt 2 lit. a O.p.
W ramach prowadzonego zwykłego postępowania podatkowego, po ostatecznej decyzji organu z 30 września 2024 r., organ I instancji miał obowiązek kontynuować zwykłe postępowania podatkowe. Nie był natomiast uprawniony do stosowania szczególnego, nadzwyczajnego trybu postępowania podatkowego przewidzianego w 254 O.p. wyłącznie dla decyzji już ostatecznych.
Z punktu widzenia prawa należy w pełni zaaprobować stanowisko organu, zgodnie z którym w wyniku ostatecznej decyzji organu z 30 września 2024 r., wydanej przy zastosowaniu art. 233 § 2 O.p., organ I instancji miał obowiązek rozpatrzeć i rozstrzygnąć sprawę - w tym kwestie sporne z podatniczką - w ramach zwykłego postępowania podatkowego.
Trzeba przy tym zauważyć, że organ w kontrolowanej decyzji nie mógł przesądzać merytorycznie o przesłankach faktycznych i prawnych, kształtujących wysokość spornego łącznego zobowiązania pieniężnego podatniczki za 2024 r. Zagadnienie to pozostawało bowiem poza granicami kontrolowanej decyzji, która odnosiła się wyłącznie do zasadności zastosowania przez organ I instancji szczególnego trybu z art. 254 O.p. w toczącym się zwykłym postępowaniu podatkowym i nie rozstrzygała o przesłankach faktycznych i prawnych wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego podatniczki za 2024 r.
W następstwie także sądowa kontrola legalności zaskarżonej decyzji organu aktualnie nie mogła obejmować akcentowanego przez podatniczkę przeznaczenia przedmiotów opodatkowania. O tym, co jest przedmiotem opodatkowania, jakie jest przeznaczenie poszczególnych przedmiotów opodatkowania, w pierwszej kolejności ma obowiązek rozstrzygnąć organ I instancji w ramach prowadzonego zwykłego postępowania podatkowego. Podatniczka będzie uprawniona do złożenia odwołania od decyzji organu I instancji w przypadku prezentowania odmiennego poglądu.
W podsumowaniu przedstawionych rozważań sąd ocenia, że kontrolowana decyzja organu jest wyrazem prawidłowej wykładni i adekwatnego zastosowania przepisów procedury podatkowej, która wyklucza wdrażanie art. 254 O.p. w toku zwykłego postępowania podatkowego, w odniesieniu do decyzji, która została uchylona i w ten sposób wyeliminowana z obrotu prawnego.
Z powodów omówionych wyżej niezasadna skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2024.935 ze zm. - P.p.s.a.).