w postępowaniu, którego przedmiotem jest określenie wysokości opłaty
za gospodarowanie odpadami komunalnymi z tej nieruchomości.
SKO dalej w postanowieniu, w kontekście zasad zarządzania małą wspólnotą (określonych w uwl) i obliczania większości współwłaścicieli (na podstawie k.c.), odniosło się do pozostałych zarzutów i argumentów zażalenia, w tym do twierdzenia Stron,
że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków dotyczące wielkości udziałów Stron
w nieruchomości są nieaktualne w następstwie ich powiększenia wskutek prac budowlanych w latach 1996 – 2005. SKO wskazało w tym zakresie, że jeżeli ewidencja gruntów i budynków pozostaje nieaktualna, to konieczne jest wszczęcie postępowania celem jej aktualizacji przed właściwym organem – a więc Prezydentem Miasta S.. SKO natomiast, w toku postępowania, którego przedmiotem jest określenie wysokości opłaty z tytułu gospodarowania odpadami komunalnymi nie jest uprawnione do zmiany danych z ww. ewidencji wynikających.
Na koniec, Organ odwoławczy podzielił pogląd zaprezentowany w zaskarżonym postanowieniu, że wobec tego, że odwołanie od decyzji Prezydenta z 15 kwietnia
2024 r. nie zostało wniesione przez uprawnione podmioty, zasadnie Kolegium postanowiło o pozostawieniu go bez rozpatrzenia.
W skardze na powyższe postanowienie SKO z 31 stycznia 2025 r.
do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, Skarżący wnieśli o ponowne rozpatrzenie odwołania od decyzji Prezydenta z 15 kwietnia 2024 r. i uznanie tej decyzji za nieważną i jej uchylenie ponieważ była skierowana niewłaściwie.
Skarżący zarzucili, że SKO w zaskarżonym postanowieniu nie odniosło
się do kwestii istnienia i adresu Wspólnoty Mieszkaniowej - czy powstała, czy mogła powstać, czy adres jest prawidłowy skoro jej adres jest adresem apteki od 1992 r.
i czy została zarejestrowana.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
W piśmie z 20 czerwca 2025 r. stanowiącym uzupełnienie skargi, Skarżący
na poparcie skargi przedstawili dodatkową argumentację i dołączyli dokumenty.
Skarżący wskazali, że Gmina nie deklaruje w uchwale miasta gospodarowaniem odpadami komunalnymi i bytowymi z aptek. Nigdzie nie opisano, że apteki są objęte gminnym systemem gospodarowania odpadami, i na podstawie których mają możliwość otrzymania z tego tytułu faktury lub dokumentu wpłaty wystawionego na aptekę.
Apteka należąca do Skarżących jest podmiotem z siedzibą na ul. [...] od 1981 r. do chwili obecnej. Została założona w budynku
przez [...]
w S. jako całkowicie wyodrębniona część budynku zgodnie z przepisami prawa farmaceutycznego prawa budowlanego oraz przepisów sanitarnych i przeciwpożarowych dla aptek. W 1992 r. aptekę wraz z siedzibą przejęła T. R.- [...] na zasadzie prywatyzacji jako właściciel/kierownik apteki z prawem do lokalu od 1995 r. właściciel nieruchomości aptecznej art. 46 §1 k.c. Skarżący podnieśli także, że żadna ustawa
nie może oddzielać apteki od lokalu bo jest on integralną jej częścią warunkiem uzyskania koncesji przez kierownika apteki. I z tego powodu inna osoba nie upoważniona
i bez pełnomocnictwa nie ma prawa wypełniać w jej imieniu/tworzyć dokumentów
(wypełniać deklaracji dotyczącej opłat za gospodarowanie odpadami), tj. określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z apteki.
Dalej Skarżący wskazali, że powierzchnie lokali nie odpowiadają ich udziałom, stąd też przywołanie przez SKO art. 201 i art. 204 k.c. do rozstrzygania jest nieprawidłowe (z uwagi na to, że powierzchnia użytkowa apteki stanowi znacznie więcej niż 50 % powierzchni użytkowej budynku).
Skarżący przedstawili stanowisko w zakresie aktualizacji danych zawartych
w ewidencji gruntów i budynków.
Ponadto podnieśli, że stan prawny budynku jest nieuregulowany, za który to stan odpowiedzialność ponosi Gmina, która sprzedawała lokale z reszty budynku w trakcie rozbudowy lokalu apteki przy nieuregulowanych udziałach i do różnej powierzchni budynku. W związku z nieuregulowanym stanem prawnym, z winy Gminy, opisywanej zabudowanej nieruchomości gruntowej, decyzje administracyjne nie powinny były
być wydawane.
Skarżący, podtrzymali także twierdzenie, że nie jest prawdą , że decyzja została doręczona Pani J. , ponieważ nie mogła być doręczona.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł co następuje:
Niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie postępowania uproszczonego stosownie do art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu
przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2024.935 t.j.; dalej: "P.p.s.a.").
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2024.1267 t.j.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 P.p.s.a., odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. Regułą jest, że w ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej
w art. 3 P.p.s.a. sąd jest uprawniony do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania,
nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.), zaś jedynym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 P.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 P.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji
bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi:
a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu
o art. 151 P.p.s.a.
Sąd ocenił, że w ustalonym stanie faktycznym skarga nie zasługuje
na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Oceniając bowiem zaskarżone postanowienie z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów, Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które uzasadniałyby wyeliminowanie go z obrotu prawnego.
W niniejszej sprawie ocenie podlegał postanowienie Organu odwoławczego, mocą którego pozostawiono bez rozpatrzenia, na podstawie art. 169 § 4 O.p. odwołanie Skarżących od decyzji organu podatkowego z 15 kwietnia 2024 r. w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.
Skarżący w skardze nie formułują konkretnych zarzutów naruszenia przepisów prawa odnośnie zaskarżonego postanowienia. Natomiast wnoszą aby Sąd doprowadził do ponownego rozpatrzenia odwołania od decyzji Prezydenta z 15 kwietnia 2024 r.
i uznania tej decyzji za nieważną i jej uchylenia ponieważ była skierowana niewłaściwie.
Wobec tego wskazać należy, że zgodnie z cytowanym wyżej art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie granicami skargi oznacza, że Sąd
ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony, nie jest przy tym związany sposobem sformułowania skargi, użytymi argumentami, a także zgłoszonymi wnioskami, zarzutami i żądaniami. "Rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy" oznacza jedynie
to, że Sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania innej sprawy administracyjnej
niż ta, w której wniesiono skargę. Brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że Sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu.
Wynika z powyższego, że przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie może być wyłącznie zaskarżone postanowienie z 31 stycznia 2025 r. oraz poprzedzające
je postanowienie z 21 listopada 2024 r., mające charakter formalny (procesowy).
Sąd w ramach niniejszego postępowania nie może kontrolować zgodności z prawem decyzji ostatecznej Prezydenta z 15 kwietnia 2024 r. w sprawie wysokości opłat
za gospodarowanie odpadami komunalnymi, a więc tego czy została ona skierowana właściwie oraz stwierdzić jej nieważności. Z powołanych względów Sąd nie będzie
się także odnosił się do wskazywanych zastrzeżeń w zakresie działania organów gminy opisywanych przez Skarżących w piśmie z 20 czerwca 2025 r. Sądy administracyjne,
jak już wskazano na wstępie, sprawują bowiem wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów, a nie zastępują organy administracji publicznej w wykonywanych
przez nie funkcjach. Sąd nie jest też organem trzeciej instancji i nie zastępuje organów podatkowych w procesie rozpatrywania i rozstrzygania danej kategorii spraw.
Na marginesie, odnośnie żądania Skarżących uznania ich prawa
do indywidualnego rozliczania się z opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, wskazać tylko należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje
się w sposób jednolity, że pobieranie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi jest czynnością mieszczącą się w sferze publicznoprawnej, w wykonywaniu której gmina występuje w roli organu władzy publicznej. Przywołać wypada również wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 28 listopada 2013 r., K 17/12, w którym stwierdzono, że opłata
za gospodarowanie odpadami komunalnymi ma charakter daniny publicznej. Trybunał Konstytucyjny wskazał, że opłata ta została nałożona ustawą i ma charakter powszechnego, jednostronnie ustalanego świadczenia pieniężnego, od którego wniesienia uzależnione jest dopiero świadczenie innego podmiotu, opłata
ta jest świadczeniem pieniężnym o charakterze przymusowym. W świetle tego orzecznictwa właściciel każdej nieruchomości zamieszkałej lub użytkowanej
ma obowiązek poddać się rygorom gminnego systemu gospodarowania odpadami komunalnymi i nie zwalnia takiego właściciela samodzielne zagospodarowanie odpadami komunalnymi. Takie stanowisko Sąd w pełni akceptuje w niniejszej sprawie.
W kontekście formułowanych zarzutów i podnoszonych przez Skarżących argumentacji oraz żądań, podkreślić zatem trzeba, że podmioty zobowiązane
do uiszczenia przedmiotowej opłaty nie mają swobody w decydowaniu o potrzebie (obowiązku) i sposobie jej ponoszenia. Zasady związane z opłatami za gospodarowanie odpadami komunalnymi a więc metody jej ustalania, sposób rozliczania, poboru, obowiązki właścicieli nieruchomości oraz gminy określa ustawa oraz uchwała rady gminy. Skoro, Gmina Miasto S. nie podjęła uchwały postanawiającej o odrębnym odbieraniu odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których
nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne (w oparciu o art. 6c ust. 2 upucg), tylko objęła takie nieruchomości wspólnym systemem wraz z nieruchomościami zamieszkałymi przez mieszkańców, to jest oczywiste, że Skarżący nie mają możliwości indywidualnego składania deklaracji i rozliczania przedmiotowej opłaty.
Przechodząc do kwestii zasadniczej w niniejszej sprawie, a więc ustalenia
czy SKO zasadnie postanowiło o pozostawieniu bez merytorycznego rozpatrzenia odwołania Skarżących z 8 maja 2024 r., wskazać należy, że zgodnie z art. 169 O.p. jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem,
że nieuzupełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia
(§ 1). Organ podatkowy wydaje postanowienie o pozostawieniu podania
bez rozpatrzenia, na które przysługuje zażalenie (§ 4). Powyższy przepis
ma zastosowanie do środków zaskarżenia, w tym do odwołania.
Braki, o których stanowi przepis art. 169 § 1 O.p. należy rozumieć szeroko i mogą one dotyczyć istotnego elementu treści pisma, np. podpisu, uzasadnienia, precyzyjnego określenia żądania, daty, jak również pełnomocnictwa. Wszystkie one podlegają uzupełnieniu pod rygorem pozostawienia podania bez rozpatrzenia, a zatem nienadania mu dalszego biegu w postępowaniu.
Przy tym, nieusunięcie braku w zakresie pełnomocnictwa do występowania
w imieniu strony, na co wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z 17 lutego 2012 r., II FSK 1642/10 (Lex nr 1145412) i 15 lutego 2007 r., II FSK 259/06
(Lex nr 307371) skutkuje pozostawieniem odwołania bez rozpatrzenia zgodnie
z art. 169 § 1 O.p., a nie niedopuszczalnością odwołania (zażalenia) z art. 228 § 1
pkt 1 O.p. Analogicznie na gruncie ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U.2013.267 ze zm.) w wyrokach z: 20 sierpnia 2015 r., I OSK 2792/13, Lex nr 1794892; 14 stycznia 2016 r., I OSK 1049/14,
Lex nr 2032671; 3 września 2008 r., II OSK 978/07, Lex nr 516020.
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym, w sytuacji
gdy organ podatkowy powziął wątpliwość czy osoba wnosząca odwołanie w imieniu strony, była uprawniona do tego, aby w jej imieniu działać i uruchomić postępowanie odwoławcze, to organ - poruszając się w ramach wstępnego stadium postępowania, którego granice wyznacza art. 228 § 1 O.p. - ma obowiązek wezwać stronę
tego postępowania do usunięcia dostrzeżonego braku pod rygorem wydania postanowienia o pozostawieniu odwołania bez rozpatrzenia w trybie art. 169 § 4 O.p.,
nie zaś czynić ustalenia faktycznie i prawne (wyjaśniające) względem osoby wnoszącej odwołanie (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 stycznia 2020 r.,
I FSK 2193/19). Pogląd taki zaprezentowany został w szeregu orzeczeń sądów administracyjnych (wyroki: WSA w Opolu z 21 maja 2013 r., I SA/Op 94/13;
WSA w Krakowie z 20 czerwca 2012 r., I SA/Kr 447/12; NSA z 10 kwietnia 2014 r., I GSK 543/12; NSA z 22 czerwca 2017 r., II GSK 845/17; NSA z 17 lutego 2012 r., II FSK 1642/10; NSA z 15 lutego 2007 r., II FSK 259/06), a także w doktrynie (Komentarz
do art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego pod red. Z. Kmieciaka, Lex/el.).
W rozpoznawanej sprawie podstawą faktyczną zaskarżonego postanowienia wydanego w oparciu o art. 169 § 1 pkt 1 O.p. było ustalenie, że Skarżący nie uzupełnili braku formalnego w terminie 7 dni, wyznaczonym wezwaniem z 24 października 2024 r., w którym zobowiązano Skarżących do wykazania umocowania do działania w imieniu Wspólnoty Mieszkaniowej ul. [...] w S. poprzez podpisanie
się pod odwołaniem przez wszystkich właścicieli lokali, bądź złożenie odwołania podpisanego przez wszystkich właścicieli lokali, bądź złożenie pełnomocnictw szczególnych upoważniających do reprezentacji w postępowaniu odwoławczym,
w tym podpisania odwołania, podpisanego przez właścicieli lokali. Skarżący wprawdzie odpowiedzieli na powyższe zobowiązanie Organu odwoławczego, ale z treści dwóch kolejnych pism wynika (pismo z 3 listopada 2024 r. oraz z 5 listopada 2024 r.),
co też akcentowali konsekwentnie w trakcie całego postępowania oraz w skardze,
że w sprawie opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi występują indywidualnie, nie zaś w ramach, czy w imieniu Wspólnoty Mieszkaniowej. W konsekwencji Organ odwoławczy uznał, że odwołanie z 8 maja 2024 r. zostało wniesione przez osoby niebędące uprawnione do reprezentacji Wspólnoty Mieszkaniowej, która była adresatem decyzji Organu I instancji.
W ocenie Sądu, przyjęty w sprawie tryb postępowania oraz wyciągnięte wnioski przez Organ odwoławczy nie budzą zastrzeżeń. Nie ulega wątpliwości, że załatwienie niniejszej sprawy winno mieć charakter formalny, procesowy. Organ odwoławczy procedował zgodnie z prawem i nie naruszył ww. art. 169 § 1 i § 4 O.p.
Jak wyżej wskazano, Skarżący konsekwentnie w niniejszej sprawie działają
w oparciu o tezę, że nie tworzą wraz z pozostałymi właścicielami lokali mieszkalnych
w nieruchomości położonej w S. przy ul. [...] Wspólnoty Mieszkaniowej i dlatego żądają umożliwienia indywidualnego rozliczania się za powstałe odpady z apteki. W ocenie Sądu teza ta nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Wskazać przede wszystkim należy, że zgodnie z art. 2 ust. 3 ucpg w brzmieniu obowiązującym w okresie za jaki wydana została decyzja wymierzająca wysokość opłat, jeżeli nieruchomość jest zabudowana budynkiem wielolokalowym, w którym ustanowiono odrębną własność lokalu, obowiązki właściciela nieruchomości wspólnej oraz właściciela lokalu obciążają wspólnotę mieszkaniową albo spółdzielnię mieszkaniową. Celem
art. 2 ust. 3 ucpg jest ułatwienie wykonywania obowiązków wynikających z ustawy
w przypadku, gdy mamy do czynienia z budynkami wielolokalowymi, w których wydzielono odrębne lokale. W takich przypadkach obowiązki z indywidualnych podmiotów przechodzą mocą ustawy na wspólnoty (lub spółdzielnie) reprezentowane przez swoje organy (zarządy).
Zarówno przed dniem 1 lutego 2015 r. jak i po tej dacie w przypadku wyodrębnienia lokali w budynkach wielolokalowych podatnikiem jest wspólnota mieszkaniowa,
zaś osoba sprawująca zarząd nieruchomością wspólną obciążona jest na podstawie
art. 2 ust. 3 ucpg, obowiązkami podatnika, tj. złożenia deklaracji o wysokości opłaty
za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz zapłaty tej opłaty. Zadecydował o tym ustawodawca, dokonując z dniem 1 lutego 2015 r. zmian do ucpg o charakterze doprecyzowującym.
Z ustaleń poczynionych przez Organy w niniejszej sprawie wynika,
że na nieruchomości położonej w S. przy ul. [...] wyodrębniono
3 lokale – 2 lokale mieszkalne i 1 lokal usługowy. Z akt sprawy wynika, że Skarżący
są właścicielami lokalu usługowego, w którym prowadzona jest apteka. Natomiast właścicielami lokali mieszkalnych są: J. J. (lokal nr 1 ) oraz M. i M. Ś. (lokal nr 2).
Z Informacji z rejestru budynków wynika, że udział w prawie własności gruntu związany z własnością każdego lokalu wynosi w przypadku lokalu nr 1 - [...], lokalu nr 2 - [...] , lokalu usługowego - [...].
W tych okolicznościach - zdaniem Kolegium - to na Wspólnocie Mieszkaniowej [...] na nieruchomości obejmującej trzy wyodrębnione lokale, ciążą obowiązki nałożone przez ucpg i to ona jest wyłącznie stroną niniejszego postępowania, a nie każdy ze współwłaścicieli odrębnie. W ocenie SKO, Skarżący nie dysponują większością udziałów w nieruchomości wspólnej, która uprawniałaby ich do działania w imieniu Wspólnoty, która jest stroną postępowania w sprawie określenia opłaty
za gospodarowanie odpadami komunalnymi.
Sąd przyjmuje za własne powyższe ustalenia Kolegium, co do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy.
Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 6 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r.
o własności lokali, ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości, tworzy wspólnotę mieszkaniową. Wspólnota mieszkaniowa może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozwana.
Z powyższego wynika zatem, iż trafne jest co do zasady stanowisko Kolegium
co do tego, iż wspólnota mieszkaniowa powstaje z mocy prawa i na gruncie przepisów ucpg wspólnota jest stroną postępowania w przedmiocie określenia wysokości opłaty
za gospodarowanie odpadami i adresatem decyzji.
Sąd nie podziela stanowiska Skarżących, że nie tworzą wraz z pozostałymi właścicielami lokali wspólnoty mieszkaniowej oraz że nie może być ona adresatem decyzji administracyjnej i decyzja powinna zostać wydana osobno wobec każdego właściciela lokalu, a także że wadliwe wydanie decyzji było konsekwencją nieuregulowanego stanu prawnego nieruchomości za co odpowiada Gmina.
Na powyższą ocenę nie mogą mieć wpływu również pozostałe argumenty Skarżących, powołane w skardze i piśmie z 20 czerwca 2025 r., w świetle jasno brzmiących, powszechnie obowiązujących przepisów prawa (upucg i uwl). W ocenie Sądu, Skarżący wraz z pozostałymi właścicielami lokali tworzą tzw. małą wspólnotę mieszkaniową. Decyzja z 15 kwietnia 2025 r. została wydana na stronę postępowania oraz skierowana na adresy wszystkich właścicieli lokali (ww. wspólnota nie ma bowiem zarządu). Podnoszone w skardze zarzuty dotyczące wadliwego kierowania decyzji na adres Wspólnoty, która - zdaniem Skarżących - nie istnieje są całkowicie chybione.
Przechodząc do zagadnienia zasad reprezentacji tzw. małej wspólnoty,
w kontekście rozpoznawanej sprawy, a więc prawidłowego wskazania osób uprawnionych do wnoszenia środków zaskarżenia w postaci odwołania w imieniu Wspólnoty Mieszkaniowej, istotne znaczenie mają przepisy art. 18 – art. 20 ustawy
o własności lokali. Z ich brzmienia wynika bowiem, iż w zależności od ilości lokali odmiennie została uregulowana kwestia zarządu nieruchomością wspólną. Zgodnie
z art. 18 ust. 1 uwl, właściciele lokali mogą w umowie o ustanowieniu odrębnej własności lokali albo w umowie zawartej później w formie aktu notarialnego określić sposób zarządu nieruchomością wspólną, a w szczególności mogą powierzyć zarząd osobie fizycznej albo prawnej. W przypadku zaś gdy liczba lokali wyodrębnionych i lokali niewyodrębnionych, należących nadal do dotychczasowego właściciela, nie jest większa niż trzy (a więc takim, jak w niniejszej sprawie), do zarządu nieruchomością wspólną mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu cywilnego i Kodeksu postępowania cywilnego o współwłasności (art. 19 ustawy o własności lokali w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2020 r.).
W myśl art. 20 ust. 1 powołanej ustawy, jeżeli liczba lokali wyodrębnionych i lokali niewyodrębnionych jest większa niż trzy, właściciele lokali są obowiązani podjąć uchwałę o wyborze jednoosobowego lub kilkuosobowego zarządu. Członkiem zarządu może
być wyłącznie osoba fizyczna. Zarząd lub poszczególni jego członkowie mogą
być w każdej chwili na mocy uchwały właścicieli lokali zawieszeni w czynnościach
lub odwołani (art. 20 ust. 2 ).
W ocenie Sądu, zasadnie zatem Kolegium wskazało w zaskarżonym postanowieniu, że zastosowanie w niniejszej sprawie (odpowiednie) mają przepisy
art. 199, art. 201, art. 204 k.c. dotyczące współwłasności i współwłaścicieli oraz zasad rozporządzania rzeczą wspólną.
Stosownie do art. 199 k.c., do rozporządzania rzeczą wspólną oraz do innych czynności, które przekraczają zakres zwykłego zarządu, potrzebna jest zgoda wszystkich współwłaścicieli. W braku takiej zgody współwłaściciele, których udziały wynoszą
co najmniej połowę, mogą żądać rozstrzygnięcia przez sąd, który orzeknie mając
na względzie cel zamierzonej czynności oraz interesy wszystkich współwłaścicieli. Zgodnie zaś z przepisem art. 201 k.c. do czynności zwykłego zarządu rzeczą wspólną potrzebna jest zgoda większości współwłaścicieli. W braku takiej zgody każdy
ze współwłaścicieli może żądać upoważnienia sądowego do dokonania czynności.
W myśl art. 204 k.c. większość współwłaścicieli oblicza się według wielkości udziałów.
W ocenie Sądu wniesienie środka zaskarżenia (odwołania) od decyzji należy do kategorii spraw przekraczających zakres zwykłego zarządu. Nie mniej jednak Sąd zauważa,
że nawet kwalifikacja tej czynności jako czynności zwykłego zarządu wymaga
do jej dokonania zgody większości współwłaścicieli.
W rozpoznawanej sprawie z ustaleń faktycznych wynikało, że udziały Skarżących w nieruchomości wspólnej – wykazane w rejestrze – wynoszą [...], co – jak zasadnie stwierdziło SKO - nie stanowi większościowego udziału w nieruchomości wspólnej. Zatem w sytuacji, gdy powyższa Wspólnota, jest zarządzana na podstawie
art. 19 uwl w związku z art. 199 k.c. (bądź nawet art. 201 k.c.) - i nie ma – co wynika
z bezspornych ustaleń w niniejszej sprawie - zarządu (działającego jako zarządca nieruchomości wspólnej, ani też rozumianego jako organ wspólnoty), oznacza to,
że wszyscy jej członkowie powinni działać w postępowaniu administracyjnym w imieniu wspólnoty utworzonej na podstawie art. 6 uwl. A zatem przyjąć należy,
że w postępowaniu administracyjnym do reprezentowania interesu podmiotu zbiorowego - ogółu właścicieli odrębnych lokali tworzących wspólnotę mieszkaniową - co do zasady legitymację ma wspólnota mieszkaniowa, a nie poszczególni członkowie tej wspólnoty, co wynika z art. 6 u.w.l. Tylko w wyjątkowych sytuacjach członek wspólnoty może samodzielnie, niezależnie od wspólnoty, wystąpić jako strona postępowania. Może
to mieć miejsce wyłącznie wtedy, gdy wykaże on swój indywidualny, własny interes,
co w rozpoznawanej sprawie – z uwagi na ww. regulacje prawne nie miało miejsca (podatnikiem jest wspólnota mieszkaniowa, zaś osoba sprawująca zarząd nieruchomością wspólną obciążona jest na podstawie art. 2 ust. 3 ucpg, obowiązkami podatnika, tj. złożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz zapłaty tej opłaty).
Odwołanie nie mogło zostać zatem - jak zasadnie przyjął Organ odwoławczy - wniesione jedynie przez Skarżących, którzy – pomimo właściwego wezwania
do uzupełnienia braków formalnych - nie wykazali stosowanego umocowania
do działania w tym zakresie w imieniu Wspólnoty. Dlatego złożonemu środkowi zaskarżenia nie można było nadać dalszego biegu bez uprzedniego przeprowadzenia procedury uzupełnienia braków formalnych, przewidzianej w art. 169 O.p., poprzez zobowiązanie wnoszących odwołanie do złożenia dokumentów potwierdzających
ich umocowanie do działania w imieniu Wspólnoty Mieszkaniowej, co też zasadnie Organ odwoławczy uczynił.
Odnosząc się natomiast do zarzutów nieuregulowania stanu prawnego budynku (za co odpowiadać ma Gmina) i braku aktualizacji zapisów w ww. rejestrze (w zakresie wielkości udziałów), wskazać należy, że organ, przy wymiarze opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, związany jest zawartymi w ewidencji gruntów i budynków informacjami i danych tych nie może korygować w toku prowadzonego postępowania
bez stosownej zmiany zapisów ewidencyjnych w odrębnym trybie, na co zasadnie wskazało SKO w zaskarżonym postanowieniu. Aby podważyć treść zapisów ujętych
w ewidencji (tu co do wielkości udziałów), zainteresowany podmiot powinien uruchomić stosowny tryb ich korekty, powołując się na to, że wpis w ewidencji gruntów odbiega
od stanu rzeczywistego. Dopóki dane nie zostaną zmienione w ewidencji, organy mają obowiązek orzekania w sprawie opłat na ich podstawie i co do zasady nie są władne
do kwestionowania czy też korygowania zapisów ewidencji gruntów i budynków
(por. wyroki NSA z: 20 marca 2018 r., II FSK 860/16; 14 maja 2025 r., III FSK 1220/23). W tym stanie rzeczy, argumentacja Skarżących, którzy nie zgadzają z tym stanowiskiem jest niezasadna.
Reasumując, należy zatem stwierdzić, że zaskarżone postanowienie
oraz poprzedzające je postanowienie nie naruszają przepisów prawa, w stopniu uzasadniających wyeliminowanie ich z obrotu prawnego. Zarówno argumentacja skargi, pisma z 20 czerwca 2025 r., jak i analiza akt sprawy, nie ujawniły w odniesieniu
do kwestionowanego rozstrzygnięcia SKO wad tego rodzaju, które miały lub mogły mieć istotny wpływ na jego treść.
Wydając rozstrzygnięcia, Organ odwoławczy działał bowiem na podstawie przepisów prawa, prowadził postępowanie w sposób budzący zaufanie do organów
i podjął wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Postanowienia Organu odwoławczego zawierają rozstrzygnięcia przez wskazanie z jakich przyczyn odwołanie nie może podlegać merytorycznemu rozpoznaniu. Zawiera też uzasadnienie, które wskazuje mające zastosowanie w sprawie przepisy, tj. art. 169 § 1 i § 4 O.p. oraz istotne dla rozstrzygnięcia fakty, takie
jak zaniechanie uzupełniania braków formalnych odwołania zgodnie z żądaniem Organu w zakresie wykazania reprezentacji Wspólnoty. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia Organu odwoławczego zawiera wszystkie wymagane prawem elementy, a ponadto odniesienie się do argumentów Skarżących podnoszonych w zażaleniu,
w tym do kwestii powstania z mocy prawa Wspólnoty Mieszkaniowej. Przy tym, w ocenie Sądu, dla potrzeb rozpoznania niniejszej sprawy zbędna była analiza kwestii związanych z powstaniem apteki, rozbudową nieruchomości, sprzedażą poszczególnych lokali
i ustalania wielkości udziałów, które wynikały z wiążącej organ ewidencji. Okoliczność, że Skarżący pomijają zapisy uwl a także nie zgadzają się z obowiązującym systemem gospodarowania odpadami na terenie gminy (wynikającym z ustawy i prawa miejscowego) nie może oznaczać, że zapadłe w sprawie rozstrzygnięcie o charakterze formalnym jest wadliwe. Fakt, że ocena dokonana przez organ różni się od tej, którą zaprezentowali Skarżący, nie może stanowić podstawy do stwierdzenia naruszenia zarówno obowiązujących zasad prowadzonego postępowania podatkowego,
w tym (określonej w art. 120 O.p.) zasady legalizmu oraz (określonej w art. 121 § 1 O.p.) zasady wzbudzania zaufania do organów podatkowych, jak i naruszenia zasad konstytucyjnych.
Końcowo Sąd wskazuje, że nie mógł uwzględnić dokumentów załączonych
do pisma z 20 czerwca 2025 r. i przeprowadzić z nich dowodu w trybie art. 106 P.p.s.a. Zgodnie z powyższą normą Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie (§ 3). Obowiązek uwzględnienia zasad powstania i funkcjonowania wspólnoty mieszkaniowej w spornej nieruchomości i wiążące się z tym konsekwencje, w tym w zakresie wymogu złożenia przez nią deklaracji, a tym samym nietraktowanie poszczególnych lokali odrębnie wynika wprost z przepisów prawa, o których mowa była powyżej w niniejszym uzasadnieniu wyroku.
W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art.151 P.p.s.a. skargę oddalił w całości.
Orzeczenia sądów administracyjnych, których sygnatury przywołano
w uzasadnieniu dostępne są na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl.