Wyrok WSA z dnia 20 sierpnia 2025, sygn. I SA/Sz 273/25

że personelem realizującym zabiegi masażu może być fizjoterapeuta

lub masażysta, w wymiarze co najmniej ˝ etatu przeliczeniowego (równoważnik

˝ etatu przeliczeniowego);

5) przepisów rozporządzenia w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert

- załącznika nr 5, tabela nr 2 Rehabilitacja lecznicza - Część wspólna, Lp II Jakość, Pozostałe warunki, Lp. 3 - Prowadzenie indywidualnej dokumentacji medycznej

w rozumieniu przepisów ustawy o prawach pacjenta w postaci elektronicznej, przy czym w przypadku wystawiania recept i skierowań - co najmniej przez nanoszenie danych za pomocą wydruku, w związku z § 5 ust. 1 tego rozporządzenia, przez przyjęcie że spełnienie tego warunku polega na wykazaniu przez oferentkę tytułu prawnego do oprogramowania, które posiada oferentka, a wydruk dokumentacji prowadzonej w innej komórce organizacyjnej niż wykazana w ofercie spełnia kryterium wyboru ofert i oferentka warunek ten spełniła, za co otrzymała 3 pkt;

6) przepisów rozporządzenia w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert, załącznika nr 5, tabela nr 1 Fizjoterapia domowa, Lp II Kryterium Dostępność, Kategoria: Dostępność - harmonogram pracy a w związku z tym naruszenie

art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach poprzez ich błędną wykładnię

i uznanie że oferentka nie podała nieprawdziwych danych w ofercie, podając

w ofercie dostępność komórki organizacyjnej od poniedziałku do soboty

w godzinach od 7 do 21 każdego dnia, a następnie wpisując godziny pracy personelu medycznego z pominięciem soboty od godziny 7 do 21, co powinno stanowić podstawę do odrzucenia oferty;

7) przepisów rozporządzenia w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert, załącznika nr 5, tabela nr 1 Fizjoterapia domowa, Lp IV Kryterium: Cena oraz załącznika nr 17 do rozporządzenia poprzez błędne wyliczeniu punktów

za kryterium ceny, oparcie się w tym zakresie wyłącznie na systemie którym posługuje się NFZ, mimo braku w tym zakresie podstaw prawnych oraz przyjęcie, że cena przekraczająca cenę minimalną przedstawiona w ofercie przez oferentkę jest ceną, za którą oferentka ta otrzymała maksymalną liczbę punktów, co miało wpływ na wybór jej oferty w postępowaniu, podczas gdy zgodnie z art. 149 ust. 1 pkt 4 ustawy o świadczeniach podanie w ofercie ceny rażąco niskiej stanowi przyczynę odrzucenia oferty, brak rozważenia w trakcie postępowania czy cena niższa od ceny minimalnej stanowi cenę rażąco niską;

8) § 17 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 22 grudnia

2014 r. w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, składania ofert, powoływania

i odwoływania komisji konkursowej, jej zadań oraz trybu pracy, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. przyjęcie złożonych przez oferentkę oświadczeń potwierdzających spełnienie warunku wymaganego - wyposażenia lokalu

w telefon z automatyczną sekretarką i faxem oraz co do prowadzenia dokumentacji medycznej, bez przeprowadzenia należytej ich weryfikacji i przyjęcie spełnienia warunków wymaganych lub rankingujących za potwierdzone mimo braku na to dowodów;

9) art. 132 ust. 1 i ust. 2, art. 134 ust. 1, art. 148, art. 152 ust. 1 i 154 ustawy

o świadczeniach opieki zdrowotnej poprzez wadliwe uznanie,

że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie doszło do naruszenia interesu skarżącej oraz zasad postępowania konkursowego w sprawie zawarcia umów

o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, mimo że rozstrzygnięcie zostało podjęte z naruszeniem zasad postępowania, w szczególności zasady równego traktowania oferentów i uczciwej konkurencji, poprzez zaniechanie należytej weryfikacji oferty ww. oferentka wybranej w postępowaniu do zawarcia umowy,

co do spełniania przez nią warunków wymaganych i rankingujących jw., podczas gdy oferta skarżącej została zweryfikowana.

Mając na uwadze powyższe, skarżąca wniosła ponadto o:

1) zobowiązanie Prezesa NFZ do wydania w ciągu dwóch tygodni od wydania wyroku w sprawie, decyzji uwzględniającej odwołanie skarżącej oraz do wszczęcia

ze skarżącą rokowań co do zawarcia umowy na udzielanie świadczeń w zakresie wskazanym w jej ofercie, zgodnie z art. 154 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej;

2) zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg. norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi Strona obszernie odniosła się do podniesionych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o oddalenie skargi oraz o obciążenie skarżącej kosztami postępowania sądowego. Organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zaprezentowane w sprawie. Ponadto, ustosunkował się do wszystkich podniesionych w skardze zarzutów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2024.1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa

w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ww. ustawy). Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2024.935 t.j.

ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sąd administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa

i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. W myśl art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga

w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c P.p.s.a. uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, a także na mocy

art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w razie naruszenia prawa będącego podstawą stwierdzenia nieważności decyzji. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części, sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 P.p.s.a.).

Sąd niniejszą sprawę rozpoznał na wniosek organu w trybie uproszczonym (skarżąca nie zażąda przeprowadzenia rozprawy), na posiedzeniu niejawnym

w składzie trzech sędziów - stosownie do brzmienia art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 P.p.s.a. Na podstawie art. 119 pkt 2 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania

w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni

od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Zgodnie

z art. 120 P.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

Sąd w składzie orzekającym podzielił argumenty Organu zawarte w zaskarżonej decyzji.

Przedmiotem kontroli sądu w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia oddalająca odwołanie Skarżącej od rozstrzygnięcia postępowania prowadzonego w trybie konkursu ofert w sprawie zawarcia na okres

od 21 lutego 2025 r. do 30 czerwca 2025 r. umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju: rehabilitacja lecznicza w zakresie: fizjoterapia domowa,

w tym fizjoterapia domowa dla osób o znacznym stopniu niepełnosprawności

na obszarze: [...]. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy powołanej na wstępie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych.

Zgodnie z art. 132 ust. 1 ww. ustawy podstawą udzielania świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych przez Fundusz jest umowa

o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej zawarta pomiędzy świadczeniodawcą

a Funduszem (...). Na podstawie art. 132 ust. 2 ww. ustawy umowa o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej może być zawarta wyłącznie ze świadczeniodawcą, który został wybrany do udzielania świadczeń opieki zdrowotnej na zasadach określonych

w niniejszym dziale, z wyjątkiem umowy, o której mowa w art. 15 ust. 2a.

Stosownie do art. 134 ust. 1 ww. ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej Fundusz jest obowiązany zapewnić równe traktowanie wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej

i prowadzić postępowanie w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji.

W myśl ust. 2 tego artykułu wszelkie wymagania, wyjaśnienia i informacje, a także dokumenty związane z postępowaniem w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej udostępniane są świadczeniodawcom na takich samych zasadach.

Ustawodawca w art. 135 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej wyraził zasadę jawności, w myśl której oferty złożone w postępowaniu o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej oraz umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej są jawne. Zgodnie z art. 135 ust. 2 pkt 2 tej ustawy Fundusz realizuje zasadę jawności ofert,

z wyłączeniem informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorcy, które zastrzeżone zostały przez świadczeniodawcę - w szczególności przez umożliwienie wglądu do tych ofert.

Art. 139 ust. 1 ww. ustawy stanowi, że zawieranie przez Fundusz umów

o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (...) odbywa się po przeprowadzeniu postępowania w trybie konkursu ofert (pkt 1) albo w trybie rokowań (pkt 2). Stosownie

do art. 139 ust. 2 ustawy w celu przeprowadzenia postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w trybie konkursu ofert Fundusz zamieszcza ogłoszenie zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie ust. 9. W celu przeprowadzenia rokowań po zamieszczeniu ogłoszenia Fundusz wysyła zaproszenia. Na mocy art. 139 ust. 4 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej Prezes Funduszu powołuje i odwołuje komisję konkursową w celu przeprowadzenia postępowania

w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej.

Przedmiot zamówienia opisuje się w sposób jednoznaczny i wyczerpujący,

za pomocą dostatecznie dokładnych i zrozumiałych określeń, uwzględniając wszystkie wymagania i okoliczności mogące mieć wpływ na sporządzenie oferty (art. 140 ust. 1

ww. ustawy). Kryteria oceny ofert i warunki wymagane od świadczeniodawców są jawne i nie podlegają zmianie w toku postępowania (art. 147 ww. ustawy).

Konkurs ofert składa się z części jawnej i niejawnej. W części jawnej komisja

w obecności oferentów stwierdza prawidłowość ogłoszenia konkursu ofert oraz liczbę złożonych ofert, otwiera koperty lub paczki z ofertami i ustala, które z ofert spełniają warunki, o których mowa w art. 146 ust. 1 pkt 3 oraz przyjmuje do protokołu zgłoszone przez oferentów wyjaśnienia lub oświadczenia (art. 142 ust. 2 pkt 1 – 3 ustawy

o świadczeniach). W części niejawnej konkursu ofert komisja może wybrać ofertę

lub większą liczbę ofert (...), nie dokonać wyboru żadnej oferty, jeżeli nie wynika z nich możliwość właściwego udzielania świadczeń opieki zdrowotnej (art. 142 ust. 5 ustawy).

Z mocy art. 142 ust. 6 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej komisja w części niejawnej konkursu ofert może przeprowadzić negocjacje z oferentami w celu ustalenia: liczby planowanych do udzielenia świadczeń opieki zdrowotnej (pkt 1); ceny za udzielane świadczenia opieki zdrowotnej (pkt 2). Na podstawie art. 142 ust. 7 ww. ustawy komisja ma obowiązek przeprowadzić negocjacje co najmniej z dwoma oferentami,

o ile w konkursie bierze udział więcej niż jeden oferent.

Stosownie do art. 148 ust. 1 pkt 1 - 5 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej porównanie ofert w toku postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej dokonuje się według kryteriów wyboru ofert: jakości, kompleksowości, dostępności, ciągłości, ceny - udzielanych świadczeń opieki zdrowotnej.

Odrzuca się ofertę zawierającą nieprawdziwe informacje (art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej), a także jeżeli oferent lub oferta nie spełniają wymaganych warunków określonych w przepisach prawa oraz w szczegółowych warunkach umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, o których mowa w art. 146 ust. 1 pkt 2 (art. 149 ust. 1 pkt 7 ustawy). W przypadku gdy świadczeniodawca

nie przedstawił wszystkich wymaganych dokumentów lub gdy oferta zawiera braki formalne, komisja wzywa oferenta do usunięcia tych braków w wyznaczonym terminie pod rygorem odrzucenia oferty (art. 149 ust. 3 ustawy).

W postępowaniu w sprawie zawarcia umów ze świadczeniodawcami mogą wystąpić dwie fazy. Rozstrzygnięcie wydane w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w drodze konkursu ofert, jeśli żaden

z uczestników konkursu nie skorzysta ze środka wymienionego w art. 154 ust. 1 ustawy

o świadczeniach opieki zdrowotnej - co do zasady - kończy to postępowanie. Jednakże w przypadku, gdy którykolwiek z uczestników postępowania złoży odwołanie

od rozstrzygnięcia konkursu, rozpoczyna się faza postępowania administracyjnego

(por. wyrok NSA z 15 listopada 2006 r., II GSK 186/06, publ. ONSAiWSA 2007/4/101). Odwołanie składane w trybie art. 154 ust. 1 ustawy otwiera zatem postępowanie administracyjne, do którego zastosowanie mają przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego - w zakresie niewyłączonym przez przepisy ustawy

o świadczeniach opieki zdrowotnej.

Jak stanowi art. 152 ust. 1 ww. ustawy świadczeniodawcom, których interes prawny doznał uszczerbku w wyniku naruszenia przez Fundusz zasad przeprowadzania postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, przysługują środki odwoławcze i skarga na zasadach określonych w art. 153 i 154. Środki odwoławcze możliwe do uruchomienia w fazie nie administracyjnej wymieniono

w art. 153 (protest), te zaś, z których można skorzystać w postępowaniu administracyjnym - w art. 154 (odwołanie, wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy).

W kontrolowanej przez sąd sprawie, zastosowanie znalazł art. 154 ust. 1 ustawy

o świadczeniach opieki zdrowotnej (zdanie pierwsze) który stanowi,

że świadczeniodawca biorący udział w postępowaniu może wnieść do Prezesa Funduszu, w terminie 7 dni od dnia ogłoszenia o rozstrzygnięciu postępowania, odwołanie dotyczące rozstrzygnięcia postępowania. Zgodnie z art. 154 ust. 3 ustawy

po rozpatrzeniu odwołania Prezes Funduszu wydaje decyzję administracyjną uwzględniającą lub oddalającą odwołanie. Decyzja jest zamieszczana w terminie 2 dni od dnia jej wydania na stronie internetowej Funduszu, po dokonaniu anonimizacji

w zakresie danych osobowych oraz innych danych istotnych ze względu na identyfikację podmiotową osób niebędących stronami postępowania. Na mocy art. 154 ust. 4 ustawy decyzja Prezesa Funduszu jest ostateczna. Świadczeniodawcy przysługuje od niej skarga do sądu administracyjnego.

Celem procedury, uruchamianej na podstawie art. 154 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej, jest weryfikacja w postępowaniu administracyjnym,

czy we wcześniejszej, nie administracyjnej fazie postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, nie doznał uszczerbku interes prawny podmiotu powołującego się na naruszenie zasad postępowania. W wyroku

z 5 kwietnia 2022 r., II GSK 259/22 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał,

że uszczerbek w interesie prawnym uczestnika postępowania występuje wtedy,

gdy podmiot prowadzący postępowanie dopuścił się naruszenia określonych zasad postępowania, przez co spowodował, że uczestnik postępowania (świadczeniodawca) został pozbawiony możliwości zawarcia umowy, lub mogło dojść do zaniżenia przyznanych mu punktów, powodującego odpowiednio niższą pozycję w rankingu, skutkującą przyznaniem środków w wysokości mniejszej niż ta, jaka przyznana zostałaby w przypadku otrzymania większej liczby punktów. Zatem zakres kontroli dokonywanej przez organ administracyjny jest ściśle związany z pojęciem uszczerbku interesu prawnego, powstałego na skutek naruszenia zasad postępowania. Przy czym zauważyć należy, że zasady postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej są określone w przepisach ustawy o świadczeniach

oraz w aktach Prezesa Funduszu, wydanych na podstawie art. 146 tej ustawy. Takie ujęcie determinuje sposób postępowania organu administracyjnego, którego zadaniem jest zbadanie okoliczności podnoszonych w odwołaniu i ocena czy oraz w jakim zakresie naruszenie to realnie spowodowało doznanie takiego uszczerbku. W postępowaniu administracyjnym musi zatem dojść do ujawnienia i wyjaśnienia wszelkich okoliczności związanych z punktacją, będącą skutkiem ocen dokonywanych w odniesieniu

do poszczególnych wymagań stawianych w ogłoszeniu.

Przyjąć należy, że zadaniem Prezesa NFZ jest ustalenie czy postępowanie konkursowe przeprowadzone zostało zgodnie z przepisami prawa, z zachowaniem wyrażonej w art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej, zasady równego traktowania świadczeniodawców, w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji. Chodzi tu zatem nie tylko o kontrolę postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej pod kątem ewentualnego naruszenia przepisów prawa, ale także zbadanie stanu faktycznego sprawy w takim zakresie, który mógł mieć wpływ na uszczerbek interesu prawnego uczestnika postępowania.

Przenosząc powyższe uwagi do okoliczności niniejszej sprawy, sąd stwierdził,

że wobec prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy przez Organ i prowadzenia postępowania konkursowego z poszanowaniem zasady równego traktowania świadczeniodawców zarzuty podniesione w skardze okazały się niezasadne. Organ rozpatrzył zebrane w sprawie dokumenty, w tym oferty złożone w postępowaniu

oraz dokumentację wytworzoną przez komisję konkursową w toku prowadzonego postępowania konkursowego. Przy tym należy podkreślić, że w toku postępowania

w sprawie zawarcia umowy żaden oferent nie złożył protestu. Ponadto Organ rozpoznał argumenty przedstawione w odwołaniu i w rzetelny oraz szczegółowy sposób się do nich odniósł w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Z akt administracyjnych oraz uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika,

że na postępowanie ogłoszone przez Narodowy Fundusz Zdrowia w celu zawarcia jednej umowy na realizację ww. świadczeń wpłynęło sześć ofert. Komisja konkursowa w części jawnej odrzuciła trzy oferty, z uwagi na niespełnienie wymaganych warunków. Do części niejawnej postępowania zostały zakwalifikowane trzy ww. oferty.

Jak słusznie zauważył Organ spełnienie wszystkich wymaganych warunków przez trzech oferentów nie doprowadziło do wyboru oferty, a jedynie pozwoliło

na przeprowadzenie oceny i porównanie ofert. Każdy z tych oferentów spełniał szczegółowe warunki realizacji świadczeń gwarantowanych z zakresu rehabilitacji leczniczej określone w rozporządzeniu w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu rehabilitacji leczniczej, z tego też względu złożone przez nich oferty nie podlegały odrzuceniu z uwagi na przesłanki, o których mowa w art. 149 ust. 1 pkt 7 ustawy

o świadczeniach opieki zdrowotnej. W celu sprawdzenia prawdziwości

i prawidłowości danych zawartych w ofertach ze stanem faktycznym, komisja konkursowa dokonała weryfikacji oferentów spełniających wymogi konieczne. W tym miejscu ponownie trzeba zauważyć, że w postępowaniu konkursowym nie złożono protestów.

Sąd zgodził się z Organem także co do tego, że ocenę wszystkich ofert przeprowadzono zgodnie ze szczegółowymi kryteriami wyboru ofert wraz

z wyznaczającymi je warunkami zawartymi w załączniku nr 5 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 5 sierpnia 2016 r. w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert

w postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej

(t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1372 ze zm. – zwanego dalej: rozporządzeniem w sprawie szczegółowych kryteriów). Następnie – zgodnie z art. 142 ust. 6 i ust. 7 ustawy

o świadczeniach – komisja przeprowadziła negocjacje z dwoma oferentami (skarżącą

i M. S.). W toku negocjacji oferenci zaakceptowali ilości punktów zaproponowane przez zespół negocjacyjny, natomiast pozostawili bez zmiany cenę

za punkt zaproponowaną przez siebie w złożonych ofertach. Oferta złożona przez M. S. uzyskała 78 punktów, co pozwoliło na zajęcie pierwszego miejsca

w rankingu końcowym. Natomiast oferta skarżącej spółki uzyskała 77,93 punktów

i zajęła drugie miejsce w rankingu końcowym. Zgodnie z ogłoszeniem Organ mógł zawrzeć maksymalnie jedną umowę o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej.

W związku z tym, w rozstrzygnięciu postępowania komisja konkursowa dokonała wyboru jednej oferty, która uzyskała największą liczbę punktów w rankingu końcowym, tj. ofertę złożoną przez M. S.. Jak słusznie zauważył Organ, oferenci na pytania zawarte w formularzu ofertowym udzielili takich samych odpowiedzi, w związku z tym uzyskali taką samą liczbę punktów za kryterium: kompleksowość - 0 pkt, jakość - 63 pkt, dostępność - 4 pkt, ciągłość - 0 pkt i inne - 1 pkt. Różnica punktowa wynikała z kryterium ceny, co Organ dokładnie opisał w decyzji.

W ocenie sądu uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, zasadnie Organ zwrócił uwagę, że Fundusz jest jednostką sektora finansów publicznych, ma zatem obowiązek przestrzegać zasady dokonywania wydatków ze środków publicznych zawartej

w art. 44 ust. 3 pkt 1 lit. a i lit. b ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych

(Dz.U.2024.1530 t.j. ze zm.), który stanowi, że wydatki publiczne powinny

być dokonywane w sposób celowy i oszczędny, z zachowaniem zasad: uzyskiwania najlepszych efektów z danych nakładów (lit. a) i optymalnego doboru metod i środków służących osiągnięciu założonych celów (lit. b). Ponadto, Fundusz działa w imieniu własnym, jednak na rzecz osób ubezpieczonych i uprawnionych do korzystania

ze świadczeń opieki zdrowotnej. Sąd podziela również stanowisko Organu co do tego,

że oferenci zostali ocenieni zgodnie z kryteriami uregulowanymi w rozporządzeniu

w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert, wszystkie niezbędne informacje

i wyjaśnienia dotyczące m.in. warunków wymaganych od świadczeniobiorców oraz trybu składania ofert były jawne i udostępniane oferentom na takich samych zasadach, żaden z nich nie był uprzywilejowany. Zatem nie można organom zarzucić, że doszło

do naruszenia zasady równego traktowania świadczeniodawców wskazanej w art. 134

ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej.

Przede wszystkim należy podkreślić, że w rozpoznawanej sprawie kryteria oceny ofert, zasady punktowania i warunki wymagane od oferentów były jawne, znane uczestnikom postępowania jeszcze przed złożeniem ofert i nie podlegały zmianie w toku postępowania w trybie konkursu ofert. Zaznaczyć wypada, że skarżąca spółka

w oświadczeniu załączonym do swojej oferty oświadczyła, iż zapoznała się z warunkami postępowania oraz warunkami zawierania umów. Ocena ofert została przeprowadzona na podstawie kryteriów określonych w przepisach prawa. Kryteria oceny były jawne, zrozumiałe i jednakowe dla wszystkich oferentów. Komisja konkursowa wybrała oferentów w kolejności zgodnej z uzyskaną pozycją w rankingu końcowym. Nie można zatem zarzucić Organowi dowolności w powyższym zakresie. W ocenie sądu w toku postępowania Organ sprostał obowiązkowi równego traktowania wszystkich świadczeniodawców starających się o zawarcie umowy. Organ prowadził postępowanie także w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji, o czym świadczy

już sam fakt umożliwienia oferentom zapoznania się z aktami sprawy

czy przeprowadzenie negocjacji z dwoma oferentami, w trakcie których każdy oferent mógł przedstawić swoje stanowisko w przedmiocie ilości punktów oraz zaproponowanej ceny.

Z uwagi na prawidłowy przebieg postępowania, które Organ prowadził zgodnie

z zasadami wyrażonym w art. 134 ust. 1 i art. 135 ust. 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej, nie można zgodzić się ze Skarżącą, że jej interes doznał uszczerbku. Sam fakt niezawarcia umowy z powodu uzyskania zbyt małej liczby punktów, nie stanowi uszczerbku w interesie prawnym skarżącej w rozumieniu art. 152 ust. 1 ww. ustawy. Istota postępowań konkursowych sprowadza się bowiem do wyłonienia oferty najkorzystniejszej pod względem ustalonych kryteriów. Wobec powyższego, sąd

nie znalazł podstaw do uznania, że w sprawie doszło do naruszenia przez organ art. 132 ust. 1 i 2, art. 134 ust. 1, art. 148, art. 152 ust. 1 i 154 ustawy (punkt 9. petitum skargi).

Przechodząc do pozostałych podniesionych w skardze zarzutów, należy stwierdzić, że one również nie zasługują na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności trzeba zauważyć, że Skarżąca zarzucając naruszenie przez Organ zasad postępowania administracyjnego wyrażonych w "art. 7, art. 8, art. 77 § 12, art. 80 i art. 107 § 3" k.p.a., omyłkowo powołała się na art. 77 § 12 k.p.a., który

nie istnieje w porządku prawnym, ponadto w treści skargi nie wyjaśniła na czym oparła swoje przekonanie o niepodjęciu przez Organ wszelkich czynności niezbędnych

do wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego, nie wskazała także żadnych czynności, jakie – w Jej ocenie – powinien przeprowadzić Organ. Skarżąca nie wymieniła również zarzutów podniesionych w odwołaniu, które – w jej opinii - Organ pominął

w uzasadnieniu decyzji. Skarżąca nie wskazała także w czym upatrywała dokonania przez organ dowolnej oceny dowodów. Wobec tak ogólnie sformułowanego zarzutu, sąd nie jest w stanie podjąć polemiki ze Skarżącą i szczegółowo ustosunkować

się do rzekomego naruszenia przez Organ zasad postępowania administracyjnego. Nadto, skoro spółka formułując szereg zarzutów naruszania prawa procesowego,

nie podała na czym w szczególności miało polegać wadliwe zebranie materiału dowodowego, to podkreślić należy, że czymś innym są braki dowodowe, a zgoła czymś innym odmienna jego ocena.

Jako bezpodstawny należy ocenić zarzut naruszenia przepisów art. 149 ust. 1

pkt 2, 4 i 7 oraz art. 146 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej, albowiem sąd nie stwierdził zaistnienia żadnej przesłanki uzasadniającej odrzucenie oferty.

Zdaniem Skarżącej oferta złożona przez M. S. zawierała nieprawdziwe informacje w zakresie prowadzenia dokumentacji medycznej w formie elektronicznej, posiadania odpowiedniego personelu oraz dysponowania pomieszczeniem z telefonem wyposażonym w automatyczną sekretarkę i faks. Jednakże sąd stwierdził, że z akt sprawy i pism procesowych Organu jednoznacznie wynika, iż oferentka odpowiadając

na wezwanie organu, przekazała komisji konkursowej kopie faktur i kopię oświadczenia dostawcy oprogramowania umożliwiającego prowadzenie elektronicznej dokumentacji medycznej pacjentów. Przedstawiła również kopię dokumentu potwierdzającego,

że w innej placówce, którą prowadzi, korzysta z odpowiedniego oprogramowania.

Jak wynika z doświadczenia życiowego oprogramowanie takie kupowane jest dla danego podmiotu leczniczego, a nie dla konkretnych komórek organizacyjnych tego podmiotu. Wobec tego, słusznie Organ uznał, że informacje przekazane komisji przez oferentkę

nie stanowiły informacji nieprawdziwych. Ponadto – jak słusznie zwrócił uwagę Organ – Spółka w swojej ofercie również nie przedstawiła dokumentu potwierdzającego możliwość prowadzenia dokumentacji elektronicznej w konkretnym miejscu udzielania świadczeń oraz nie załączyła próbnego wydruku potwierdzającego spełnienie tego warunku odnośnie do miejsca udzielania świadczeń, na które złożyła ofertę.

Nie można zgodzić się ze Skarżącą także co do tego, że oferentka podała nieprawdziwe informacje dotyczące wymiaru etatu, na jaki oferentka chciała zatrudnić personel - fizjoterapeutów i technika masażystę. W formularzu wskazała bowiem wszystkie niezbędne dane osobowe tychże specjalistów oraz wymiar etatu.

Nietrafiony jest także zarzut podania przez oferentkę nieprawdziwej informacji dotyczącej posiadania pomieszczenia z telefonem wraz z automatyczną sekretarką

i faksem. Jak wynika z akt sprawy i uzasadnienia zaskarżonej decyzji komisja konkursowa po przeprowadzeniu oględzin, potwierdziła posiadanie odpowiednio wyposażonego pomieszczenia, co Organ także obszernie wyjaśnił. Wobec powyższego zarzuty sformułowane przez Skarżącą w zakresie podania przez oferentkę nieprawdziwych informacji są niezgodne z rzeczywistością i nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Zatem zarzut naruszenia przez organ art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej nie zasługuje na uwzględnienie.

Z uwagi na zarzucenie Organowi nieuprawnione przyjęcie, że pomieszczenie biurowe wykazane przez oferentkę spełnia wymagane warunki, Skarżąca wskazała także na naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 6 listopada 2013 r.

w sprawie świadczeń gwarantowanych, w szczególności załącznika nr 1

do rozporządzenia pt. Wykaz oraz warunki realizacji świadczeń gwarantowanych

z zakresu rehabilitacji leczniczej, Ip. 2 lit. b w części dotyczącej zabiegu fizjoterapeutycznego, pkt 2 Wyposażenie świadczeniodawcy ppkt 3 pomieszczenie biurowe z telefonem, sekretarką automatyczną i faksem. W ocenie sądu również

ten zarzut jest bezpodstawny. Powołany pkt 2 brzmi następująco:

Wyposażenie świadczeniodawcy:

1) przenośny zestaw do elektroterapii z osprzętem - nie mniej niż 1 zestaw na 2 fizjoterapeutów;

2) przenośny zestaw do biostymulacji laserowej - nie mniej niż 1 zestaw na 2 fizjoterapeutów;

3) pomieszczenie biurowe z telefonem, sekretarką automatyczną i faksem;

4) pomieszczenie magazynowe na leki i sprzęt medyczny.

W ocenie sądu rację należy przyznać Organowi, który wskazał, że z uwagi na brak możliwości wybrania z zasobów słownikowych pozycji "pomieszczenie biurowe

z telefonem, sekretarką automatyczną i faksem", jak również "pomieszczenie magazynowe na leki i sprzęt medyczny", odrębnie należy potraktować obowiązek zapewnienia pomieszczeń spełniających określone warunki (w tym przypadku: pomieszczenie biurowe z telefonem, sekretarką automatyczną i faksem - pkt 3

i pomieszczenie magazynowe na leki i sprzęt medyczny - pkt 4), co zresztą oferentka uczyniła, podając w formularzu ofertowym, w części I pt. "dane identyfikacyjne oferenta", że posiada telefon; figurował on również w księdze rejestrowej podmiotu M. S.. Zauważyć należy, że zgodnie z § 10 ust. 2 pkt 4 zarządzenia Prezesa NFZ nr [...] z dnia 14 marca 2017 r. (ze zm.) formularz ofertowy zawiera: wykaz zasobów (w szczególności sprzętu, pojazdów, pomieszczeń). W formularzu ofertowym musi być wykazany sprzęt niezbędny do realizacji danego zakresu świadczeń (w tym przypadku: przenośny zestaw do elektroterapii z osprzętem - nie mniej

niż 1 zestaw na dwóch fizjoterapeutów i przenośny zestaw do biostymulacji laserowej - nie mniej niż 1 zestaw na dwóch fizjoterapeutów). Sąd zgadza się z Organem,

że posiadanie telefonu z automatyczną sekretarką i faksem jest wymogiem określonym w ww. zarządzeniu Prezesa NFZ nr [...]. Mianowicie w załączniku nr 3 zawierającym wzór oświadczenia oferenta, wskazano, iż oferent oświadcza, że posiada tytuł prawny do korzystania z lokali i budynków, w których będą udzielane świadczenia oraz sprzętu i aparatury medycznej stanowiącej ich wyposażenie (pkt 6 lit. a i lit. b oświadczenia). Wobec tego słusznie Organ uznał, że oferentka nie miała obowiązku umieszczania odrębnej informacji co do posiadania telefonu w części oferty dotyczącej wymaganych zasobów sprzętowych. Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 9 marca 2017 r., II GSK 1784/15.

Zauważyć wypada, że Skarżąca miała umożliwiony dostęp do dokumentacji konkursowej, a zatem mogła zapoznać się z treścią wyniku weryfikacji oferenta sporządzonego przez komisję 28 stycznia 2025 r. Wobec powyższego zarzut podniesiony w punkcie 3. petitum skargi (dotyczący naruszenia przepisów

ww. rozporządzenia) sąd uznał za niezasadny jak również zarzut naruszenia przez Organ art. 149 ust. 1 pkt 7 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej.

Nieuprawniony jest także zarzut naruszenia przepisu art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej z powodu podania przez oferentkę ceny rażąco niskiej. Słusznie Organ uznał, że wartość ceny wskazaną przez oferentkę należy odnieść do wysokości ceny przedstawionej przez skarżącą. Różnica między konkurencyjnymi ofertami wynosiła tylko 0,01 zł. Komisja konkursowa oceniając zaproponowaną w ofercie cenę, wzięła pod uwagę obiektywne czynniki, w szczególności oszczędność metody wykonania świadczenia opieki zdrowotnej, wybrane rozwiązania techniczne

i organizacyjne, a także porównała jej wysokość z innymi ofertami przedstawionymi

w postępowaniu konkursowym. Zatem ze względu na niewielką różnicę w cenach podanych przez Skarżącą i oferentkę, zasadnie Organ przyjął, że nie było podstaw

do stwierdzenia, że cena 1,27 zł stanowiła cenę rażąco niską, co stanowiłoby przyczynę odrzucenia jej oferty. Zaznaczyć należy, że swoje stanowisko w tym zakresie Organ przedstawił także w uzasadnieniu decyzji. Wobec powyższego, bezpodstawny jest zarzut podania przez oferentkę nieprawdziwych danych, co uzasadniałoby odrzucenie jej oferty na podstawie art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej

czy też na podstawie art. 149 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy (rażąco niska cena).

Na uwzględnienie nie zasługuje także kolejny zarzut, tj. dotyczący naruszenia przepisów rozporządzenia w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert, załącznika nr 5, tabela nr 1 Fizjoterapia domowa, Ip. 1 kryterium jakość, kategoria: personel, pkt 1.4. Technik masażysta. W ocenie Skarżącej organ błędnie przyjął, że oferentka spełniała kryterium jakości udzielając odpowiedzi "TAK" w pkt 2.1.3 oferty, co skutkowało przyznaniem jej 5 punktów. Według Skarżącej oferentka nie powinna otrzymać tych punktów, ponieważ była to punktacja dodatkowa, a w jej ocenie oferta nie spełniała warunku podstawowego, czyli zatrudnienia masażysty w podstawowym wymiarze zatrudnienia wynoszącym ˝ etatu przeliczeniowego.

Wobec tak sformułowanego zarzutu, sąd wskazuje, że w załączniku nr 1

do rozporządzenia w sprawie świadczeń gwarantowanych wykaz oraz warunki realizacji świadczeń gwarantowanych z zakresu rehabilitacji leczniczej Ip. 2 lit. b) w części dotyczącej zabiegu fizjoterapeutycznego "wymagania dotyczące personelu" w pkt 1)

ppkt 2) wskazano: personel realizujący zabiegi masażu: fizjoterapeuta lub masażysta,

w wymiarze co najmniej 1/2 etatu przeliczeniowego (równoważnik 1/2 etatu przeliczeniowego). Spójnik "lub" nie ma charakteru rozłącznego (alternatywa łączna)

i oznacza, że personelem realizującym zabiegi fizjoterapeutyczne mogą być zarówno fizjoterapeuci, jak i technicy masażyści.

Z kolei w załączniku nr 5 rozporządzenia w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert warunek dodatkowo oceniany w kryterium jakość w kategorii personel dotyczący ocenianego warunku tj. technika masażysty, został określony w następujący sposób: "Technik masażysta - równoważnik co najmniej 1 etatu". Dodać należy,

że ustawa z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz.U.2025.450 t.j. ze zm.) w art. 93 ust. 1 stanowi, że czas pracy pracowników zatrudnionych w podmiocie leczniczym, z zastrzeżeniem art. 94 ust. 1, w przyjętym okresie rozliczeniowym, nie może przekraczać 7 godzin 35 minut na dobę i przeciętnie 37 godzin 55 minut na tydzień

w przeciętnie pięciodniowym tygodniu pracy w przyjętym okresie rozliczeniowym.

W ocenie sądu skoro w ofercie przedstawionej przez oferentkę wśród personelu wskazano zarówno fizjoterapeutów, jak również specjalistów w dziedzinie fizjoterapii

oraz techników masażystów, to komisja konkursowa zasadnie stwierdziła o spełnieniu warunku koniecznego wynikającego z załącznika nr 1 pt. wykaz oraz warunki realizacji świadczeń gwarantowanych z zakresu rehabilitacji leczniczej, skoro oferentka wskazała na zatrudnienie fizjoterapeutów w wymiarze przewyższającym ˝ etatu przeliczeniowego.

Z uwagi na spełnienie przez oferentkę warunku obligatoryjnego (zatrudnienie fizjoterapeutów w wymaganym wymiarze etatu), otrzymała ona dodatkowe punkty rankingujące. Natomiast spełnianie wymogów dodatkowych określonych w załączniku

nr 5 rozporządzenia w sprawie szczegółowych kryterium wyboru ofert, tj. zatrudnienie technika masażysty w wymiarze co najmniej 1 etatu, skutkowało przyznaniem dodatkowych 5 punktów. W ślad za Organem należy podkreślić, że wymiar czasu pracy technika masażysty nie podlegał sumowaniu według reguł wskazanych przez skarżącą, ponieważ punktacji poddano odrębne kryteria - w obowiązkowym zakresie wymiar czasu pracy fizjoterapeutów oraz dodatkowo punktowany wymiar. Mając na uwadze powyższe, komisja konkursowa w odniesieniu do załącznika nr 1 pt. wykaz oraz warunki realizacji świadczeń gwarantowanych z zakresu rehabilitacji leczniczej Ip. 2 lit. b)

do rozporządzenia w sprawie świadczeń gwarantowanych zastosowała prawidłową wykładnię. Wobec powyższego zarzut ujęty w punkcie 4 petitum skargi, należało uznać za niezasadny.

Następny zarzut, tj. tyczący się naruszenia przepisów rozporządzenia w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert, załącznika nr 5, tabeli nr 2 Rehabilitacja

lecznicza - część wspólna, Ip. II jakość, pozostałe warunki, Ip. 3 - prowadzenie indywidualnej dokumentacji medycznej w rozumieniu przepisów ustawy o prawach pacjenta w formie elektronicznej, przy czym w przypadku wystawienia recept i skierowań - co najmniej przez nanoszenie danych za pomocą wydruku - w związku z § 5 ust. 1 tego rozporządzenia, sąd również uznał za bezpodstawny. Z zebranego materiału dowodowego, jak również uzasadnienia zaskarżonej decyzji, wynika, że oferentka odpowiadając na wezwanie Organu, przekazała kopie dokumentów potwierdzających spełnienie tego warunku (kopie faktur i kopię oświadczenia dostawcy oprogramowania), do czego sąd odniósł się już powyżej. Ponadto, słusznie Organ podniósł, że Skarżąca

w swojej ofercie nie przedstawiła dokumentu potwierdzającego spełnienie tego warunku w miejscu udzielania świadczeń. Przedłożone przez nią dokumenty (faktura

i oświadczenie dostawcy oprogramowania) nie zawierały informacji o komórkach organizacyjnych, w których będzie wykorzystane oprogramowanie. Spółka nie załączyła także próbnego wydruku potwierdzającego spełnienie tego warunku odnośnie do miejsca udzielania świadczeń, na które złożyła ofertę. Pomimo tego komisja konkursowa uznała, że spełnia niezbędne warunki w związku z przedstawieniem potwierdzenia posiadania niezbędnego oprogramowania i przyznała Skarżącej 3 punkty.

Na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut naruszenia przepisu rozporządzenia w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert, załącznika nr 5, tabeli nr 1 (fizjoterapia domowa tabela nr 3) Fizjoterapia domowa, Ip. II Kryterium dostępność, kategoria: dostępność - harmonogram pracy, a w konsekwencji naruszenie art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach. Według Skarżącej oferentka nie podała prawdziwych danych

w ofercie, ponieważ w ofercie wskazała dostępność komórki organizacyjnej

od poniedziałku do soboty w godzinach od 7.00 do 21.00 każdego dnia, a podając godziny pracy personelu medycznego pominęła sobotę od godziny 7.00 do 21.00,

co powinno skutkować odrzuceniem oferty.

Sąd wskazuje, że zgodnie z ocenianym warunkiem "czas pracy zespołu rehabilitacji domowej - co najmniej 5 dni w tygodniu, co najmniej 10 godzin dziennie bez przerwy, w tym co najmniej 2 razy w tygodniu w godzinach popołudniowych między godziną 14.00 a 21.00". Mając na uwadze przytoczone brzmienie ww. przepisu, sąd doszedł do wniosku, że oferentka spełniła ten warunek, zapewniając dostępność

do świadczeń od poniedziałku do piątku (co daje 5 dni) w godzinach od 7.00 do 21.00 (10 godzin). Prawdą jest, że oferentka nie zgłosiła czasu pracy personelu medycznego

w soboty, jednak nie miało to wpływu na ocenę z uwagi na spełnienia opisanego wyżej warunku. Wobec powyższego za nieuprawnione należy uznać twierdzenie o podaniu nieprawdziwych informacji w ofercie, co z kolei uzasadniałoby odrzucenie oferty.

Bezpodstawne są także zarzuty dotyczące błędnego wyliczenia punktów

za kryterium ceny, oparcie się w tym zakresie wyłącznie na systemie, którym posługuje się NFZ, mimo braku w tym zakresie podstaw prawnych oraz przyjęcie, że cena przekraczająca cenę minimalną przedstawiona w ofercie przez M. S. jest ceną, za którą oferent ten otrzymał maksymalną liczbę punktów (punkt 7. petitum skargi). Sąd w pełni podziela stanowisko Organu, że pracę komisji konkursowej polegającą na wyliczeniu punktów przyznawanych oferentom za podaną cenę punktu, usprawnia wykorzystywanie kwestionowanego przez skarżącą oprogramowania, które skonstruowano na podstawie wzorów określonych w załączniku nr 17 do rozporządzenia w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert. Istotne jest przy tym, że uzyskane wyniki są poprawne pod względem matematycznym. Podkreślić należy,

że w uzasadnieniu decyzji Organ szczegółowo omówił zawarte w ww. załączniku

nr 17 wzory do obliczenia liczby punktów. Wyjaśnił przy tym w jakich sytuacjach będą miały zastosowanie poszczególne wzory oraz jakie dane te wzory obejmują.

Należy zgodzić się z Organem także co do tego, że Skarżąca obliczając ilość punktów, miała świadomość, że nie otrzymała maksymalnej liczby punktów za kryterium cena. Uzyskana przez oferentów punktacja została zaokrąglona zgodnie z zasadami matematyki oraz z zastosowaniem reguł wynikających z rozporządzenia. Wbrew twierdzeniom Skarżącej nie zawierała ona błędów. Skoro oferta M. S. otrzymała liczbę punktów przewyższającą maksymalną, możliwą do uzyskania punktację, to komisja konkursowa zasadnie przyznała jej równo 10 punktów, a zatem zgodnie

z rozporządzeniem maksymalną liczbę punktów. Gdyby mogła na podstawie rozporządzenia uzyskać więcej punktów, analogicznie jak w przypadku punktacji Skarżącej, komisja zaokrągliłaby tę punktację zgodnie z regułami matematyki.

W ocenie sądu cenę w wysokości 1,27 zł nie można uznać za cenę rażąco niską, skoro minimalna cena wynosi 1,278 zł. Uzyskana przez oferentów punktacja została przez Organ zaokrąglona zgodnie z zasadami matematyki oraz z zastosowaniem reguł wynikających z rozporządzenia. Trafnie Organ spostrzegł w odpowiedzi na skargę,

że różnica między ceną podaną w ofercie Skarżącej a ceną przedstawioną przez oferentkę wynosiła 1 grosz. Nie można zatem uznać, że między ofertami zachodziła znacząca dysproporcja, która powinna skutkować odrzuceniem jednej z ofert. Wobec powyższego zarzut Spółki nie zasługuje na aprobatę. Nieuprawnione jest zatem twierdzenie Skarżącej, że przedstawienie oferty poniżej ceny minimalnej winno skutkować jej odrzuceniem na podstawie art. 149 ust. 1 pkt 4 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej.

Odnosząc się do zarzutu sformułowanego w punkcie 8 petitum skargi, w pierwszej kolejności należy wskazać, że akt prawny, na który powołuje się Skarżąca,

tj. rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 22 grudnia 2014 r. w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, składania ofert, powoływania i odwoływania komisji konkursowej, jej zadań oraz trybu pracy (Dz.U.2018.1897 t.j.) utracił moc obowiązującą z dniem

22 października 2020 r. Jednakże – co słusznie zauważył organ - § 17 ust. 1 i 2 rozporządzenia aktualnie obowiązującego, tj. rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia

14 października 2020 r. w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, składania ofert, powoływania i odwoływania komisji konkursowej, jej zadań oraz trybu pracy (Dz.U.2020.1858) obowiązuje w identycznym brzmieniu. W tym miejscu wskazać wypada, że stosownie

do § 17 ust. 1 ww. rozporządzenia w toku postępowania komisja konkursowa może żądać od oferenta złożenia wyjaśnień dotyczących oferty. Na mocy § 17 ust. 2 rozporządzenia komisja konkursowa może przeprowadzić weryfikację oferenta w celu potwierdzenia prawdziwości i prawidłowości danych zawartych w ofercie, w szczególności

przez oględziny pomieszczeń i urządzeń zakładu leczniczego podmiotu leczniczego,

przy pomocy którego wykonywana ma być umowa, a także zażądać przekazania dokumentów potwierdzających dane i informacje przekazane w toku postępowania

przez oferenta.

Według sądu Skarżąca bezpodstawnie zarzuca organowi naruszenie przytoczonych powyżej przepisów. Jak już była mowa wcześniej komisja konkursowa przeprowadziła weryfikację oferentki, w wyniku czego została potwierdzona prawdziwość i prawidłowość informacji podanych w ofercie. Ponadto, komisja wezwała oferentkę

do złożenia kopii dokumentów potwierdzających spełnienie przez nią kryterium jakości, tj. prowadzenia dokumentacji medycznej w postaci elektronicznej, o czym też już wspomniano powyżej. Reasumując, sąd stwierdza, że Organ przeprowadził weryfikację oferentki i uznał, że spełnia ona wymagane kryteria na podstawie m.in. wyniku weryfikacji oferenta oraz nadesłanych na wezwanie organu dokumentów. Zatem zarzut naruszenia przez organ § 17 ust. 1 i ust. 2 ww. rozporządzenia sąd uznał za nieznajdujący potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym.

Rekapitulując, sąd wskazuje, że Organ prowadząc prawidłowo postępowanie

w sprawie zawarcia umowy o udzielenie świadczeń zdrowotnych i w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji, zapewnił równe traktowanie wszystkim świadczeniobiorcom. Ponadto Organ przestrzegał zasady jawności, m.in. umożliwiając oferentom zapoznanie się z aktami sprawy. Przestrzegając zasad postępowania, Organ nie dopuścił w ten sposób do powstania uszczerbku interesu prawnego Skarżącej.

Ponadto stwierdzić należy, że zaskarżone do sądu rozstrzygnięcie jest zgodne

z prawem. W uzasadnieniu decyzji Organ zawarł nie tylko opis stanu faktycznego sprawy, ale podał przepisy prawne mające zastosowanie w sprawie oraz przedstawił

ich wykładnię. Przede wszystkim jednak organ odniósł się do okoliczności podniesionych

w odwołaniu, prezentując przy tym swoją ocenę co do tego, że nie doszło do naruszenia zasad postępowania, powodujących uszczerbek interesu prawnego, a w konsekwencji nie miało miejsca zaniżenie przyznanych punków, a w dalszej kolejności pozbawienie świadczeniodawczyni możliwości zawarcia umowy.

W związku z wnioskiem Organu o zwrot kosztów postępowania, sąd wyjaśnia,

że w przypadku oddalenia skargi, nie ma podstaw prawnych do zasądzenia od Skarżącej na rzecz Organu kosztów postępowania, ponieważ stosownie do przepisów Działu

V P.p.s.a. (regulującego kwestię kosztów postępowania przed sądem administracyjnym pierwszej instancji) wyłączone zostało stosowanie zasady odpowiedzialności za wynik postępowania. Koszty postępowania zasądza się jedynie w razie uwzględnienia skargi

i tylko na rzecz strony skarżącej (art. 200 P.p.s.a.).

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 P.p.s.a., sąd orzekł jak w sentencji.

Wszystkie orzeczenia dostępne na stronie internetowej:

www. orzeczenia.nsa.gov.pl