Odnosząc się natomiast do powoływanego przez Podatniczkę art. 240 § 1 pkt 5 O.p., DIAS wskazał, że w jej ocenie wystąpienie nowych okoliczności lub dowodów wynika z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 9 lipca 2025 r., sygn. akt SK 64/20. Stwierdził, że przywołana we wniosku o wznowienie postępowania ww. przesłanka związana jest bezpośrednio z przesłanką wynikającą z art. 240 § 1 pkt 8 O.p. Z uwagi na brak publikacji tego wyroku - w konsekwencji czego wniosek nie podlega merytorycznemu rozparzeniu - DIAS uznał za prawidłowe stwierdzenie,
że przedwczesne jest analizowanie wystąpienia wad postępowania wskazanych w art. 240 § 1 pkt 5 O.p.
DIAS wskazał jeszcze, że nie doszło do naruszenia art. 2a O.p., który stanowi
o konieczności rozstrzygania na korzyść podatnika niedających się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawnych. Sytuacja taka nie miała miejsca w toczącym się postępowaniu, ponieważ przepisy jasno i wprost wskazują zasady postępowania, nie doszło w tym przypadku do interpretowania ich treści przez organ podatkowy.
W ocenie DIAS, organ nie naruszył również art. 120 i art. 121 § 1 O.p., gdyż dokonał rozstrzygnięcia w oparciu o analizę ustaleń oraz właściwych przepisów prawa, w sposób budzący zaufanie, dokładając należytej staranności w ustaleniu stanu faktycznego, zapewniając podatniczce czynny udział w postępowaniu, a przed wydaniem decyzji umożliwił wypowiedzenie się co do zebranych dowodów
i materiałów. Okoliczność, że decyzja nie jest zgodna z oczekiwaniami Podatniczki, jak również to, że nie została ona przekonana, co do zasadności podjętego rozstrzygnięcia, nie oznacza automatycznie naruszenia przepisów postępowania.
W skierowanej do Sądu skardze Skarżąca zażądała uchylenia decyzji organu pierwszej oraz drugiej instancji.
Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania poprzez ich niestosowanie w sprawie, a także przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie zarówno przez organ pierwszej i drugiej instancji, tj.:
- art. 120 i art. 121 § 1 O.p. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania strony do organów podatkowych,
- art. 2a O.p., poprzez interpretowanie regulacji znajdujących zastosowanie w sprawie wyłącznie na niekorzyść podatnika,
- art. 240 § 1 pkt 8 w zw. z art. 241 § 2 pkt 2 oraz art. 240 § 1 pkt 5 O.p. poprzez brak uznania, iż w zaistniałym przypadku zachodzą podstawy do wznowienia postępowania podatkowego;
- art. 190 ust. 1 i 2 Konstytucji RP poprzez jego błędną wykładnię.
W uzasadnieniu skargi przedstawiła obszerną argumentację.
W szczególności przedstawiła okoliczności poprzedzające wydanie w dniu 28 lutego 2011 r., decyzji o wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego z odpłatnego zbycia lokalu w kwocie [...]zł wynikającego z niespełnienia warunków pozwalających na skorzystanie z ulgi meldunkowej. Wskazała na złożenie odwołania oraz zaskarżenie decyzji DIAS do WSA w Szczecinie, który wyrokiem z dnia 6 listopada 2013 r., sygn. akt I SA/Sz 420/13 oddalił jej skargę.
Wskazała dalej na wydany w dniu 9 lipca 2025 r. przez Trybunał Konstytucyjny wyrok o sygn. akt SK 64/20, dotyczący ulgi meldunkowej, a konkretnie — uzależnienia zwolnienia z podatku dochodowego od osób fizycznych od złożenia oświadczenia o spełnieniu warunków do skorzystania z tego zwolnienia. Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że zaskarżona regulacja w zakresie, w jakim uzależnia skorzystanie przez podatnika ze zwolnienia z podatku dochodowego od osób fizycznych od złożenia oświadczenia o zameldowaniu, jest niezgodna z art. 64 ust. 1 i 3 w związku z art. 2, art. 21 ust. 1, art. 31 ust. 3, art. 84 i art. 217 Konstytucji.
Skarżąca zwróciła uwagę, że ww. wyrok Trybunału Konstytucyjnego został wydany bardzo późno, bo dopiero po 7 latach od wniesienia skargi konstytucyjnej. Stąd też mając na uwadze, że nasz system prawny musi być przygotowany na takie rozwiązania, mimo upływu tak znacznego czasu wznowienie postępowania sądowo-administracyjnego w sprawie powinno być zasadne.
Skarżąca wskazała, że w realiach obecnej sytuacji prawno-politycznej, wyroki Trybunału Konstytucyjnego nie są publikowane w Dzienniku Ustaw. Przyjęcie interpretacji ww. regulacji, zgodnie z którą brak publikacji orzeczenia TK w Dzienniku Ustaw skutkuje brakiem możliwości wznowienia postępowania podatkowego, prowadziłoby do pozbawienia obywateli praktycznej możliwości skorzystania z konstytucyjnie gwarantowanego środka ochrony prawnej. Prowadziłoby także do jawnego pogwałcenia ich praw i przyznania, że z jednej strony Państwo popełniło błąd nakładając w określonej sytuacji podatnika zobowiązanie w PIT (co wynika wprost z treści orzeczenia Trybunału). Z drugiej strony powoływanie się na brak legitymacji procesowej do wznowienia postępowania (przez wzgląd na brak publikacji orzeczenia w Dz. U.) prowadziłoby faktycznie do braku respektowania orzeczeń Trybunału.
W ocenie Skarżącej, uwzględniając powyższe, należy uznać, że złożenie wniosku przed dniem publikacji orzeczenia TK w Dzienniku Ustaw jest dopuszczalne, o ile następuje nie później niż w miesiącu od daty jego wejścia w życie. Skarżąca podkreśliła, że omawiany wyrok został opublikowany na oficjalnej stronie internetowej Trybunału Konstytucyjnego, jest powszechnie dostępne dla wszystkich zainteresowanych. Jest to w jej ocenie forma "publikacji", co powinno być wzięte pod uwagę na kanwie przedmiotowej sprawy.
Mając na uwadze powyższe, Skarżąca wskazała, że obowiązujące regulacje O.p. pozwalające na wznowienie postępowania powinny być interpretowane w zgodzie z art. 190 ust. 4 i art. 84 Konstytucji RP, a drugi z nich dodatkowo z art. 77 ust. 2 w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. Zarówno sądy, jak i organy podatkowe, powinny uwzględnić sytuację, że orzeczenia TK mogą być wydawane po upływie wielu lat i nie może to uzasadniać dochodzenia naruszonych praw obywatela.
Zwróciła uwagę, że ogłoszenia wyroku Trybunału Konstytucyjnego w Dzienniku Ustaw nie powoduje braku możliwości jego uwzględnienia w procesie stosowania prawa. Wynika to z faktu, że wyroki Trybunału Konstytucyjnego są ostateczne i powszechnie obowiązujące (art. 190 ust. 1 Konstytucji RP).
Nieopublikowany wyrok Trybunału Konstytucyjnego, stwierdzający niezgodność z Konstytucją określonego przepisu uchyla domniemanie jego zgodności z Konstytucją z chwilą ogłoszenia wyroku przez Trybunał Konstytucyjny w toku postępowania. Podobnie w wyroku NSA z 9 lutego 2017 r. (II FSK 1974/16) uznano, że opóźnienie w publikacji wyroku TK nie może negatywnie wpływać na możliwość realizacji konstytucyjnego prawa obywatela do wznowienia postępowania sądowego.
Wskazała też na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 11 sierpnia 2016 r. (K 39/16) dotyczący m.in. mocy obowiązującej wyroków TK pomimo braku dokonania ich publikacji, w którym stwierdzono, że stosownie do art. 190 ust. 1 Konstytucji RP orzeczenia Trybunału są ostateczne i mają moc powszechnie obowiązującą. Oba te przymioty przysługują im od momentu ich wydania, czyli — w przypadku wyroku - od chwili ogłoszenia na sali rozpraw. Wówczas, w razie orzeczenia o niezgodności z konstytucją, następuje obalenie domniemania konstytucyjności zakwestionowanej regulacji prawnej, co ma wpływ na praktykę jej dalszego stosowania.
Nadto, wskazano w skardze, że art. 241 § 2 pkt 2 O.p. ustanawia wyłącznie graniczny termin do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania, który upływa miesiąc po dniu publikacji orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Przepis ten nie określa natomiast terminu początkowego, a tym samym nie zakazuje złożenia wniosku wcześniej, tj. po wydaniu, ale przed publikacją orzeczenia Trybunału. Szczególne znaczenie może to mieć w realiach obecnej sytuacji prawno-politycznej, w której wyroki Trybunału Konstytucyjnego nie są publikowane w Dzienniku Ustaw od co najmniej kilkunastu miesięcy. Przyjęcie odmiennej interpretacji w/w regulacji prowadziłoby do pozbawienia obywateli praktycznej możliwości skorzystania z konstytucyjnie gwarantowanego środka ochrony prawnej.
Uniemożliwienie wznowienia postępowania z racji na niejasną sytuację dotyczącą Trybunału Konstytucyjnego i publikacji wydanych przez niego orzeczeń, której źródłem jest spór polityczny stoi również w ocenie Skarżącej w opozycji do zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść podatnika unormowanej w art. 2a O.p..
Postępowanie podatkowe prowadzone przez organ pierwszej instancji, które nie uwzględnia w/w interesu Podatnika, prowadzi wprost do naruszenia art. 120 i art. 121 § 1 O.p. i art. 2a O.p.
W kwestii zasadności powołania się we wniosku o wznowienie na art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Skarżąca wskazała, że wydanie omawianego wyroku Trybunału Konstytucyjnego skutkowało ustaleniem nowej okoliczności faktycznej (taka a nie inna interpretacja regulacji ustawy o PIT) i jednocześnie dowodu, które istniały w dacie wydania decyzji, jednak pozostawały nieznane organom rozstrzygającym sprawę.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:
Skargę należało oddalić bowiem podniesione zarzuty okazały się nieuzasadnione.
Sąd administracyjny w granicach swojej właściwości bada zgodność zaskarżonych decyzji z prawem.
Jedną z podstawowych zasad postępowania podatkowego jest, uregulowana
w art. 128 O.p., zasada trwałości decyzji ostatecznych. Zgodnie z powołanym przepisem decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w ustawie oraz w ustawach podatkowych. Powołany przepis, ustanawiając ochronę decyzji ostatecznych, przyznaje im cechę trwałości, przy równoczesnym wyznaczeniu granic tej trwałości wynikających z możliwości wzruszania decyzji ostatecznych w trybach nadzwyczajnych. Jednym z takich trybów jest instytucja wznowienia postępowania, która, jako wyłom od zasady trwałości decyzji ostatecznych, opiera się na ustawowo określonych przesłankach wymienionych w art. 240 § 1 O.p. (por. wyroki NSA z 29 kwietnia 2016 r. sygn. akt I FSK 137/15 i z 29 kwietnia 2016 r. sygn. akt
I FSK 2030/14; wyroki dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń NSA, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Instytucja wznowienia postępowania stanowi szczególny tryb postępowania, zatem nie można przesłankom wznowieniowym przypisywać szerszego znaczenia niż wyrażone wprost w przepisie prawa. Zasada, zgodnie z którą przesłanki wznowienia postępowania podlegają ścisłej wykładni i nie mogą być interpretowane rozszerzająco, pełni również istotną funkcję gwarancyjną z punktu widzenia zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego (art. 127 O.p.). Pozwala bowiem ograniczyć sytuacje, w których jedna sprawa będzie rozpoznawana kilkukrotnie, wyłącznie do przypadków kwalifikowanych wadliwości wskazanych m.in. w art. 240 § 1 O.p. (por. wyrok NSA z 14 marca 2017 r. sygn. akt: I FSK 1397/15).
Sąd rozpoznający niniejszą sprawę stoi na stanowisku, że w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzwyczajnym nie jest dopuszczalne dokonywanie przez Sąd, odmiennie niż w postępowaniach wymiarowych, rozproszonej kontroli konstytucyjności przepisów ustaw mających w sprawie zastosowanie.
Zgodnie z art. 190 ust. 1 Konstytucji RP orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne. Jednocześnie jednak art. 190 ust. 2 Konstytucji stanowi, że orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego w sprawach wymienionych w art. 188 podlegają niezwłocznemu ogłoszeniu w organie urzędowym, w którym akt normatywny był ogłoszony. Jeżeli akt nie był ogłoszony, orzeczenie ogłasza się w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski". Stosownie do art. 190 ust. 3 in principio Konstytucji RP orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, jednak Trybunał Konstytucyjny może określić inny termin utraty mocy obowiązującej aktu normatywnego.
Sąd dostrzega, że zgodnie z art. 190 ust. 3 Konstytucji RP, do wywołania skutku w sferze obowiązywania prawa konieczne jest promulgowanie wyroku Trybunału Konstytucyjnego w stosownym dzienniku urzędowym. Bez tej publikacji wyrok Trybunału Konstytucyjnego nie wywołuje skutku w postaci utraty mocy obowiązującej przepisu zawierającego normę uznaną za niekonstytucyjną. Utrata mocy obowiązującej, warunkowana przez publikację wyroku Trybunału Konstytucyjnego, nie stanowi jednak przesłanki warunkującej decyzję sądu (...) o zastosowaniu albo niezastosowaniu przy rozstrzyganiu sprawy przepisu uznanego przez Trybunał Konstytucyjny za niekonstytucyjny (por. w wyroku Sądu Najwyższego z 4 lipca 2018 r., sygn. I PK 163/17, system LEX). Należy zatem odróżnić aplikacyjne i derogacyjne skutki wyroków Trybunału Konstytucyjnego. Artykuł 190 ust. 3 Konstytucji RP odnosi się tylko do przesłanek wywołania przez wyrok Trybunału Konstytucyjnego skutku derogacyjnego, natomiast nie ma znaczenia dla skutku aplikacyjnego ( por. wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 474/25). W postępowaniu wymiarowym na sądach spoczywa powinność podjęcia takiego rozstrzygnięcia, które w realiach zaistniałego stanu faktycznego i prawnego będzie prowadziło do osiągnięcia w możliwie jak najwyższym stopniu stanu zgodności z obowiązującym prawem rozumianym całościowo, a zatem z uwzględnieniem aktów stojących na szczycie hierarchii źródeł prawa, do których z pewnością należy Konstytucja RP (por. wyrok NSA z 22 lutego 2023 r., sygn. III OSK 2336/21).
W niniejszej sprawie ocenie Sądu nie podlega decyzja "wymiarowa" określająca Skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych, a decyzja w przedmiocie wznowienia postępowania podatkowego.
Wymaga podkreślenia, że w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego wyraźnie rozróżnia się dwa zdarzenia prawne, tj. publiczne ogłoszenie wyroku przez Trybunał (ogłoszenie sentencji po przeprowadzeniu postępowania kontrolnego) oraz jego ogłoszenie w odpowiednim dzienniku urzędowym, stanowiące warunek wejścia w życie orzeczenia w rozumieniu art. 190 ust. 3 Konstytucji RP. Należy mieć na uwadze, że Trybunał Konstytucyjny jest tzw. ustawodawcą negatywnym, to jest może usuwać z systemu prawa normy uznane za niekonstytucyjne (zob. np. postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 24 września 2014 r., Ts 248/13). Wykładnia przepisów dotyczących ogłaszania orzeczeń Trybunału musi zatem uwzględniać zasady ogłaszania przepisów prawa.
Skoro zasadą jest, że warunkiem wejścia w życie ustaw, rozporządzeń oraz aktów prawa miejscowego jest ich ogłoszenie (art. 88 ust. 1 Konstytucji RP), to należy przyjąć, że warunkiem koniecznym usunięcia z systemu prawa normy uznanej przez Trybunał za niekonstytucyjną jest ogłoszenie orzeczenia Trybunału w taki sam sposób, w jaki zostały ogłoszone przepisy zawierające niekonstytucyjną normę. W ten sposób zostaje zrealizowana konstytucyjna zasada, że obywatele czerpią wiedzę na temat obowiązującego prawa z dzienników urzędowych. Z tą zasadą jest skorelowana zasada powszechnej znajomości prawa (postanowienie NSA z 24 lutego 2026 r. I OSK 1660/25).
W rozpoznawanej sprawie, wskazany jako prawna podstawa wznowienia postępowania przepis art. 240 par. 1 pkt 8 O.p. stanowi o wznowieniu postępowania podatkowego, jeżeli decyzja została wydana na podstawie przepisu,
o którego niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, ustawa lub ratyfikowaną umową międzynarodową orzekł Trybunał Konstytucyjny. Wskazana
w powołanym przepisie podstawa wznowienia postępowania nie skutkuje automatycznym wszczęciem postępowania ( por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 25 lutego 2026r., sygn. akt I SA/Gd 18/26).
Tryb wznowienia postępowania z przyczyny określonej w art. 240 § 1 pkt 8 O.p. określa przepis art. 241 § 2 pkt 2 O.p. W sprawie nie jest sporne, że strona skarżąca zgłosiła do właściwego organu żądanie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją DIAS z dnia 7 marca 2013 r. nr [...]. Skarżąca, powołując jako prawną podstawę żądania art. 240 § 1 pkt 5 i 8 O.p., w związku z art. 241 § 1 i § 2 pkt 2 O.p. wskazała, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 9 lipca 2025r. w sprawie sygn. akt SK 64/20 stwierdził niezgodność z Konstytucją przepisu art. 21 ust. 22 pkt 126 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych będącego prawną podstawą wydanej wobec Skarżącej decyzji z dnia 7 marca 2013 r.
w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. W piśmie z 15 września 2025 r. Skarżąca jako miejsce publikacji informacji ww. wyroku wskazała oficjalną stronę internetową Trybunału Konstytucyjnego.
Warunkiem wznowienia postępowania podatkowego przez organ na żądanie strony na podstawie art. 240 par. 1 pkt 8 O.p. jest zachowanie przez stronę terminu złożenia żądania. Wznowienie postępowania następuje, jeżeli żądanie wznowienia zostało wniesione przez stronę w terminie miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Ustawodawca wyraźnie powiązał początek biegu terminu do wniesienia skargi o wznowienie z "wejściem w życie" orzeczenia, a więc nie sposób utożsamiać tego momentu z wcześniejszym publicznym ogłoszeniem sentencji wyroku. Skoro wyrok z 9 lipca 2025 r. nie został opublikowany w odpowiednim dzienniku urzędowym, a więc nie doszło do jego wejścia w życie w rozumieniu art. 190 ust. 3 Konstytucji RP, to tym samym nie rozpoczął biegu termin do wniesienia skargi
o wznowienie postępowania. W tej sytuacji nie można bowiem przyjąć, że termin z art. 241§ 2 pkt 2 O.p. został zachowany, skoro nie zaistniało zdarzenie prawne inicjujące jego bieg.
Zgodnie z art. 190 Konstytucji RP orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego
w sprawach zgodności ustaw i umów międzynarodowych z Konstytucją podlegają niezwłocznemu ogłoszeniu w organie urzędowym, w którym akt normatywny był ogłoszony. Jeżeli akt nie był ogłoszony, orzeczenie ogłasza się w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski". Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, jednak Trybunał Konstytucyjny może określić inny termin utraty mocy obowiązującej aktu normatywnego. Termin ten nie może przekroczyć osiemnastu miesięcy, gdy chodzi o ustawę, a gdy chodzi o inny akt normatywny - dwunastu miesięcy. W przypadku orzeczeń, które wiążą się z nakładami finansowymi nie przewidzianymi w ustawie budżetowej, Trybunał Konstytucyjny określa termin utraty mocy obowiązującej aktu normatywnego po zapoznaniu się z opinią Rady Ministrów. Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane prawomocne orzeczenie sądowe, ostateczna decyzja administracyjna lub rozstrzygnięcie w innych sprawach, stanowi podstawę do wznowienia postępowania, uchylenia decyzji lub innego rozstrzygnięcia na zasadach i w trybie określonych w przepisach właściwych dla danego postępowania.
Sąd podziela pogląd, że art. 190 ust. 3 zd. pierwsze Konstytucji RP stanowi
o dwóch odmiennych kwestiach prawnych: o dacie wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego oraz o dacie utraty mocy obowiązującej niekonstytucyjnego aktu normatywnego. Daty te z samej ich istoty nie są tożsame. Datą wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego jest wyłącznie dzień jego ogłoszenia w Dzienniku Ustaw, toteż termin określony w art. 241 § 2 pkt 2 O.p. rozpoczyna bieg w dacie ogłoszenia tego orzeczenia ( por. wyrok NSA z dnia 12 września 2019 r. ,sygn. akt II FSK 1898/17).
Wskazany wyrok Trybunału Konstytucyjnego sygn. akt SK 64/20 nie został dotychczas opublikowany w Dzienniku Ustaw; nie był opublikowany ani na dzień złożenia wniosku o wznowienie postępowania ani na dzień orzekania przez organy. Zdaniem Sądu, skoro przepisy właściwe dla danego postępowania, określające zasady i tryb wznowienia postępowania, o których mowa w art. 190 ust. 4 in fine Konstytucji RP, wiążą termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania z dniem wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego (art. 241 § 2 pkt 2 O.p.), to zgodnie z art. 190 ust. 3 zdanie pierwsze Konstytucji RP należy powiązać początek biegu tego terminu z dniem ogłoszenia orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, niezależnie od tego, czy Trybunał określił inny niż dzień ogłoszenia orzeczenia, termin utraty mocy obowiązującej aktu normatywnego (zob. wyrok NSA z dnia 26 listopada 2015 r., II FSK 2657/15).
W przedmiotowej sprawie żądanie wznowienia postępowania nastąpiło przedwcześnie, przed rozpoczęciem biegu terminu do wniesienia żądania, o którym mowa w art. 241 § 2 pkt 2 O.p. Wobec powyższego, stosownie do art. 243 § 3 O.p., organ podatkowy był zobowiązany odmówić wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia 7 marca 2013 r. z uwagi na niespełnienie przesłanek formalnych. Termin do wniesienia żądania strony o wznowienie postępowania, liczony od wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego - wynika z obowiązującego art. 241 § 2 pkt 2 O.p.
Prawidłowo oceniły organy, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki określone
w art. 240 §1 pkt 5 O.p., gdyż nie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję.
Zdaniem Sądu jako niezasadne należało ocenić domaganie się od organu podatkowego, a także Sądu, uwzględnienia nowej okoliczności faktycznej czy nowego dowodu polegających na braku wymogu składania oświadczenia.
Podkreślenia wymaga, że za "nowe" okoliczności lub dowody w danej sprawie w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p. należy uznać takie okoliczności lub dowody, które istniały w dacie orzekania w postępowaniu zwykłym, ale wyszły "na jaw" dopiero po wydaniu decyzji ostatecznej, nie były znane zarówno organowi podatkowemu, jak
i stronie, a także mają one istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. W kontekście powyższych wskazań nową okolicznością nie może być stwierdzona przez Trybunał Konstytucyjny w dniu 9 lipca 2025 r. niezgodność przepisu ustawy z Konstytucją.
Z tych względów w ocenie Sądu zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza przepisów prawa, w tym wymienionych w skardze, a podniesione zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Prawidłowo organy odmówiły wznowienia postępowania podatkowego, realizując tym samym zasadę praworządności i zaufania do organów podatkowych. Wbrew zarzutom skargi, w sprawie nie doszło do naruszenia zasady in dubio pro tributario (art. 2a O.p.), jako że treść przepisów regulujących przesłanki wznowienia postępowania nie wywołała wątpliwości co do ich treści.
Uznając skargę za nieuzasadnioną, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz.U. z 2026r., poz. 143), orzekł jak w sentencji.