Organ odwoławczy wskazał nadto, że opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi podlegają zapłacie w następujących terminach: do 15 lutego za styczeń i luty; do 15 kwietnia za marzec i kwiecień; do 15 czerwca za maj i czerwiec; do 15 sierpnia za lipiec i sierpień; do 15 października za wrzesień i październik, do 15 grudnia za listopada i grudzień, co wynika z uchwały Rady Miasta S. Nr VI/ [...] z dnia 24 marca 2015 r. w sprawie terminu, częstotliwości i trybu uiszczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wraz z uchwałą zmieniającą Nr IV/115/19 z dnia 26 lutego 2019 r. oraz deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w zabudowie wielorodzinnej stanowiącej załącznik Nr 1 do uchwały Nr XXXII/925/21 Rady Miasta Szczecin z dnia 19 października 2021 r.
Organ ten stwierdził, że o ile wpłata dokonana w dniu 15.12.2024 r. została wniesiona w terminie obowiązującym dla opłat za listopad i grudzień, to stan zaległości wynikający z kartoteki [...] oraz treść wydanego na wniosek Strony ostatecznego postanowienia z 15 listopada 2024 r. o zarachowaniu wpłat - wiążące nie tylko dla organu, ale i Strony, czyniły dyspozycję zawartą w opisie przelewu z dnia 15 grudnia 2024r. (włączonym do akt sprawy), w świetle art. 62 § 1 Op., za bezskuteczną.
Organ odwoławczy wyjaśnił nadto, że organ I instancji, dołączył do akt sprawy postanowienie z dnia 5 listopada 2024 r. znak: [...] o zarachowaniu wpłaty Strony z dnia 15 października 2024 r. wraz dowodem wysłania tego postanowienia na jej adres oraz z adnotacją doręczyciela zawartą na zwrotnym potwierdzeniu odbioru o odmowie odebrania przesyłki. Powołując się na treść art. 153 O.p. organ wyjaśnił, że przesyłka zawierająca ww. postanowienie zawierała wszystkie informacje niezbędne do uznania tego doręczenia za skuteczne, a zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki, które jest wypełnione zgodnie z wymogami, jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 194 § 2 Op. i stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone.
Odnosząc się natomiast do twierdzenia Skarżącej, że dokonuje płatności zawyżonych już od roku 1997 r. organ odwoławczy wyjaśnił, że obowiązek zorganizowania przez gminę odbioru odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy został wprowadzony ustawą
z dnia 1 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw ( Dz.U.2011.152.897), która weszła w życie z dnia
1 stycznia 2012 r.
W skierowanej do Sądu skardze na opisane wyżej postanowienie SKO
w S., Skarżąca zarzuciła, że jest ono rażąco stronnicze i bezprawne. W ocenie Skarżącej, organ odwoławczy naruszył zakaz wydawania rozstrzygnięcia na niekorzyść strony odwołującej się (art. 139 k.p.a.), organ ten powinien był uchylić zaskarżone postanowienie w całości i orzec co do istoty sprawy. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 62 § 4 O.p. poprzez niewydanie postanowienia w przedmiocie zarachowania dokonanych wpłat, odwołując się przy tym do ustaleń organu zawartych w "decyzji [...] z dnia 03 listopada 2023 r. uchylające decyzję I instancji...").
Skarżąca dołączyła do skargi zaskarżone do Sądu postanowienie Samorządowe Kolegium Odwoławczego z dnia 25 marca 2025 r.
Następnie, w piśmie z dnia 1 kwietnia 2025 r., wniosła do Sądu
o "unieważnienie" zaskarżonego postanowienia z powodu rażącego uchybienia
i nadużycia uprawnienia przez funkcjonariuszy publicznych poprzez powołanie się
w uzasadnieniu postanowienia na wydane przez NSA w dniu 4 marca 2025 r.
w sprawie III FZ 111/25 postanowienie oddalające zażalenie w sprawie I SA/Sz 576/24, "nie otrzymując dokumentu fizycznie w wersji papierowej". Skarżąca wskazała nadto, że złożyła do Sądu skargę o wznowienie postępowania w tej sprawie, zarejestrowane pod sygn. I SA/Sz 41/25.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Organ wyjaśnił,
że o fakcie wydania przez NSA w dniu 4 marca 2025 r. orzeczenia w sprawie I SA/Sz 576/24 dowiedział się na podstawie danych umieszczonych w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (CBOSA).
Skarżąca, w piśmie z dnia 29 kwietnia 2025 r. (data złożenia w Sądzie), po otrzymaniu odpowiedzi na skargę, wniosła o jej oddalenie w całości, o uwzględnienie skargi, rozpatrzenie sprawy na rozprawie na posiedzeniu jawnym, o "dołączenie wszystkich spraw wnoszonych w sprawie jak na wstępie, ponieważ są tam dowody
w sprawie, i by zakończyć koszmar analogicznych pozwów".
W uzasadnieniu Skarżąca wskazała na zaniechania organu w przedmiocie wydania postanowień o zarachowaniu, na wydane w innych sprawach decyzje organu, postanowienie Sądu odrzucające skargę w sprawie o sygn. akt I SA/Sz 24/24 i złożoną skargę o wznowienie tego postępowania, zarejestrowaną pod sygn. akt I SA/Sz 41/25.
Skarżąca podała, że sprawa jest "przewlekła" od 2022 r., kiedy w maju opóźniła się
w opłacie za wywóz śmieci i otrzymała upomnienie w wysokości [...] zł. Od tej pory, przez okres 3 lat wykazywane są zaległości z tytułu tej opłaty. W ocenie Skarżącej, jest ona "złośliwie wrabiana w rzekome zaległości podatkowe i "nagabywana" przez pracowników.
Zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z dnia 24 października 2025r. sygn. akt I SA/Sz 215/25 wyznaczono w sprawie termin posiedzenia niejawnego celem rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym na dzień 13 listopada 2025 r.
i wyznaczono skład orzekający. W wykonaniu pkt 3 ww. zarządzenia poinformowano Skarżącą w dniu 31 października 2025 r. o składzie orzekającym w trybie uproszczonym.
Skarżąca złożyła do Sądu w dniu 3 listopada 2025 r. wniosek o uchylenie zarządzenia z dnia 24.10.2025r. o rozpoznaniu sprawy na posiedzeniu niejawnym
w trybie uproszczonym, o wyznaczenie jawnej rozprawy, rozpoznanie sprawy w trybie zwykłym z udziałem stron.
W uzasadnieniu wskazała m.in., na bezczynność organu I instancji mimo nakazu wynikającego z decyzji SKO z 3 listopada 2023 r., bezprawne potrącenie [...] zł z nadpłaty podatku od nieruchomości na poczet kosztów upomnienia [...] zł.
Zwróciła uwagę, że wcześniejsze wnioski o posiedzenie jawne były ignorowane; w ocenie Skarżącej, sprawa wymaga przesłuchania stron i dowodów z dokumentów.
Sąd wydał wyrok w dniu 13 listopada 2025 r. po rozpoznaniu sprawy w trybie uproszczonym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje.
Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., p.p.s.a.) – stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym.
W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.).
Wyjaśnić też należy, że rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło
z uwagi na treść art. 119 pkt 3 p.p.s.a., stosownie do którego sprawa może zostać rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). W skardze zawarto wniosek o rozpoznanie sprawy na rozprawie, nie wskazując argumentów, które uzasadniałyby to żądanie. Z treści art. 122 p.p.s.a. wynika, że przekazanie sprawy do rozpoznania na rozprawie jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem sądu, któremu ustawodawca, w omawianej kwestii pozostawił całkowitą swobodę, nie wskazując żadnych kryteriów, którymi powinien kierować się sąd (zob. wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2017 r. sygn. akt II GSK 5287/16). Skierowanie sprawy na rozprawę nie jest automatycznym efektem złożenia wniosku w tym przedmiocie. Dlatego też, pomimo że Skarżąca wniosła o rozpoznanie skargi na rozprawie, to uwzględniając treść art. 122 p.p.s.a., powyższy wniosek nie wiązał sądu orzekającego w sprawie, co oznacza, iż możliwym było skierowanie sprawy na posiedzenie niejawne (tak też B. Dauter w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z komentarzem pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego., Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2015 r. str. 527 oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z 9 maja 2016 r., sygn. akt II SAB/Kr 59/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 22 marca 2017 r., sygn. akt I SA/Gd 1705/16, Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 września 2023 r., sygn. akt III FSK 2769/21).
Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie dostrzegł powodów, dla których sprawa miałaby zostać rozpatrzona na rozprawie, gdyż ze skargi i z akt sprawy wynikały wszystkie prawne i faktyczne jej okoliczności, co było wystarczające dla rozpoznania skargi w trybie uproszczonym.
Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale
i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.
Rozstrzygnięcie sporu wymaga dokonania kontroli zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia. Postanowieniem tym utrzymano w mocy postanowienie organu pierwszej instancji w przedmiocie zarachowania. W ocenie organu odwoławczego sporna wpłata nie mogła zostać zaliczona zgodnie z żądaniem Skarżącej z uwagi na posiadane przez nią zaległości w opłacie za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Skarżąca kwestionując zaskarżone postanowienie podnosi, że organ pierwszej instancji nie zaksięgował wpłaty zgodnie z jej wolą.
Oceniając zaskarżone postanowienie organu odwoławczego z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że nie zostało ono wydane z naruszeniem prawa.
Mając na uwadze szczegółowo przedstawiony stan faktyczny oraz obowiązujące przepisy prawa, należało w ocenie Sądu podzielić stanowisko organu odwoławczego, iż w niniejszej sprawie organ pierwszej instancji zobligowany był do zaliczania wpłat wnoszonych przez Skarżącą na zaległe opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi nieruchomości Skarżącej.
Oceniając działanie organów podatkowych, w pierwszej kolejności wskazać trzeba na charakter orzeczenia będącego przedmiotem skargi oraz kontroli sądowej.
Obowiązki właścicieli nieruchomości, właścicieli lokali w budynku wielolokalowym, w którym ustanowiono odrębną własność lokali, osób, którym służy tytuł prawny do lokalu w budynkach wielolokalowych, osób faktycznie zamieszkujących lub użytkujących te lokale lub osób faktycznie zamieszkujących lub użytkujących lokal należący do spółdzielni mieszkaniowej - dotyczące utrzymania czystości i porządku określa ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2025 r. poz. 733, dalej: u.c.p.g.) oraz wydane na podstawie jej przepisów akty prawa miejscowego, w tym, w szczególności przepisy uchwały Rady Miasta Szczecin Nr VI/ 84/15 z dnia 24 marca 2015 r. w sprawie terminu, częstotliwości i trybu uiszczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wraz z uchwałą zmieniającą Nr IV/115/19 z dnia 26 lutego 2019r. oraz przepisy uchwały Nr XXXII/925/21 Rady Miasta Szczecin z dnia 19 października 2021 r. zmieniającej uchwałę w sprawie wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanej przez właścicieli nieruchomości.
Stosownie do art. 6 ust. 12 u.c.p.g. do opłat stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111, 497, 621 i 622), z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta.
Zgodnie z przepisem art. 62 § 2 O.p., jeżeli na podatniku ciążą zobowiązania podatkowe z różnych tytułów, dokonaną wpłatę zalicza się na poczet podatku zgodnie ze wskazaniem podatnika, a w przypadku braku takiego wskazania na poczet zobowiązania podatkowego o najwcześniejszym terminie płatności spośród wszystkich zobowiązań podatkowych podatnika. W przypadku, gdy na podatniku ciążą zobowiązania podatkowe, których termin płatności upłynął, dokonaną wpłatę zalicza się na poczet zaległości podatkowej o najwcześniejszym terminie płatności we wskazanym przez podatnika podatku, a w przypadku braku takiego wskazania lub braku zaległości podatkowej we wskazanym podatku na poczet zaległości podatkowej o najwcześniejszym terminie płatności spośród wszystkich zaległości podatkowych podatnika. Ponadto stosownie do art. 62 § 4 O.p. w sprawie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości podatkowych, odsetek za zwłokę oraz kosztów upomnienia wydaje się postanowienie, na które służy zażalenie z zastrzeżeniem § 4a. Wcześniej, w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2019 r., art. 62 § 1 O.p. stanowił, że jeżeli na podatniku ciążą zobowiązania z różnych tytułów, dokonaną wpłatę, z zastrzeżeniem § 2, zalicza się na poczet podatku, począwszy od zobowiązania o najwcześniejszym terminie płatności, chyba że podatnik wskaże, na poczet którego zobowiązania dokonuje wpłaty.
Jak wynika z akt sprawy, wpłata Strony wniesiona w dniu 15 października 2024 r. w wysokości [...] zł nie mogła zostać zaksięgowana wedle dyspozycji zawartej na tym przelewie (wpłata na poczet opłaty za wrzesień i październik 2024 r.), albowiem Skarżąca uprzednio nie uregulowała powstałych zaległości, o czym organ poinformował Skarżącą w postanowieniu z dnia 5 listopada 2024 r., doręczonym w dniu 13 listopada 2024 r. (odmowa przyjęcia przesyłki przez skarżącą). Organ był zatem zobowiązany do pokrycia powstałej zaległości z wpłaty wniesionej dniu 15.10.2024 r., dokonując zaliczenia kwoty [...]zł za poczet opłaty za czerwiec 2024; kwoty [...]zł na poczet opłaty za lipiec 2024, oraz kwoty [...]zł na poczet opłaty za sierpień 2024 r. Organ odwoławczy prawidłowo wyjaśnił w zaskarżonym postanowieniu, że opłata za miesiąc sierpień 2024 r. została uregulowana jedynie częściowo, natomiast jako nieurgowane w całości pozostały opłaty za miesiące wrzesień i październik 2024 r. Skoro zatem Strona przy kolejnej wpłacie tj. w dniu 15.12.2024 r. uiściła wyłącznie kwotę [...]zł, to znowu dyspozycja na przelewie (wpłata na poczet opłaty za listopad i grudzień 2024) nie mogła odnieść oczekiwanego przez nią skutku. Organ nie mógł pominąć istniejących na dzień wpłaty zaległości w opłacie i był zobowiązany do rozksięgowania wpłaty w pierwszym rzędzie za poczet brakującej części opłaty za sierpień 2024 r., a następnie na poczet wymagalnych już opłat za wrzesień 2024 w wysokości [...] zł, a pozostałą cześć wpłaty tj. w wysokości [...] zł na poczet opłaty za październik 2024. Powstała zatem niedopłata za październik 2024 w kwocie [...]zł, zaś opłaty za listopad i grudzień 2024 r. pozostały w całości nieuregulowane.
Nieuiszczony w terminie płatności podatek (opłata), w myśl art. 51 § 1 Ordynacji podatkowej stanowi zaległość podatkową. Wobec powyższego, organ pierwszej instancji, zgodnie z dyspozycją art. 62 § 1 O.p., trafnie zaliczał wpłaty na najwcześniej powstałe, szczegółowo wykazane skarżącej, zaległości.
Ustawodawca rozróżnił bowiem zobowiązania niewymagalne (takie, których termin płatności nie upłynął) od zobowiązań wymagalnych (a zatem takich, których termin płatności upłynął). Zobowiązania niewymagalne, a zatem bieżące, objęte są zdaniem pierwszym przepisu. Natomiast w odniesieniu do zobowiązań wymagalnych, w przypadku dokonanej wpłaty, obowiązkiem organu jest zaliczenie wpłaty na poczet najstarszej zaległości podatkowej w danym podatku (w przypadku jego wskazania) albo na najstarszą zaległość podatkową we wszystkich podatkach, jeżeli podatnik nie ma zaległości wymagalnych w danym podatku, bądź też nie wskaże jakiego podatku dotyczy wpłata. Ustawodawca odszedł zatem od generalnej zasady, że to podatnik mający zaległości podatkowe decyduje, na jaką zaległość dokonuje wpłaty.
Dodać jeszcze trzeba, że z omawianych przepisów wynika, że postanowienie wydane na podstawie art. 62 § 4 O.p. ma charakter deklaratoryjny. To zaś oznacza, że dokonana wpłata podlega zaliczeniu na poczet zaległości podatkowej z dniem jej dokonania, a wydane postanowienie, jedynie odzwierciedla i potwierdza dokonanie czynności materialno-technicznej polegającej na rozliczeniu dokonanej przez podatnika wpłaty na poczet zaległości podatkowych, według zasad określonych w O.p. Organowi nie przysługuje żadna uznaniowość w rozliczeniu wpłaconej kwoty, gdyż rozliczenie następuje z mocy prawa, zgodnie z przepisami obowiązującymi w chwili dokonania wpłaty. Z brzmienia przytoczonego wyżej art. 62 § 1 O.p. wynika obowiązek organu uwzględnienia przy rozliczaniu wpłaty oświadczenia podatnika, w którym wskazuje on, na poczet którego zobowiązania dokonuje wpłaty. Ponadto, postanowienie o zaliczeniu wpłaty na poczet zaległości podatkowej jest aktem formalnym, nieprzesądzającym o istnieniu zaległości podatkowej, lecz informującym o sposobie zaliczenia dokonanej wpłaty. Zaliczenie następuje z mocy prawa (por. m.in.: wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2021 r., sygn. II FSK 2452/18; wyrok NSA z dnia 5 października 2017 r., sygn. I FSK 2290/15; wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 stycznia 2015 r., sygn. III SA/Wa 1739/14, CBOSA). Postanowienie o zarachowaniu wpłat nie przesądza o wysokości zaległości podatkowej, która może okazać się inna niż przyjęta przez organ podatkowy w momencie zaliczenia, konieczne jest jednak istnienie ciążącego na podatniku zobowiązania podatkowego, znana musi być również jego wysokość w dacie zaliczenia (tutaj zaległość odnotowana była na karcie kontowej). Podobną uwagę należy również odnieść do kwestii odsetek za zwłokę. I choć kwotę odsetek za zwłokę, które powstają z mocy prawa, wylicza organ podatkowy, to jednak nie jest to przedmiotem tego postanowienia, które dotyczy zaliczenia dokonanej wpłaty na poczet zaległości i odsetek. Postanowienie to nie może być zatem traktowane jako akt, w którym określone zostały podatnikowi zaległości podatkowe czy odsetki za zwłokę. Bezspornie też odsetki, w sytuacji, gdy wpłata nie pokryła w całości zaległości i odsetek, biegną dalej (por. Komentarz do art. 62 Ordynacji podatkowej, L. Etel [w:] R. Dowgier, L. Etel, C. Kosikowski, P. Pietrasz, S. Presnarowicz, Ordynacja podatkowa. Komentarz, 2006 r.).
Uwzględniając wszystko powyższe, należało stwierdzić, że w rozpoznawanej wpłata w kwocie [...]zł dokonana przez Skarżącą w dniu 15 grudnia 2024 r. została prawidłowo zarachowana na poczet posiadanych przez nią, wskazanych szczegółowo powyżej, najwcześniejszych zaległości z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami za okresy sierpień 2024r., wrzesień 2024r., i częściowo za październik 2024 r.
Należy podkreślić, że organ podatkowy miał nie tylko uprawnienie, ale wręcz obowiązek wynikający z art. 62 § 1 w zw. z art. 62 § 3 O.p. do zaliczenia w pierwszej kolejności dokonanej wpłaty na poczet opłaty o najwcześniejszym terminie płatności.
Sąd podzielił zatem stanowisko organu odwoławczego, wynikające
z zaskarżonego postanowienia, że w sytuacji posiadania zaległości z tytułu opłat, strona dokonująca wpłaty może decydować o jej przeznaczeniu, ale tylko w zakresie tytułu wpłaty, a nie okresu, za który powstała zaległość, albowiem z urzędu będzie ona zaliczana na koszty upomnienia oraz na zaległość o najwcześniejszym terminie płatności spośród wszystkich zaległości we wskazanym podatku, a w przypadku braku określenia opłaty, albo braku zaległej opłaty - na poczet zaległości o najwcześniejszym terminie płatności, spośród wszystkich zaległości.
Zdaniem Sądu, słusznie i w sposób właściwie uzasadniony, organ zastosował przepis art. 62 § 1 O.p. Sąd wskazuje, że w świetle powołanego przepisu Skarżąca nie mogła wydać organowi I instancji wiążącej dyspozycji w zakresie zaksięgowania dokonywanych wpłat. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych, które częściowo zostało powołane w niniejszym uzasadnieniu,
a które Sąd rozpoznający sprawę podziela. W konsekwencji Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości w rozliczeniu przedmiotowej wpłaty uznając stawiane w tym zakresie zarzuty za nieuzasadnione.
Przypomnieć należy, że w przypadku opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, przepis art. 6i pkt 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2023 r., poz. 1469 – dalej "u.c.p.g.") reguluje, że obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstaje - w przypadku nieruchomości, na której zamieszkują mieszkańcy - za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości zamieszkuje mieszkaniec.
Obowiązek złożenia deklaracji w sprawie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi reguluje wspomniany art. 6m ust. 1 pkt 1 u.c.p.g., zgodnie z którym deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi są obowiązani złożyć do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta właściciele nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy.
Z powołanych powyżej przepisów wynika zatem, że wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi ustalana jest, co do zasady, na podstawie złożonej przez właściciela nieruchomości deklaracji oraz stawki opłaty uchwalonej przez radę gminy.
Postanowienie w przedmiocie zaliczenia wpłaty nie kreuje stanu faktycznego
i prawnego, a jedynie potwierdza dokonanie czynności o charakterze rachunkowo-technicznym, jest aktem formalnym nieprzesądzającym o istnieniu zaległości podatkowej, lecz informującym jedynie o sposobie zaliczenia dokonanej wpłaty. To zaś oznacza, że dokonana wpłata podlega zaliczeniu na poczet zaległości podatkowej z dniem jej dokonania, a wydane postanowienie jedynie odzwierciedla i potwierdza dokonanie czynności materialno-technicznej, polegającej na rozliczeniu dokonanej przez podatnika wpłaty na poczet zaległości podatkowych, według zasad określonych w przepisach Ordynacji podatkowej. Przy czym wobec argumentacji zaprezentowanej przez Skarżącą w treści skargi, należy raz jeszcze stanowczo zaznaczyć, że przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu jest wyłącznie prawidłowość rozstrzygnięcia w przedmiocie zaliczenia wpłaty strony, dokonanej tytułem opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.
Reasumując powyższe należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa, a zarzuty podniesione w skardze należy ocenić jako niezasadne. Wydając rozstrzygnięcie organy działały na podstawie przepisów prawa, prowadziły postępowanie w sposób budzący zaufanie do organów i podjęły wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, zaś zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, które miały wpływ lub mogłyby mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie.
Odnosząc się jeszcze do zawartego w piśmie z dnia 3 listopada 2025 r. oświadczenia Skarżącej o tym, że sprawa wymaga o konieczności przesłuchania stron i dowodu z dokumentów, wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania. Przepisy p.p.s.a. nie przewidują zatem możliwości przeprowadzenia dowodów z przesłuchania stron. W ocenie Sądu, istotne wątpliwości w sprawie, jak już wyżej wskazano, zostały wyjaśnione, dokonane przez organy ustalenia były wystarczające do oceny zaskarżonego postanowienia.
Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art.151 p.p.s.a. oddalił skargę jako nieuzasadnioną.