Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji Organ przytoczył powyżej wymieniony stan faktyczny i prawny sprawy oraz dokonał oceny zgromadzonego
z urzędu materiału dowodowego.
Organ wskazał ponadto, że Strona w toku właściwego postępowania
ani nie skorzystała z uprawnień wynikających z art. 50 ust. 18a u.o.ś.o.z., tj. nie została wstecznie zgłoszona do ubezpieczenia zdrowotnego, ani nie przedłożyła dokumentów lub innych dowodów mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Ponadto Strona złożyła nieprawdziwe oświadczenie o posiadaniu prawa do świadczeń opieki zdrowotnej, a w toczącym się postępowaniu nie wskazała okoliczności i motywów, że działała w usprawiedliwionym błędnym przekonaniu, że posiadała prawo
do świadczeń opieki zdrowotnej.
Tym samym, w ocenie Organu - Strona - jako osoba nieuprawniona - zobowiązana jest do poniesienia kosztów świadczeń opieki zdrowotnej wymienionych w zaskarżonej decyzji a od kwoty należności, wskazanej w pkt 1 sentencji decyzji, nalicza się odsetki ustawowe za opóźnienie, poczynając od dnia, w którym upłynął termin płatności tych należności.
Dodatkowo Organ – w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji - wskazał Stronie, że na podstawie art. 50 ust. 22 u.o.ś.o.z. Organ może umorzyć w całości albo w części spłatę należności ustalonej w decyzji lub odroczyć spłatę tej należności, lub rozłożyć
ją na raty, stosując odpowiednio zasady określone w art. 56- 58 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych.
Skarżący z zachowaniem ustawowego terminu - pismem z 17 lutego 2025 r. (wpływ do Organu 29 lutego 2025 r.), zaskarżył w całości skargą wniesioną do tutejszego Sądu (za pośrednictwem Organu) ww. decyzję Organu z 29 stycznia 2025 r.
W treści skargi Skarżący wskazał, że skargę motywuje tym, że jest osobą niepełnosprawną z grupą inwalidzką umiarkowaną a dodatkowo choruje na łuszczycę stawową, ma chory kręgosłup dolny, cukrzycę typu II, cholesterol, nadciśnienie tętnicze, stopę cukrzycową, dnę moczanową oraz ma problemy ze wzrokiem. Wskazał, że pracuje jako ochroniarz na najniższej stawce krajowej. Skarżący wskazał również, że na skutek pobicia w miejscu pracy, które miało miejsce z 22 na 23 lipca 2020 r. udał się do Szpitala w K. P., gdzie lekarz stwierdził pękniętą łopatkę, a po otrzymaniu
i wykonaniu dodatkowych zdjęć ustalono, że ma również uszkodzony obojczyk. Skarżący otrzymał zwolnienie lekarskie. Dodatkowo wskazał, iż bardzo długo po zdarzeniu miał problemy bólowe, ruchowe z barkiem i łopatką. Nadto, Skarżący podaje, iż nawet
po latach ma nadal problemy ruchowe z ręką i cały czas przyjmuje zastrzyki i leki przeciwbólowe. W treści skargi Skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy
i anulowanie długu oraz podniósł, iż musi cały czas korzystać z leczenia, mało zarabia
i czasami nie starcza mu na życie.
W odpowiedzi na skargę z 14 marca 2025 r. Organ wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Organ wskazał ponadto, że skarga zawiera braki formalne w postaci pominięcia przez Skarżącego określenia naruszenia prawa lub interesu prawnego, zgodnie z art. 57 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia
2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2024.935 t.j.; dalej: "P.p.s.a.").
Postanowieniem z 4 kwietnia 2025 r., I SPP/Sz 29/25 starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie ustanowił dla Skarżącego radcę prawnego z urzędu.
Pełnomocnik Skarżącego pismem procesowym z 16 czerwca 2025 r. uzupełnił powyższą skargę, wnosząc o uznanie, że zaskarżona decyzja została wydana
z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 50 ust. 17 u.o.ś.o.z.
Jak wskazano naruszenie prawa wynikało z przyjęcia, że Skarżący miał świadomość, iż nie przysługuje mu prawo do świadczeń z opieki zdrowotnej, podczas gdy w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym należałoby przyjąć, że pozostawał
on w uzasadnionym błędnym przekonaniu, że prawo takie faktycznie mu przysługuje. Ponadto wskazał, że wydanie zaskarżonej decyzji godzi bezpośrednio w interes prawny Skarżącego, albowiem rodzi po jego stronie zobowiązanie do uiszczenia opłaty, która wpłynie bezpośrednio na jego sytuację bytowo-materialną, albowiem Skarżący jest osobą niepełnosprawną pozostającą w trudnej sytuacji finansowej, a zatem dodatkowe zobowiązanie wpłynie bardzo negatywnie na tą sytuację. Stąd też Skarżący
ma bezpośredni interes w zaskarżeniu rozstrzygnięcia.
Mając na uwadze powyższe pełnomocnik Skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. a także
o wstrzymanie jej wykonania.
Pełnomocnik Skarżącego pismem procesowym z 16 czerwca 2025 r. uzupełnił powyższą skargę, wnosząc o uznanie, że zaskarżona decyzja została wydana
z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 50 ust. 17 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych.
Jak wskazano naruszenie prawa wynikało z przyjęcia, że Skarżący miał świadomość,
iż nie przysługuje mu prawo do świadczeń z opieki zdrowotnej, podczas
gdy w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym należałoby przyjąć, że pozostawał
on w uzasadnionym błędnym przekonaniu, że prawo takie faktycznie mu przysługuje. Ponadto wskazał, że wydanie zaskarżonej decyzji godzi bezpośrednio w interes prawny Skarżącego, albowiem rodzi po jego stronie zobowiązanie do uiszczenia opłaty, która wpłynie bezpośrednio na jego sytuację bytowo-materialną, albowiem Skarżący jest osobą niepełnosprawną pozostającą w trudnej sytuacji finansowej, a zatem dodatkowe zobowiązanie wpłynie bardzo negatywnie na tą sytuację. Stąd też Skarżący
ma bezpośredni interes w zaskarżeniu rozstrzygnięcia.
Mając na uwadze powyższe pełnomocnik Skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. a także
o wstrzymanie jej wykonania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z 20 czerwca 2025 r., I SA/Sz 143/25 odmówił wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2024.1267 t.j.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.
W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia,
że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) P.p.s.a.).
Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Przedmiotem kontroli tutejszego Sądu z punktu widzenia zgodności z prawem
jest decyzja Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia z 29 stycznia 2025 r.
nr 43/16/2025/KL, którą Organ ustalił Skarżącemu obowiązek poniesienia kosztów udzielonych świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, wskazanych w zaskarżonej decyzji, w łącznej wysokości [...] zł i zobowiązał Skarżącego do uiszczenia tej kwoty w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji
na rachunek bankowy Z. Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia wskazany w decyzji.
Bezsporne w sprawie jest, że Skarżącemu w okresie od 8 października 2020 r.
do 26 stycznia 2021 r. udzielono świadczeń opieki zdrowotnej sfinansowanych
przez NFZ – wymienionych w rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji.
Oceniając legalność zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że nie narusza ona prawa.
Dokonanie oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji musi
być poprzedzone przywołaniem zasadniczych przepisów znajdujących zastosowanie
w sprawie.
Zgodnie z przepisami u.o.ś.o.z. w sytuacji gdy pacjent nie może potwierdzić prawa do świadczeń opieki zdrowotnej w drodze weryfikacji elektronicznej ani poprzez przedstawienie dokumentu potwierdzającego posiadanie ubezpieczenia zdrowotnego
(w przypadku świadczeniobiorcy innego niż ubezpieczony – poprzez przedstawienie decyzji przewidzianej w art. 54 ust. 1 u.o.s.o.z.), powinien potwierdzić swoją tożsamość poprzez okazanie świadczeniodawcy swojego dowodu osobistego, paszportu, prawa jazdy albo przy użyciu dokumentu mObywatel, o którym mowa w art. 2 pkt 8 ustawy
z dnia 26 maja 2023 r. o aplikacji mObywatel, legitymacji szkolnej w przypadku osoby, która nie ukończyła 18 roku zżycia i jednocześnie złożyć pisemne oświadczenie
o przysługującym mu prawie do świadczeń opieki zdrowotnej o treści: "Posiadam prawo do korzystania ze świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych." (art. 50 ust. 6 i ust. 7 ustawy o świadczeniach).
Skarżący w związku z korzystaniem ze wskazanych w rozstrzygnięciu decyzji świadczeń złożył pisemne oświadczenia o przysługującym mu prawie do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, co nie jest sporne w sprawie.
Jak stanowi art. 50 ust. 16 u.o.ś.o.z., w przypadku, gdy świadczenie opieki zdrowotnej zostało udzielone pomimo braku prawa do świadczeń opieki zdrowotnej
w wyniku m.in. złożenia przez beneficjenta oświadczenia, o którym mowa
w ust. 2a albo 6, - osoba, której udzielono świadczenia opieki zdrowotnej,
jest obowiązana do uiszczenia kosztów tego świadczenia. Jednakże w myśl art. 50
ust. 17 u.o.ś.o.z. obowiązku, o którym była mowa powyżej, nie stosuje się do osoby, która w chwili złożenia oświadczenia o przysługującym jej prawie do świadczeń opieki zdrowotnej działała w usprawiedliwionym błędnym przekonaniu, że posiada prawo
do świadczeń opieki zdrowotnej. Ustawodawca nie zdefiniował pojęcia "działania
w usprawiedliwionym przekonaniu posiadania prawa do świadczeń". Z tego powodu każdy przypadek należy analizować i oceniać indywidualnie. Na ulgowe traktowanie powinny zasługiwać te sytuacje, w których brak prawa do świadczeń wynika z działania (zaniechania) innych podmiotów niż osoba składająca przedmiotowe oświadczenie,
czyli np. z przyczyn zawinionych przez płatnika składki na ubezpieczenie zdrowotne
(p. Lach Daniel Eryk, Powszechne prawo do świadczeń podstawowej opieki zdrowotnej, PiZS 2017/2/7-13).
Zgodnie z art. 50 ust. 18 u.o.ś.o.z. koszty świadczeń opieki zdrowotnej udzielonych pomimo braku prawa do świadczeń (w przypadkach określonych w ust. 16), które Fundusz poniósł zgodnie z ust. 15, podlegają ściągnięciu w trybie przepisów
o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Prezes Funduszu wydaje decyzję administracyjną ustalającą obowiązek poniesienia kosztów i ich wysokość
oraz termin płatności. Do postępowania w sprawach o ustalenie poniesienia kosztów stosuje się kodeks postępowania administracyjnego, a od decyzji Prezesa Funduszu przysługuje skarga do sądu administracyjnego.
Przepisów art. 50 ust. 16 i 18 u.o.ś.o.z. nie stosuje się w przypadku dopełnienia obowiązku, o którym mowa w art. 67 ust. 1 i 3 (zgłoszenia do ubezpieczenia zdrowotnego), w terminie 30 dni od dnia udzielenia świadczenia albo 30 dni od dnia poinformowania przez Fundusz o wszczęciu postępowania, o którym mowa w ust. 18, jeżeli przyczyną braku prawa do świadczeń opieki zdrowotnej było niezgłoszenie
do ubezpieczenia zdrowotnego mimo podlegania takiemu zgłoszeniu (art. 50 ust. 18a u.o.ś.z.).
Jak wynika z ww. przepisów do postępowania w sprawach o ustalenie poniesienia kosztów świadczeń opieki zdrowotnej stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 19960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "K.p.a."). A zatem organ prowadzący przedmiotowe postępowanie zobowiązany jest do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 7 K.p.a.), a także wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 K.p.a.) a także do stosowania art. 9 K.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej są obowiązane do należytego
i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa,
i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek.
W sprawie przeprowadzone przez Organ postępowanie dowodowe wykazało,
że w okresie udzielania świadczeń zdrowotnych wskazanych w sentencji zaskarżonej decyzji Skarżący posiadał status osoby nieuprawnionej do korzystania ze świadczeń opieki zdrowotnej, których koszt poniósł Fundusz.
Z akt sprawy wynika bowiem, że Organ prawidłowo ustalił, że w okresie udzielenia Skarżącemu świadczeń zdrowotnych objętych zaskarżoną decyzją Skarżący nie był objęty ubezpieczeniem zdrowotnym. Ustalenia Organu oparte zostały na podstawie danych zawartych w prowadzonym przez NFZ Centralnym Wykazie Ubezpieczonych
- bazie zasilanej danymi z ZUS, KRUS, MSWiA oraz informacji zgromadzonych w trakcie postępowania wyjaśniającego przez Organ z urzędu. Są wskazuje bowiem,
że na podstawie analizy historii ubezpieczeniowej Skarżącego Organ wystąpił do ZUS
z wnioskiem o udzielnie informacji dotyczących dat, w których Skarżący wnioskował
i pobierał zasiłek chorobowy oraz świadczenie rehabilitacyjne w 2020 r. ZUS pismem
z 9 października 2024 r. poinformował, że w okresie od 23 lipca 2020 r. do 27 września 2020 r. Skarżący pobierał zasiłek chorobowy a ponadto, że w 2020 r. Skarżący
nie składał wniosku o świadczenie rehabilitacyjne.
Zasadnie zatem wskazał i przyjął Organ, że analiza danych zawartych w CWU wykazała, że w okresie: od 28 września 2020 r. (do 27 września 2020 r. prawo
do świadczeń opieki zdrowotnej na podstawie art. 67 ust. 6 u.ś.o.z., tj. w okresie pobierania zasiłku przyznanego na podstawie przepisów o ubezpieczeniu chorobowym lub wypadkowym) do 31 stycznia 2021 r. (od 1 lutego 2021 r. zgłoszenie
do ubezpieczenia przez pracodawcę - z tytułu zatrudnienia na podstawie umowy o pracę) powstała przerwa w historii ubezpieczenia Skarżącego zaś Skarżący korzystał w tym czasie ze świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, którego to faktu Skarżący nie kwestionuje, w sposób nieuprawniony. Trafnie również przyjął Organ, że powyższe oznacza, że w okresie udzielania wymienionych w rozstrzygnięciu decyzji świadczeń opieki zdrowotnej, których koszt w łącznej wysokości wyniósł [...] zł, poniósł NFZ, gdyż Skarżący nie posiadał uprawnień do ich otrzymania.
Sąd zauważa, że w toku postępowania Organ zobowiązany jest do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 7 K.p.a.), a także wyczerpującego zebrania
i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 K.p.a.) jak i do stosowania
art. 9 K.p.a.
W ocenie Sądu obowiązkom tym Organ nie uchybił dodatkowo na każdym etapie postępowania, począwszy od jego wszczęcia, zawiadamiając Skarżącego o bieżącym etapie postępowania, uprawnieniach Skarżącego jak i wzywając – a nawet prosząc - Skarżącego do przedłożenia dokumentów czy wyjaśnień, które umożliwiały odstąpienie do obciążenia Skarżącego obowiązkiem zwrotu kosztów udzielonych świadczeń opieki zdrowotnej.
I tak Sąd zauważa, że pismem z 9 sierpnia 2024 r. Skarżący został poinformowany o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia istnienia/nieistnienia obowiązku poniesienia kosztów świadczeń opieki zdrowotnej oraz ich wysokości.
Jak wynika z akt sprawy w piśmie tym Organ wskazał Skarżącemu w formie tabeli, rodzaje świadczeń, co do których toczy się postępowanie a także nazwę
ich świadczeniodawcy, zakres-nazwę świadczenia, daty udzielenia świadczeń, kwotę świadczeń oraz rodzaj dokumentu, na podstawie które zostały udzielone świadczenia. Organ w przedmiotowym piśmie poinformował także Skarżącego o okresach przerwy
w historii jego ubezpieczenia i poprosił Skarżącego aby w terminie 7 dni złożył wyjaśnienia i dokumenty istotne dla rozpatrzenia niniejszej sprawy, w tym – jak wskazano w treści pisma – złożył wyjaśnienia dotyczące okoliczności podpisania przez Skarżącego "Oświadczenia o prawie do świadczeń opieki zdrowotnej/bądź przedłożenia innych dokumentów uzasadniających przekonanie Skarżącego o posiadaniu prawa
do udzielonych świadczeń. Jednocześnie Skarżący został pouczony, że w terminie
30 dni od dnia otrzymania zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego - może zostać dopełniony obowiązek zgłoszenia jej do ubezpieczenia zdrowotnego (wstecznego) - o ile w okresie uzyskania świadczeń zdrowotnych, których dotyczy prowadzone postępowanie, spełniała warunki do tego zgłoszenia.
Kolejnym pismem, tj. z 18 października 2024 r. Organ poinformował Skarżącego
o okolicznościach faktycznych i prawnych (w myśl art. 9 K.p.a.) prowadzonego postępowania oraz o tym, że zgodnie z art. 10 § 1 K.p.a. ma prawo brać czynny udział
w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji wypowiedzieć
się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.
Ponadto Organ uwzględnił wniosek Skarżącego zawarty w piśmie z 31 października 2024 r., w którym Skarżący poinformował Organ, że od 31 października 2024 r. do 10 grudnia 2024 r. przebywa na urlopie, wyjeżdża do sanatorium a następnie na Litwę i zawnioskował o zmianę terminu rozpatrzenia sprawy, deklarując jednocześnie złożenie wyjaśnień w sprawie - po powrocie do miejsca zamieszkania. Organ bowiem pismem z 6 listopada poinformował Skarżącego, że sprawa zostanie rozpatrzona
do 31 stycznia 2025 r. 9w związku z wnioskiem Skarżącego z 31 października 2024 r.).
Pomimo powyższych działań Organu, w tym uwzględnienia wskazanego przez Skarżącego okresu urlopu, przebywania w sanatorium i wyjazdu na Litwę, które niewątpliwie skutkowały umożliwieniem Skarżącemu skutecznych działań
w rozpoznawanej sprawie i obronę jego praw, Skarżący nie podjął w rozpoznawanej sprawie żadnych czynności. W szczególności – pomimo prośby Organu zawartej
w piśmie z 9 sierpnia 2024 r. – Skarżący nie złożył jakichkolwiek wyjaśnień i dokumentów w zakresie dotyczącym okoliczności podpisania przez Skarżącego "Oświadczenia
o prawie do świadczeń opieki zdrowotnej" uzasadniających przekonanie Skarżącego
o posiadaniu prawa do udzielonych świadczeń. Skarżący nie przedłożył również jakichkolwiek dokumentów, z których wynikałoby, że dopełniony został obowiązek,
o którym mowa w art. 67 ust. 1 i 3 u.o.ś.o.z. (zgłoszenia do ubezpieczenia zdrowotnego), w terminie 30 dni od dnia udzielenia świadczenia albo 30 dni od dnia poinformowania przez Fundusz o wszczęciu postępowania, o którym mowa w ust. 18 - jeżeli przyczyną braku prawa do świadczeń opieki zdrowotnej było niezgłoszenie do ubezpieczenia zdrowotnego mimo podlegania takiemu zgłoszeniu (art. 50 ust. 18a u.o.ś.z.).
Sąd podkreśla, że Organ ponownie - pismem z 8 stycznia 2025 r. – poinformował Skarżącego o okolicznościach faktycznych rozpoznawanej sprawy, w tym o braku
w aktach sprawy, pomimo złożonej przez Skarżącego deklaracji, dowodów/ dokumentów mogących mieć wpływ na rozpatrzenie sprawy oraz o tym, że zgodnie z art. 10 § 1 K.p.a. Skarżący ma prawo brać czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji wypowiedzieć się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.
Skarżący jednak ponownie nie skorzystał z przysługujących mu praw, tj. nie złożył jakichkolwiek wyjaśnień i dokumentów, w tym w zakresie spełnienia przesłanki
z art. 50 ust. 18a u.o.ś.z. jak i art. 50 ust. 17 u.o.ś.o.z.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd podkreśla, że pomimo
ww. aktywności Organu Skarżący zachował bierną postawę w całym toku postępowania. Ponadto Skarżący ani nie skorzystał z uprawnień wynikających z art. 50 ust. 18a u.o.ś.o.z., tj. nie został wstecznie zgłoszony do ubezpieczenia zdrowotnego,
ani nie przedłożył dokumentów lub innych dowodów mogących mieć znaczenie
dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Co więcej złożył nieprawdziwe oświadczenie
o posiadaniu prawa do świadczeń opieki zdrowotnej, a w toczącym się postępowaniu
nie wskazał okoliczności i motywów, że działał w usprawiedliwionym błędnym przekonaniu, że posiadał prawo do tych świadczeń.
W ocenie Sądu, z akt sprawy nie wynika zatem, że w sprawie wystąpiły przesłanki
z art. 50 ust. 17 u.o.ś.o.z. art. 50 ust. 18a u.o.ś.o.z., a co istotne Skarżący nie powoływał się na nie w toku postępowania przed Organem.
Tym samym za niezasadny Sąd uznał zarzut skargi w zakresie naruszenia przez Organ przepisu art. 50 ust. 17 u.o.ś.o.z. Sąd wskazuje, że wprawdzie w uzupełnieniu skargi pełnomocnik przedstawił argumentację w zakresie spełnienia w sprawie przesłanki z art. 50 ust. 17 u.o.ś.o.z. jednakże nie została ona poparta jakimikolwiek dowodami
a ponadto podnoszenie tej okoliczności na etapie postepowania sądowego należy uznać za spóźnione. Sąd administracyjny nie może bowiem zastępować Organu administracji w zakresie, którego oczekuje Skarżący. Sąd ponownie podkreśla, że Skarżący – pomimo kierowanych do niego w toku postępowania ww. pism Organu, w których Organ szczegółowo informował Skarżącego o okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy
i prosił Skarżącego o wskazanie okoliczności uzasadniających zastosowanie przepisu art. 50 ust. 17 u.o.ś.o.z. nie złożył jakichkolwiek wyjaśnień w tym zakresie jak i nie powołał się na okoliczności, o których mowa w ww. przepisie.
Podsumowując, po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji, Sąd doszedł
do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a ocena przeprowadzonego postępowania nie ujawniła wad, o których mowa w art. 145 P.p.s.a., dających podstawę do wyeliminowania zaskarżonej decyzji
z obrotu prawnego.
W tym stanie sprawy, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd oddalił skargę.
Wszystkie przywołane orzeczenia sądów administracyjnych opublikowane
są w internetowej bazie orzeczeń NSA – http://orzeczenia.nsa.gov.pl.