Kwota pieniężna, jaką wnioskodawca otrzymuje od ubezpieczyciela, nie może być uznana za pożytek, o którym mowa w art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o CIT, ponieważ stanowi ona odszkodowanie, będące wykonaniem świadczenia z umowy ubezpieczenia, a nie zwrot wydatków poniesionych przez wnioskodawcę niezaliczonych do kosztów uzyskania przychodów. Wobec tego w stosunku do otrzymanego od ubezpieczyciela odszkodowania nie został spełniony jeden z warunków określonych w art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o CIT, a otrzymane od ubezpieczyciela odszkodowanie w myśl art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT stanowić będzie przychód podatkowy. Wypłacone odszkodowanie zaliczane do przychodów, zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, jest powiązane (koresponduje) z kosztami ubezpieczenia wnioskodawcy na wypadek konieczności zapłacenia odszkodowania/kary umownej, niepodlegającymi wyłączeniu z kosztów podatkowych, a nie z zapłaceniem tego odszkodowania/kary umownej. Fakt, że zgodnie z umową zawartą z ubezpieczycielem wysokość odszkodowania może stanowić równowartość kwoty zapłaconego odszkodowania na rzecz klientów pozostaje bez znaczenia dla kwalifikacji odszkodowania otrzymanego od ubezpieczyciela jako przychodu z prowadzonej działalności gospodarczej. Odszkodowania otrzymanego od ubezpieczyciela nie można utożsamiać ze zwrotem zapłaconego odszkodowania na rzecz kontrahenta, gdyż takim zwrotem nie jest. Wynika bowiem z umowy ubezpieczenia, a zatem z innego tytułu.
W związku z tym kwotę otrzymywaną przez wnioskodawcę z tytułu odszkodowania od ubezpieczyciela, w wykonaniu umowy ubezpieczenia, należy traktować jako przychód na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT.
Natomiast otrzymany od podmiotu z grupy współodpowiedzialnego za powstanie szkody zwrot całości lub części kwoty wypłaconej na rzecz kontrahenta tytułem kary, niestanowiącej dla spółki kosztu uzyskania przychodów, odpowiadający części wartości kary niepokrytej odszkodowaniem, nie będzie stanowił przychodu podatkowego dla spółki. W tej sytuacji zastosowanie znajdzie art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o CIT.
Odnosząc się do interpretacji indywidualnych i wyroków sądowych wymienianych przez spółkę, organ stwierdził, że nie są wiążące. Dotyczyły wyłącznie indywidualnych spraw. Dodatkowo organ zwrócił uwagę na orzeczenie w sprawie sygn. I SA/Kr 470/21.
Spółka złożyła skargę na powyższą interpretację indywidualną w zakresie uznania odszkodowania, stanowiącego zwrot całości lub części kwoty wypłaconej na rzecz kontrahenta tytułem kary, niestanowiącej dla spółki kosztu uzyskania przychodów, za przychód podlegający opodatkowaniu na gruncie ustawy o CIT (pyt. 1).
Zarzuciła naruszenie:
- art. 12 ust. 1 pkt 1, ust. 4 pkt 6a ustawy o CIT przez błędne uznanie, że otrzymane przez spółkę odszkodowanie, stanowiące zwrot całości lub części kwoty wypłaconej na rzecz kontrahenta kary, niestanowiącej dla spółki kosztu uzyskania przychodów, w myśl art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT stanowić będzie przychód podatkowy;
- art. 14c § 2, art. 120, art. 121 § 1, art. 14h, art. 14n § 4 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa (Dz.U.2025.111 ze zm. - O.p.) z powodu zaniechania wyczerpującego uzasadnienia prawnego stanowiska organu, zajęcia stanowiska nieznajdującego podstawy prawnej.
W następstwie formułowanych zarzutów spółka wniosła o uchylenie interpretacji indywidualnej w zaskarżonej części oraz o zasądzenie od organu kosztów postępowania sądowego.
W uzasadnieniu swojego zapatrywania prawnego spółka konsekwentnie wykazywała, że kary, będące przedmiotem wniosku, mieszczą się w dyspozycji art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT. Wniosek spółki dotyczył wyłącznie kar (powstałych i przyszłych), które podlegają wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów na gruncie art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT.
W przekonaniu spółki, nie ulega wątpliwości, że zarówno otrzymanie odszkodowania od ubezpieczyciela, jak również zwrot od podmiotu z grupy współuczestniczącego w powstaniu szkody, jest funkcjonalnie tym samym wydatkiem (a nie jedynie takim samym wydatkiem), który został uprzednio poniesiony przez spółkę na zapłatę kary. Zarówno odpowiedzialność spółki względem klientów, jak i otrzymanie odszkodowania od ubezpieczyciela oraz roszczenie regresowe wobec podmiotów powiązanych współodpowiedzialnych za szkodę będą opierać się na tożsamym zdarzeniu faktycznym (wystąpieniu szkody u klienta). Wobec tego ubezpieczenie uzyskane od ubezpieczyciela, jak również zwrot całości lub części (niepokrytej odszkodowaniem) kary od podmiotu współodpowiedzialnego za powstanie szkody stanowią zwrot wydatków poniesionych przez spółkę na rzecz klientów.
Decydującą okolicznością dla zastosowania art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o CIT jest tożsama podstawa faktyczna wypłaconej kary i otrzymania jej zwrotu w drodze odszkodowania od ubezpieczyciela. Odszkodowania od ubezpieczyciela tytułem pokrycia całości bądź części zapłaconej kary, jest przy tym należne spółce wyłącznie w związku z koniecznością zapłaty kary na rzecz klienta i z tą karą jest bezpośrednio związane. Natomiast samo zawarcie umowy ubezpieczenia i uiszczanie składek nie uprawnia spółki do otrzymania żadnej kwoty od ubezpieczyciela.
Spółka podkreśliła, "że w istocie czynnikiem łączącym Spółkę, jej klienta oraz Ubezpieczyciela jest jedno roszczenie wynikające z uchybień w realizacji dostawy przez Spółkę, objęte zakresem umowy ubezpieczenia. Spełnienie świadczenia wynikającego z umowy jest nierozerwalnie związane z powstaniem ww. uchybień (szkody) skutkujących koniecznością uiszczenia Kary na rzecz Klienta. Jednocześnie, jak zostało podkreślone przez Skarżącą we Wniosku, każdorazowo, wypłata odszkodowania jest poprzedzona odpowiednią procedurą przeprowadzoną przez Ubezpieczyciela. Wypłata odszkodowania przez Ubezpieczyciela jest zatem jednoznaczna z przeniesieniem ciężaru Kary bądź części tej Kary w wartości odpowiadającej otrzymanemu odszkodowaniu na Ubezpieczyciela, a zatem w praktyce uznaniem, że podmiotem, na którym powinien spoczywać obowiązek zapłaty Kary bądź jej części (poniesienia tego kosztu) jest Ubezpieczyciel, a jedynie z uwagi na przyjętą formułę umowy ubezpieczenia, kwota ta nie została bezpośrednio przekazana przez Ubezpieczyciela na rzecz Klienta, a w pierwszej kolejności została przekazana przez Spółkę."
W ocenie spółki, "istotą ubezpieczeń majątkowych jest obowiązek zapłaty przez ubezpieczyciela określonego odszkodowania za szkodę powstałą wskutek przewidzianego w umowie wypadku. Odszkodowanie wypłacane przez Ubezpieczyciela stanowi zatem zwrot uszczerbku spowodowanego wyrządzoną w majątku ubezpieczonego szkody. Nie można zatem podzielić stanowiska Organu, zgodnie z którym ubezpieczenie wypłacane przez ubezpieczyciela stanowi zwrot składek wpłaconych na rzecz Ubezpieczyciela przez Spółkę. Stanowi bowiem ono naprawienie uszczerbku spowodowanego wystąpieniem określonego, wywołującego ten uszczerbek zdarzenia (wypadku). Zwrot odszkodowania przez Ubezpieczyciela dotyczy bezpośrednio konkretnej szkody, wyrządzonej kontrahentowi przez Spółkę, a nie stanowi zwrotu wpłaconych składek. Wartość otrzymanego odszkodowania jest zwrotem wydatków poniesionych przez Skarżącą na rzecz klientów, przy czym wydatek zwrócony przez Ubezpieczyciela jest odpowiednikiem wydatku poniesionego na rzecz poszkodowanego klienta, który to wydatek nie stanowił kosztu uzyskania przychodów. Jak zostało podkreślone przez Skarżącą powyżej, odszkodowanie przysługuje Spółce wyłącznie w przypadku zaistnienia zdarzenia objętego ochroną ubezpieczeniową, którym w tym przypadku jest konieczność zapłaty Kary na rzecz klienta w związku z powstałą szkodą na skutek uchybień w realizacji dostawy przez Spółkę. Jeżeli nie doszłoby do ww. zdarzenia, Spółce nie przysługiwałoby odszkodowanie. Jednocześnie wartość otrzymanego odszkodowania jest niezaprzeczalnie, ściśle i bezpośrednio związana z wypłaconą konkretną Karą wynikającą z konkretnego zdarzenia. Skarżąca pragnie również zaznaczyć, że kwota odszkodowania koresponduje z wartością wypłaconej Kary, a nie z wartością wpłaconych przez Spółkę składek ubezpieczeniowych. Ponadto, jeżeli wypłacane klientom przez Spółkę w ramach odszkodowań kwoty byłyby niezasadne, to Ubezpieczyciel nie dokonałby ich zwrotu. Istnieje zatem bezpośredni i czytelny związek między wypłatą Kary, a jej zwrotem w drodze odszkodowania."
Zdaniem spółki, wypłacone przez ubezpieczyciela odszkodowanie jest otrzymanym przez spółkę zwrotem wypłaconego świadczenia w postaci kary. Ubezpieczyciel, wypłacając odszkodowanie na rzecz spółki, jak i podmiot z grupy współuczestniczący w szkodzie obciążony częścią zapłaconej kary, dokonują zwrotu wydatków, jakie spółka ponosi w celu odtworzenia stanu sprzed zajścia zdarzenia, skutkującego koniecznością zapłaty kary. Spółka nie uzyskuje żadnego przysporzenia majątkowego.
Spółka zauważyła, że w myśl stanowiska organów podatkowych i orzecznictwa sądowego o zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów danej osoby prawnej decyduje definitywny charakter tego przysporzenia w tym sensie, że w sposób ostateczny faktycznie powiększa ono aktywa podatnika lub zmniejsza jego zobowiązania w sposób trwały. Tymczasem w obu opisanych przypadkach bilans ekonomiczny spółki jest neutralny. W części objętej zwrotem nie zwiększają się aktywa ani pasywa spółki.
Według spółki, "Konieczność ewentualnego rozpoznania przychodu w takiej sytuacji byłaby sprzeczna z literalną treścią oraz celem analizowanego przepisu. Uznanie, że kolejność poniesienia wydatków i ich zwrotu ma wpływ na zastosowanie regulacji zawartej w art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o CIT prowadziłoby do nierównego traktowania podatników, w zależności od przyjętego modelu ubezpieczenia. Odmiennie skutki podatkowe byłyby wówczas przewidziane dla podatników, którzy otrzymują odszkodowanie przed wypłatą kary (tj. wypłacają karę dopiero po otrzymaniu odszkodowania od ubezpieczyciela, dla tych w przypadku których należne kary są bezpośrednio regulowane przez ubezpieczyciela (tj. ubezpieczyciel dokonuje bezpośrednio zapłaty kary bądź jej części) oraz dla tych podatników, którzy jak Spółka, wypłacają należne kary bezpośrednio ze swojego rachunku bankowego na rachunek klienta, po przeprowadzeniu odpowiednich procedur reklamacyjnych a następnie otrzymują zwrot wypłaconej kary (bądź jej części) w formie odszkodowania od ubezpieczyciela. Skarżąca pragnie podkreślić, że w związku z zawartą umową ubezpieczenia, Ubezpieczyciel w praktyce przejmuje rolę podmiotu odpowiedzialnego za wypłatę roszczeń będących skutkiem określonych w umowie ubezpieczenia zdarzeń (w analizowanym przypadku Kar wynikających ze szkód powstałych u Klienta). Tym samym, Spółka dokonując zapłaty Kary na rzecz klienta, wypełnia zobowiązanie, do uregulowania którego (w odpowiedniej części) zobowiązany jest Ubezpieczyciel. Przez wypłaty odszkodowania Ubezpieczyciel dokonuje zatem zwrotu kwoty, którą to on zobowiązany był uregulować. W ocenie Skarżącej, nie ulega zatem wątpliwości charakter odszkodowania jako zwrotu poniesionego przez Spółkę wydatku. Analogicznie bowiem zwrotem takim jest rekompensata części kary przez podmiot z Grupy współodpowiedzialny za powstanie szkody (kwestia była przedmiotem pytania 2 zaskarżonego Wniosku, w zakresie którego Organ uznał stanowisko Skarżącej za prawidłowe). W tym przypadku bowiem dochodzi również do poniesienia przez Spółkę wydatku, do którego uregulowania zobowiązany był inny podmiot. Skarżąca pragnie w tym miejscu podkreślić, że jak wskazała w opisie stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego będącego przedmiotem Wniosku, odpowiedzialność cywilna powstała w związku z produktami Grupy, w tym Wnioskodawcy oraz Backer AB, jest przedmiotem umów ubezpieczenia zawartych na poziomie Grupy. Tym samym, mogłaby potencjalnie mieć również miejsce sytuacja, w której Spółka dokona płatności Kary, za którą współodpowiedzialny był również podmiot z Grupy, natomiast odszkodowanie tytułem powstałej szkody zostanie wypłacone nie Spółce, a temu podmiotowi z Grupy, który następnie przekaże otrzymane odszkodowanie Spółce jako rekompensata wypłaconej Kary na rzecz Spółki. Kierując się stanowiskiem Organu, w takim przypadku wartość otrzymanej rekompensaty od podmiotu z Grupy nie będzie stanowić przychodu podatkowego Spółki, choć w praktyce będzie to zwrot otrzymany od Ubezpieczyciela z tytułu umowy ubezpieczenia, której stroną jest Spółka oraz podmioty z Grupy."
Przyjęcie przeciwnej wykładni, jak argumentowała spółka, prowadziłoby do sytuacji, w której nie mogłaby zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów kary zapłaconej na rzecz swego klienta, a zarazem musiałaby zaliczyć do przychodów otrzymane od ubezpieczyciela odszkodowanie, które w całości przekazała klientowi.
Organ, odpowiadając na skargę, wniósł o jej oddalenie. W całości podtrzymał stanowisko i argumenty przedstawione w zaskarżonej interpretacji indywidualnej.
W sprawie sygn. II FSK 825/22 Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 7 marca 2025 r. uchylił w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 28 kwietnia 2022 r. sygn. I SA/Sz 43/22 z przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie do dokonania kontroli legalności zaskarżonej interpretacji indywidualnej w granicach zakreślonych przez art. 57a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2024.935 ze zm. - P.p.s.a.), do oceny zasadności zarzutów spółki zawartych w skardze.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:
Skarga spółki nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż kontrolowana interpretacja indywidualna - w zaskarżonej części - jest zgodna z prawem.
Należy przy tym uściślić, że zaskarżona i tym samym kontrolowana przez sąd część interpretacji indywidualnej obejmuje kwestię zaliczenia do przychodu podatkowego odszkodowania wypłacanego spółce na podstawie umowy ubezpieczenia, co do której organ nie zgodził się ze spółką.
Stosownie do art. 190 P.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.
W myśl art. 57a P.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą, opinię, o której mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowę wydania tych opinii, opinię w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinię zabezpieczającą w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowę wydania opinii zabezpieczającej w sprawie opodatkowania wyrównawczego może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W sprawie sygn. II FSK 825/22 (znana stronom) Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że w świetle art. 57a P.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny, rozpoznając skargę na interpretację indywidualną, nie może uwzględnić naruszeń prawa innych niż wskazane w tejże skardze, nawet jeżeli takie naruszenia dostrzeże. W jego gestii pozostaje tylko kontrola, czy wskazane w skardze przepisy zostały naruszone przez organ podatkowy i to w sposób określony w skardze. Nie może zatem podjąć się z własnej inicjatywy poszukiwania naruszeń prawa, które nie zostały wskazane w skardze, zastępując w ten sposób stronę w obowiązku właściwego sformułowania jej zarzutów. Sąd nie ma bowiem ani prawa, ani obowiązku domyślać się intencji autora skargi lub jego argumentacji. Stąd też, nawet jeżeli w toku kontroli sądowoadministracyjnej odnajdzie wady interpretacji indywidualnej, a te nie znalazły się w granicach zarzutów skargi, nie może ich uwzględnić przy formułowaniu rozstrzygnięcia w sprawie. Zasada ta znajduje swój wyraz również w art. 134 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Naczelny Sąd Administracyjny podzielił pogląd, zgodnie z którym art. 57a i art. 134 § 1 P.p.s.a. należy interpretować w ten sposób, że w przypadku skarg na indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego rozpoznanie sprawy przez sąd administracyjny podlega ograniczeniu wyłącznie do kontroli zarzutów skargi sformułowanych w sposób określony w art. 57a (por. też wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn.: I FSK 1576/16, I FSK 1778/16, I FSK 704/18, I FSK 1095/18, II FSK 1071/20 - dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl).
Naczelny Sąd Administracyjny podsumował swoje rozważania stwierdzeniem, że obowiązkiem sądu pierwszej instancji jest dokonanie wyłącznie kontroli zasadności zarzutów skargi.
Wobec tego, w myśl zapatrywania prawnego Sądu kasacyjnego, na potrzeby oceny prawnej zarzutów zawartych przez spółkę w skardze trzeba przypomnieć, że według art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe.
Następnie art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o CIT przewiduje, że do przychodów nie zalicza się zwróconych innych wydatków niezaliczonych do kosztów uzyskania przychodów.
Na kanwie przytoczonych przepisów ustawy o CIT wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie sygn. II FSK 468/22 (por. strona internetowa orzeczenia.nsa.gov.pl), podzielając pogląd prawny wyrażany w orzecznictwie (por. wyroki sygn.: II FSK 985/07, II FSK 455/09, FSK 2673/04, II FSK 1692/17).
Sąd kasacyjny konsekwentnie przypomniał, że aby dany wydatek mógł być zaliczony do kategorii "innych wydatków", o których mowa w art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o CIT, konieczne jest, aby ów wydatek nie był zaliczony do kosztów uzyskania przychodów, w rozumieniu przepisu art. 16 tej ustawy podatkowej oraz aby wydatek został wcześniej przez podatnika poniesiony, a następnie zwrócony podatnikowi, przy czym, aby wydatek poniesiony był odpowiednikiem wydatku zwróconego. Tak więc "wydatek zwrócony" to ten sam, a nie taki sam wydatek, jak ten, który został poniesiony. Zwróconym innym wydatkiem nie jest bowiem uzyskana przez podatnika kwota, która tylko odpowiada wartości poniesionego wydatku, lecz nie stanowi jego zwrotu. Dla uwzględnienia wyłączenia z przychodów kwot, jakie otrzymał podatnik od swego ubezpieczyciela, istotna jest ich prawnopodatkowa kwalifikacja. W świetle art. 12 ust 4 pkt 6a ustawy o CIT świadczenie to należy zakwalifikować jako przychód podlegający opodatkowaniu, otrzymany w związku z zaistnieniem warunków ujętych w umowie ubezpieczenia. Wypłata świadczenia w sposób oczywisty miała przede wszystkim związek z zawartą umową ubezpieczeniową. Gdyby podatnik takiej umowy nie zawarł, nie mógłby uzyskać w ogóle takiego świadczenia. Przy ubezpieczeniu odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się zapłacić odszkodowanie w razie powstania odpowiedzialności cywilnej. Otrzymane przez podatnika od ubezpieczyciela środki stanowiły wyrównanie poniesionego wydatku (zwrot odpowiadający poniesionemu wydatkowi), a nie zwrot tego wydatku. Nie mógł więc mieć zastosowania art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o CIT. Na taką ocenę nie ma wpływu charakter umowy ubezpieczenia ani cel wypłacanego odszkodowania ubezpieczonemu.
Sąd w składzie orzekającym w pełni podziela stanowisko prawne przyjęte przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie sygn. II FSK 468/22.
W okolicznościach niniejszej sądowej kontroli legalności wprost prowadzi ono do stwierdzenia, że odszkodowanie wypłacone spółce w wykonaniu umowy ubezpieczenia nie jest tym samym wydatkiem co kara zapłacona przez spółkę na rzecz jej klienta z tytułu nienależytego wykonania umowy. Nie ma tu relacji, polegającej na zwrocie spółce przez ubezpieczyciela tożsamego wydatku.
Ubezpieczyciel realizuje umowę ubezpieczenia ściśle na warunkach w niej określonych, a okoliczności towarzyszące zapłacie kary przez spółkę podlegają ocenie ubezpieczyciela w kontekście postanowień przyjętych w umowie ubezpieczenia.
Natomiast spółka płaci klientowi karę za swoje niewłaściwe, niestaranne postępowanie czy zaniechania jako przedsiębiorca w efekcie umowy z klientem.
Porównując te dwa istotnie rożne obligacyjne więzy (spółka-klient, spółka-ubezpieczyciel), nie można zasadnie dopatrywać się tożsamości wydatku w tym znaczeniu, że ubezpieczyciel miałby zwracać spółce karę (czy jej część) zapłaconą przez spółkę klientowi. Wbrew argumentom spółki, u źródła każdej z wymienionych relacji, w jakich pozostawała, czy będzie pozostawać spółka, występują zasadniczo różne czynności prawne: umowa spółki z klientem i umowa ubezpieczenia, dająca ochronę spółce.
Konsekwentnie należy dojść do wniosku, zgodnie z którym czym innym jest zapłata kary klientowi przez spółkę, a istotnie czym innym wypłata spółce odszkodowania przez ubezpieczyciela za zrealizowanie zdarzeń objętych ubezpieczeniem (spowodowanie określonych i niepożądanych skutków w położeniu klienta). Ściśle rzecz biorąc, ubezpieczyciel nie zwraca spółce poniesionego wydatku w postaci kary zapłaconej klientowi, ale wypłaca spółce odszkodowanie na warunkach ustanowionych w umowie ubezpieczenia, w ramach których kwota kary jest tylko jednym z elementów kalkulacyjnych wysokości odszkodowania.
W podsumowaniu sąd ocenia, że organ dokonał prawidłowej wykładni art. 12 ust. 1 pkt 1, ust. 4 pkt 6a ustawy o CIT, którą adekwatnie odniósł do okoliczności opisanych przez spółkę i finalnie trafnie rozpoznał przychód podatkowy.
W tym stanie sprawy nie mogło dojść do naruszenia przez organ art. 14c § 2, art. 120, art. 121 § 1, art. 14h, art. 14n § 4 pkt 2 O.p. O naruszeniu tych przepisów nie świadczy wyłącznie odmienne przekonanie prezentowane przez spółkę.
Z powodów omówionych wyżej niezasadna skarga spółki podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.